VI SA/Wa 1354/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego W. L. kwotę 3040 (trzy tysiące czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: "GITD"), po rozpatrzeniu odwołania W. Ł. – utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 20 760,00 zł. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1, ust. 1a, ust. 1 b pkt 1, ust. 2, art. 40 c, art. 41 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm., Dz.U. z 2011 r. nr 222, poz. 1321) dalej jako "u.d.p." oraz lp. 6 pkt 9 lit. d) i e), lp. 9 pkt 15 lit. d) załącznika nr 2 do u.d.p., art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), art. 5 ust. 2 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2011 r. nr 222, poz. 1321). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że w dniu [...] października 2012 r. na ul. [...] w B. zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował W. Ł., który jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą W. Ł. [...] wykonywał przewóz drogowy piasku "zwałki". W wyniku przeprowadzonego ważenia pojazdu stwierdzono następujące naruszenia: - nacisk 17 t na I podwójnej osi napędowej pojazdu - przekroczenie o 2,5 t, - nacisk 27,4 t na II podwójnej osi napędowej pojazdu - przekroczenie o 12,91 t, - masa całkowita pojazdu 44,4 t - przekroczenie dmc o 12,4 t, Kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Przebieg kontroli został utrwalony protokołem nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na W. Ł. karę pieniężną w wysokości 20 760,00 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t, dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej czteroosiowego pojazdu samochodowego z dwoma osiami kierowanymi jeżeli os napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekroczy 9,5 t. GITD rozpoznając niniejszą sprawę, na skutek odwołania W.Ł. od decyzji organu I instancji wskazał na brzmienie art. 64 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, art. 13g ust. 1 i 1b pkt 1, art. 40c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 u.d.p. oraz podkreślił, że ul. [...] w Bi. należy do sieci dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. GITD wyjaśnił także, że stosownie do lp. 6 pkt 9 załącznika nr 2 do u.d.p. - w przypadku podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m dopuszczalna jest suma nacisków osi do 14,5 t włącznie. Natomiast w myśl lp. 9 pkt 15 załącznika nr 2 do u.d.p. - w przypadku czteroosiowego pojazdu samochodowego z dwoma osiami kierowanymi, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 t dopuszczalna masa całkowita może wynosić do 32,0 t włącznie. Podał także, że wysokość kar pieniężnych za przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdów oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t określona jest w załączniku nr 2 do u.d.p., tj. za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t w Lp. 6 pkt 9 dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m o sumie nacisków osi powyżej 16,5 t do 17,5 t w lit. d) i wynosi 1740 zł, a za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,0 t powyżej 17,5 t dodatkowo w lit. e) i wynosi 1440 zł. Natomiast w Lp. 9 za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej czteroosiowego pojazdu samochodowego z dwoma osiami kierowanymi, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne albo jeżeli każda z osi jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 t w pkt 15 lit. d) powyżej 42,0 t do 52,0 t i wynosi 2880 zł. GITD stwierdził za organem I instancji, że w niniejszej sprawie kara wynosi: 1740 zł + 1740 zł + (10 x 1440 zł)+ 2880 zł = 20760 zł. Ponadto GITD podkreślił, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] września 2009 r. Podał, że pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych 856061 i 856005. Stwierdził, że wagi legitymowały się w chwili kontroli świadectwami zgodności wydanymi przez Okręgowy Urząd Miar w Poznaniu w dniu 12 stycznia 2010 r. dla wagi o nr fabrycznych 856061 oraz w dniu 18 grudnia 2009 r. dla wagi o nr fabrycznych 856005 na podstawie dyrektywy Rady 90/384/EWG, wdrożonej do polskiego prawa rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23). Następnie organ stwierdził, że termin zgłoszenia przyrządu pomiarowego po raz pierwszy do legalizacji ponownej, po dokonaniu oceny zgodności, wynosi 3 lata, stosownie do lp. 7 załącznika nr 6, tabela nr 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 29 z późn. zm.). Organ podkreślił, że dokumenty te zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o ponowne ważenie. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania – organ podniósł, że kontrolowany pojazd został zatrzymany na drodze publicznej, która przez zajęcie pasa drogowego nie utraciła tego statusu i w związku z tym do pojazdów poruszających się po niej zastosowanie miały przepisy u.d.p. Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie było potrzeby przeprowadzenia dowodu z oględzin miejsca zatrzymania pojazdu do kontroli, skoro zostało ono w sposób jednoznaczny wskazane w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] października 2012 r. stanowiącym dokument urzędowy. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzenie oględzin miejsca kontroli nie ujawniłoby nowych istotnych okoliczności w przedmiotowej sprawie. Stwierdził, że znak drogowy B-18 świadczy o tym, że na drogę oznaczoną tym znakiem mają zakaz wjazdu pojazdy, których rzeczywista masa całkowita przekracza wraz z ładunkiem wartość określoną na tym znaku, a więc jest to jeszcze surowsze ograniczenie niż wynikające z przepisów ogólnych. Dodał, że wyłączenie stosowania tego znaku dla konkretnej grupy pojazdów powoduje, że przywrócone zostały dla niej poprzednie parametry nośności drogi. Podkreślił, że normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej. GITD wyjaśnił także, że stanowisko dotyczące wag typu SAW 10 C wyrażone w raporcie Najwyższej Izby Kontroli oraz piśmie Głównego Urzędu Miar wynikającego z dnia 22 kwietnia 2011 r. nie wiąże organów stosujących prawo. Podkreślił, że ze świadectwa homologacji nr D98-09-08 dołączonego do instrukcji wag SAW 10 C wynika, że są one zgodne z wymaganiami dyrektywy WE nr 90/384/EWG wdrożonej do systemu prawa polskiego rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23). Podniósł, że zgodnie z § 2 pkt 2 tego rozporządzenia jego przepisy stosuje się do wag nieautomatycznych służących do określania masy będącej podstawą obliczania (...) kar (...) lub podobnych typów opłat. Zatem wagami tymi organ administracji mógł ustalić także masę całkowitą kontrolowanego pojazdu (DMC). Wskazał także na pkt 2.5 instrukcji obsługi wag użytych do kontroli, który dopuszcza sumowanie nacisków osi przy użyciu konfiguracji dwóch wag przy ważeniu różnego typu pojazdów, w tym z osiami wielokrotnymi. Wyjaśnił, że ze znajdujących się w aktach sprawy świadectw legalizacji ponownej wag użytych podczas kontroli wynika, że są one wagami IIII klasy dokładności, przy czym wartość działki legalizacyjnej "e" = 50 kg. Podkreślił, że w załączniku do rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. określającego błędy graniczne dopuszczalne wskazań wag nieautomatycznych podczas legalizacji ponownej wynika, że największy dopuszczalny błąd graniczny dla wag nieautomatycznych klasy IIII wynosi +/- 1,5 e, co oznacza, że w przedmiotowej sprawie będzie to 75 kg. Organ wskazał także, że stosownie do § 6 ust 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. "błędy graniczne dopuszczalne wskazań wag nieautomatycznych w użytkowaniu równe są dwukrotnym wartościom błędów granicznych dopuszczalnych wskazań wag podczas legalizacji ponownej, określonym w załączniku do rozporządzenia", a zatem w niniejszej sprawie będzie to masa 150 kg. Dodatkowo organ przypomniał, że uzyskane w sprawie wyniki ważenia każdej osi zostały jeszcze pomniejszone o 200 kg i 2 %. Organ omówił także regulację art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz 1321) oraz stwierdził, że przepis ten w rozpatrywanej sprawie nie znajduje zastosowania, gdyż kontrola obok przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu wykazała również przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej, a strona w toku postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Skargę na decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W.Ł. dalej jako "skarżący". Zaskarżonej decyzja zarzucił: o naruszenie przepisów u.d.p., co doprowadziło do nałożenia na niego niesłusznie kary pieniężnej; o naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; o art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku strony o przeprowadzenie dowodu na ustalenie okoliczności istotnej dla sprawy; o art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw poprzez nieprawidłowe ustalenie zaistnienia przesłanek w nim wskazanych. Wniósł o: o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie; o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m. in., że protokół kontroli nieprecyzyjnie określa miejsce, w którym dokonano zatrzymania pojazdu. Podał, że zostało ono określone jako "droga krajowa [...]" na stronie pierwszej protokołu kontroli oraz jako "miejscowość B. na ul. [...]" w załączniku do protokołu kontroli. Podkreślił, że przejazd był wykonywany w związku z pracami budowlanymi - budową galerii handlowej przy ul. [...] w B., która z związku z tymi pracami zajęta jest częściowo pod prace budowlane, w ramach których następuje również przebudowa części ul. [...]. Skarżący stwierdził, że pojazd podczas zatrzymania go do kontroli przemieszczał właśnie się po tym terenie, a więc znajdował się na terenie objętym placem budowy. Wyjaśnił, że celem przejazdu było przemieszczenie ziemi z wykopu na terenie objętym budową - z wykopu na wysypkę pod budowę kanalizacji. Tam, po wyładowaniu większości miał on przemieścić się dopiero do J. Dodał, że po zatrzymaniu pojazd na polecenie kontrolującego przemieścił się z ul. [...] do punktu kontroli, określonego w protokole kontroli jako [...] przy ul. [...] w B., gdzie dokonano ważenia pojazdu. Skarżący podkreślił, że zamiarem kierowcy nie było opuszczanie obszaru ul. [...] objętego budową przed wyładowaniem części ładunku na wysypkę pod budowę kanalizacji. Stąd również dokument WZ nie określał w żaden sposób ilości ładunku. Jego ilość przeznaczona do przewiezienia do miejscowości J. mogła być bowiem sprecyzowana dopiero po jego częściowym wyładowaniu. Podniósł, że wielokrotnie i bezskutecznie wnosił o przeprowadzenie dowodu z oględzin miejsca zatrzymania pojazdu do kontroli oraz porównania go z treścią dokumentów zebranych w toku postępowania. Zarzucił, że organ I instancji wskazał miejsca zatrzymania pojazdu ("na wysokości budynku, którego adres określono jako Ciepła 1"), które w żaden sposób nie wynika z akt sprawy, nie odpowiada rzeczywistemu stanowi faktycznemu i jest dowolną interpretacją organu. Jego zdaniem, to nie poparte żadnymi dowodami stwierdzenie organu I instancji stało się podstawą wnioskowania organu odwoławczego, że miejsce zatrzymania pojazdu do kontroli jest "bezsporne". Zarzucił, że jest ono całkowicie nieuprawnione, skoro nieustannie podnosił, że miejsce te nie jest określone, żądał przeprowadzenia dowodu na jego określenie oraz wywodził z tej okoliczności istotne dla sprawy skutki faktyczne i prawne. Ponadto zarzucił, że organy administracji nie poczyniły precyzyjnych ustaleń u zarządcy drogi co do zasad budowy galerii i przylegających dróg, w tym ul. [...]. W ocenie skarżącego w jego sprawie zaistniały przesłanki z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, albowiem sporny przejazd został zaplanowany z zachowaniem należytej staranności. Wskazał, że staranność ta wyrażała się w braku zamiaru wywożenia poza obszar budowy nienormatywnych ilości ładunku – piasku i gliny w różnym stanie skupienia i o bardzo różnym stanie wilgotności, wydobytych z wykopu i stanowiących materiał bardzo niejednorodny. Podkreślił, że zatrzymania pojazdu dokonano w miejscowości B. przy ul. [...], a na polecenie kontrolujących pojazd przemieścił się na ul. [...] oddaloną o 3 km, gdzie dokonano ważenia kontrowanego pojazdu. Stwierdził, że pomierzone wielkości nacisków osi pojazdu odniesiono do wielkości nacisków osi dopuszczalnych dla ul. [...], a więc dla miejsca zatrzymania pojazdu do kontroli. W ocenie strony działanie takie jest nieprawidłowe i wypaczające wynik postępowania administracyjnego. Podniósł, że w wypadku materiałów sypkich, jakim jest piasek, ładunek podlega naturalnym przemieszczeniom. Dodał, że podczas przemieszczania się pojazdu na trasie z ul. [...] do ul. [...] doszło do przemieszczania się ładunku, co miało wpływ na wielkość nacisków osi pojazdu. Zarzucił, że stan faktyczny zastany w momencie zatrzymania pojazdu do kontroli uległ zmianie i faktycznie jest on już nie do odtworzenia. Wynik kontrolnego ważenia osi pojazdów oddaje natomiast inny stan faktyczny, właściwy dla stanu pojazdu z ładunkiem, jaki był w momencie jego kontroli na ul. [...] . W jego ocenie, pomierzone naciski osi na ul. [...] należy odnieść do miejsca, gdzie ustalono te wielkości, a więc do drogi o dopuszczalnym nacisku osi do 11,5 t. Zmianie nie uległa jedynie rzeczywista masa całkowita pojazdu. Skarżący zakwestionował także pomiar masy całkowitej zespołu pojazdów przy pomocy wag SAW 10 C/II oraz legitymowanie się przez wagi przy użyciu których dokonano ważenia pojazdu ważnymi świadectwami legalizacji. Stwierdził że z opisu technicznego oraz instrukcji obsługi tych wag wynika, że nie są one przeznaczone do pomiarów masy pojazdu. Wskazał, że powyższe potwierdza wystąpienie pokontrolne, skierowane przez Najwyższą Izbę Kontroli do GITD. Zdaniem skarżącego nieokreślenie w sposób wiarogodny, czy istotnie doszło do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej skutkuje niemożnością stwierdzenia, czy zachodzą przesłanki zwalniające przewoźnika z odpowiedzialności za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2013 r. stanowiącym uzupełnienie skargi – skarżący w całości podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, tj. przede wszystkim to, że przewóz wykonywano w ramach i w obrębie miejsca budowy, a ponadto - że miejsce sprawdzenia nacisku osi nie było tożsame z miejscem zatrzymania pojazdu. Jednocześnie zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 28 i 29 K.p.a. poprzez niezawiadomienie o toczącym się postępowaniu B. Ł. - współwłaścicielki pojazdu i wspólniczki spółki cywilnej oraz prowadzenie postępowania wobec jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej. Wyjaśnił, że z dokumentu rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu wynika, że jest on zarejestrowany na W. i B. Ł., co związane jest z faktem, że małżonkowie prowadzą spółkę cywilną pn. [...] W.B. Ł. s.c. z siedzibą w [...], REGON [...], NIP [...]. Podkreślił, że z treści decyzji wynika, że organ prowadził postępowanie i wydał decyzję w stosunku do podmiotu o numerze NIP [...], czyli wobec spółki cywilnej, co narusza wprost przepis art. 29 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; cytowanej dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.) lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając skargę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przyczyny wznowienia postępowania określone zostały w art. 145 K.p.a. Zgodnie z § 1 pkt 4 tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z dokumentów wygenerowanych w dniu [...] maja 2013 r. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP wynika, że W.Ł. prowadzi działalność gospodarczą pn. W.Ł. [...] W.B. Ł. S.C. rozpoczętą w dniu 10 stycznia 1989 r. wyłącznie w formie spółki cywilnej oraz, że B. Ł. prowadzi taką działalność po tą samą nazwą od dnia 9 marca 2009 r. również wyłącznie w formie spółki cywilnej. Ponadto z akt sprawy wynika, że kontrolowany pojazd stanowi współwłasność W.Ł. i B. Ł.. Numer Identyfikacji Podatkowej nadany spółce cywilnej [...] W.B. Ł. S.C. został podany w decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2012 r. w nazwie strony postępowania administracyjnego. Jednocześnie adresatem zaskarżonej decyzji GITD z dnia [...] lutego 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jest wyłącznie skarżący W.Ł. , który też został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 672 ze zm.) za przedsiębiorców uznaje się wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. W myśl art. 4 pkt 15 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm.) przewoźnikiem drogowym jest przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Stosowanie do art. 13g ust. 1 u.d.p. - za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 13g ust. 1b pkt 1, powyższą karę nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. W ocenie Sądu z całokształtu okoliczności niniejszej sprawy wynika, że sporny przejazd wykonywany był w ramach spółki cywilnej, której wspólnikami są skarżący W.Ł. oraz B. Ł. Zatem wszyscy wspólnicy tej spółki jako przedsiębiorcy uprawnieni do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego są stronami postępowania dotyczącego naruszenia dokonanego podczas jednego wspólnego przewozu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt II GSK 1134/11). Mając zatem na uwadze treść przepisu art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz stan faktyczny niniejszej sprawy - stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu dotkniętym wadą, skutkującą wznowieniem postępowania. Analiza akt niniejszej sprawy wskazuje, że wbrew wymogowi wynikającemu z art. 10 K.p.a. nie zapewniono wszystkim stronom postępowania, udziału w prowadzonym postępowaniu. Sytuacja zaś, w której strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., stanowi uchybienie dające podstawę do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przy czym, dla konieczności zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. nie ma znaczenia, czy strona, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym złożyła o jego wznowienie, ani też okoliczność czy strona pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym zaskarżyła decyzję kończącą to postępowanie do sądu administracyjnego. W każdym bowiem przypadku sąd powinien uwzględnić wystąpienie przesłanki stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, także tej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1220/08). Dodać również należy, że z uwagi na okoliczność powodującą uwzględnienie skargi, przedwczesne jest zajmowanie przez Sąd stanowiska co do meritum rozstrzygnięcia podjętego przez GITD. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien zatem jednoznacznie określić strony postępowania i kontynuować postępowanie z ich udziałem. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracji w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O niewykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na zasadzie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a.