VI SA/Wa 1299/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 8 grudnia 2016 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa (dalej Minister) odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej [...] SA z [...] września 2016 r., którą nakazano rejestrację szesnastu odbiorników telewizyjnych oraz ustalono opłatę za używanie szesnastu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Jako podstawę prawną skarżonego postanowienia wskazano art. 58 § 1 i art. 59 § 1 k.p.a. Do wydania skarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym. W czerwcu 2015 r. w lokalu użytkowym zajmowanym przez Hotel i Restaurację – [...], upoważnieni pracownicy [...] SA przeprowadzili kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. W wyniku tej kontroli ustalono, że w powyższym lokalu znajdowało się 16 sztuk odbiorników telewizyjnych, które nie zostały zarejestrowane. Okres ich używania ustalono na ponad 6 lat. Nadto ustalono, że ów lokal zajmowany jest przez P. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej skarżąca). Po przeprowadzeniu prawidłowo wszczętego postępowania Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej [...] SA (dalej Dyrektor) wydał decyzję administracyjną, która została dnia 14 stycznia 2016 r. doręczona na adres skarżącej wynikające z jej KRS. Odbiór owej decyzji pokwitował pracownik – A. S., która zobowiązała się do oddania przesyłki adresatowi. W decyzji tej organ zawarł pouczenie, że przysługuje od niej prawo wniesienia w terminie 14 dni odwołania do Ministra za pośrednictwem Dyrektora. Dnia 29 stycznia 2016 r. skarżąca nadała na adres Dyrektora odwołanie. Postanowieniem z [...] marca 2016 r. Minister stwierdził, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem ustawowego terminu oraz ustalił, że wraz z odwołaniem nie wniesiono o przywrócenie terminu. Wskazał, że decyzja Dyrektora została doręczona skarżącej na prawidłowy adres dnia 14 stycznia 2016 r., ze stosownym pouczeniem, że przysługuje od niej prawo złożenia w terminie 14 dni odwołania. Zatem w jego ocenie ostatnim dniem dla skutecznego odwołania się od powyższej decyzji był 28 stycznia 2016 r. Odwołanie zostało nadane zaś 29 stycznia 2016 r., czyli dzień po upływie ww. terminu. Postanowienie zostało doręczone skarżącej dnia 17 marca 2016 r., a jego odbiór pokwitował M. S. Pismem z 25 marca 2016 r., nadanym na adres Dyrektora dnia 1 kwietnia 2016 r., który przekazał je według właściwości do Ministra dnia 7 kwietnia 2016 r., skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Do wniosku załączyła odwołanie. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że decyzja Dyrektora została odebrana dnia 14 stycznia 2016 r. przez nieuprawnioną osobę. Poinformowała, że dopiero 19 stycznia 2016 r. decyzja ta została jej doręczona. Wobec tego stwierdziła, że nadając odwołanie dnia 29 stycznia 2016 r. uczyniła to w terminie. Minister w uzasadnieniu skarżonego postanowienie stwierdził, że skarżąca wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożyła z uchybieniem terminu przewidzianego dla tej czynności. Wskazał, że zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. taki wniosek składa się w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, o który się wnosi. Zdaniem organu dniem ustania przyczyny w tej sprawie był dzień doręczenia skarżącej postanowienia, którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania, tj. 17 marca 2016 r. Nadto organ uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła po swojej stronie braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to zostało doręczone skarżącej dnia 6 maja 2016 r., a jego odbiór pokwitował właściciel. Z zachowaniem trybu i terminu skarżąca złożyła na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o jego uchylenie i przywrócenie żądanego terminu. Zarzuciła, że organ rozpoznając jej wniosek nie ustalił, czy postanowienie z 4 marca 2016 r., którym stwierdzono uchybienie terminu, w jej imieniu odebrała osoba uprawniona. Stwierdziła, że bez ustalenia tego faktu nie było możliwości poprawnie ustalić, czy wniosek o przywrócenie terminu został złoży w terminie. Skarżąca raz jeszcze podała, że decyzja Dyrektora w rzeczywistości została jej doręczona 19 stycznia 2016 r., a nie jak ustalił organ 14 stycznia 2016. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Kwestią sporną w sprawie jest skuteczność doręczenia skarżącej decyzji organu pierwszej instancji z [...] stycznia 2016 r. Skarżąca kwestionuje bowiem owo doręczenie i podnosi, że nastąpiło ono do osoby nieuprawnionej. Wskazuje przy tym, że prawidłowe doręczenie ww. rozstrzygnięcia nastąpiło dopiero dnia 19 stycznia 2016 r., a nie jak przyjął Minister dnia 14 stycznia 2016 r. Stosownie do treści art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Stosownie do art. 45 k.p.a. jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Sąd badając prawidłowość doręczenia decyzji z [...] stycznia 2016 r. w pierwszym rzędzie zauważa, że skarżąca jest spółką prawa handlowego (sp. z o.o.). Zatem wszelka korespondencja, zgodnie z art. 45 k.p.a., powinna być kierowana na adres jej siedziby, jeżeli wszak nie zostanie wskazany inny adres do korespondencji. Zgodnie z danymi wynikającymi z KRS skarżącej jej siedziba znajduje się w miejscowości [...]. Sąd stwierdza, że z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że to pod ten właśnie adres została skierowana decyzja z [...] stycznia 2016 r. Zatem decyzję przesłano na prawidłowy adres, gdyż skarżąca innego w toku postępowania administracyjnego nie wskazała. Jednocześnie należy zauważyć, że skarżąca prawidłowości ww. adresu nie kwestionowała. W jej ocenie wadliwości doręczenia polegała na dokonaniu go do rąk jej pracownika, który nie był upoważniony do odbioru korespondencji. Z doręczeniem pod prawidłowy adres wiąże się domniemanie, że art. 45 k.p.a. posługuje się pojęciem osoby uprawnionej do odbioru pism, przez które należy rozumieć każdą osobę, która została regulaminowo, czy tylko zwyczajowo uprawnioną przez spółkę do odbierania korespondencji przychodzącej do jej siedziby Jeśli osoba taka przebywa w miejscu siedziby spółki i nie oświadczy doręczającemu korespondencję, że przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, nie można twierdzić, że doręczenie przesyłki nastąpiło do rąk osoby nieuprawnionej. Doręczający nie musi przecież znać zakresu obowiązków i uprawnień osób znajdujących się w firmie - siedzibie, do której przesyłka jest adresowana. Skoro odbierający przesyłkę zobowiązuje się do jej odbioru i składa przy tym własnoręczny podpis, zobowiązując się oddać ją adresatowi to nie ma podstaw do kwestionowania jego uprawnienia do odbioru przesyłki. Sąd zauważa przy tym, że uprawnienie do odbioru korespondencji nie musi być oparte na zasadzie udzielonego w tym zakresie pełnomocnictwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1684/14, Lex nr 1986640). Wobec powyższego oraz braku wykazania przez skarżącą, że istotnie pracownik, który odebrał decyzję z [...] stycznia 2016 r., nie był do tego uprawniony, nie obaliła ona skuteczność spornego doręczenia. To na skarżącej ciążył obowiązek uprawdopodobnienia, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy, poprzez wykazanie, że pracownik, który odebrał decyzję nie był to tego uprawniony, a mimo to doręczyciel przekazał w jego ręce przesyłkę. Zatem sporne doręczenie nastąpiło prawidłowo. Dokonane zostało bowiem do rąk pracownika znajdującego się w siedzibie skarżącej, który to zobowiązał się oddać przesyłkę adresatowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2014 r. o sygn. akt II OSK 586/14). W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że Minister nie miał innej możliwości jak tylko przyjąć, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. W konsekwencji – skoro nie uprawdopodobniono braku winy w uchybieniu terminu, to nie było podstaw do wydania innego rozstrzygnięcia, jak wyłącznie odmawiającego przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Z powyższych względów skargę na mocy art. 151 p.p.s.a. należało oddalić jako bezzasadną.