VI SA/Wa 1266/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2012 r. sprawy ze skargi F. P. na decyzję Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wycofania wyrobu z obrotu i użytku oraz nakazu jego odkupienia oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], Główny Inspektor Pracy, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2007 r. Nr 89, poz. 589 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej: k.p.a.) - utrzymał w mocy decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w P. wydaną w dniu [...] stycznia 2011 r., nr [...], którą organ nakazał F. P. (dalej także: skarżący) wycofanie wyrobu: wiertnicy mechanicznej ziemnej (bez oznaczeń) z obrotu/użytku i na żądanie W. P. zamieszkałego w Z. przy ul. M. 15 - jego odkupienie. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu [...] maja 2010 r. inspektor pracy, działając w ramach terytorialnej właściwości Okręgowego Inspektoratu Pracy w P., przeprowadził w ramach nadzoru rynku kontrolę użytkownika - przedsiębiorcy G. "P" W. P. Z akt administracyjnych wynika, że czynności kontrolne podjęto w wyniku pisma Prokuratury Rejonowej w K. nawiązującym do zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez F. P. wprowadzającego do obrotu wyrób – wiertnicę ziemną mechaniczną niespełniającą wymagań zasadniczych dla maszyn i elementów bezpieczeństwa, natomiast o zamiarze kontroli poinformowano przedsiębiorcę pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół nr rej. [...]. Z protokołu kontroli wynika, że W. P. jest właścicielem wiertnicy mechanicznej ziemnej bez oznaczeń. Ww. wiertnica była przedmiotem umowy sprzedaży zawartej w dniu [...] grudnia 2008 r. między skarżącym a nabywcą W. P. (dalej także: nabywca). W toku kontroli stwierdzono, że maszyna nie posiada żadnego oznakowania identyfikującego dostawcę w szczególności oznakowania CE, do maszyny nie zostały dołączone żadne dodatkowe dokumenty, w tym deklaracja zgodności oraz instrukcja obsługi urządzenia. Dokonano oględzin urządzenia, podczas którego nie przeprowadzono próbnego uruchomienia urządzenia. W protokole zostało zawarte oświadczenie nabywcy, że podczas pracy wiertnicy występują zagrożenia w zakresie bezpieczeństwa używania maszyny: przeginanie się wiertnicy podczas wyciągania urobku przez wciągarkę górną, blokowanie się posuwu silnika wciągarki górnej o konstrukcje nośną oraz prowadnice boczne oraz następnie jego gwałtowne niekontrolowane opadanie w dół, brak osłon na urządzeniu wiercącym, co umożliwia nawijanie się linki wciągarki dolnej, niebezpieczne mocowanie prowadnicy wierteł w trzpieniem napędowym (wystający długi element), brak wyłącznika awaryjnego, zaobserwowane zostały upływy prądu po konstrukcji, a także unoszenie się konstrukcji maszyny i utrata stabilności pod wpływem zagłębienia się wiertła. Pismami z dnia [...] maja 2010 r. inspektor pracy wzywał skarżącego do stawienia się w Okręgowym Inspektoracie Pracy w P., w Oddziale w K. celem złożenia wyjaśnień na okoliczność podjętych czynności kontrolnych dotyczących wprowadzenia do obrotu wiertnicy ziemnej umową sprzedaży oraz zażądał od skarżącego przedstawienia niezbędnych dokumentów, tj.: - deklaracji zgodności wiertnicy ziemnej mechanicznej wprowadzonej do obrotu umową sprzedaży z dnia [...] grudnia 2008 r., - wykazu uwzględnionych norm zharmonizowanych, specyfikacji zharmonizowanych lub rozwiązań przyjętych w celu stwierdzenia zgodności wyrobu z zasadniczymi wymaganiami, - ogólnego opisu wyrobu, schematu wyrobu oraz instrukcji obsługi wyrobu, - sprawozdania z przeprowadzonych badań dotyczących wyrobu wiertnicy ziemnej mechanicznej wprowadzonej do obrotu ww. umową sprzedaży. Pomimo powyższego wezwania skarżący nie przedstawił żadnych informacji oraz żądanych przez organ dokumentów. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. Okręgowy Inspektor Pracy w P. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w związku wprowadzeniem do obrotu wiertnicy ziemnej mechanicznej - wyrobu niezgodnego z zasadniczymi lub innymi wymaganiami określonymi w ustawie o systemie oceny zgodności. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. nabywca złożył wniosek o nakazanie odkupienia przez skarżącego wiertnicy mechanicznej. Ponadto pismem z dnia [...] lipca 2010 r. inspektor pracy zażądał od skarżącego wskazania roku produkcji oraz danych producenta wiertnicy mechanicznej oferowanej w serwisie internetowym Allegro w maju 2010 r. Skarżacy nie przedstawił żądanych informacji oraz dokumentów. W wyniku rozpatrzenia sprawy Okręgowy Inspektor Pracy w P. - działając na podstawie art. 41c ust. 1 i 3 w zw. z art. 38 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 138, poz. 935 ze zm.) - decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nakazał skarżącemu wycofanie wyrobu: wiertnicy mechanicznej ziemnej (bez oznaczeń) z obrotu/użytku i na żądanie: W. P. jego odkupienie. Jednocześnie, działając w oparciu o przepis art. 41c ust. 8 cyt. ustawy, organ I instancji nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji Okręgowy Inspektor Pracy podkreślił, że w spornej wiertnicy stwierdzono brak spełnienia wymagań zasadniczych dla maszyn i elementów bezpieczeństwa w następującym zakresie: - na urządzeniu nie umieszczono znaku CE, żadnego oznakowania o rodzaju maszyny oraz danych identyfikujących producenta, co jest niezgodne z § 48 ust. 1 pkt 1 - 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn i elemetów bezpieczeństwa (Dz.U. Nr 259, poz. 2170), - do wiertnicy nie dołączono deklaracji zgodności oraz instrukcji urządzenia, co jest niezgodne z § 50 i § 116 ust. 10 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki, - układ sterujący maszyny podtrzymuje zasilanie w przypadku zaniku energii elektrycznej, co jest niezgodne z § 23 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki, - brak stateczności konstrukcji nośnej maszyny, co jest niezgodne z § 25 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki. Skarżący odwołał się od w/w decyzji Okręgowego Inspektora Pracy. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że przedmiotową wiertnicę mechaniczną sprzedał jako rzecz używaną, nie swojej produkcji, ponieważ nie prowadzi działalności gospodarczej w tym zakresie, o czym nabywca został poinformowany przed zawarciem umowy. Zdaniem skarżącego, nie można przyjąć, że wprowadził on wiernicę mechaniczną do obrotu. W konsekwencji skarżący podkreślił, że nie jest stroną postępowania administracyjnego. Skarżący nadmienił ponadto, że w związku ze zgłoszoną wadliwością wiertnicy mechanicznej ziemnej toczy się postępowanie cywilne w przedmiocie reklamacji wyrobu, które nie zostało prawomocnie zakończone, a zatem - w jego ocenie - organ nie był władny do orzekania o nakaznie odkupienia wyrobu. Ponadto w treści odwołania skarżący wniósł o umorzenie postępowania przed organem I instancji z powodu wszczęcia postępowania przeciwko osobie niebędącej stroną w tym postępowaniu. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Pracy, działając na podstawie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz art. 138 § 2 k.p.a. - decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], uchylił w/w decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na konieczność prawidłowego zastosowania ustawowego trybu postępowania, określonego w art. 41c ust. 3 ustawy o systemie oceny zgodności, mającego na celu usunięcie niezgodności wyrobu z zasadniczymi lub innymi wymaganiami albo wycofanie wyrobu z obrotu lub z użytku. Organ podkreślił, że decyzja, o której mowa w art. 41c ustawy o systemie oceny zgodności, może być wydana dopiero po przeprowadzeniu kontroli wykonania obowiązku nałożonego na podstawie art. 41b ust. 1 tej ustawy. Organ odwoławczy stwierdził także, że w toku postępowania przed organem I instancji nie został stronie okreslony termin na usunięcie niezgodności wyrobu z zasadniczymi lub innymi wymaganiami albo wycofanie wyrobu z obrotu lub użytku. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Okręgowy Inspektor Pracy w P. wyznaczył stronie termin do dnia 14 grudnia 2010 r. na usunięcie niezgodności wyrobu: wiertnica mechaniczna (bez oznaczeń) z zasadniczymi i innymi wymaganiami albo wycofanie wyrobu: wiertnica mechaniczna (bez oznaczeń) z obrotu lub z użytku. Od ww. postanowienia skarżący wniósł odwołanie. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], Główny Inspektor Pracy stwierdził niedopuszczalność odwołania. Z akt administracyjnych wynika, że po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego w celu podjęcia przez stronę wskazanych w ww. pismach działań – organ doszedł do przekonania, że skarżacy nie podjął żadnych działań zmierzających do usunięcia niezgodności wyrobu z zasadniczymi lub innymi wymaganiami. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. W. P. ponownie zwrócił się do Państwowej Inspekcji Pracy z wnioskiem o nakazanie odkupienia przedmiotowej wiertnicy. W konsekwencji dokonanych ustaleń, Okręgowy Inspektor Pracy w P., po ponownym rozpoznaniu sprawy - działając w trybie art. 41c ust. 3 pkt 1 i art. 41c ust. 4 ustawy o systemie oceny zgodności - decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nakazał skarżącemu wycofanie wyrobu - wiertnicy mechanicznej ziemnej (bez oznaczeń) z obrotu/użytku i na żądanie W. P. - jego odkupienie. W uznasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w wiertnicy stwierdzono brak spełnienia wymagań zasadniczych dla maszyn i lelementów bezpieczeństwa w następującym zakresie: - na urządzeniu nie umieszczono znaku CE, żadnego oznakowania o rodzaju maszyny oraz danych identyfikujących producenta, co jest niezgodne z § 66 ust. 1 pkt 1, 3 – 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn (Dz.U. z 2008 r. nr 199, poz. 1228) zatępującym z § 48 ust. 1 pkt 1 – 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn i elemetów bezpieczeństwa (Dz.U. nr 259, poz. 2170), - do wiertnicy nie dołączono deklaracji zgodności oraz instrukcji urządzenia, co jest niezgodne z § 58 i § 59 i załącznikiem 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. zastępującymi § 50 i § 116 ust. 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 grudnia 2005 r., - układ sterujący maszyny podtrzymuje zasilanie w przypadku zaniku energii elektrycznej, co jest niezgodne z § 27 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 231 października 2008 r. zastepującym § 23 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 grudnia 2005 r., - brak stateczności konstrukcji nośnej maszyny, co jest niezgodne z § 28 i § 29 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. zastępującymi § 24 i § 25 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 grudnia 2005 r. Decyzja została opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności, z uwagi na bezpieczeństwo użytkownika i zagrożenie dla osób obsługujących sporną wiertnicę. Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. skarżacy złożył odwołanie od ww. decyzji Okręgowy Inspektor Pracy w P. Wnosząc o uchylenie spornej decyzji w całości, a także wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w pierwszej instancji oraz wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności, skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe zarzuty i stanowisko w sprawie. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Pracy decyzją z dnia [...] marca 2011 r. utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując się na przepisy art. 41c ust. 3 pkt 1 ustawy o systemie oceny zgodności, a przede wszystkim na art. 41a ust. 1 tej ustawy – stwierdził, iż stroną postępowania jest osoba, która wprowadziła do obrotu lub oddała do użytku wyrób niezgodny z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami, wobec której postępowanie zostało wszczęte. Stroną postępowania może być także dystrybutor. Główny Inspektor Pracy podkreślił, że definicja dystrybutora zawarta została w art. 5 pkt 23 ustawy o systemie zgodności. W świetle powołanego wyżej przepisu, jeśli w ustawie mowa o dystrybutorze - należy przez to rozumieć osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która dostarcza lub udostępnia wyrób po jego wprowadzeniu do obrotu. Mając na wględzie powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że nawet przy uwzględnieniu argumentu, że skarżacy F. P. nie jest osobą, która wprowadziła sporny wyrób (wiertnicę mechaniczną) do obrotu, to i tak posiada niewątpliwie przymiot strony przedmiotowego postępowania, jako dystrybutor owego wyrobu. Organ wskazał ponadto, iż w przedmiotowej sprawie wszczęcie postępowania w stosunku do skarżacego F. P. oznacza, że z mocy art. 41a ust. 3 ustawy o systemie oceny zgodności, stosuje się art. 40c ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że jeżeli kontrolowany lub podmioty, o których mowa w art. 40b ust. 2, nie udzielą informacji lub nie współdziałają w toku kontroli, ustaleń dokonuje się na podstawie dowodów, danych lub informacji dostępnych organowi wyspecjalizowanemu przeprowadzającemu kontrolę. Organ odwoławczy podkreslił, iż w pismach z dnia 10 czerwca 2010 r. oraz 24 czerwca 2010 r. skarżący uchylał się od odpowiedzialności za stan techniczny wiertnicy ziemnej, mimo iż w maju i czerwcu 2010 r. urządzenia te były nadal wystawiane przez niego do sprzedaży na portalu internetowym [...]. Ponadto organ podniósł, że w terminie wskazanym w postanowieniu z dnia [...] listopada 2010 r. strona skarżąca nie podjęła żadnych działań zmierzających do usunięcia wskazanych niezgodności wyrobu z zasadniczymi i innymi wymaganiami tj.: - nie umieściła na urządzeniu znaku CE oraz żadnego oznakowania o rodzaju maszyny oraz danych identyfikujących producenta, co jest niezgodne z § 56 ust. 1 pkt 1, 3-6 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn (Dz. U. Nr 199, poz. 1228); - nie dołączyła do spornej wiertnicy deklaracji zgodności oraz instrukcji urządzenia, co jest niezgodne z § 58 i § 59 cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008r.; - nie usunęła niezgodności polegającej na tym, iż układ sterujący maszyny podtrzymuje zasilanie w przypadku zaniku energii elektrycznej, co jest niezgodne z § 27 cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r.; - nie usunęła niezgodności polegającej na tym, iż brak jest stateczności konstrukcji nośnej maszyny, co jest niezgodne z § 28 i 29 cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 pazdziernika 2008 r.; Ponadto, jak podkreslił organ, skarżący we wskazanych pismach, nie wykazał jakiegokolwiek zamiaru podejmowania działań mających na celu doprowadzenie wyrobu: wiertnicy mechanicznej ziemnej (bez oznaczeń) do stanu zgodności z zasadniczymi lub innymi wymaganiami. Główny Inspektor Pracy zważył ponadto, że skarżący F. P. - jako dystrybutor - nie współdziałał z organem wyspecjalizowanym do czego zobowiązuje go art. 40a ustawy o systemie oceny zgodności i nie wykazał woli usunięcia niezgodności. Organ odwoławczy podkreślił również, że zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o systemie oceny zgodności, celem tej ustawy jest eliminowanie zagrożeń stwarzanych przez wyroby dla życia lub zdrowia użytkowników i konsumentów oraz mienia. Zatem, zdaniem organu odwoławczego, zasadnym było opatrzenie decyzji organu I instancji rygorem natychmiastowej wykonalności, ponieważ wymagał tego interes konsumentów lub użytkowników spornego wyrobu. W konsekwencji Główny Inspektor Pracy podzielił opinię Okręgowego Inspektora Pracy w P., iż wykazane nieprawidłowości stanowią naruszenie zasadniczych wymagań dla maszyn i elementów bezpieczeństwa, a użytkowanie tego urządzenia w istniejącym stanie, stanowi zagrożenie dla osób obsługujących sporną wiertnicę. Pismem z dnia 5 maja 2011 r. skarżacy, działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Pracy. Wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, skarżacy zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 41a ust. 1 w zw. z art. 5 pkt 23 ustawy o systemie oceny zgodności - poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący jest dystrybutorem wiertnicy mechanicznej ziemnej, w wyniku czego został zobowiązany do wycofania jej z obrotu/użytku i odkupienia wiertnicy od W. P., - art. 41c ust. 4 ustawy o systemie oceny zgodności - poprzez jego zastosowanie, pomimo, że organ nie ustalił, że przesłanki postępowania reklamacyjnego zostały spełnione, co w konsekwencji doprowadziło do nakazania skarżącemu odkupienia wyrobu. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że mając na względzie brzmienie przepisu art. 5 pkt 23 ustawy o systemie oceny zgodności, nie można stwierdzić, aby skarżący odsprzedając na portalu [...] wcześniej zakupiony przez siebie wyrób, dostarczał lub udostępniał go po jego wprowadzeniu do obrotu, a tym samym był odpowiedzialny za brak oznakowania tego wyrobu. Zdaniem skarżacego, stanowisko orgaów obu instancji jest tym bardziej nieprawidłowe, jeśli zważy się, iż art. 8 ust. 1 cyt. ustawy nakłada obowiązek wystawienia deklaracji zgodności i umieszczenia oznakowania zgodności na producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela, zaś art. 8 ust. 5 tej ustawy przewiduje zakaz wprowadzania do obrotu lub oddawania do użytku wyrobu nie posiadającego oznakowania zgodności, jeżeli wyrób ten podlega takiemu oznakowaniu. Skarżacy uznał, że jako kolejny odsprzedawca wyrobu, nie ponosi on odpowiedzialności za błędy producenta, czy też osób, które wprowadziły do obrotu czy oddały do użytku przedmiotowy wyrób. Skarżący podniósł ponadto, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji jest niewykonalna, albowiem urządzenie, które jest przedmiotem sporu, znajduje się we władaniu W. P., a więc nakazanie skarżącemu wycofanie wyrobu z obrotu/użytku jest niemożliwe do zrealizowania. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 41c ust. 4 ww. ustawy - poprzez jego zastosowanie pomimo, iż organ administracji nie ustalił, że przesłanki postępowania reklamacyjnego zostały spełnione. Skarżący, powołując się na brzmienie wskazanego przepisu art. 41c ust. 4 – podniósł, iż wydanie decyzji nakazującej odkupienie wyrobu może zostać orzeczone dopiero po ustaleniu, iż tryb postępowania reklamacyjnego, tj.: zgłoszenie wady w przewidzianym przez kodeks cywilny terminie, faktyczne istnienie zgłoszonej wady w towarze, ustalenie, że wada ta powstała z winy sprzedawcy oraz ustalenie przysługujących kupującemu uprawnień - został w całości zachowany. Tymczasem, zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie toczy się spór pomiędzy skarżącym a W. P. co do zasadności roszczeń Pana P. w zakresie wad sprzedanej rzeczy oraz zachowania samego trybu postępowania reklamacyjnego. Skarżący podkreślił, iż W. P. nigdy nie zgłaszał mu braków, o których mowa w zaskarżonej decyzji. Strona uznała w konsekwencji, iż skoro spór sądowy pomiędzy skarżącym a W. P. nie został jeszcze prawomocnie rozstrzygnięty na drodze postępowania sądowego, to w związku z tym organ I instancji, bez wyjaśnienia tych kwestii, nie był uprawniony do orzekania o nakazie odkupienia towaru. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Pracy wniósł o jej oddlanie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarzonej decyzji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż istotne znaczenie w sprawie ma fakt, że z pism skarżącego skierowanych do Głównego Inspektora Pracy wynika, że nie ma on zamiaru podejmowania działań mających na celu doprowadzenie spornego wyrobu - wiertnicy mechanicznej ziemnej (bez oznaczeń) do stanu zgodności z zasadniczymi lub innymi wymaganiami, albowiem w pismach tych skarżący kwestionuje legitymację do występowania w przedmiotowej sprawie w charakterze strony postępowania. W tej sytuacji organ podtrzymał swoje stanowisko, iż wbrew zarzutom strony, skarżący należy do krągu podmiotów, wobec których możliwe jest wydanie decyzji, albowiem zgodnie z art. 41a ust. 1 ustawy o systemie oceny zgodności, stroną postępowania jest osoba, która wprowadziła do obrotu lub oddała do użytku wyrób niezgodny z zasadniczymi lub innymi wymaganiami, wobec której postępowanie zostało wszczęte. Stroną postępowania może być także dystrybutor. Organ odwoławczy, powołując się na art. 5 pkt 23 cyt. ustawy zawierający definiuje pojęcia dystrybutor – uznał, że nawet przy uwzględnieniu argumentu skarżącego, że nie jest on osobą, która wprowadziła wyrób (sporną wiertnicę mechaniczną) do obrotu, to niewątpliwie posiada on przymiot strony przedmiotowego postępowania - jako dystrybutor tego wyrobu, w rozumieniu powołanego przepisu art. 5 pkt 23 ustawy. Ponadto organ odwoławczy podkreslił, że w pismach z dnia 10 czerwca 2010 r. oraz z dnia 24 czerwca 2010 r. skarżący uchylał się od odpowiedzialności za stan techniczny wiertnicy ziemnej, mimo, iż w maju i czerwcu 2010 r. urządzenia te były nadal wystawiane przez niego do sprzedaży na portalu internetowym [...]. Jednocześnie organ podniósł, że w terminie wskazanym w postanowieniu z dnia [...] listopada 2010 r. skarżący nie podjął żadnych działań zmierzających do usunięcia wskazanych niezgodności wyrobu z zasadniczymi i innymi wymaganiami. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że pomimo twierdzeń skarżącego, iż sam nabył on urządzenie od innego podmiotu, nigdy nie wskazał żadnego dowodu wskazującego na pochodzenie wyrobu, co oznacza zatem, że jest on jedynym znanym dystrybutorem spornej wiertnicy na terenie Unii Europejskiej. Organ uznał także, iż istotny jest również fakt, że skarżący - jako dystrybutor - nie współdziałał z organem wyspecjalizowanym, do czego zobowiązuje go art. 40a ustawy o systemie oceny zgodności i nie wykazał woli usunięcia niezgodności. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że kierując się celem ustawy o systemie oceny zgodności, wyrażonym w art. 2 pkt 1 tej ustawy, zasadnym było zopatrzenie decyzji organu I instancji rygorem natychmiastowej wykonalności, z uwagi na interes konsumentów lub użytkowników wyrobu, gdyż wykazane nieprawidłowości stanowią naruszenie zasadniczych wymagań bezpieczeństwa przy użytkowaniu spornej maszyny, co może zagrażać przede wzystkim osobom obsługującym to urządzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwazył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga F. P. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] marca 2011 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji - nie naruszają prawa. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Pracy oraz utrzymana nią w mocy decyzja Okręgowego Inspektora Pracy w P. z dnia [...]stycznia 2011 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, w tym przede wszystkim unormowań zawartych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, a także przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dokonując oceny legalności obu spornych decyzji administracyjnych, należy wyraźnie podkreślić na wstępie, iz zgodnie z przepisem art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, celem tej ustawy jest eliminowanie zagrożeń stwarzanych przez wyroby dla życia lub zdrowia użytkowników i konsumentów oraz mienia, a także zagrożeń dla środowiska. W tej sytuacji należy uznać, iż zarówno Główny Inspektor Pracy, jak i Okręgowy Inspektor Pracy w P. zobowiązani byli, kierując się m.in. wskazanym powyżej celem ustawy, jednoznacznie wyjaśnić w toku postępowania, czy wykazane podczas kontroli nieprawidłowości związane z naruszeniem zasadniczych wymagań dotyczących danego urządzenia (maszyny) są tego rodzaju, że w istniejącym stanie stanowią zagrożenie dla życia lub zdrowia osób obsługujących przedmiotowe urządzenie. W celu realizacji powierzonych ustawą obowiązków, organy Państwowej Inspekcji Pracy, działając w trybie ww. ustawy, mają uprawnienia do przeprowadzenia postępowania kontrolnego, także z urzędu. Art. 23 ust. 1 cyt. ustawy przewiduje, że w toku postępowania kontrolnego inspektor pracy ma prawo do swobodnego wstępu na teren oraz do obiektów i pomieszczeń podmiotu kontrolowanego, a także przeprowadzania oględzin obiektów, pomieszczeń, stanowisk pracy, maszyn i urządzeń oraz przebiegu procesów technologicznych i pracy. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie inspektor Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. dokonał stosownych ustaleń w toku prawidłowo przeprowadzonej kontroli, która została udokumentowana we właściwy sposób w protokole kontroli. Zdaniem Sądu, niesporny jest fakt przeprowadzenia kontroli w siedzibie przedsiębiorcy W. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą G. “P" W. P. Czynności kontrolne podjęto w związku z pismem Prokuratury Rejonowej w [...], nawiązującym do zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przez skarżacego F. P. przestępstwa polegającego wprowadzeniu do obrotu wyrobu – maszyny (wiertnicy ziemnej mechanicznej) – niespełniającej stosownych wymagań zasadniczych dla maszyn i elementów bezpieczeństwa. Zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa zostało przesłane przez nabywcę przedmiotowego urządzenia – kontrolowanego przedsiębiorcę W. P. W ocenie Sądu, zarówno kontrola inspektora Okręgowego Inspektoratu Pracy w P., jak i przeprowadzone w obu instancjach postępowanie administracyjne, wykazały bezspornie, iż skarżący sprzedał sporną wiertnicę mechaniczną ziemną, która niespełniała wymagań zasadniczych dla maszyn w następującym zakresie: - na urządzeniu nie umieszczono znaku CE, a także żadnego oznakowania o rodzaju maszyny oraz danych identyfikujących producenta, co jest niezgodne z przepisami § 56 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 3 - 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn, - do wiertnicy nie dołączono deklaracji zgodności oraz instrukcji urządzenia, co jest niezgodne z § 58 i § 59 cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki w zw. z pkt 1 załącznika nr 3 do tego rozporządzenia, - układ sterujący spornej maszyny podtrzymuje zasilanie w przypadku zaniku energii elektrycznej, co jest niezgodne z unormowaniem zawartym w § 27 cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki, - brak stateczności konstrukcji nośnej maszyny, co jest niezgodne z § 28 i § 29 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki. W kontekście powyższych ustaleń bezspornym jest także to, że wiertnica mechaniczna ziemna, użytkowana u przedsiębiorcy W. P., stwarzała zagrożenie przede wszystkim dla pracowników firmy G. “P" – użytkowników owej maszyny, ale także dla innych osób, które mogły znaleźć się w zasięgu działania tego urządzenia. W świetle zgromadzonego w ninieszej sprawie materiału dowodowego niekwestionowany jest także fakt zawarcia umowy sprzedaży spornego urządzenia między skarżącym F. P. (jako sprzedającym) i W. P. (jako kupującym). Potwierdzeniem dokonania tej czynności cywilno-prawnej jest umowa sprzedaży zawarta w dniu [...] grudnia 2008 r. (vide: akta administracyjne). Istotą rozstrzyganej sprawy i zarazem główną płaszczyzną sporu pomiędzy organami obu instacnji a stroną skarżącą jest rozważenie zagadnienia, czy skarżący - jako sprzedawca spornej wiertnicy mechanicznej ziemnej, jest dystrybutorem tego wyrobu, w rozumieniu przepisów art. 41a ust. 1 w zw. z art. 5 pkt 23 ustawy o systemie oceny zgodności, a w konsekwencji jednoznaczne ustalenie, czy organy, wydając obie zaskarżone decyzje, prawidłowo przyjęły, że skarżący posiada legitymację procesową w postepowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 41 ust. 1 cyt. ustawy. W świetle art. 41 ust. 1 ustawy o systemie oceny zgodności, postępowanie w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami, wszczyna się z urzędu, w przypadku, gdy ustalenia kontroli wskazują, że wyrób nie spełnia zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań. Zgodnie z art. 41c ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy, jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że wyrób nie spełnia zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań, a strona postępowania nie podjęła działań, o których mowa w art. 41b ust. 1 ustawy, organ prowadzący postępowanie może, w drodze decyzji: nakazać wycofanie tego wyrobu z obrotu lub z użytku. W ust. 4 przepisu art. 41c przedmiotowej ustawy przewidziane jest uprawnienie organu prowadzącego kontrolę, który w decyzji, o której mowa w ust. 3 pkt 1, może także nakazać odkupienie wyrobu na żądanie osób, które faktycznie nim władają. W ocenie Sądu, należy zauważyć, iż krąg podmiotów, wobec których możliwe jest wydanie ww. decyzji administracyjnej, określa przepis art. 41a ust. 1 ustawy o systemie oceny zgodności. Przepis ten przewiduje, że stroną przedmiotowego postępowania jest osoba, która wprowadziła do obrotu lub oddała do użytku wyrób niezgodny z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami, wobec której postępowanie zostało wszczęte. Stroną postępowania może być także dystrybutor. Z kolei przepis art. 5 pkt 23 ustawy o systemie oceny zgodności, stanowi, iż przez dystrybutora należy rozumieć osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która dostarcza lub udostępnia wyrób po jego wprowadzeniu do obrotu. W świetle powyższych unormowań prawnych, a także materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - organy Państwowej Inspekcji Pracy obu instancji prawidłowo przyjęły, że należy skierować decyzję administracyjną, o której mowa w art. 41c ust. 3 pkt 1 w zw. z ust. 4 ustawy o systemie oceny zgodności, do skarżącego F. P., jako osoby będącej dystrybutorem spornej wiertnicy mechanicznej ziemnej. Niewątpliwie uznać trzeba bowiem, że skarżący, sprzedając W. P. zakwestionowaną w toku kontroli wiertnicę, występował w tej czynności cywilno-prawnej co najmniej w roli dystrybutora, w rozumieniu art. 5 pkt 23 cyt. ustawy, gdyż udostępnił ją wskazanemu powyżej przedsiębiorcy po jej uprzednim wprowadzeniu do obrotu przez nieznanego z nazwy producenta (bądź upoważnionego przedstawiciela lub importera) spornego urządzenia. Ponadto, Sąd uznał, że w postępowaniu administracyjnym spełnione zostały wszelkie przesłanki konieczne do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 41c ust. 3 pkt 1 i ust. 4 cyt. ustawy, albowiem w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że oceniany wyrób (urządzenie) nie spełnia zasadniczych lub innych wymagań (vide: wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r.), zaś strona - jako dystrybutor wyrobu - nie podjęła stosownych działań, określonych w art. 41b ust. 1 ustawy, tj. w wyznaczonym przez organ terminie nie usunęła niezgodności wyrobu z przepisami i wymaganiami lub też nie wycofała owego wyrobu z obrotu lub użytku. W ocenie Sądu, niezasadny jest zarzut skarżacego, jakoby organy wadliwie zastosowały w niniejszej sprawie przepis art. 41c ust. 4 ustawy o systemie oceny zgodności, pomimo, że - jak wskazała strona - nie ustaliły one, czy spełnione zostały przesłanki postępowania reklamacyjnego, co w konsekwencji – zdaniem skarżacego - doprowadziło do niezgodnego z prawem nakazania odkupienia spornego wyrobu od przedsiębiorcy W.P. Ustosunkowując się do powyższego zarzutu strony, należy zauważyć, iż zgodnie z art. 41c ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, organ prowadzący postępowanie, wydając decyzję, o której mowa w art. 41c ust. 3 pkt 1, może nakazać podmiotowi odpowiedzialnemu odkupienie wyrobu na żądanie osób, które faktycznie nim władają. Ustawodawca przewidział, iż w tym przypadku stosuje się odpowiednio przepisy o rękojmi za wady. Niewątpliwie przepis art. 41c ust. 4 cyt. ustawy odwołuje się do przepisów dotyczących rękojmi za wady, przy czym czyni to w związku z potrzebą orzeczenia nakazu odkupienia wyrobu, co też miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z kolei przepisy art. 560 i następne Kodeksu cywilnego regulują wzajemne rozliczenia stron z tytułu wad rzeczy sprzedanej. W tym kontekście nakazanie odkupienia wyrobu oznacza obowiązek, np. przyjęcia zwrotu wadliwej maszyny w ramach rozliczenia umowy, przy odpowiednim zastosowaniu przepisów Kodeksu cywilnego o rękojmi za wady towaru. Zasadne jest zatem, zdaniem Sądu, orzeczenie przez organ nakazu odkupienia spornej maszyny, skoro wady maszyny nie zostały usunięte przez jej dystrybutora, zaś maszyna ta nie spełniała standardów w zakresie bezpieczeństwa i prawidłowego oznakowania. Ponadto należy zauważyć, że z pisma skarżącego skierowanego do Głównego Inspektora Pracy z dnia 2 grudnia 2010 r., jak i z odwołania strony z dnia [...] stycznia 2011 r. wynika jednoznacznie, że skarżący nie wykazał zamiaru podejmowania działań mających na celu doprowadzenie wyrobu do stanu zgodności z zasadniczymi lub innymi wymaganiami. Pomimo twierdzeń, iż sam skarżacy nabył urządzenie od innego podmiotu, strona nigdy nie przedłożyła jakiegokolwiek dowodu wskazującego na pochodzenie zakwestionowanego wyrobu. Tym samym, użytkowanie spornej maszyny przez W. P. narażałoby go na odpowiedzialność wynikającą chociażby z Kodeksu pracy, np. wobec pracowników obsługujących wadliwą maszynę (podobnie: WSA w Warszawie /w:/ wyrok z dnia 10 lipca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 11/07). Należy zatem stwierdzić, że zarzut niewłaściwego zastosowania przez organy przepisu art. 41c ust. 4 ww. ustawy jest całkowicie bezzasadny, albowiem organy, wbrew stanowisku strony skarżącej, nie były zobowiązane oczekiwać na ostateczne rozstrzygnięcie toczącego się pomiędzy skarżącym a W. P. sporu cywilno-prawnego w zakresie wad rzeczy sprzedanej oraz zachowania trybu postępowania reklamacyjnego. Zdaniem Sądu, całkowicie niezasadne są również wszelkie sugestie strony skarżacej, z których wynikać ma, że organ zobowiązny był rzekomo do powołania w toku postępowania biegłego, celem wykazania, że sporne urządzenie (wiertnica) rzeczywiście nie spełnia wymagań, o których mowa w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn. Otóż, należy zauważyć, iż zgodnie z przepisem art. 84 § 1 k.p.a., gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Niewątpliwie użyte w art. 84 § 1 k.p.a. słowo "może" oznacza pozostawienie organowi swobody w korzystaniu z tego środka dowodowego. Granice korzystania z tej swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy obiektywnej, bo z niej wypływa obowiązek organu podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy administracyjnej. W sprawach zatem o zawiłym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami, organ orzekający jest obowiązany wykorzystać ten środek dowodowy (tak również: B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 418-419). Zdaniem Sądu, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżacej, iż w postępowaniu prowadzonym przez Okręgowego Inspektora Pracy w P. zachodziła jakakolwiek potrzeba powoływania biegłego, albowiem rodzaj niezgodności spornego urządzenia (wiertnicy mechanicznej ziemnej) ze stosownymi wymaganiami, zawartymi przede wszystkim w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn, nie stwarzał jakiejkolwiek potrzeby zasięgania specjalistycznej wiedzy. W ocenie Sądu, opierając się na zwykłych zasadach logiki i doświadczenia życiowego, stwierdzić należy bowiem, że każdy upoważniony i ogólnie przeszkolony w tym zakresie inspektor Okręgowego Inspektoratu Pracy był w stanie samodzielnie sprawdzić, bez uciekania się do wiedzy biegłego, czy kontrolowane urządzenie posiada m.in. znak CE, oznakowanie rodzaju maszyny oraz dane identyfikujące producenta, a także zbadać, czy urządzenie to posiada stosowną deklarację zgodności oraz instrukcję urządzenia, a nawet ocenić, czy układ sterujący spornej maszyny podtrzymuje zasilanie w przypadku zaniku energii elektrycznej oraz, czy konstrukcja nośna owego urządzenia jest stateczna. Według Sądu, do przeprowadzenia tego rodzaju kontroli i wysnucia z niej stosownych wniosków pokontrolnych nie trzeba było żadnej specjalistycznej wiedzy, a więc ewentualne skorzystanie w takim przypadku przez organ z wiedzy biegłego nosiłoby wręcz ewidentne znamiona zwykłej niegospodarności i tym samym rażącego zlekceważenia zasady poszanowania grosza publicznego. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd doszedł do przekonania, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny niniejszej sprawy i w konsekwencji prawidłowo przeprowadzonej subsumpcji prawa - zasadnie nałożyły na skarżącego obowiązki, o których mowa w przepisach art. 41c ust. 3 pkt 1 w zw. z ust. 4 ustawy o systemie oceny zgodności. Sąd w pełni podzielił stanowisko organów, iż pozostawanie w obrocie wyrobu - maszyny posiadającej stwierdzone nieprawidłowości i wady - kolidowałoby z podstawowym celem ustawy o systemie oceny zgodności, jakim jest, stosownie do przepisu art. 2 pkt 1 tego aktu normatywnego, eliminowanie zagrożeń stwarzanych przez wyroby dla życia lub zdrowia użytkowników i konsumentów oraz mienia, a także zagrożeń dla środowiska. Analizując obie sporne decyzje administracyjne pod kątem ich zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, Sąd uznał, iż organy, wydając owe decyzje, uwzględniły wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające ich obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organy Państwowej Inspekcji Pracy obu instancji obowiązane były m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Zdaniem Sądu, organy uwzględniając powyższą zasadę, dokładnie wyjaśniły okoliczności niniejszej sprawy, konkretnie ustosunkowały się do twierdzeń strony skarżacej oraz uwzględniły w spornych decyzjach zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Według Sądu, uznać należy ponadto, iż organy administracji w sposób wyczerpujący zebrały i oceniły cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadniły swoje rozstrzygnięcia według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji należy stwierdzić, iż zarówno w zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] marca 2011 r., jak i w poprzedzającej ją decyzji Okręgowego Inspektora Pracy w P. z dnia [...] stycznia 2011 r., brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, których organy te dopuściłby się w toku postępowania, a które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do legalności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Sąd uznał, że uzasadnienia obu skarżonych przez stronę decyzji administracyjnych spełniają w pełnym zakresie wszelkie wymogi formalnoprawne przewidziane przez przepis art. 107 § 3 k.p.a., albowiem w ich treści organy wyraźnie wskazały, dlaczego nakazały skarżącemu wycofanie z obrotu/użytku spornego wyrobu (wiertnicy mechanicznej ziemnej) i nakazały jego odkupienie na żądanie nabywcy – przedsiębiorcy W. P., kierując się przesłankami zawartymi w przepisach art. 41c ust. 3 pkt 1 i ust. 4 ustawy o systemie oceny zgodności. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł, jak w sentencji wyroku.