VI SA/Wa 1363/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Decyzją z [...] grudnia 2019 r. znak [...]Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej ,,Urząd Patentowy", ,,Organ"), po rozpoznaniu sprawy z wniosku M. T. zamieszkałego w L. (dalej ,,Strona", ,,Skarżący", ,,Wnioskodawca") o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy [...] o nr [...] na rzecz G. z siedzibą w S., S.(dalej ,,Uczestnik", ,,Uprawniony"), na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 169 ust 2 i ust 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 776 ze zm., dalej ,,Pwp"), stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy [...] o nr [...] z dniem 26 lutego 1999 r., w zakresie następujących towarów ujętych w klasie 5: preparaty i substancje farmaceutyczne, weterynaryjne i medyczne, z wyłączeniem preparatów farmaceutycznych do leczenia dolegliwości oddechowych i chorób płucnych, zaś w pozostałym zakresie wniosek oddalił (dalej ,,zaskarżona decyzja"). Postępowanie przed Organem zostało wszczęte na podstawie wniosku Strony z 11 października 2018 r. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy [...] o nr [...] na rzecz Uprawnionego. Jako podstawę prawną Wnioskodawca wskazał art. 169 ust 1 pkt 1 Pwp. Skarżący podniósł, iż sporny znak towarowy nie był i nie jest używany i "wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z datą możliwie najwcześniejszą". W odpowiedzi na powyższy wniosek Uprawniony, pismem z 13 marca 2019 r., wskazując, że jest on bezzasadny, wniósł o jego oddalenie. Uprawniony podniósł, w odwołaniu do przedkładanych przy piśmie dowodów używania znaku, iż sporny znak towarowy był i jest rzeczywiście używany dla produktów do oznaczenia których został zarejestrowany, tj. preparatów farmaceutycznych do leczenia dolegliwości oddechowych i chorób płucnych. Dodał, iż znak jest umieszczany "na opakowaniach produktów wprowadzanych do obrotu na terytorium Polski, dokumentach handlowych, fakturach i materiałach marketingowych". Uczestnik podniósł, że preparat [...] jest specjalistycznym preparatem wskazanym w leczeniu mukowiscydozy, został dopuszczony do obrotu na terytorium Polski w 1995 roku i wtedy też pojawiły się w prasie pierwsze informacje na jego temat. Na dowód używania spornego znaku towarowego Uprawniony przedłożył faktury, zestawienia liczby zrefundowanych przez NFZ opakowań preparatu, a także artykuły prasowe. Uprawniony podniósł, że wykazana dowodami ilość sprzedawanych corocznie produktów [...] oraz pozostałe przedłożone dowody, są w pełni wystarczające do uznania, że sporny znak towarowy był rzeczywiście używany na terytorium Polski dla oznaczenia towarów, do oznaczenia których został on przeznaczony. Ponadto wskazał, że używanie doprowadziło do uzyskania znaczącej pozycji rynkowej, a produkt [...] dzięki wysokiej jakości i innowacyjności jest powszechnie stosowany do leczenia mukowiscydozy w Polsce i na świecie. Uczestnik podkreślił, że zgodnie z art. 169 ust. 4 pkt 3 Pwp przez używanie znaku rozumie się używanie go także przez osobę trzecią, co w ocenie Uprawnionego, zostało w niniejszej sprawie wykazane, bowiem przedłożone oświadczenie potwierdza, iż spółka R. sp. z. o. o., która używała spornego oznaczenia i Uczestnik tj. uprawniany do spornego prawa, są podmiotami powiązanymi, należącymi do G. z siedzibą w S.. Na rozprawie w dniu 8 maja 2019 roku Strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie. W toku rozprawy Wnioskodawca podniósł, iż zasadność wniosku pozostaje bezsporna w zakresie wszystkich towarów wymienionych w wykazie poza "specjalistycznym preparatem wskazanym w leczeniu mukowiscydozy". Podkreśił ponadto, iż wykaz towarów, do oznaczenia których został przeznaczony znak sporny, został ujęty dość szeroko i obejmuje: "preparaty i substancje farmaceutyczne, weterynaryjne i medyczne". Zdaniem Strony Uprawniony nie podjął żadnej próby wykazania używania spornego znaku odnośnie do towarów takich jak: "substancje farmaceutyczne, weterynaryjne i medyczne". Jednocześnie Skarżący wskazał, że przedłożone środki dowodowe nie wykazują wymaganego używania spornego znaku towarowego nawet w zakresie "specjalistycznych preparatów wskazanych w leczeniu mukowiscydozy". Uprawniony odwołał się do orzecznictwa, zgodnie z którym, używanie przez spółki powiązane gospodarczo z właścicielem znaku towarowego i należące do tej samej grupy (podmioty zależne, stowarzyszone) jest typowym przykładem używania znaku przez osobę trzecią i stwierdził, że z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Uczestnik zauważył, że biorąc pod uwagę fakt, że preparat [...] jest przeznaczony do leczenia rzadko występującej choroby, jaką jest mukowiscydoza, na którą w Polsce choruje ok. 2000 osób, to jest to sprzedaż na poziomie, który powinien być uznany za rzeczywiste używanie znaku. W toku rozprawy w dniu 9 grudnia 2019 r. Strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie. Wnioskodawca podniósł, iż z przedłożonego materiału nie wynika w żaden sposób, że przedmiotem obrotu były produkty firmy Uczestnika i nie wynika z nich także, że Uprawniony miał o nich jakąkolwiek wiedzę. Uprawniony z kolei podtrzymał swoje stanowisko, że znak sporny był używany dla preparatów farmaceutycznych do leczenia dolegliwości oddechowych i chorób płucnych. Ponadto wskazał, iż zostało dostatecznie wykazane, że Uczestnik i firma R.sp. z o.o. są podmiotami powiązanymi, należącymi do G., w związku z czym używanie przez podmiot R.sp. z o. o. należy uznać za używanie za zgodą Uprawnionego tj. jako rzeczywiste używanie znaku. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odwołując się do brzmienia art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 Pwp stwierdził, że używanie znaku musi mieć miejsce na obszarze Polski, powinno mieć jednoznaczny charakter, konieczne jest również by było rzeczywiste i poważne oraz dotyczyło towarów objętych ochroną. Przez rzeczywiste używanie należy w tym kontekście rozumieć nakładanie oznaczenia na towar i wprowadzanie tak oznaczonych towarów do obrotu. Niespełnienie jednego z tych warunków w określonym przedziale czasowym może prowadzić do utraty prawa ochronnego poprzez stwierdzenie jego wygaśnięcia. Urząd Patentowy zważył, że w aktualnym orzecznictwie przyjmuje się, że znak towarowy jest "rzeczywiście używany" wówczas, gdy korzysta się z niego zgodnie z jego podstawową funkcją, jaką jest zagwarantowanie, że towary i usługi, dla których został on przeznaczony, pochodzą z określonego przedsiębiorstwa, w celu wykreowania lub zachowania rynku zbytu dla tych towarów i usług, z wyłączeniem przypadków używania o charakterze symbolicznym, mającym na celu jedynie utrzymanie praw do znaku towarowego. Ocena rzeczywistego używania znaku towarowego musi opierać się na wszystkich aspektach stanu faktycznego i okoliczności właściwych dla ustalenia jego faktycznego wykorzystania handlowego w obrocie, a w szczególności używania uznawanego w danym sektorze gospodarczym za uzasadnione dla utrzymania lub tworzenia udziałów w rynku dla towarów lub usług chronionych znakiem towarowym, charakteru tych towarów lub usług, cech rynku, skali i częstotliwości używania znaku towarowego (jak w sprawie A., pkt 43, w sprawie [...] vs [...], pkt 70, a także w postanowieniu w sprawie [...], pkt 27 - wszystkie przywołane w sprawie [...]). Organ przyjął, że aby dowieść rzeczywistego używania Uprawniony powinien przedłożyć dowody. Jak podkreśla się w piśmiennictwie, takimi dowodami są dokumenty, zwłaszcza zamówienia, faktury, potwierdzenia dostawy lub sprzedaży, a także etykiety, opakowania i podobne dowody rzeczowe świadczące o rzeczywistym występowaniu towarów lub usług w obrocie. W przedmiotowej sprawie Organ uznał, że Uprawniony nie wykazał rzeczywistego używania spornego znaku towarowego na terytorium Polski, w zakresie takich towarów jak: "preparaty i substancje farmaceutyczne, weterynaryjne i medyczne, z wyłączeniem preparatów farmaceutycznych do leczenia dolegliwości oddechowych i chorób płucnych". Do akt sprawy nie przedłożono bowiem żadnych dowodów potwierdzających używanie spornego znaku towarowego w tym zakresie. Jednocześnie sam Uczestnik na rozprawie w dniu 8 maja 2019 r. przyznał, że poza preparatami farmaceutycznymi do leczenia dolegliwości oddechowych i chorób płucnych, znak nie był stosowany. Z powyższych względów, zdaniem Urzędu Patentowego, należało uznać, iż ta kwestia była bezsporna pomiędzy Stronami. Jak nadto zauważył Organ, Uprawniony w toku postępowania nie powoływał się na istnienie ważnych powodów nieużywania spornego znaku. Organ miał na uwadze, że zgodnie z przepisem art. 169 ust. 1 pkt 1 Pwp skutek wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy następuje z uwagi na nieużywanie znaku towarowego przez nieprzerwany okres pięciu lat po dacie udzielenia prawa ochronnego. Decyzja o udzieleniu ochrony na sporny znak towarowy została zaś wydana w dniu [...] lutego 1994 r. W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca, wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego z możliwie najwcześniejszą datą tj. z dniem 26 lutego 1999 r. Wobec powyższego, w sytuacji niewykazania przez Uprawnionego używania spornego znaku towarowego na terytorium Polski w wymaganym okresie, w zakresie "preparatów i substancji farmaceutycznych, weterynaryjnych i medycznych, z wyłączeniem preparatów farmaceutycznych do leczenia dolegliwości oddechowych i chorób płucnych" Organ uznał za zasadny wniosek Strony w ww. zakresie i stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy o numerze [...] z dniem 26 lutego 1999 roku, w tej części. Jednocześnie Organ uznał, że Uprawniony wykazał rzeczywiste używanie znaku spornego na terytorium Polski, w zakresie "preparatów farmaceutycznych do leczenia dolegliwości oddechowych i chorób płucnych". W pierwszej kolejności Urząd Patentowy zwrócił uwagę, że przez rzeczywiste używanie należy rozumieć taki sposób używania, który zmierza do utrwalenia danej marki na rynku oraz w świadomości konsumentów i konkurentów (M. Kowalczyk, Obowiązek używania znaku towarowego, PUG 2003/3/22). Używanie to powinno być na tyle trwałe i intensywne, aby odniosło odpowiedni skutek komercyjny na rynku. Nie może to być więc działanie jednorazowe lub podejmowane w sposób sporadyczny. Przyjmuje się przy tym w orzecznictwie sądowo - administracyjnym, że przy ocenie poważnych rozmiarów należy brać pod uwagę takie czynniki jak: wielkość przedsiębiorstwa, charakter produktu, wielkość sprzedaży tych samych lub podobnych produktów pod innymi markami uprawnionego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 czerwca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 283/08). W tej sytuacji nie można wytyczyć z góry progów ilościowych decydujących o stwierdzeniu, iż używanie znaku towarowego miało rzeczywisty charakter. Zdaniem Organu, przedłożone faktury z lat 2014 - 2018 w pełni potwierdzają używanie spornego znaku towarowego w zakresie preparatów farmaceutycznych do leczenia dolegliwości oddechowych i chorób płucnych. Należy wskazać, iż zarówno ilość produktów wprowadzanych na rynek, a także ramy czasowe pozwalają stwierdzić, iż nie było to używanie sporadyczne, ani też jednorazowe, lecz miało charakter ciągły. Potwierdzają to analizowane faktury (k.168 - k.176 akt przedmiotowej sprawy), poświadczające sprzedaż preparatu o nazwie [...]. W ocenie Urzędu Patentowego należało zatem dojść do wniosku, że obrót ten miał poważne rozmiary. Dokonując takiego ustalenia Urząd Patentowy wziął pod uwagę fakt, iż preparaty farmaceutyczne do leczenia dolegliwości oddechowych i chorób płucnych nie są produktami nabywanymi masowo, których oferta skierowana jest do ogółu konsumentów. Przeciwnie preparat [...] to produkt specjalistyczny, stosowany w leczeniu mukowiscydozy, a więc przeznaczony dla bardzo wąskiej grupy chorych. Ze swej istoty zatem, dostęp do takiego towaru nie jest powszechny, z uwagi na konieczność, uprzedniego zalecenia medycznego. W tej sytuacji prawidłowe jest stanowisko Uprawnionego, iż w takiej grupie towarów wymagany jest znacznie niższy stopień sprzedaży, niż w przypadku produktów codziennego użytku, powszechnie dostępnych, dla wykazania rzeczywistego używania znaku towarowego w rozumieniu przepisów Pwp. Ponadto, dodatkowe materiały przedłożone przez Uprawnionego, takie jak: publikacja NFZ pt. "Wydatki Narodowego Funduszu Zdrowia z tytułu refundacji leków w roku 2005", wydruk z Internetowego Rejestru Produktów Leczniczych dotyczący preparatu [...], kopia Biuletynu Informacyjnego Polskiego Towarzystwa Walki z Mukowiscydozą, a także materiały promocyjne produktu [...] z lat 2015 - 2018, potwierdzają fakt wieloletniej obecności produktów opatrywanych znakiem [...] a ponadto rozpatrywane łącznie pozwalają na ustalenie, iż oznaczenie to było stosowane dla preparatu farmaceutycznego do leczenia dolegliwości oddechowych i chorób płucnych. Powyższych ustaleń, zdaniem Organu, nie zmienia fakt, iż towary ze znakiem [...] były wprowadzane na rynek przez firmę R. sp. z o. o., czyli przez podmiot trzeci. Przesądza o tym treść art. 169 ust. 4 pkt 3 Pwp, zgodnie z którym przez używanie znaku rozumie się również stosowanie znaku przez osobę trzecią za zgodą Uprawnionego. Taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie. Uprawniony załączył do odpowiedzi na wniosek oświadczenie, które potwierdza taką zgodę. Z oświadczenia wynika, że Uprawniony do spornego znaku jak i firma R.sp. zo.o., która wprowadzała na rynek towary o nazwie [...], należą do tej samej grupy kapitałowej. W ocenie Organu używanie znaku przez osobę trzecią, może, ale nie musi być wyrażone w szczególnej formie np. licencji. Zgoda taka może być wyrażona w każdy sposób, także między spółkami powiązanymi gospodarczo, a więc przez właściciela znaku towarowego należącym do tej samej grupy spółkom, takim jak podmioty zależne, stowarzyszone itd. (vide wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 stycznia 2015, sygn. akt [...]). W niniejszej sprawie Uprawniony przedstawił stosowny dokument, z którego, wynika, iż znak był używany za jego zgodą, a ponadto udokumentował, iż zarówno Uczestnik, jak i spółka, która tego znaku używała, to podmioty powiązane ze sobą gospodarczo i finansowo. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że podobnie jak w orzecznictwie krajowym także sądy unijne wypowiedziały się przeciwko nazbyt rygorystycznemu podejściu do kwestii wyrażenia zgody uprawnionego na używanie znaku przez podmiot trzeci. Potwierdzeniem takiego podejścia jest przykładowo wyrok z 11 maja 2006, sygn. akt [...](w sprawie znaku [...]), w którym Trybunału Sprawiedliwości uznał za mało prawdopodobne, aby właściciel znaku towarowego był w stanie przedstawić dowody na używanie tego znaku sprzecznie z jego wolą. Organ stwierdził zatem, że z uwagi na powyższe, wydając zaskarżoną decyzję przyjął, że Uprawniony wykazał rzeczywiste używanie spornego znaku w zakresie preparatów farmaceutycznych do leczenia dolegliwości oddechowych i chorób płucnych. W tej części wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa należało oddalić. Natomiast w pozostałym zakresie wniosek został uwzględniony. Od powyższej decyzji została wywiedziona przez Stronę skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której Skarżący zaskarżył decyzję w części, tj. w zakresie w jakim oddala jego wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] i zarzucił Organowi, że przy jej wydaniu w tym zakresie naruszył: 1. art. 169 ust. 1 pkt 1, art. 169 ust. 6, art. 169 ust. 4 pkt 3 oraz art. 171 Pwp; 2. art. 8 i art. 11 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r. poz. 2096 ze zm., dalej ,,Kpa") w związku z art. 252 Pwp w związku z art. 15233 Pwp; 3. art. 7, 77 § 1 i 80 Kpa w związku z art. 252 Pwp w związku z art. 15233 Pwp. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący podniósł, że Uprawniony nie dowiódł używania znaku [...] dla towarów: preparaty farmaceutyczne do leczenia dolegliwości oddechowych i chorób płucnych. Skarżący wskazał, że niezrozumiałe całkowicie jest, dlaczego uznano, że nie istnieją "przyczyny wygaśnięcia", o jakich mowa w art. 171 Pwp dla wszelkich pozostałych - poza mukowiscydozą - chorób płuc, których jest przecież dziesiątki. Jak podnosi Skarżący, oczywistym jest także, że preparaty na mukowiscydozę to zupełnie coś innego niż preparaty w ogólności na wszelkie możliwe "dolegliwości oddechowe" albo "choroby płucne", a zatem np. grypę, raka płuc, gruźlicę albo Covid-19. Strona podniosła nadto, że przedmiotem dowodów w postępowaniu przed Organem ma być używanie znaku przez uprawnionego osobiście lub za jego zgodą przez osobę trzecią. Ponadto, o tym, czy używanie ma charakter rzeczywisty, nie przesądza ilość sprzedaży bliżej nieokreślonych preparatów z nazwą [...], bez odniesienia do tego, że z tymi preparatami ma cokolwiek wspólnego uprawniony (bezpośrednio lub pośrednio), bez odniesienia do ilości tego rodzaju preparatów innych producentów i ilości zachorowań, a także bez zbadania zasięgu terytorialnego. Brzmienie przepisu art. 169 ust. 4 pkt 3 Pwp w sposób jednoznaczny przesądza, że używanie znaku przez osobę trzecią może być zarachowane jako używanie uprawnionego, gdy to "używanie znaku" odbywało się za zgodą uprawnionego. Musi zatem wystąpić "zgoda", a nie wystarczy ogólne powoływanie się na bliżej nieokreślone "związki" lub tylko gołosłowne twierdzenia o istnieniu "wiedzy". Oczywiście, zgoda uprawnionego na używanie swojego własnego znaku może zachodzić per facta concludentia. Strona stoi na stanowisku, że w niniejszej sprawie nie ma żadnych dowodów używania znaku przez Uprawnionego. Jest jedynie oświadczenie skonstruowane po wszczęciu postępowania na użytek ratowania się przed konsekwencjami wygaśnięcia znaku i faktury pochodzące z hurtowni farmaceutycznej, a także materiały ogólnie dostępne. Organ, w odpowiedzi na skargę, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako ,,Ppsa"). Dokonując kontroli działalności administracji publicznej w związku z wniesioną skargą w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c Ppsa obligowałyby Sąd do jej uchylenia. Nie zachodzą także w kontrolowanym postępowaniu wady kwalifikowane, uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego była decyzja administracyjna Organu w zakresie w jakim oddalała wniosek Skarżącego o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] w zakresie towarów stanowiących preparaty farmaceutyczne do leczenia dolegliwości oddechowych i chorób płucnych. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 169 ust. 1 pkt 1 Pwp, zgodnie z którym prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Celem instytucji stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego jest eliminowanie praw ochronnych udzielonych na te oznaczenia, które nie są faktycznie używane w obrocie gospodarczym. Udzielenie ochrony na znak towarowy wiąże się bowiem z ustawowym obowiązkiem używania znaku towarowego do oznaczania towarów i usług, dla których znak ten uzyskał prawo ochronne. O wygaszeniu prawa wyłącznego decyduje wyłącznie ziszczenie się trzech przesłanek, a mianowicie: znak zarejestrowany nie był używany w sposób rzeczywisty dla towarów lub usług nim oznaczonych, znak nie był używany przez kogokolwiek z uprawnionych z prawa ochronnego, licencji czy innego upoważnienia i wreszcie znak nie był używany nieprzerwanie przez pięć kolejnych lat. O używaniu (bądź nieużywaniu) znaku towarowego decydują ustalenia faktyczne. Wygaszenie nieużywanego znaku następuje w trybie spornym zatem wymaga zachowania zasady kontradyktoryjności z której to zasady wynika oddanie inicjatywy w ustaleniu meritum sporu stronom. Ustawodawca, uwzględniając ograniczone możliwości badania przez Urząd Patentowy spełnienia ustawowych warunków wymaganych do uzyskania patentów, praw ochronnych i praw z rejestracji, przyjął założenie, że podstawę wniosków kierowanych do postępowania spornego określa zatem sam wnioskodawca, a Organ rozstrzyga wyłącznie w granicach wniosku i podstawy prawnej wskazanej przez wnioskodawcę (art. 255 ust. 4 Pwp). W myśl zaś art. 169 ust 6 Pwp w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. W świetle dotychczasowej literatury i orzecznictwa przyjmuje się, że używanie znaku towarowego można uznać za rzeczywiste, gdy znak używany jest w obrocie gospodarczym względem towarów i w taki sposób, aby możliwe było powstanie i dalsze istnienie asocjacji pomiędzy nim a towarem (por. U. Promińska /w:/ Prawo własności przemysłowej, pod red. U. Promińskiej, s. 246). Ponadto, używanie musi mieć na celu odróżnianie towarów uprawnionego (musi być niedwuznaczne) oraz dotyczyć towarów wskazanych w rejestrze, a więc być zgodne z zasadą specjalizacji (por. U. Promińska /w:/ E. Nowińska, U. Promińska, M. du Vall, Prawo własności przemysłowej, Wydawnictwo LexisNexis, s. 380). Wykładnia pojęcia "używania" znaku towarowego, zapewniającego utrzymanie prawa ochronnego, była przedmiotem licznych wypowiedzi sądów administracyjnych. (np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 21 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1653/05), w którym wskazano, że termin »używanie« powinien być rozumiany jako »korzystanie«, »stosowanie« lub »robienie użytku«. Powszechnie przyjmuje się, że używanie znaku polega na jego stosowaniu w celu odróżnienia w obrocie oznaczonych nim towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od tego samego rodzaju towarów lub usług innego przedsiębiorstwa. Obowiązkowi używania znaku czyni zadość jedynie jego używanie w związku z towarem lub usługą, albowiem znak towarowy to odbity w świadomości odbiorcy związek oznaczenia towaru bądź usługi. Konieczne jest, aby przeciętny odbiorca na rynku mógł łączyć określony towar lub usługę z oznaczeniem. Także w innym wyroku z 21 lutego 2007 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1166/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził analogiczny pogląd. W podobny sposób wypowiedział się także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 7 lutego 2006 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1749/05) podnosząc dodatkowo, że ,,obowiązkowi rzeczywistego używania znaku towarowego czyni zadość jedynie takie używanie, które pozostaje w związku fizycznym lub pojęciowym z towarem lub usługą. Oznacza to nakładanie zarejestrowanego oznaczenia na towar i jego wprowadzanie do obrotu". Znak towarowy jest rzeczywiście używany wówczas, gdy korzysta się z niego zgodnie z jego podstawową funkcją, jaką jest zagwarantowanie, że towary i usługi, dla których został zarejestrowany, pochodzą z określonego przedsiębiorstwa, w celu wykreowania lub zachowania rynku zbytu dla tych towarów i usług, z wyłączeniem przypadków używania o charakterze symbolicznym, mającym na celu jedynie utrzymanie praw do znaku towarowego. Ponadto przesłanka dotycząca rzeczywistego używania znaku towarowego wymaga, by znak ten w postaci, w jakiej jest chroniony na właściwym terytorium, był używany publicznie i w sposób skierowany na zewnątrz. Ocena rzeczywistego charakteru używania znaku towarowego powinna być oparta na wszystkich faktach i okolicznościach pozwalających na ustalenie, czy znak był faktycznie wykorzystywany handlowo, w szczególności zaś powinna ona uwzględniać sposoby korzystania ze znaku uznawane w danym sektorze gospodarczym za uzasadnione dla zachowania lub wykreowania rynku zbytu dla towarów lub usług chronionych danym znakiem towarowym, charakter tych towarów lub usług, cechy danego rynku oraz zasięg i częstotliwość używania znaku. Przy ocenie przesłanki rzeczywistego używania znaku nie chodzi o ocenę sukcesu handlowego, ani kontrolę strategii gospodarczej danego przedsiębiorstwa, ani też zastrzeżenie ochrony znaków towarowych wyłącznie dla sytuacji, w których dochodzi do handlowego wykorzystania tych znaków na dużą skalę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 375/13, Lex nr 1575487, pkt 21-24 wyroku TSUE z dnia 28 marca 2012 r., sygn. T-214/08 w sprawie [...]([...]) v. U., Lex nr 1125062). Analizując rozstrzygnięcie decyzji Organu w zaskarżonym zakresie, w świele okoliczności faktycznych zaistniałych w sprawie, pierwszeństwo przed dokonaniem oceny co do zaistnienia rzeczywistego używania znaku towarowego przez Uprawnionego należy dać ustaleniu, czy w sprawie zaistniała przesłanka z art. 169 ust. 4 pkt 3 Pwp. Innym słowy, czy zasadnym było uznanie przez Organ, że R.sp. z o.o., jako podmiot trzeci używając znaku towarowego [...], czyniła to za zgodą Uprawnionego. Zdaniem Sądu poczynione w tym zakresie ustalenie Organu co do uprawnionego używania tego znaku towarowego przez ww. podmiot nie budzi wątpliwości co do jego prawidłowości. Należy w pierwszej kolejności zauważyć znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie z dnia 19 listopada 2018r. z którego wynika, że Uprawniony, wskazany jako ten któremu przysługują prawa do znaku towarowego [...] pozostaje w G., jako podmiot stowarzyszony i powiązany z podmiotami będącymi w tej Grupie. Nadto Uczestnik nie jest podmiotem dominującym w tej G. Okoliczności powyższe korespondują dodatkowo z podaną do publicznej wiadomości, oficjalną informacją G.(str. 32 akt administracyjnych). W tym stanie rzeczy przyjęcie, że używanie znaku towarowego przez R.sp. z o.o. następowało za zgodą Uprawnionego, tak jak tego wymagałby przepis art. 169 ust. 4 pkt 3 Pwp, staje się uprawnione. Taka ocena zaistniałych w tym zakresie okoliczności faktycznych znajduje także swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym, które opowiada się za taką właśnie oceną używania znaku towarowego przez podmiot ekonomicznie powiązany z podmiotem uprawnionym do tego znaku (por. pkt 32 wyroku z 17 lutego 2011r. w sprawie T-324/09; pkt 38 wyroku z 30 stycznia 2015r. w sprawie [...]). W tym zakresie nie zasługują na uznanie twierdzenia Skarżącego, że przeciwko słuszności przedstawionego powyżej wnioskowania Organu przemawia to, że wspomniane oświadczenie zostało złożone po wszczęciu postępowania przed Organem. Oczywistym bowiem pozostaje, że w ramach grupy kapitałowej podmiotów powiązanych ze sobą organizacyjnie i kapitałowo, przy korzystaniu z uprawnień przysługujących jednemu z podmiotów w grupie przez inny należący do tej grypy podmiot często nie są praktykowane takie rozwiązania prawne jak pomiędzy podmiotami nie poddanymi takim powiązaniom. W takiej sytuacji, jak słusznie to podkreślił Organ, zgoda na korzystanie z praw uprawnionego może być wyrażona w każdy sposób i nie wymaga szczególnej formy np. licencji. Trudno nadto wymagać, jak słusznie to spostrzegł Urząd Patentowy aby uprawniony ze znaku towarowego był zobowiązany przedstawić dowody potwierdzające, że używanie znaku było sprzeczne z jego wolą. Bez znaczenia przy tym pozostaje to, że oświadczenie zostało złożone po dacie wszczęcia postępowania, skoro jak wynika z jego treści zostało sporządzone z odwołaniem do uprawnienia Uczestnika, jakie mu przysługuje względem spornego znaku towarowego i z powołaniem na istniejące powiązania pomiędzy wymienionymi w nim podmiotami. Nadto trzeba zwrócić także uwagę na złożone do akt postępowania, łącznie ze wskazanym oświadczeniem, pełnomocnictwo z dnia 18 stycznia 2017 r. (a zatem przed wszczęciem postępowania z wniosku Strony), w którym Uprawniony wyraźnie przyznaje wskazanym osobom prawo do reprezentowania go i podejmowania w związku z przysługującym mu znakiem towarowym szeregu czynności przed urzędami państwowymi i rejestrami na wszystkich terytoriach poza Stanami Zjednoczonymi. Osobami umocowanymi były zaś m.in. osoby podpisujące wspomniane oświadczenie. Już niezależnie od powyższego, Sąd dostrzega zasadność twierdzenia skargi, że do takiej zgody na używanie znaku towarowego przez osobę trzecią może dojść także per facta concludentia, choć w omawianym przypadku trudno sobie wyobrazić sytuację, że podmiot z tej samej grupy kapitałowej używałby znaku towarowego innego podmiotu będącego w tej grupie bez wiedzy i aprobaty uprawnionego, czy w sposób naruszający jego uzasadnione prawa. Treść ww. oświadczenia podpisanego przez osoby uprawnione, wspomniane pełnomocnictwo i okoliczność złożenia przez Uczestnika tych dokumentów w postępowaniu toczącym się przez Organem czynią niezasadnym zarzut Skarżącego kwestionujący przyjęcie, że używanie przysługującego Uczestnikowi znaku towarowego przez R.sp. z o.o. z siedzibą w W. następowało wbrew woli Uczestnika, a zatem, że nie doszło do spełnienia przesłanki z art. 169 ust. 4 pkt 3 Pwp. W świetle postanowienia art. 161 ust. 1 pkt 1 Pwp, jak i zarzutów skargi, kolejna kwestia istotna z punktu widzenia rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonej decyzji związana jest z zakresem stwierdzonego wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Jeżeli bowiem przyczyna wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy dotyczy jedynie niektórych towarów, wygaśnięcie prawa odnosi się tylko do tych towarów (art. 171 Pwp). Kwestionując przyjęte przez Organ stanowisko, Skarżący wskazuje, że powinno w istocie dojść do ograniczenia przysługującego Uczestnikowi uprawnienia jedynie do używania znaku towarowego w odniesieniu do preparatu farmaceutycznego do leczenia mukowiscydozy. W konsekwencji, zgodnie z oczekiwaniem Strony, prawo ochronne nie powinno zostać utrzymane w zakresie preparatów farmaceutycznych do leczenia dolegliwości oddechowych i chorób płucnych. Idąc tokiem rozumowania Skarżącego należałoby przyjąć, że prawo ochronne dla preparatów farmaceutycznych w tym zakresie powinno zawsze odnosić się do ściśle określonej dolegliwości oddechowej czy choroby płuc, których jak podkreśla sam Skarżący są dziesiątki. Nie ulega wątpliwości, że preparat farmaceutyczny Uprawnionego jest specjalistycznym preparatem wykorzystywanym przy leczeniu mukowiscydozy. Jest stosowany przy leczeniu tego rodzaju choroby, co wynika z charakterystyki produktu leczniczego (k-127 akt administracyjnych). Są to okoliczności niesporne pomiędzy Uczestnikiem a Skarżącym i znajdujące potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy administracyjnej. Nie ulega też wątpliwości, że jest to produkt będący preparatem farmaceutycznym do leczenia dolegliwości oddechowych i chorób płucnych a zatem mieszczącym się w zastrzeżonej dla niego w zaskarżonej decyzji kategorii towarów tj. preparatów farmaceutycznych do leczenia tego typu dolegliwości. Trzeba zwrócić uwagę, że kategoria preparatów farmaceutycznych do leczenia dolegliwości oddechowych i chorób płucnych mieści się w ogólnej kategorii preparatów farmaceutycznych, przewidzianych w klasie 5. Stanowi jej podkategorię. W ramach jednak tej grupy towarów trudno przyjąć możliwość wyodrębnienia kolejnych wyraźnych podkategorii (zob. podobnie Sąd I instancji w pkt 45 i 46 wyroku z 14 lipca 2005r. w sprawie T-126/03 Reckitt Benckiser (España) przeciwko [...] - [...] ([...]). W ocenie Sądu wspomniane preparaty do leczenia dolegliwości oddechowych i chorób płucnych obejmują produkty zdefiniowane na tyle precyzyjnie, że dokonywanie w ich ramach kolejnych wewnętrznych podziałów, z odwołaniem do konkretnych dolegliwości oddechowych, należy postrzegać co najmniej za mocno utrudnione o ile w ogóle możliwe, jeżeli się uwzględni z iloma takimi dolegliwościami mamy do czynienia (co zresztą nie uszło uwadze samego Skarżącego). W przypadku wykorzystywania znaku towarowego w odniesieniu do produktów farmaceutycznych trudno też wymagać aby Uprawniony przedstawił dowód używania tego znaku towarowego dla wszystkich możliwych wariantów towarów objętych wspomnianą podkategorią preparatów farmaceutycznych tj. preparatów służących leczeniu każdej dolegliwości układu oddechowego czy chorób płuc (por. pkt 24 wyroku Sąd I instancji z 13 lutego 2007 r. w sprawie T-256/04 [...] v. [...]). Zasadność powyższego wnioskowania znajduje swoje potwierdzenie w wykładni przepisu art. 43 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L.11 z 14.01.1994,str.1) dokonanej przez Sąd I instancji, który stwierdził, że pozwalając na uznanie, że wcześniejszy znak towarowy został zarejestrowany jedynie dla części towarów i usług, dla której został przedstawiony dowód rzeczywistego używania, stanowi po pierwsze ograniczenie praw właściciela z rejestracji wcześniejszego znaku towarowego, a zatem nie może on być interpretowany rozszerzająco oraz po drugie musi pozostać w zgodzie z uzasadnionym interesem tego właściciela w zakresie umożliwienia mu w przyszłości rozszerzenia gamy jego towarów i usług w granicach określeń towarów lub usług, dla których znak towarowy został zarejestrowany, poprzez skorzystanie z ochrony uzyskanej przez rejestrację wspomnianego znaku (pkt 51 ww. wyroku w sprawie T-126/03). Z uwagi na powyższe, zarzut skargi naruszenia przez Organ przy wydaniu decyzji w zaskarżonej części przepisu art. 171 Pwp, należy uznać za niezasadny. Utrzymując prawo ochronne na znak towarowy [...] w zakresie preparatów farmaceutycznych do leczenia dolegliwości oddechowych i chorób płucnych Urząd Patentowy nie naruszył bowiem ww. przepisu prawa. W odniesieniu zaś do kwestii związanej z wymogiem rzeczywistego używania znaku towarowego [...] i niezaistnieniem stanu jego nieprzerwanego nieużywania przez okres pięciu lat Sąd stwierdza, że Organ poczynił prawidłowe ustalenia w tym zakresie. W pierwszej kolejności należy wspomnieć, że decyzja o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy została wydana w dniu 25 luty 1994r. Z uwagi na okoliczność, że znak towarowy [...] jest używany dla produktu leczniczego należy mieć na uwadze, że już w 1995 r. został dopuszczony do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej (k. 119 akt administracyjnych). W dalszej kolejności należałoby zwrócić uwagę na przedstawione przez Uprawnionego dowody używania znaku towarowego, tak jak tego wymaga art. 169 ust. 6 Pwp. Jak wynika bowiem z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy: publikacji zamieszczonej w Biuletynie informacyjnym Polskiego Towarzystwa Walki z Mukowiscydozą Nr 5-1995 (k.114 i nast. akt administracyjnych), przedłożonych kopii publikacji (k. 33-49, 50-52, 53-72), przykładowych faktur (k.138-149, 167-178 akt administracyjnych), materiałów promocyjnych (k. 87-96 akt administracyjnych), czy publikacji Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej ,,NFZ") dotyczącego refundacji leków (k 116-117 akt administracyjnych), listy zrefundowanych opakowań [...] przez NFZ ( k. 137 akt administracyjnych), używanie spornego znaku towarowego nie było symboliczne. O zasadności powyższego świadczy nie tylko ilość zrefundowanych opakowań ale też osiągnięte wartości tej refundacji, które np. w 2005 roku wyniosły przeszło 21 mln. zł. Warto też zwrócić uwagę na przykładowe faktury przedłożone przez Uprawnionego oraz istotną wartość dokumentowanej nimi sprzedaży (od kwot na poziomie 2400 zł. do 561.414 zł.). Nie zasługują przy tym na uwzględnienie twierdzenia Skarżącego sugerujące, że ilość sprzedawanych opakowań preparatu była na niewystarczającym poziomie aby mówić o rzeczywistym używaniu znaku towarowego. To twierdzenie Strony należy bowiem zestawić z wartościami osiągniętej refundacji, czy kwotami na fakturach a nadto uwzględnić charakter towaru oznaczanego spornym znakiem towarowym. Nie można w przypadku bowiem takich towarów jak produkty lecznicze, które z racji swojego charakteru nie mają tak powszechnego stosowania jak inne towary codziennej potrzeby, wnioskować, że nieosiągnięcie stanu ich masowej sprzedaży, pociąga za sobą wniosek o nieużywaniu znaku towarowego. W takim przypadku także jest możliwe, tak jak w niniejszej sprawie – adekwatnie do istoty towaru oznaczonego spornym znakiem towarowym - osiągnięcie określonego skutku komercyjnego (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 lipca 2019r. , sygn. akt II GSK 2051/17). Przeprowadzając ocenę rzeczywistego używania spornego znaku towarowego nie można też pominąć kwestii związanej z dokonywanymi począwszy od 1995 r. przedłużeniami pozwolenia dopuszczającego lek do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (k. 119 akt administracyjnych). W świetle zgromadzonego materiału nie budzi też wątpliwości, że zezwolenia te pozyskiwał R.sp. z o.o., jako wprowadzający produkt leczniczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (por. 1 pkt 26 i art. 3 ustawy z dnia 6 września 2001r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2020 r., poz. 1493, dalej ,,Pf"; k. 119 akt administracyjnych). Twierdzenia Skarżącego jakoby były w tym przedmiocie wątpliwości nie zasługują zatem na uznanie. Dokonując nadto oceny używania spornego znaku towarowego trzeba mieć na uwadze, że został on dedykowany dla produktu leczniczego a dopuszczalność reklamy tego rodzaju produktów jest ściśle reglamentowana prawnie przepisami Pf (por. art. 55 Pf). Ocena zatem w powyższym zakresie musi uwzględniać także i ten aspekt używania znaku tj. jest on używany dla produktów, dla których sposób zapewnienia im powszechnej rozpoznawalności jest objęty określonymi, dodatkowymi obostrzeniami wynikającymi z obowiązujących przepisów prawa (por. art. 154 pkt 3 Pwp). Dowody przedstawione przez Uprawnionego nie budzą w ocenie Sądu wątpliwości co do tego kiedy następowało użycie spornego znaku towarowego, formy w jakiej to następowało, rodzaju towarów, dla których go używano, czy też zakresu terytorialnego jego użycia. Uznanie zatem przez Organ okoliczności rzeczywistego używania znaku towarowego [...] i w konsekwencji brak zaistnienia przesłanki jego nieużywania w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, należy przyjąć za prawidłowe. Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 169 ust. 1 pkt 1 Pwp nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że - wbrew stanowisku Strony - Urząd Patentowy, prawidłowo przyjął, że w analizowanej sprawie zachodzą przesłanki do odmowy stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] w zakresie preparatów farmaceutycznych do leczenia dolegliwości oddechowych i chorób płucnych i oddalił wniosek Strony w tym zakresie (pkt 2 zaskarżonej decyzji). Sąd nie znalazł podstaw, by zakwestionować zasadność i zupełność poczynionych przez Organ ustaleń. Urząd Patentowy dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego sprawy pod stosowną i właściwie rozumianą normę prawną. Swoje stanowisko uzasadnił zgodnie z wymogami art. 107 § 3 i art. 11 Kpa w związku z art. 256 ust. 1 Pwp, nie uchybiając tym przepisom w zakresie, który mógłby mieć wpływ istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza zaś toku postępowania administracyjnego prowadzącego do wydania zaskarżonej decyzji pozwala na uznanie, że Organ podjął wszelkie czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy i nie naruszył przy tym art. 7, art., 77 § 1 i art. 80 Kpa w związku z art. 256 ust. 1 Pwp w zakresie w jakim powinny być stosowane przez Organ i z uwzględnieniem postanowienia art. 169 ust. 4 Pwp rozkładającego ciężar dowodu w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. Z tych też względów nie jest zasadny także zarzut naruszenia art.8 Kpa w związku z art. 256 ust. 1 Pwp albowiem zarówno prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie, jak i wydając zaskarżone przez Stronę rozstrzygnięcie Organ nie uchybił zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Sąd nadto zauważa, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm., dalej "ustawa o covid"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020r., poz.1829) począwszy od 17 października 2020r. miasto stołeczne Warszawa, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. W związku z tym, na podstawie zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem miasta stołecznego Warszawy obszarem czerwonym (§ 1 w związku z § 3 tego rozporządzenia), a także z uwagi na brak technicznych możliwości przeprowadzenia zdalnie rozprawy z udziałem stron – Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o covid - stosownie do doręczonego Stronom zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI z 6 listopada 2020r. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.