VI SA/Wa 1410/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] cofającą D. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Do podjęcia niniejszej decyzji Komendanta Głównego Policji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 17 grudnia 2007 r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia D. K. (dalej także jako skarżący) pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających organ pierwszej instancji ustalił, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu i przeciwko wiarygodności dokumentów, to jest o czyn z art. 286 § 1 Kodeksu karnego w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Organ uznał, że jest to ten rodzaj czynu, który został przez ustawodawcę bezpośrednio wymieniony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), jako szczególnie uzasadniający istnienie obawy, o której w tym przepisie mowa. Wobec powyższego, organ mając na względzie brzmienie art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, uznał że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Następnie strona skarżąca złożyła odwołanie do Komendanta Głównego Policji, w którym domagała się uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazała na okoliczności faktyczne postępowania karnego prowadzonego przeciwko jej osobie, a stanowiące podstawę wydania przez organ pierwszej instancji decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. Skarżący podniósł, iż w jego ocenie nie zachodzi w tym przypadku obowiązek cofnięcia przez organy Policji pozwolenia na posiadanie broni palnej. Dopiero bowiem gdy ustalone zostanie, że w stosunku do niego istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, organ winien wydać decyzję cofającą pozwolenie. Takich przesłanek - zdaniem strony - organ I instancji nie rozpoznał w jej sprawie. Wręcz przeciwnie, w toku tego postępowania organ ustalił, że skarżący posiada pozytywną opinię organizacji łowieckich oraz w miejscu zamieszkania. Prawidłowo również przechowuje broń. Zdaniem skarżącego, decyzja organu pierwszej instancji wydana została niezgodnie z zasadami postępowania administracyjnego tj. zasadności i celowości oraz bez wszechstronnego zbadania stanu faktycznego. Zarzucił organowi I instancji nie wskazanie przed jakim sądem toczy się w jego sprawie postępowanie karne oraz niezbadanie okoliczności popełnienia przestępstwa. Skarżący stwierdził również, że złożył w toku postępowania administracyjnego wniosek o zawieszenie postępowania i uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie. Organ odmówił zawieszenia tegoż postępowania i w sposób bezpodstawny nie uzupełnił materiału dowodowego w sprawie o dokumenty wskazywane przez skarżącego. Komendant Główny Policji w wyniku rozpoznania odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2008 r. Organ ten wskazał, że przeciwko stronie skarżącej toczy się postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu. Tym samym spełniona została dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Okoliczności te zobowiązują organy Policji do cofnięcia mu prawa do broni na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji wskazał na okoliczności wynikające z aktu oskarżenia, w którym wskazano, że w dniu 21 sierpnia 2006 r. w Warszawie skarżący doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem C. S.A. z/s w W. w kwocie [...] poprzez wprowadzenie w błąd, co do wysokości zapłaconej należności za zamówiony towar w postaci [...] o nazwie [...], przy czym do realizacji swego zamiaru posłużył się podrobionym przez siebie w tym samym dniu dokumentem potwierdzającym wpłatę na rachunek bankowy C. S.A. w W., w ten sposób, że kwotę [...] zł znajdującą się na potwierdzeniu, wpłaty przerobił na kwotę [...] zł. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał na brzmienie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji i stwierdził, że nakazuje on organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku zaliczenia danej osoby do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. takich, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. W oparciu o te przepisy oraz stan faktyczny sprawy niniejszej organ wyjaśnił, że postawiono stronie skarżącej w toczącym się przeciwko niej postępowaniu karnym zarzut popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu w oparciu o art. 286 § 1 w zb. z art. 270 § 1 k.k. Zdaniem organu, zebrany w sprawie materiał dowodowy nakazuje zaliczyć stronę skarżącą do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stoi ona bowiem pod zarzutem popełnienia przestępstwa m.in. przeciwko mieniu, z którą to okolicznością sam ustawodawca związał obawę możliwości użycia broni w sposób, o którym mowa w tym przepisie prawa, wskazując ją jednocześnie jako przesłankę do odebrania - na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, prawa do posiadania broni. Organ odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu wskazał, że w toku postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów Konstytucji RP. Natomiast powołane w nim orzecznictwo nie ma zastosowania w sprawie niniejszej, bowiem odnosi się do przepisów nie obowiązujących w momencie podejmowania w sprawie niniejszej decyzji. Jednocześnie organ wyjaśnił, że wniosek strony o zawieszenie postępowania został rozpatrzony odmownie. Strona skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa do złożenia zażalenia. Następnie na decyzję ostateczną Komendanta Głównego Policji strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła: 1. rażące naruszenie obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej systemu prawa, w tym materialnego prawa o broni i amunicji; a. poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz nie zastosowanie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy mimo ich wskazana, w tym przepisów definiujących przesłanki fakultatywnego cofnięcia pozwolenia na broń palną, b. poprzez niewłaściwe zastosowanie podstawowych zasad krajowego i wspólnotowego prawa administracyjnego, w szczególności przepisów ustawy o broni i amunicji, 2. nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego zarówno przez organ pierwszej instancji jak i organ drugiej instancji, pobieżne ustalenie stanu faktycznego, nieuwzględnienie pozytywnej opinii skarżącego w zakresie oceny istnienia uzasadnionej obawy, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w takim stopniu, którego skutkiem jest istotny wpływ na treść orzeczenia, 3. wydanie decyzji z przekroczeniem instytucji tzw. przedstawicielstwa administracyjnego, określonego przepisami art. 268a k.p.a. bowiem nie wynika ono z Regulaminu działania Komendy Głównej Policji ani innego pisemnego upoważnienia, 4. zaniechanie w postępowaniu odwoławczym właściwego rozpoznania i oceny przedstawionych przez skarżącego w odwołaniu zarzutów, 5. sprzeczność sentencji decyzji z treścią uzasadnienia, W tym stanie rzeczy, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu postawionych zarzutów wskazał, że organy Policji niewłaściwie zastosowały przepisy art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i jednocześnie nie zastosowały art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy w części nakazującej dokonanie oceny skarżącego jako osoby w kontekście obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jako enumeratywnie wymienionych przesłanek stanowiących swoiste fakultatywne zasady cofnięcia pozwolenia na broń. Organ ten, w ocenie skarżącego, zaniechał tej oceny. Nie wykazał również zagrożenia jakie skarżący może potencjalnie stwarzać działaniem w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa, czy z interesem porządku publicznego. Organ nie rozpoznał w ogóle istnienia tych przesłanek i zaniechał ich oceny. Nadto organ poprzez niewłaściwe zastosowanie podstawowych zasad krajowego i wspólnotowego prawa administracyjnego, w szczególności przepisów ustawy o broni i amunicji, dokonał błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów ustawy. Do treści normy prawnej, jaką wywiódł organ z przepisów ustawy nie prowadzi żadna wykładnia przepisów. Te wszystkie elementy, w ocenie skarżącego, świadczą o niepodjęciu przez Komendanta Głównego Policji właściwych czynności wyjaśniających zmierzających do wszechstronnego zgromadzenia dowodów i wydania na ich podstawie decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji z 21 maja 1999 r. rodzaje przestępstw same przez się rodzą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego, czy też w razie stwierdzenia, że osoba została skazana bądź też toczy się postępowanie karne o popełnienie jednego z tych przestępstw mimo wszystko wymagane jest wykazywanie owej uzasadnionej obawy w sprawie o cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Wykładnia przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest dyskusyjna, czego dowodem jest rozbieżne orzecznictwo sądów administracyjnych. Sąd w niniejszej sprawie skłania się do poglądu, w myśl którego skazanie lub prowadzenie postępowania karnego o czyn, wymieniony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji są okolicznościami, które z samego założenia uzasadniają powzięcie przedmiotowej obawy. W tej sytuacji zasadne było cofnięcie skarżącemu zezwolenia na posiadanie broni myśliwskiej w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji z uwagi na fakt, że przeciwko niemu toczy się postępowanie karne o popełnienie oszustwa a więc przestępstwa przeciwko mieniu. Analogiczne stanowisko w sprawie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. II OSK 1166/06, z dnia 17 października 2008 r., sygn. II OSK 1211/07, z dnia 29 maja 2008 r., sygn. II OSK 556/07. W tym stanie rzeczy nietrafne są zarzuty skarżącego dotyczące zarówno naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów ustawy o broni i amunicji. Zaskarżona decyzja została wydana z upoważnienia Komendanta Głównego Policji przez [...] H. K. (decyzja Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r.) a więc przez uprawnioną osobę i w granicach upoważnienia. Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.