VI SA/Wa 1318/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 2384/16 oddalającym skargę J. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 2384/16, 2. zwrócić skarżącemu J. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2384/16 oddalił skargę J. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej "Skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Pismem z dnia 17 czerwca 2019 r. Skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jako podstawę prawną skargi wskazał art. 272 § 3, art. 282 § 1 i § 2 oraz art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."). W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że w dniu 21 marca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej "TSUE") wydał wyrok w sprawie C-127/17, którym uznano przepis art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych jako niezgodny z prawem UE. Zdaniem Skarżącego skutkuje to, zgodnie z zasadą supremacji prawa UE nad prawem krajowym, iż prawo krajowe w tym zakresie nie ma zastosowania (skróty Skarżącego). Skargę podpisał prokurent K. F. Pod podpisem dodatkowo umieszczono pieczątkę firmową Skarżącego. Pismem z 2 lipca 2019 r. (k. 7), zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, Sąd przesłał Skarżącemu odpis zarządzenia z 24 czerwca 2019 r., którym wezwano go do uzupełnienia braku formalnego ww. skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2384/16 w kwocie 100 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia ww. odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W kolejnym piśmie z 2 lipca 2019 r. (k. 9), zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, Sąd wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, poprzez nadesłanie - w terminie 7 dni od daty doręczenia ww. wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi: a) oryginału lub poświadczonej notarialnie za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu ze swojego KRS (ewentualnie pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wydruku komputerowego), z którego wynika sposób oraz osoby umocowane do działania w jej imieniu, zwłaszcza umocowanie dla osoby, która podpisała skargę, obejmującego swym zakresem czasowym dzień sporządzenia skargi; b) odpisu skargi o wznowienie postępowania celem doręczenia pełnomocnikowi organu. Powyższe zarządzenia (tj. osobne wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi i osobne wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi) zostały doręczone Skarżącemu w jednej przesyłce w dniu 11 lipca 2019 r. (k. 12), a zatem ostatnim dniem na wykonanie obu wezwań był 18 lipiec 2019 r. Dnia 23 lipca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący nadał priorytetem przesyłkę pocztową, w której znajdował się odpis skargi o wznowienie postępowania oraz wydruk informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego według stanu na dzień 16 maja 2019 r., a więc przed wniesieniem skargi o wznowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2384/16 ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym do tego terminie. Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a w szczególności powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Przy czym osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności, a zatem przy wniesieniu skargi. Jednocześnie brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29 p.p.s.a.) stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. w odniesieniu do spółek kapitałowych co do zasady polega na przedstawieniu odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z dyspozycją art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Ponadto, zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Stosownie do art. 219 § 2 p.p.s.a. należny wpis winien zostać uiszczony gotówką w kasie Sądu lub na rachunek bankowy tegoż Sądu, o czym Skarżący został pouczony. Jak wynika z akt sprawy Skarżący dnia 11 lipca 2019 r. został skutecznie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi o wznowienie, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec tego ostatnim dniem ustawowego, siedmiodniowego terminu na wykonania tego wezwania był 18 lipca 2019 r. Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych stwierdzić należy, że wprawdzie na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie został uiszczony wpis od skargi o wznowienie, i to w prawidłowej kwocie (vide k. 13), jednakże nastąpiło to dnia 22 lipca 2019 r. – czyli z uchybieniem ww. terminu. Jednocześnie Sąd ustalił, że w sprawie nie został zgłoszony wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Orzecznictwo sądowe zgodne jest przy tym co do tego, że uiszczenie wpisu po terminie jest równoznaczne w skutkach z nieuiszczeniem wpisu (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 60/11; z dnia 4 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/11; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie stwierdzić należy, że wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie zostały doręczone Skarżącemu skutecznie 11 lipca 2019 r., zatem termin na ich wykonanie upłynął 18 lipca 2019 r. Wobec tego nadanie przez Skarżącego na adres Sądu w dniu 23 lipca 2019 r. odpisu skargi oraz wydruku informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców KRS, a także uiszczenie w dniu 22 lipca 2019 r. wpisu od skargi w prawidłowej wysokości nastąpiło z uchybieniem ustawowego, siedmiodniowego terminu, co powoduje, że skarga podlega odrzuceniu. Na koniec, na marginesie należy dodać, że nadesłany wydruk informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego według stanu na dzień 16 maja 2019 r. nie obejmuje swym zakresem czasowym dzień sporządzenia skargi – czyli 18 czerwca 2019 r. Wobec tego brak formalny skargi o wznowienie postępowania w tym zakresie, do którego Skarżący był wzywany, nie został uzupełniony w sposób prawidłowy. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 postanowienia. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2, Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.