VI SA/Wa 1412/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi I.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej także: "SKO w [...]" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a."), art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.) oraz art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] o cofnięciu I.O. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") licencji nr [...] udzielonej przez Prezydenta m. [...] w dniu [...] grudnia 2013 r. na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] grudnia 2013 r. Prezydent m. [...] udzielił skarżącemu I. O. licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (licencja nr [...]). W dniu [...] października 2015 r. do Urzędu m. [...] wpłynęła informacja z Krajowego Rejestru Karnego, z której wynikało, że skarżący został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., sygn. akt [...] (na podstawie art. 19 § 1 w zw. z art. 297 § 1 oraz art. 69 § 1 i 2 i art. 70 § 1 pkt 1 Kodeksu karnego) na 3 miesiące pozbawienia wolności w zawieszeniu na 2 lata. Z informacji tej wynikało jednocześnie, iż wspomniany wyżej wyrok uprawomocnił się w dniu [...] sierpnia 2014 r. Pismem z dnia 8 grudnia 2015 r. Prezydent m. [...] zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia ww. licencji oraz pouczył ją prawach strony, w tym m.in. o możliwości czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Następnie, w piśmie z dnia 12 stycznia 2016 r. organ pierwszej instancji zawiadomił skarżącego o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Po zapoznaniu się strony skarżącej, reprezentowanej przez radcę prawnego, ze zgromadzonym materiałem dowodowym, strona w piśmie z dnia 4 marca 2016 r. zwróciła się do organu pierwszej instancji z wnioskiem o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez dołączenie do akt administracyjnych stosownych akt sprawy karnej, celem ustalenia, czy skarżący został skazany za przestępstwo umyślne. Jednocześnie, pełnomocnik strony zawnioskował o przesłuchanie w charakterze świadka - skarżącego I. O.. W wyniku analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Prezydent m. [...] - działając na podstawie przepisów art. 104 k.p.a. w związku z art. 7 ust. 3 i ust. 4 pkt 3 lit. c oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm. - dalej także: "u.t.d.") - decyzją z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] cofnął skarżącemu licencję nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji powołała się na informację z Krajowego Rejestru Karnego, z której wynikało, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., sygn. akt [...], został skazany za popełnienie czynu z art. 297 § 1 Kodeksu karnego na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności z zawieszeniem jej wykonania na okres 2 (dwóch) lat próby. W konsekwencji, organ pierwszej instancji uznał, iż nie ulega wątpliwości, że przestępstwo, za które skarżący został skazany (art. 297 § 1 k.k.), jest przestępstwem wymienionym w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym, które wyklucza posiadanie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Organ wskazał, że w świetle polskiego prawa karnego, zarówno podżeganie, jak i pomocnictwo uznaje się za równorzędne ze sprawstwem formy zjawiskowe popełnienia czynu zabronionego. Mając na względzie powyższe, organ pierwszej instancji - powołując się na brzmienie przepisów art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 5b ust. 1 i 2 oraz art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym - uznał, że skarżący przedsiębiorca wyczerpał przesłanki zawarte w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy, nakładające na organ obowiązek cofnięcia udzielonej stronie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego złożył odwołanie od ww. decyzji Prezydenta m. [...]. Wnosząc o doręczenie spornej decyzji organu pierwszej instancji w sposób prawidłowy pełnomocnikowi strony, a także o dopuszczenie dowodu z koperty, w której organ przesłał pełnomocnikowi wskazaną decyzję, w celu wykazania, iż brak podstaw do przyjęcia domniemania, że korespondencja zawierała decyzje o numerach [...] do [...], oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezydenta m. [...] w całości, strona skarżąca na wstępie podniosła w uzasadnieniu odwołania, iż organ pierwszej instancji dopuścił się nieprawidłowego doręczenia decyzji, albowiem w jednej kopercie wysłał do pełnomocnika strony skarżącej szereg decyzji w kilku sprawach. Zdaniem skarżącego, powyższe doręczenie jest niezgodne z wymogami przewidzianymi w przepisach art. 39-49 k.p.a. (na okoliczność tego zarzutu strona skarżąca przywołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 372/09). Ponadto, strona skarżąca zarzuciła, iż organ pierwszej instancji wydał sporną decyzję z dnia [...] marca 2016 r. bez prawidłowego zebrania oraz analizy materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego, działania organu nakierowane były tylko i wyłącznie na dokonanie wykluczenia poprzez cofnięcie licencji, bez przeprowadzenia niezbędnych czynności dowodowych. Skarżący wskazał ponadto, że organ pierwszej instancji nie potrafił prawidłowo odczytać i zinterpretować "Informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego". W ocenie skarżącego, brak jest tożsamości pojęciowej pomiędzy popełnieniem jednego z przestępstw wskazanych w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym, a jedynie umożliwieniem osobie trzeciej jego popełnienia, tj. pomocnictwa w dokonaniu. W tej sytuacji, zdaniem strony, nie można przyjąć, iż skarżący był uznany przez sąd karny za sprawcę czynu zabronionego z katalogu, o którym mowa w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a u.t.d. W ocenie skarżącego, należy jednocześnie przyjąć, że dopuszczenie się jednokrotnego naruszenia, które nie miało charakteru rażącego, nie może z automatu prowadzić do cofnięcia licencji. Skarżący, powołując się na brzmienie art. 3 ust. 2 lit a Dyrektywy Rady nr 96/26/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r (następnie zmienioną Dyrektywą Rady nr 98/76/WE z dnia 1 października 1998 r.) w sprawie dostępu do zawodu przewoźnika drogowego transportu rzeczy i przewoźnika drogowego transportu osób oraz wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, mająca na celu ułatwienie im korzystania z prawa swobody przedsiębiorczości w dziedzinie transportu krajowego i międzynarodowego - uznał, że trudno jest zaakceptować, jakoby skarżący popełnił ciężkie przestępstwo kryminalne lub gospodarcze, o którym mowa we wspomnianej normie prawa unijnego, które świadczyłoby o wystąpieniu przesłanki cofnięcia posiadanej przez niego licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Skarżący stwierdził, że w świetle zasady prawidłowej implementacji wskazanej powyżej dyrektywy europejskiej oraz interpretacji przepisów prawa karnego, uznać trzeba, iż okoliczności czynu, za jaki skarżący został skazany, nie mogą być podstawą do cofnięcia posiadanej przez niego licencji. Ponadto, skarżący uznał, że nawet, jeśliby uznać, iż dopuścił się on naruszenia zasad posiadania licencji, to z uwagi na fakt, iż doszło do pojedynczego naruszenia, nie można przyjąć, że było to rażące naruszenie warunków określonych w licencji, albowiem o takowym można mówić jedynie wówczas, gdy wystąpiła pewna powtarzalność takich naruszeń (skarżący powołał się w tym zakresie na stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2604/10 oraz w wyroku z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1647/04). Skarżący zarzucił jednocześnie, że nie doszło do łącznego spełnienia przesłanek, które decydują o tym, że naruszenie warunków licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką ma charakter rażący. W szczególności, strona skarżąca zarzuciła, iż brak jest podstaw, aby uznać, iż okoliczności działania skarżącego nie dają możliwości utrzymania licencji. W konsekwencji, strona skarżąca uznała, że organ pierwszej instancji zaniechał faktycznego zbadania sprawy, ograniczając się do pobieżnej analizy dowodów, co świadczy o naruszeniu przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym. W wyniku rozpoznania odwołania strony skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją z dnia [...] maja 2016 r. utrzymało w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji SKO w [...], ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej dotyczących wadliwego doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej - podkreśliło na wstępie, że nie jest możliwe przeprowadzenie "dowodu z koperty", w której organ doręczył pełnomocnikowi zaskarżoną decyzję, albowiem strona nie przedłożyła owej koperty w oryginale. Organ odwoławczy wskazał, że do odwołania załączono wydrukowaną kserokopię dużego fragmentu części przedniej koperty. Zdaniem organu odwoławczego, owa wykadrowana fotografia z całą pewnością nie zawiera całego wizerunku koperty; przykładowo organ wskazał, że w jej dolnej lewej części widoczny jest jedynie fragment oznaczenia sprawy ("[...]"). Ponadto, organ zwrócił uwagę, iż strona skarżąca nie załączyła nawet kopii, czy też fotografii tylnej części koperty. Jednocześnie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podkreśliło, że do ustalenia okoliczności kwestionowanej przez stronę skarżącą wystarczające są dowody znajdując się w aktach sprawy, w tym załączone do akt sprawy poświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie obydwu stron pocztowego (zwrotnego) dowodu doręczenia decyzji. SKO w [...] zwróciło uwagę, że na dowodzie w miejscu przeznaczonym na opis (znak) sprawy podano: "Dec. [...] pism od nr [...] do nr [...], znak sprawy [...] dnia [...].03.2016 r.". Organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżona decyzja Prezydenta m. [...] posiada znak: [...]. W tej sytuacji organ odwoławczy doszedł do przekonania, że skoro organ pierwszej instancji umieścił w kopercie 15 pism - decyzji o numerach od nr [...] do nr [...], to oczywistym jest że pomiędzy nimi znalazła się sporna decyzja nr [...]. Organ odwoławczy zwrócił jednocześnie uwagę na fakt, że strona skarżąca, odwołując się od spornej decyzji Prezydenta m. [...], szczegółowo odniosła się do jej uzasadnienia, co oznacza, że przed sporządzeniem odwołania skarżący zapoznał się z treścią owej decyzji. SKO w [...] wyjaśniło ponadto, że rozstrzygając opisaną wyżej kwestię wstępną, kierowało się także tezą wyroku NSA z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1022/13. Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi, organ odwoławczy powołał się na brzmienie przepisów art. 5b ust. 1 pkt 3 oraz art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W konsekwencji, SKO w [...] uznało, że informacja z Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] października 2014 r. jednoznacznie dowodzi, że skarżący I. O. popełnił czyn zabroniony, stwierdzony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., sygn. akt [...], który stanowił podżeganie lub pomocnictwo do popełnienia przestępstwa określonego w przepisie art. 297 § 1 k.k. (przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu), a zatem nie spełnia wymogu dobrej reputacji, o którym mowa w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że przepis art. 297 § 1 k.k. penalizuje przestępstwo oszustwa kredytowego, dotacyjnego lub subwencyjnego i został umieszczony w Rozdziale XXXVI Kodeksu karnego - Przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu. W tej sytuacji, organ odwoławczy uznał, że jest to niewątpliwie przestępstwo umyślne, gdyż zgodnie z art. 8 k.k. "występek może być popełniony nieumyślnie tylko wtedy, jeżeli ustawa tak stanowi". Zdaniem organu odwoławczego, przestępstwo oszustwa, tak z art. 286 k.k., jak i art. 297 k.k., stanowi przestępstwo kierunkowe (w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub też wskazanego w art. 297 k.k. instrumentu finansowego), a więc może być popełnione wyłącznie z winy umyślnej. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że Kodeks karny nie przewiduje nieumyślnej formy popełnienia żadnego z tych dwóch przestępstw. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], w tej sytuacji zbędne stało się zasięganie dowodu z odpisu wyroku, skoro kwestionowana w odwołaniu okoliczność została wiarygodnie ustalona na podstawie danych KRK. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący został skazany na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k., a wymierzona kara nie została nadzwyczajnie złagodzona - gdyż sąd wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, a więc karę w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że zgodnie z treścią artykułów 16 - 22 k.k., zarówno formy stadialne (usiłowanie, przygotowanie oraz dokonanie), jak i formy zjawiskowe (sprawstwo, współsprawstwo, sprawstwo kierownicze, podżeganie, pomocnictwo) stanowią jedynie odmiany tego samego czynu zabronionego, zaś z woli ustawodawcy są one - co do zasady - traktowane tak samo, jak popełnienie przestępstwa w formie podstawowej. Mając na względzie powyższe, organ odwoławczy uznał, że wniosek dowodowy strony skarżącej złożony w dniu 4 marca 2016 r. o dołączenie akt toczącej się przed sądem powszechnym sprawy karnej sygn. akt [...], nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ dowód z informacji z Krajowego Rejestru Karnego dotyczącej skarżącego pozwala na dokonanie w pełni miarodajnych ustaleń, za co strona została skazana i czy owo skazanie mieści się w katalogu określonym art. 5c ust. 1 pkt 1 lit a ustawy o transporcie drogowym. W konsekwencji, SKO w [...] stwierdziło, że organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że organ licencyjny nie ma żadnych możliwości w zakresie dokonywania ocen popełnionego czynu i jest zobowiązany w tym zakresie oceną dokonaną przez Sąd Rejonowy dla [...]w [...] we wskazanym powyżej wyroku z dnia [...] lipca 2014 r. Ponadto, SKO w [...] stwierdziło, że wykładnia przepisów regulujących udzielanie oraz cofanie licencji na transport drogowy jest taka, iż nawet jednokrotne skazanie przedsiębiorcy prawomocnym wyrokiem za jedno z przestępstw z katalogu ustawowego określonego w przepisie art. 5c ust. 1 pkt 1 lit a ustawy o transporcie drogowym stanowi tak poważne naruszenie wymogów ustawowych, że do odmowy wydania lub cofnięcia licencji nie jest wymagane ani wielokrotne (kilkakrotne) zaistnienie opisanej sytuacji, ani też organ licencyjny nie ma obowiązku dokonywania wartościowania (oceny), czy owo naruszenie jest z kategorii rażących, czy też mniej poważnych - możliwych do zaakceptowania z punktu widzenia bezpieczeństwa podróżnych i wymagań praworządności. Zdaniem organu odwoławczego, powyższe okoliczności świadczą o tym, iż zasadne było cofnięcie skarżącemu przedmiotowej licencji na wykonywanie transportu osób taksówką. W piśmie z dnia 6 lipca 2016 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. Wnosząc uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w [...] oraz o zasądzenie od organu na rzez strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, skarżący zarzucił organowi odwoławczemu: 1) naruszenie art. 10 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a., art. 140 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 78 k.p.a. i art. 136 k.p.a. - polegające na uniemożliwieniu skarżącemu dokonania końcowego zapoznania się z całokształtem zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem spornej decyzji, co w konsekwencji pozbawiło skarżącego możliwości obrony jego praw i złożenia dalszych wniosków dowodowych, 2) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. - polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym wyjaśnienia, czy w niniejszej sprawie doszło do prawidłowego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji pełnomocnikowi strony skarżącej, 3) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Prezydenta m. [...] z dnia [...] marca 2016 r. w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji lub orzeczenie o uchyleniu wskazanej decyzji, 4) naruszenie art. 15 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 5c ust. 1 pkt 1 lit a ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 3 ust. 2 lit a Dyrektywy Rady nr 96/26/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r (następnie zmienionej Dyrektywą Rady nr 98/76/WE z dnia 1 października 1998 r.) w sprawie dostępu do zawodu przewoźnika drogowego transportu rzeczy i przewoźnika drogowego transportu osób oraz wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, mająca na celu ułatwienie im korzystania z prawa swobody przedsiębiorczości w dziedzinie transportu krajowego i międzynarodowego - poprzez błędną wykładnię tych norm prawnych - sprzeczną z zasadą prowspólnotowej wykładni przepisów prawa krajowego, która polegała na uznaniu, iż czyn, za jaki skarżący został skazany, stanowi ciężkie przestępstwo kryminalne, w tym gospodarcze, które uprawnia organ do cofnięcia wydanej licencji transportowej. W uzasadnieniu wniesionej skargi strona skarżąca zarzuciła na wstępie, iż organ odwoławczy naruszył wyrażoną w art. 10 k.p.a. zasadę czynnego udziału strony i przez to pozbawił stronę tzw. prawa ostatniego słowa, albowiem uniemożliwił stronie skarżącej zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym przed podjęciem rozstrzygnięcia, pomimo prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. W konsekwencji, skarżący zarzucił organowi odwoławczemu, iż z uwagi na naruszenie powyższej zasady, dopuścił się naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., albowiem winien uchylić sporną decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Ponadto, strona skarżąca zarzuciła, iż organ odwoławczy naruszył zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a., albowiem rozpoznał sprawę nie odnosząc się do przedstawionych w odwołaniu zarzutów strony skarżącej i tym samym nie rozstrzygnął sprawy w pełnym zakresie. Strona skarżąca zarzuciła, iż organ odwoławczy w szczególności nie zbadał, czy doszło do prawidłowego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji pełnomocnikowi strony skarżącej. Jednocześnie, mimo stosownego wniosku dowodowego strony skarżącej, organ odwoławczy pominął ów wniosek i nie przeprowadził dowodu z poświadczonej za zgodność oryginału kopii koperty, w której Prezydent m. [...] wysłał kilka decyzji do pełnomocnika strony skarżącej. Tymczasem, zdaniem strony skarżącej, okoliczność przesłania kilku decyzji w jednej kopercie może mieć istotne znaczenie w kontekście ustalenia prawidłowości doręczenia decyzji, co potwierdza m.in. stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 372/09. Strona skarżąca uznała jednocześnie, iż bez znaczenia jest okoliczność podniesiona przez SKO w [...], iż pełnomocnik de facto zapoznał się z treścią spornej decyzji, skoro wniósł od niej odwołanie. Według skarżącego okoliczność ta jest bez znaczenia, skoro organ doręczając decyzję musi spełnić obowiązki ustawowe przewidziane w przepisach art. 39 - 49 k.p.a. Niezależnie od powyższych zarzutów, strona skarżąca uznała, iż organ odwoławczy dokonał wadliwej wykładni przepisów art. 15 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 5c ust. 1 pkt 1 lit a ustawy o transporcie, albowiem w sposób bezpodstawny pominął brzmienie normy prawa europejskiego wyrażonej w art. 3 ust. 2 lit a Dyrektywy nr 96/26/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r (zmienionej następnie Dyrektywą Rady nr 98/76/WE z dnia 1 października 1998 r.) w sprawie dostępu do zawodu przewoźnika drogowego transportu rzeczy i przewoźnika drogowego transportu osób oraz wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, mająca na celu ułatwienie im korzystania z prawa swobody przedsiębiorczości w dziedzinie transportu krajowego i międzynarodowego. Skarżący wskazał bowiem, że zgodnie z tym przepisem do obowiązków członkowskich należy określenie warunków, które muszą być spełnione przez przedsiębiorstwa utworzone na ich terytoriach, aby spełniony został wymóg nieposzlakowanej opinii oraz zdecydowanie o tym, że warunek ten nie jest spełniany lub przestał być spełniany, jeśli osoba fizyczna lub osoby, od których oczekuje się spełnienia tego warunku w sytuacji, gdy przedsiębiorca został skazany za popełnienie ciężkich przestępstw kryminalnych, włączając w to przestępstwa gospodarcze. W konsekwencji, w ocenie skarżącego, trudno jest zaakceptować tezę, jakoby strona popełniła ciężkie przestępstwo kryminalne lub gospodarcze, a przez to wystąpiła się przesłanka cofnięcia posiadanej przez skarżącego licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Zdaniem skarżącego, zasady prawidłowej implementacji treści wskazanej wyżej dyrektywy unijnej oraz prawidłowej analizy przepisów kodeksu karnego jednoznacznie wskazują, iż okoliczności czynu, za jaki skarżący został skazany, nie mogą być podstawą do cofnięcia posiadanej przez skarżącego licencji. Według skarżącego, organ winien przynajmniej przeprowadzić wnikliwe sprawdzenie tych okoliczności i dopiero w następstwie dokładnej analizy tego stanu faktycznego orzec w tym przedmiocie, zamiast - jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie - kierować się pewnego rodzaju automatyzmem. Ponadto, skarżący zarzucił, iż pominięcie przez organ odwoławczy przy wykładni przepisów prawa krajowego normy prawnej wyrażonej w powołanym przepisie dyrektywy unijnej, świadczy o ewidentnym naruszeniu art. 291 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz art. 288 akapit 3 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 14 grudnia 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej, na pytanie Sądu potwierdził, że wśród decyzji wsadzonych do koperty przez pracownika organu pierwszej instancji była również m.in. sporna decyzja Prezydenta m. [...] z dnia[...] marca 2016 r., nr [...], wydana w przedmiocie cofnięcia skarżącemu licencji nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. W wyniku rozpatrzenia wniosku strony skarżącej o dopuszczenie dowodu z kserokopii wspomnianej powyżej koperty skierowanej do pełnomocnika strony skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. postanowienie, na podstawie którego oddalił przedmiotowy wniosek dowodowy strony skarżącej. W konsekwencji powyższego rozstrzygnięcia Sądu, pełnomocnik procesowy strony skarżącej - powołując się na przepis art. 105 p.p.s.a. - wniósł zastrzeżenie do protokołu, podnosząc, iż wnioskowany dowód miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). Należy przy tym wyraźnie zaznaczyć, że od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem wspólnotowym (prawem Unii Europejskiej), rozumianym jako całokształt dorobku prawnego Wspólnoty Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa wspólnotowego (prawa Unii Europejskiej), interpretowanych oraz stosowanych w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej. W ocenie Sądu, analizując pod tym kątem skargę I. O., należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził bowiem, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m. [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] o cofnięciu skarżącemu licencji nr [...] udzielonej w dniu [...] grudnia 2013 r. na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką - nie naruszył obowiązujących przepisów prawa. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom strony skarżącej, organy obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 5c ust. 1 pkt 1 lit a ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 3 ust. 2 lit a Dyrektywy Rady nr 96/26/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. (następnie zmienionej Dyrektywą Rady nr 98/76/WE z dnia 1 października 1998 r.) w sprawie dostępu do zawodu przewoźnika drogowego transportu rzeczy i przewoźnika drogowego transportu osób oraz wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, mająca na celu ułatwienie im korzystania z prawa swobody przedsiębiorczości w dziedzinie transportu krajowego i międzynarodowego (Dz. U. UE L z dnia 23 maja 1996 r.; Dz. U. UE-sp.06-2-285 ze zm.). Jednocześnie, uznać należy, że organy administracji publicznej obu instancji prawidłowo zinterpretowały obowiązujące krajowe regulacje prawne określone w Kodeksie karnym. W działaniu organów administracji publicznej, wydających wskazane powyżej decyzje, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Ponadto, Sąd uznał, że w uzasadnieniu obu spornych rozstrzygnięć organy wyjaśniły w sposób dostatecznie jasny i przekonywujący motywy ich podjęcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosząca się do stanowiska strony skarżącej. Na wstępie, z uwagi na najdalej idący zarzut strony skarżącej, Sąd zobowiązany był ocenić, czy w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa polegającego na zastosowaniu przez organy administracji przepisu praw krajowego niezgodnego z normą prawa europejskiego, wyrażoną w powołanym przez skarżącego przedsiębiorcę przepisie z art. 3 ust. 2 lit a cyt. Dyrektywy Rady nr 96/26/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. Należy zauważyć, iż wspomniany powyżej przepis art. 3 ust. 2 lit. a cyt. Dyrektywy Rady nr 96/26/WE stanowi, iż Państwa Członkowskie określą warunki, które muszą być spełnione przez przedsiębiorstwa utworzone na ich terytoriach, aby spełniony został wymóg nieposzlakowanej opinii. Do ich obowiązków należy zdecydowanie o tym, że warunek ten nie jest spełniany lub przestał być spełniany, jeśli osoba fizyczna lub osoby, od których oczekuje się spełnienia tego warunku na mocy ust. 1 zostały skazane za popełnienie ciężkich przestępstw kryminalnych, włączając w to przestępstwa gospodarcze. Przeprowadzając stosowną analizę pod względem właściwej implementacji unormowań europejskich do krajowego porządku prawnego, Sąd miał na względzie m.in. to, iż podstawową zasadą prawa Unii Europejskiej, ustaloną zarówno w literaturze, jak i w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, jest zasada nadrzędności, która przewiduje, że prawo pierwotne oraz akty wydane na jego podstawie będą stosowane przed prawem krajowym. Nie ulega wątpliwości, że jeśli chodzi o dyrektywę europejską, jako źródło prawa, należy wskazać, że jest ona aktem prawnym służącym harmonizacji ustawodawstw krajowych. Nie ulega wątpliwości, że dyrektywa wiąże państwo, do którego jest skierowana w zakresie celów, jakie mają być osiągnięte, pozostawiając władzom państwowym swobodę wyboru metod i form ich realizacji (tak m.in. /w:/ Prawo europejskie. Zarys wykładu, pod red. R. Skubisza i E. Skrzydło-Tefelskiej, wydanie drugie, Wydawnictwo UMCS, Lublin 2005, s. 122). Należy zauważyć, że jeśli chodzi o unormowania krajowe, które wynikają z implementacji wspomnianej wyżej Dyrektywy Rady nr 96/26/WE, przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym wyraźnie stanowi, że licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 (a więc m.in. licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką), cofa się, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Z kolei przepis art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym jednoznacznie określa, iż licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli przedsiębiorca ten, jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, nie została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu. W konsekwencji, zdaniem Sądu, uznać należy, że - wbrew nieuzasadnionym sugestiom strony skarżącej - nasz ustawodawca zawarł w ustawie krajowej przepisy, które w pełni wyrażają cele, jakie miały być osiągnięte przez Polskę, jako państwo członkowskie Unii Europejskiej, na mocy regulacji zawartych we wskazanej powyżej dyrektywie unijnej. Zdaniem Sądu, przepis art. 3 ust. 2 lit. a cyt. Dyrektywy Rady nr 96/26/WE pozostawia Państwom Członkowskim szeroki margines uznania w odniesieniu do wymagań odnoszących się do nieposzlakowanej opinii, nakładanych na wnioskodawców zainteresowanych wykonywaniem działalności przewoźnika drogowego transportu osób. W tej sytuacji, przepis prawa krajowego, zgodnie z którym wnioskodawca, który został skazany w sprawie karnej, może zostać uznany, jako nieposiadający nieposzlakowanej opinii, jeżeli zachowanie przestępcze daje podstawy do uznania, że istnieje bezpośrednie niebezpieczeństwo nadużyć w wykonywaniu zawodu, nie może być uznany za przekroczenie marginesu uznania pozostawionego Państwu Członkowskiemu (podobnie: wyrok Trybunału Sprawiedliwości WE z dnia 29 listopada 1978 r., sprawa nr C-21/78, Knud Oluf Delkvist vs. Anklagemyndigheden (LEX nr 134759, ECR 1978/9/2327). Mając na względzie powyższe, nie sposób zgodzić się z sugestią skarżącego przedsiębiorcy transportowego, jakoby krajowy porządek prawny, przewidując obowiązek cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką przedsiębiorcy skazanemu za popełnienie m.in. przestępstwa gospodarczego, nie uwzględniał wskazanej powyżej dyrektywy europejskiej i celów jej przyświecających. Niewątpliwie, adresatem dyrektywy są państwa członkowskie, nie zaś ich poszczególne organy lub instytucje, co nie oznacza, że obowiązek zapewnienia należytego wykonania dyrektywy nie ciąży nie tylko na organach państwa członkowskiego właściwych do ustanowienia przepisów prawnych, ale także na organach stosujących prawo, w tym sądów (vide: m.in. A. Wróbel /w:/ Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy, pod red. A. Wróbla, Zakamycze 2005, s. 58 i powołane tam orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE). Dyrektywa wiąże prawnie państwa członkowskie co do określonych w niej celów albo rezultatów. Warto wskazać również, iż w świetle poglądów doktryny i orzecznictwa, przepisy dyrektywy mogą być powoływane przez jednostkę przeciwko państwu wyłącznie wtedy, gdy państwo nie implementuje dyrektywy do prawa krajowego do upływu terminu przewidzianego w jej treści lub gdy nie wykona tej dyrektywy należycie, a jednocześnie przepisy danej dyrektywy są bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, tj. jednoznacznie sformułowane (zob. A. Wróbel /w:/ Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy ..., s. 98 i cyt. tam wyrok ETS w sprawie C-236/92). W konsekwencji Sąd uznał, że ustawodawstwo krajowe (ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym) uwzględnia cele, jakie miały być osiągnięte przez Polskę, jako kraj członkowski. Przechodząc do oceny legalności obu spornych decyzji administracyjnych wydanych w niniejszej sprawie, w kontekście pozostałych zarzutów strony skarżącej, należy na wstępie wyraźnie wskazać, że - wbrew zarzutom skarżącego przedsiębiorcy - organy obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo przyjął przede wszystkim, iż niezasadne są twierdzenia skarżącego przedsiębiorcy, jakoby skarżący nie został skazany za jedno z przestępstw przewidzianych w katalogu określonym w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym. Otóż, należy zauważyć, że ze znajdującej się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy pisemnej Informacji z Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] października 2014 r. jednoznacznie wynika, że skarżący I. O. popełnił czyn zabroniony, stwierdzony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w [...]z dnia [...] lipca 2014 r., sygn. akt [...], który stanowił podżeganie lub pomocnictwo do popełnienia przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, określonego w przepisie art. 297 § 1 Kodeksu karnego, co w konsekwencji - zdaniem Sądu - oznacza, że nie spełnia on wymogu dobrej reputacji, o którym mowa w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym. Nie ulega wątpliwości Sądu, iż przepis art. 297 § 1 k.k. penalizuje przestępstwo oszustwa kredytowego, dotacyjnego lub subwencyjnego, które zostało umieszczone przez ustawodawcę w Rozdziale XXXVI Kodeksu karnego - Przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu. Jednocześnie, należy wskazać, iż niewątpliwie jest to przestępstwo umyślne. W tej sytuacji, Sąd uznał, że SKO w [...] zasadnie przyjęło w zaskarżonej decyzji, iż zbędne było zasięganie w toku postępowania odwoławczego dowodu z odpisu wyroku sądu karnego, skoro kwestionowana w odwołaniu okoliczność została wiarygodnie ustalona na podstawie danych wynikających z w/w Informacji z Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] października 2014 r. Skarżący sugerując, jakoby przestępstwo, za które został skazany wyrokiem sądu karnego, nie należało do kategorii przestępstw wymienionych expressis verbis w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym, zdaje się ignorować fakt, iż w świetle polskiego prawa karnego nie budzi wątpliwości to, iż zarówno formy stadialne (usiłowanie, przygotowanie oraz dokonanie), jak i formy zjawiskowe przestępstwa (a więc sprawstwo, współsprawstwo, podżeganie i pomocnictwo) stanowią jedynie odmiany tego samego czynu zabronionego, zaś z woli ustawodawcy są one - co do zasady - traktowane tak samo, jak popełnienie przestępstwa w formie podstawowej (vide: art. 19 § 2 Kodeksu karnego) A zatem, w ocenie Sądu, wniosek dowodowy o dołączenie do akt postępowania administracyjnego stosownych akt karnych sprawy sygn. akt [...], nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż jego przeprowadzenia było całkowicie zbędne. Nie sposób zgodzić się również z sugestią strony skarżącej, jakoby wykładnia przepisów ustawy o transporcie drogowym regulujących udzielanie oraz cofanie licencji na wykonywanie transportu drogowego świadczyć miała o tym, że jednokrotne skazanie przedsiębiorcy prawomocnym wyrokiem za jedno z przestępstw z katalogu ustawowego wymienionego w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit a cyt. ustawy, nie może stanowić podstawy do odmowy wydania lub cofnięcia wydanej już licencji. Otóż, w ocenie Sądu, z regulacji prawnych zawartych w ustawie o transporcie drogowym wynika bezspornie, iż nawet jednokrotne skazanie przedsiębiorcy za przestępstwo określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a u.t.d. stanowi na tyle poważne naruszenie wymogów ustawowych, że stanowi podstawę do cofnięcia licencji, a takie działanie organu jest możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia bezpieczeństwa podróżnych i wymagań praworządności. Z kolei, jeśli chodzi o zarzut nieprawidłowego doręczenia przez organ pierwszej instancji spornej decyzji z dnia[...] marca 2016 r., to wskazać trzeba - podzielając w tym zakresie stanowisko SKO w [...] - że pomimo tego, iż pracownik organu pierwszej instancji umieścił w skierowanej do pełnomocnika strony skarżącej kopercie [...] pism - decyzji administracyjnych o numerach od nr [...] do nr [...], co zresztą w oczywisty sposób świadczy o tym, że pomiędzy owymi decyzjami wsadzonymi zbiorczo do koperty znalazła się m.in. sporna decyzja Prezydenta m. [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] o cofnięciu skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, wadliwość tego działania nie miała jakiegokolwiek istotnego wpływu na wynik sprawy i nie naruszyło prawa strony skarżącej. Warto, w tym miejscu zauważyć, że na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 14 grudnia 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej, na wyraźne pytanie Sądu, jednoznacznie potwierdził, że wśród decyzji wsadzonych zbiorczo do koperty przez pracownika organu pierwszej instancji była również m.in. sporna decyzja Prezydenta m. [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], wydana w przedmiocie cofnięcia skarżącemu licencji. Nie bez znaczenia niech będzie również to, że pełnomocnik skarżącego, pomimo postawionego zarzutu wadliwego doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej, w odwołaniu od tej decyzji szczegółowo odniósł się do jej uzasadnienia, co niewątpliwie oznacza, że przed sporządzeniem owego środka zaskarżenia zapoznał się z treścią spornej decyzji organu licencyjnego. Oznacza to, zdaniem Sądu, iż brak jest jakichkolwiek uzasadnionych argumentów, z których wynikałoby, że sposób doręczenia spornej decyzji Prezydenta m. [...] mógł naruszyć istotne prawa strony skarżącej. W konsekwencji powyższych ustaleń, Sąd uznał, że w analizowanej sprawie nie naruszono zasad postępowania administracyjnego, w szczególności wynikających z przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, należy przyjąć, że organy administracji publicznej obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z tą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.), dokonując przy tym wszechstronnej oceny tego materiału dowodowego, a także uzasadniając obie sporne decyzje administracyjne w sposób wymagany przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W tej sytuacji, należy uznać, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał wystarczające podstawy do podjęcia przez organy rozstrzygnięć w przedmiocie cofnięcia skarżącemu przedsiębiorcy licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, co oznacza również, że organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji - nie naruszył przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany jest ponadto wyjaśnić, iż oddając na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. wniosek dowodowy strony skarżącej, działał na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym to przepisem sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Należy zwrócić uwagę, iż postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, że nie zachodziła jakakolwiek istotna potrzeba dokonania ustaleń poprzez analizę spornej koperty, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu niniejszej sprawy sądowej i w tej sytuacji oddalił wniosek dowodowy skarżącego, jako niemający znaczenia dla sprawy. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.