VI SA/Wa 1400/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu notarialnego z [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia uchwały postanawia odrzucić skargę Pismem datowanym na 18 maja 2015 r. R. P. wniósł skargę na postanowienie Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu notarialnego z [...] marca 2015 r., w przedmiocie odmowy uzupełnienia uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na jej niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., w skrócie: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś § 2 art. 3 cyt. ustawy stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Biorąc pod uwagę treść powyższego przepisu należy stwierdzić, iż kwestionowane rozstrzygnięcie nie należy do żadnej z wyżej wymienionych zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działania administracji publicznej, w szczególności nie jest postanowieniem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 powołanej ustawy, ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, czyli rozstrzygnięciem wymienionym w art. 3 § 2 pkt 4 cyt. ustawy. Postanowienia wydane na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. o uzupełnieniu (bądź odmowie uzupełnienia) decyzji, nie są żadnym z postanowień, o którym mowa w treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że zaskarżeniu do sądu mogą podlegać tylko takie postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo które kończą postępowanie bądź rozstrzygają sprawę co do jej istoty. Do takich postanowień nie można zaliczyć zaskarżonego postanowienia tj. postanowienia Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu notarialnego z [...] marca 2015 r. o odmowie uzupełnienia uchwały z [...] grudnia 2014 r., Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu notarialnego. Przepis 111 k.p.a. nie przewiduje możliwości wnoszenia zażalenia od takiego postanowienia, o czym skarżącego poinformowano w pouczeniu zaskarżonego postanowienia. Zgodnie zaś z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na wydane w toku postępowania postanowienia, gdy kodeks tak stanowi. Wobec tego przyjąć należy, że od postanowienia dotyczącego uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie. Skoro nie służy na nie zażalenie, to także – skarga do sądu administracyjnego. Zauważyć też należy, iż zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania w sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia nie ma bytu samodzielnego, a pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Ponadto z uwagi na to, że decyzja o uzupełnieniu decyzji stanowi dodatkowy składnik decyzji podstawowej, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 listopada 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 1783/98, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 875/07) Ponieważ Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje ani możliwości wniesienia odwołania od decyzji uzupełniającej, ani zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji, gdyż środek zaskarżenia przysługuje jedynie od decyzji będącej przedmiotem wniosku o jej uzupełnienie, ustawodawca nie nadał podejmowanym w tym trybie aktom rangi odrębnych rozstrzygnięć, pozwalających przyjąć dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach. Brak jest także przepisów szczególnych, które w takich przypadkach pozwalałyby na kontrolę sądowoadministracyjną (art. 3 § 3 p.p.s.a.), (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 818/15). Biorąc pod uwagę powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł o odrzuceniu skargi