VI SA/Wa 1257/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2018 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę S. W. (dalej też jako "skarżący" lub "strona") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu II instancji stanowiły: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) – dalej jako "kpa", art. 4 pkt 22, art. 33, art. 92 a ust. 1 - 6, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2200) – dalej jako "utd",. lp. 1.3. lp. 6.1.4. lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, art. 23. art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1) U podstaw faktycznych rozstrzygnięcia legły następujące okoliczności: [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] lutego 2018 r. orzekł o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Podstawę faktyczną stanowiło wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem następujących ustawowych obowiązków: 1) nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności i przebytej drogi; 2) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji; 3) wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. W odwołaniu od ww. decyzji strona podnosiła, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 92c utd oraz art. 7 i art. 77 kpa, ponieważ nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Zarzuciła nieprzeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania strony i nie zgromadzenie całości materiału dowodowego w sprawie. Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Wskazał na mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy materialno-prawne regulujące zasady wykonywania transportu. Powołał się na dokonane ustalenia faktyczne podczas kontroli drogowej samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej [...].09.2017 r. w W. na drodze krajowej nr [...], kiedy został zatrzymany ww. pojazd, którym kierował K. Z., wykonujący krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy - o charakterze pomocniczym w stosunku do wykonywanej działalności przez stronę. Przebieg i wyniki kontroli zamieszczono w protokole kontroli nr [...] z [...].09.2017r. Organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, m.in. protokołu przesłuchania świadka K. Z.. Kontrolowany kierowca w momencie zatrzymania do kontroli nie rejestrował wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi na wykresówkach. Kierowca, świadomy odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, przyznał, że nie włożył wykresówki do tachografu. gdyż "Pan W. powiedział mi. że nie muszę jej wkładać, bo wykonuję przewóz drogowy w promieniu 50 km od bazy ". Organ odwoławczy ustalił, że kontrolowany kierowca wykonywał przewóz drogowy o charakterze pomocniczym w stosunku do wykonywanej przez stronę działalności. Jednakże podczas kontroli drogowej kierowca nie okazał do kontroli oraz nie posiadał w pojeździe zaświadczenia na wykonywanie krajowego przewozu drogowego na potrzeby własne, o czym stanowi art. 33 ust. 1 i 4, 5 utd. Brak powyższego dokumentu potwierdził również Urząd Miasta [...], pismem z [...].09.2017r. Ponadto, na podstawie protokołu kontroli oraz dokumentacji fotograficznej stwierdzono, że tachograf analogowy zainstalowany w kontrolowanym pojeździe nie posiada aktualnego badania okresowego. Ostatnie badanie urządzenia rejestrującego zostało wykonane 21.06.2013r. W związku z powyższym termin na wykonanie badanie okresowego minął w dniu 21.06.2015r., oznacza naruszenie obowiązku określonego w art. 23 rozporządzenia 165/2014. Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny sianu faktycznego i słusznie nałożył karę pieniężną: - w wysokości 5000 złotych za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; zgodnie z art. 34 rozporządzenia 165/2014 - w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zaświadczenia – zgodnie z Ip. 1.3 załącznika nr 3 do u.t.d. - w wysokości 1000 zł - za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawrdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji - lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. - łączna kara za wszystkie ww. naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. wynosiła 14 000zł, jednakże z uwagi na treść art. 92a ust. 2 utd suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie mogła przekroczyć 10 000 złotych, stąd kwota kary pieniężnej została ograniczona do 10 000 złotych. Odnosząc się do wniosku dotyczącego przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania strony organ odwoławczy stwierdził, że dowód ten jest dowodem subsydiarnym. który może zostać przeprowadzony w sytuacji, gdy po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ocenił, że w niniejszym stanie faktycznym nie zostały spełnione przesłanki art. 86 kpa. a więc zarzut strony jest bezzasadny. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nie wykonywania przez kontrolowanego kierowcę czynności przewozowych organ odwoławczy ocenił zeznania świadka, który wskazał, że podczas kontroli nie przewoził żadnego ładunku, jechał z ul. [...] w W. na ul. [...] w celu podstawienia kontenera znajdującego się na pojeździe. Zdaniem organu II instancji oznacza to, że świadczy to o wykonywaniu czynności przewozowych. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, organ odwoławczy ocenił, że pozostają bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów dotyczących uwzględnienia zasad wynikających z art. 92b i art. 92 c utd, organ odwoławczy wskazał, że: 1) art. 92 b ustawy nie ma zastosowania, bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tego zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. Powołał się na stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 25 września 2014 r. sygnatura akt II GSK 1027/13 stwierdził, że w ramach art. 92b ust. 1 u.t.d. nie mieszczą się natomiast przypadki związane z niewłaściwym użytkowaniem tachografu, wszelkie ingerencje w jego działanie, w tym również niezarejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, a więc naruszenie za które nałożono na skarżącego karę, 2) brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 utd za względu na to, że do naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Strona nie wskazała w odwołaniu żadnych dowodów oraz okoliczności niespodziewanych lub nadzwyczajnych, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania ww. normy. Samo twierdzenie, że strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia nie stanowi takiej okoliczności. Organ odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lipca 2016 r., nr sygn. akt II SA/G1 252/16. W którym także wyrażono pogląd, że "stanowiące podstawę wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy okoliczności o charakterze wyjątkowym i nadzwyczajnym, mogą stanowić wyłącznie sytuacje powstałe w warunkach od niego niezależnych - takie jak klęski żywiołowe, katastrofy, a nie automatyczny akt jego woli. jak np. niedbałość. niewiedza, zaniechanie czy też niedostateczne sprawdzenie wymaganych prawem warunków prowadzenia działalności w zakresie przewozów. " Organ odwoławczy ocenił zatem, odwołując się także do orzecznictwa, że to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. Na gruncie niniejszej sprawy skarżący nie przedstawił w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem Ip. 1.3. Ip. 6.1.4 oraz lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. W skardze złożonej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzuciłc: 1. naruszenie art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2200, dalej: utdd.) poprzez jego niezastosowanie i nałożenie na S. W. kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł pomimo braku podstaw faktycznych i prawnych do jej nałożenia; 2. naruszenie art. 7, art. 8. art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa polegające na zaniechaniu zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz wyjaśnienia okoliczności faktycznych, brak wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego sprawy oraz oceny przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu art. 92c u.t.d., a ponadto niedokonanie przez organ drugiej instancji kontroli sformułowania osnowy decyzji organu pierwszej instancji, która powoduje, że trzeba domyślać się jej treści. W konsekwencji skarżacy wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie zawiera uzasadnionych podstaw. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił zarówno stan faktyczny jak i prawidłowo dokonał jego oceny prawnej, nie naruszając przepisów prawa procesowego jak i materialnego w sposób, który miałby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd nie zgadza się, z zarzutami naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 oraz 107 § 1 i 3 kpa oaz art. 138 § 1 pkt 1 kpa - podniesionymi w skardze, bowiem nie wskazują one nawet, jakie istotne znaczenie mają dla rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, organ w sposób szczegółowy dokonał ustalenia stanu faktycznego i w sposób prawidłowy dokonał oceny materiału dowodowego w świetle powołanej podstawy materialnej rozstrzygnięcia. Ponadto, wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. W tym miejscu należy przytoczyć orzeczenie NSA z dnia 4 lipca 2001 r. (II GSK 301/00) "Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy." Brak jakiejkolwiek aktywności dowodowej skarżącego czyni twierdzenia o niewyjaśnieniu stanu faktycznego niezasadnymi, a zarzuty zaniechania zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i jego rozważenia i oceny nie znajdują zarówno potwierdzenia jak i nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia. Stan faktyczny w zakresie prawidłowości jego ustalenia i oceny nie budzi zastrzeżeń Sądu. Po przeprowadzonej przez funkcjonariusza Policji w dniu [...] września 2017r. kontroli drogowej samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] w W. na drodze krajowej nr [...], którym kierował K. Z., wykonujący transport w ramach krajowego niezarobkowego przewozu drogowego rzeczy stwierdzono: 1. Kontrolowany kierowca wykonywał przewóz drogowy o charakterze pomocniczym w stosunku do wykonywanej przez skarżącego działalności. Podczas kontroli drogowej kierowca nie okazał do kontroli oraz nie posiadał w pojeździe zaświadczenia na wykonywanie krajowego przewozu drogowego na potrzeby własne, o czym stanowi art. 33 ust. 1 i 4, 5 utd. 2. W momencie zatrzymania do kontroli nie rejestrował wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi na wykresówkach. Kierowca, świadomy odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, przyznał, że nie włożył wykresówki z- w istocie z woli pracodawcy, który powiedział mu, ze nie musi jej wkładać. 3. W czasie kontroli stwierdzono, że tachograf analogowy zainstalowany w kontrolowanym pojeździe nie posiada aktualnego badania okresowego. Ostatnie badanie urządzenia rejestrującego zostało wykonane 21.06.2013r. Oznaczało to, że termin na wykonanie badanie okresowego minął 21.06.2015r., oznacza naruszenie obowiązku określonego w art. 23 rozporządzenia 165/2014. Tymczasem obowiązki lub warunki przewozu drogowego wynikają z przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz rozporządzenia WE nr 561/2006 – o czym stanowi art. 4 pkt 22 lit. h ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie pierwszego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia; interpretacja art. 33 ust. 1 utd nie budzi żadnych wątpliwości: przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Takie zaświadczenie, zgodnie z ust. 4 tej normy, uprawnia do wykonywania przewozów wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Chyba, że, zgodnie z art. 33 ust. 5 utd posiadane zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie to uprawnia również do wykonywania niezarobkowego przewozu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z rodzajem przewozów w nim określonych. W mniejszej sprawie stwierdzono, że podczas kontroli drogowej kierowca nie okazał do kontroli oraz nie posiadał w pojeździe zaświadczenia na wykonywanie krajowego przewozu drogowego na potrzeby własne. Brak powyższego dokumentu potwierdził również Urząd Miasta [...], pismem z dnia [...].09.2017r. Organ odwoławczy prawidłowo ocenił, ze kierowca wykonywał przewóz drogowy o charakterze pomocniczym w stosunku do wykonywanej przez stronę działalności, a konsekwencją nie okazania i nie posiadania zaświadczenia jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł – zgodnie z taryfikatorem kar określonym w lp. 1.3 załącznika nr 3 do ww. ustawy. Odnośnie drugiego naruszenia, polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi obowiązek ten wynika z art. 34 ust. 1 rozporządzenia 165/2014, który stanowi, że kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten. na który jest przeznaczona. Ust. 2-3 art. 34 rozporządzenia 165/2014 regulują dalsze obowiązki kierowców co do ochrony wykresówek, wyposażenia pojazdu w tachograf analogowy i ręcznego wprowadzania danych, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czy też zasad postepowania, gdy pojazd jest wyposażony jest w tachograf cyfrowy (wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf). Obowiązki kierowcy określone w ust. 5 – 8 ww. normy także nie budzą zastrzeżeń. Odpowiedzialność za działania pracownika ponosi pracodawca, którym był skarżący. Konsekwencją nie dochowania tych obowiązków jest kara pieniężna w wysokości 5000 złotych przewidziana w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Odnośnie trzeciego naruszenia, polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji – obowiązek ten wynika z art. 23 rozporządzenia 165/2014. Stanowi on, że: 1. Tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata. 2. Zakres przeglądów, o których mowa w ust. I, obejmuje co najmniej sprawdzenie: czy tachograf jest właściwie zainstalowany i czy jest odpowiedni dla danego pojazdu, czy tachograf działa prawidłowo. czy tachograf jest opatrzony znakiem homologacji typu, czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna. czy wszystkie plomby są nienaruszone i spełniają swoją funkcję, czy do tachografu nie są podłączone urządzenia manipulacyjne lub czy nie ma śladów użytkowania takich urządzeń, rozmiaru opon i faktycznego obwodu tocznego opon. Ust. 3 i 4 ww. normy odnoszą się do obowiązków warsztatów przeprowadzających przeglądy w zakresie dokumentowania przeglądów prowadzenia wykazów wszystkich sporządzonych protokołów przeglądu oraz zasad przechowywania protokołów przeglądów. Kara pieniężna w wysokości 1000 zł przewidziana w taryfikatorze kar w Ip. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonuje właśnie niedochowanie powyższego obowiązku. Skarżący bowiem za pomocą swojego pracownika wykonywał przewóz drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji i okoliczności tej nie kwestionował. Wysokość kary wyliczona na kwotę 14 000 zł została prawidłowo ograniczona do 10 000 zł z uwagi na treść art. 92a ust. 2 utd. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że kwestia o niewykonywaniu "żadnych czynności przewozowych" prawidłowo została przez organ oceniona. Wskazywanie, że skarżący nie odniósł z tych czynności korzyści finansowych nie ma żadnego znaczenia dla wyniku sprawy. Działalność gospodarcza stanowi pewna zorganizowaną całość działania. Ustawodawca nie uzależnił odpowiedzialności za naruszenie prawa od uzyskiwania korzyści za dany wycinek działania przedsiębiorcy. Pojazd był wykorzystywany pomocniczo do wykonywanej działalności gospodarczej skarżącego. Dla skutków odpowiedzialności administracyjnej nie ma zatem istotnego znaczenia, czy za tą czynność jaka była celem przejazdu, czy za całe zlecenie, skarżący uzyskał wynagrodzenie. Zarzut, że organ odwoławczy nie poczynił własnych ustaleń w sprawie, a powtórzył ustalenia organu I instancji nie ma żadnego, istotnego wpływu na wynik sprawy. Organ odwoławczy ponownie bowiem rozpoznał sprawę w jej granicach. Zarzuty odwołania nie zostały potwierdzone żadnymi nowymi dowodami, ani nawet twierdzeniami strony o innych okolicznościach sprawy. W odwołaniu nie zostały zgłoszone jakiekolwiek wnioski dowodowe z teza okoliczności wymagających pochylenia się nad nimi przez organ odwoławczy. Jest to istotne, skoro odwołanie sporządzał pełnomocnik profesjonalny. W pierwszej kolejności wskazać należy, że organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego. Protokół kontroli, potwierdzający ustalenia faktyczne dokonane w czasie kontroli został podpisany przez kierowcę bez żadnych zastrzeżeń ani wobec jej wyników, ani i nie zgłoszone zostały żadne okoliczności usprawiedliwiające zaistniały stan rzeczy. Należy zwrócić uwagę, że z adnotacji funkcjonariusza Policji w protokole kontroli wynika, że na miejsce kontroli przybył właściciel zobowiązując się do przedłożenie ITD nieokazanych w dniu kontroli dokumentów. Ustalenia protokołu w istocie zostały potwierdzone zarówno zeznaniami świadka kierowcy, notatką służbową kontrolującego policjanta, zebraną w czasie kontroli dokumentacją m.in. fotografiami i kserokopiami okazanych przez kierowcę dokumentów, jak i zebranymi dowodami z urzędu - w trakcie postępowania administracyjnego: pisma z Urzędu [...] z [...].09.2017r. na okoliczność, że na dzień [...] września 2017r.skarżąćy nie miał żadnego uprawnienia transportowego, nadesłanej umowy o pracę na okoliczność, że kontrolowany kierowca był pracownikiem skarżącego. Strona, mimo potwierdzenia [...] września 2017r. zawiadomienia o wszczęciu postępowania i stosownych uprawnieniach (pismo z [...].09.2017r.) nie złożyła jakichkolwiek wyjaśnień do czasu wydania decyzji przez organ I instancji [...] lutego 2018r. Zatem zarzut zawarty w odwołaniu, co do braku przesłuchania strony na okoliczność braku wpływu na naruszenie, nie może odnieść oczekiwanego skutku. Z drugiej strony nie stanowi także wniosku dowodowego do rozstrzygnięcia przez organ. Przeciwnie, odwołanie w istocie odnosi skutek nie kwestionowania naruszeń prawa transportowego przez przedsiębiorcę. Co więcej, nawet w odwołaniu strona oprócz czysto sformalizowanego zarzutu braku odpowiedzialności za zaistniałe naruszenia – nie podaje jakichkolwiek okoliczności uzasadniających takie twierdzenie, mimo że od kontroli minęło blisko 8 miesięcy. Twierdzenie w odwołaniu, że kierowca nie wykonywał czynności przewozowych było natomiast sprzeczne z dowodem z zeznań samego kierowcy. Fakt zeznania kierowcy o nie przewożeniu ładunku, a jazda "w celu podstawienia kontenera znajdującego się na pojeździe" (i fotografie to potwierdzające) – zostały prawidłowo ocenione przez organ, jako wykonywanie działalności przewozowej na potrzeby własne przedsiębiorcy. Wykonywanie takiej formy działalności przewozu pojazdem powyżej 3,5 tony nie wyłącza skarżącego od respektowania obowiązujących ustawowych norm regulujących wykonywanie transportu drogowego na podstawie wskazanej w sentencji decyzji. Pojazd skarżącego kontrolowany był przez funkcjonariusza Policji, który prawidłowo stwierdził - w dacie [...] września 2017 r. - naruszenia z załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym: wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce tub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, jak i wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Po rutynowym przekazaniu sprawy przez Policję (art. 93 ust. 4 oraz ust. 5 utd) do prowadzenia postepowania administracyjnego przez organy Inspekcji Transportu Drogowego i zgromadzenia z urzędu przez ten organ dodatkowej dokumentacji – stan faktyczny i prawny ustaleń protokołu w istocie się nie zmienił. Twierdzenia strony w odwołaniu pozostawały gołosłowne, ponieważ skarżący w istocie nie przedstawił - nawet na tym etapie – jakiejkolwiek innej wersji zdarzeń, która uzasadniałaby naruszone prawo. Innymi słowy okoliczności mające wyłączać jego odpowiedzialność nadal pozostawały nieznane organowi. A nieuprawdopodobnione przez stronę w jakichkolwiek pismach czy wyjaśnieniach, nie obligowały do podjęcia działań z urzędu. Przedsiębiorca od daty kontroli do odwołania miał blisko 8 miesięcy na wypowiedzenie się i złożenie dowodów, które poddałyby w wątpliwość okoliczności stwierdzone przez organ w protokole kontroli, bądź jakieś inne fakty dotyczące usprawiedliwienia działań przedsiębiorcy. Brak powyższego powoduje, że aktualna i prawidłowa jest nie tylko ocena materiału dowodowego poczyniona po rozpatrzeniu odwołania przez organ II instancji i subsumpcja zastosowanych norm prawa materialnego, ale także ocena w zakresie nie występowania w niniejszej sprawie jakichkolwiek okoliczności zwalniających przedsiębiorcę od odpowiedzialności administracyjnej w postaci kary pieniężnej. Stwierdzić należy, ze jej wysokość wyliczona na kwotę 14 000 zł została prawidłowo ograniczona do 10 000 zł z uwagi na treść art. 92a ust. 2 utd. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd. Treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. Organ nie miał możliwości ich miarkowania. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, jak i art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Należy podkreślić, że zasady te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1. zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 utd. Oznacza to, ze reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 kpa daje pierwszeństwo przepisom odrębnym, jakimi jest ustawa o transporcie drogowym. Wprawdzie skarżący powoływał się w skardze na wyłączenia określone w art. 92 c ust. 1 utd, jednakże organ prawidłowo ocenił zarzuty podniesione wobec niezastosowania tej normy. Art. 92 c ust. 1 utd przewiduje, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Żadna z dyspozycji zawartych w tej normie nie była podnoszona w niniejszej sprawie w postaci innego stanu faktycznego. Anie w odwołaniu, ani w skardze. Zarzut został oceniony prawidłowo jako gołosłowny. W warunkach tego zarzutu znajduje adekwatne zastosowanie wywód jaki został dokonany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 kwietnia 2017r. sygn. akt II GSK 2111/15, m.in. wskazujący w tezie nr3, że Nie jest rzeczą organu, nawet w świetle regulacji zawartej w art. 77 § 1 k.p.a., wyręczanie strony w gromadzeniu materiału dowodowego, do którego ma ona wyłączny dostęp i z którego może ona wywodzić korzystne dla siebie skutki. (publ. LEX nr 2321615). Powyższa teza wskazuje, że brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanych naruszeń były okolicznościami, które przedsiębiorca powinien był przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Wykonując czynności transportowe na rzecz swojej działalności gospodarczej skarżący nie jest zwolniony od respektowania zasady opartej na art. 10 ust. 2-3 rozporządzenia WE 561/2006 wskazującej na obowiązek przedsiębiorcy organizowania pracy kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania tych norm, bowiem odpowiada za ich naruszenia, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa. Cel powyższego działania został wskazany przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2008 r., sygn. TK SK 75/06, w którym stwierdził, że "(...) regulacje zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia." Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.