VI SA/Wa 1375/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie Pismem z dnia 9 marca 2014 r. T. T. (nazywany dalej "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 2012, poz. 270, nazywanej dalej "p.p.s.a.") prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Mówiąc o oczywistej bezzasadności skargi należy mieć na uwadze sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, inaczej mówiąc stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, ewentualnie zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi. (zob. J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2008 s. 591, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kraków s. 596, postanowienie NSA z 14 marca 2012 r. sygn. akt II GZ 82/12). Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że zaskarżona decyzja z dnia [...] grudnia 2014 r. została doręczona skarżącemu w dniu 10 lutego 2014 r. Stosownie do pouczenia zawartego w decyzji, strona zobowiązana była wnieść skargę do Sądu w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia decyzji. Bieg terminu do wniesienia skargi kończył się w dniu 12 marca 2014 r. Skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 18 marca 2014 r., na co wskazuje data stempla pocztowego na kopercie (k. - 15 akt sądowych), a więc z uchybieniem ustawowo określonego terminu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1375/14 stwierdził, że skarżący nie dochował 30-dniowego terminu do wniesienia skargi do Sądu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. i na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę odrzucił. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 35/09 wyjaśnił, że prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, np. wtedy, gdy nie ulega wątpliwości, że upłynął termin do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.