VI SA/Wa 1456/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 listopada 2020 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Sygn. akt: VI SA/Wa 1456/20 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2020 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z [...] listopada 2019 r. sygn. [...] wymierzającą administracyjną karę pieniężną w wysokości 20.000,00 zł (słownie: dwadzieścia tysięcy złotych) przedsiębiorcy I. W., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa "E." I. W. w B. (zwanej dalej: Skarżącą, Przedsiębiorcą lub Stroną), za niewystawianie świadectw, wbrew obowiązkowi z art. 6c ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Podstawą prawną wydania ww. decyzji były przepisy art. 35 a pkt 9 lit. a i art. 35 c ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (j. t. Dz. U. z 2019 r., poz. 660, ze zm.), zwanej dalej: ustawą o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, w związku z art, 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (j. t. Dz. U. z 2019 r., poz. 1668, z późn. zm.). Inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w dniach od [...] do [...] lipca 2019 r. przeprowadzili kontrolę dotyczącą przestrzegania przepisów art. 6b, art. 6c, art. 6d i art. 7 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Zakres przedmiotowy kontroli obejmował także spełnianie przez  paliwa stałe wymagań jakościowych oraz badanie dokumentów dotyczących pochodzenia, dostawcy i jakości paliwa. Czynności kontrolne podjęto i przeprowadzono w należącym do Przedsiębiorcy składzie opału przy ul. [...] w B. W trakcie kontroli na podstawie oświadczenia Przedsiębiorcy, które zostało dołączone do akt kontroli ustalono, że na terenie punktu sprzedaży znajduje plac składowy, który mieści do 1000 ton paliw stałych. Ponadto Strona oświadczyła, że wszystkie sprzedawane sortymenty węgla kamiennego spełniają wymagania jakościowe i są przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych i instalacjach spalania o mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW. W momencie rozpoczęcia kontroli [...] lipca 2019 r. w ofercie kontrolowanego Przedsiębiorcy, w składzie opału przy ul. [...] w B., znajdowały się następujące paliwa stałe: - węgiel kamienny w sortymencie kostka, składowany luzem na zwale około 35 ton, w cenie brutto 725 zł/t (590 zł/t netto), - węgiel kamienny w sortymencie orzech Bobrek, składowany luzem około 170 ton, w cenie brutto 713 zł/t (580 zł/t netto), - węgiel kamienny w sortymencie orzech Halemba, składowany luzem około 1 tony, w cenie brutto 603 zł/t (490 zł/t netto), - węgiel kamienny w sortymencie orzech LS, składowany luzem około 4 tony, w cenie brutto 615 zł/t (500 zł/t netto), - węgiel kamienny w sortymencie ekogroszek Skarbek, składowany luzem 25 ton, w cenie brutto 775 zł/t (630 zł/t netto), - węgiel kamienny w sortymencie ekogroszek Skarbek, workowany 20 ton, w cenie brutto 922 zł/t (750 zł/t netto), - węgiel kamienny w sortymencie ekogroszek, składowany luzem około 4 ton, w cenie brutto 615 zł/t (500 zł/t netto), - węgiel kamienny w sortymencie miał. składowany luzem około 80 ton, w cenie brutto 480 zł/t (390 zł/t netto). Ustalono, że kontrolowany Przedsiębiorca nabywa paliwa stale stanowiące przedmiot oferty handlowej wyłącznie od dostawców krajowych. Tylko dwa podmioty z grupy głównych dostawców wraz z wydanymi partiami paliw przekazują dokumenty określające parametry jakościowe sprzedanego węgla, przykładowe odpisy ww. dokumentów załączono do akt kontroli. Według oświadczenia przedsiębiorcy, wartość paliw stałych wprowadzonych do obrotu w roku 2018, czyli w roku poprzedzającym rok kontroli wyniosła 7.573.398,29 zł brutto (netto 6.157.234,37 zł). Natomiast wartość paliw stałych wprowadzanych do obrotu w momencie rozpoczęcia kontroli, wyliczona w oparciu o stwierdzone stany magazynowe oraz ceny sprzedaży brutto wynosiła 228.323,00 zł. Z powyższej kontroli sporządzono protokół, a zestawienie określające wartość paliw stałych wprowadzonych do obrotu w roku 2018 załączono do akt kontroli. Na podstawie dokumentów oraz protokołu z [...] lipca 2019 r. (przesłuchanie w charakterze świadka pełnomocnika Przedsiębiorcy) ustalono, że od 5 listopada 2019 r. do momentu zakończenia kontroli [...] lipca 2019 r. Przedsiębiorca nie wystawiał świadectw jakości dla wprowadzanych do obrotu paliw stałych, ponieważ nabywcami były wyłącznie podmioty pośredniczące w sprzedaży paliw stałych. [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej (organ I instancji) pismem z dnia 18 września 2019 r. zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 35d ust. 1 pkt. 1, w związku z art. 35a pkt 9 lit. a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw oraz poinformował o uprawnieniach z art. 10 § 1 Kpa. Pismem z dnia 3 października 2019 pełnomocnik strony zanegował zasadność wszczęcia postępowania, wskazując, że Strona nie zgadza się ze wskazaną przez organ w protokole kontroli wartością paliwa stałego. Podniósł, iż Strona sprzedawała paliwa stałe wyłącznie podmiotom profesjonalnym w zakresie prowadzonej przez nie działalności gospodarczej w zakresie dalszej odsprzedaży paliw stałych, a nie podmiotom wykorzystującym paliwa stałe w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW. W jego ocenie, przepis art. 6c ust. 1 i 2 ustawy o systemie ma na celu umożliwienie konsumentom zakupu paliw stałych spełniających wymagania jakościowe dla paliw przeznaczonych dla sektora komunalno-bytowego. Podkreślił, że Strona uczestniczyła w obrocie paliwami stałymi, jednakże nie wprowadzała ich do obrotu, gdyż nie wytworzyła przedmiotowego paliwa i nie dokonała wprowadzenia go do obrotu po raz pierwszy. Przy kolejnym piśmie z dnia 11 października 2019 r. pełnomocnik załączył odpowiedź Ministra Energii z 13 lipca 2018 r. na interpelację nr [...] w sprawie nowelizacji ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw oraz związanych z tą ustawą rozporządzeń wykonawczych. Zdaniem wnoszącego pismo w szczególności odpowiedzi na pytania 5,9,11,12,14 jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości wskazują, że paliwa stałe przeznaczone do sprzedaży na rzecz podmiotów zajmujących się pośrednictwem w handlu paliwem stałym są wyłączone z kognicji ustawy w zakresie wydawania świadectw jakości w myśl art. 6c ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Organ w dniu 18 października 2019 r. wezwał pełnomocnika do przedstawienia dowodów na poparcie twierdzenia zawartego w piśmie z dnia 3 października 2019 r. dotyczącego podanej przez Stronę wartości paliwa stałego wprowadzanego do obrotu w dniu rozpoczęcia kontroli. Pełnomocnik przy piśmie z dnia 29 października 2019 r. przesłał oświadczenie Strony w przedmiocie poparcia twierdzenia dotyczącego wartości paliw stałych wprowadzanych do obrotu w dniu rozpoczęcia kontroli. Strona oświadczyła, iż bezpośrednio po kontroli dokonała przeważenia paliwa stałego posiadanego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W efekcie podjętych czynności okazało się, że w dniu kontroli na stanie składu opału przy ul. [...] w B. znajdowały się paliwa stałe w następującej ilości: - węgiel kamienny w sortymencie kostka, składowany luzem na zwale 27,9 tony, w cenie brutto 725 zł/t (590 zł/t netto), - węgiel kamienny w sortymencie orzech Bobrek, składowany luzem 143,4 tony, w cenie brutto 713 zł/t (580 zł/t netto), - węgiel kamienny w sortymencie orzech Halemba, składowany luzem 1 tona, w cenie brutto 603 zł/t (490 zł/t netto), - węgiel kamienny w sortymencie orzech LS, składowany luzem 4 tony, w cenie brutto 615 zł/t (500 zł/t netto), - węgiel kamienny w sortymencie ekogroszek Skarbek, składowany luzem 23,1 tony, w cenie brutto 775 zł/t (630 zł/t netto), - węgiel kamienny w sortymencie ekogroszek Skarbek, workowany 20 ton, w cenie brutto 922 zł/t (750 zł/t netto), - węgiel kamienny w sortymencie ekogroszek, składowany tuzem 3.8 tony, w cenie brutto 615 zł/t (500 zł/t netto), - węgieł kamienny w sortymencie miał II A, składowany luzem 57,1 tony, w cenie brutto 480 zł/t (390 zł/t netto). Waga paliwa stałego wprowadzanego do obrotu w dniu rozpoczęcia odpowiadała wartości paliwa stałego w kwocie 191.622,20 zł brutto. Organ I instancji w dniu [...] listopada 2019 r. wydał w oparciu o art. 35a pkt 9 lit. a ustawy o systemie decyzję nakładającą na Stronę karę pieniężną w wysokości 20.000,00 zł za niewystawianie świadectw, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 6c ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Zdaniem organu, argumentacja Strony jest niezasadna. Ustalenie, czy dane paliwo jest przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub w instalacjach o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw jest dokonywane na podstawie art. 3a ust. 1 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem paliwa stałe, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, czyli węgiel kamienny, brykiety lub pelety, zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego oraz produkty w postaci stałej otrzymywane w procesie przeróbki termicznej węgla kamiennego lub węgla brunatnego, przeznaczone do spalania, wprowadzane do obrotu lub obejmowane procedurą celną dopuszczenia do obrotu z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ww. ustawy, czyli w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW, spełniają wymagania jakościowe określone dla tego rodzaju paliwa ze względu na ochronę środowiska wpływ na zdrowie ludzi oraz interesy konsumentów. Wymagania te na podstawie art. 3a ust. 2 przywołanej wyżej ustawy zostały określone w drodze rozporządzenia Ministra Energii. Z powyższych przepisów wynika, że jeżeli dane paliwo stałe spełnia wymagania jakościowe, to jest przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub w instalacjach spalania poniżej 1 MW, o którym mowa w art. 1 ust 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Według organu, ustalenie, czy dane paliwo stałe jest przeznaczone do użycia, o którym mowa w art. 1 ust 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, zależy od tego, czy charakteryzuje się parametrami jakościowymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Energii. Bez znaczenia dla ustalenia powyższej okoliczności pozostaje natomiast, kto i w jakim celu nabywa paliwo stałe. W tej sytuacji, w rozpatrywanej sprawie miał zastosowanie art. 6c ust. 1 i 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Zdaniem organu nie jest też zasadny argument o niewprowadzaniu do obrotu paliw stałych. Wynika to z definicji pojęcia wprowadzania do obrotu zawartego w art. 2 ust. 1 pkt. 14a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Zgodnie z ww. definicją przez wprowadzenie do obrotu paliw stałych rozumie się sprzedaż lub inną formę zbycia paliw stałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z przeznaczeniem o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Z faktu dokonywania przez Stronę sprzedaży paliw stałych spełniających wymagania jakościowe określone w rozporządzeniu Ministra Energii, organ wywiódł, że wprowadzała do obrotu paliwo stałe. Organ wskazał, że jakkolwiek zgodnie z przepisami art. 33 do 35 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 1292) ustawodawca dopuścił możliwość korzystania z instytucji objaśnień prawnych, interpretacji indywidualnych oraz powoływania się na utrwalona praktykę interpretacyjną, to nie oznacza, aby w rozpatrywanej sprawie włączona do materiału dowodowego odpowiedź na interpelację poselską nr [...] miała moc wiążącą w świetle art. 14 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (j. t. Dz. U. z 2018 r, poz. 1799) oraz Działu 111 rozdział 4 uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (j.t. M.P. z 2012 r. poz. 32 ze zm.). Zdaniem organu, art. 6b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw ma na celu umożliwienia obrotu paliwami niespełniającymi wymagań jakościowych i dla takich właśnie transakcji został wprowadzony obowiązek odbierania przez podmiot wprowadzający do obrotu paliwa stałe zaświadczeń (gdy paliwo stałe nabywane jest w celu spalenia) albo odpisów z KRS, wydruków z CEiDG itp. Przyjęcie interpretacji, że o przeznaczeniu paliwa stałego decyduje nabywca spowodowałoby, że obrót paliwem stałym byłby poza jakakolwiek kontrola organów, wbrew regulacjom zawartym m. in. w art. 6b ust. 1 oraz art. 7 ust. 7a pkt 5 ustawy o systemie monitorowani i kontrolowania jakości paliw. W niniejszej sprawie art. 6b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw nie znajdował zastosowania, ponieważ Strona sprzedawała wyłącznie paliwa stałe spełniające wymagania jakościowe określone w rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1890). Wynika z tego, zdaniem organu, że dokonując transakcji sprzedaży każdorazowo była zobowiązana do wystawienia świadectwa jakości i przekazania jego uwierzytelnionej kopii nabywcy, niezależnie od tego czy był on pośrednikiem w obrocie paliwem stałym, w tym czy posiadał status pośredniczącego podmiotu węglowego. Według organu, w sprawie nie wystąpiły okoliczności umożliwiające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 i 2 oraz art. 189e Kpa. Brak jest podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 6c ust. 1 i 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Przy wymiarze kary uwzględniono zgodnie z art. 35d ust. 4 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw dotychczasową działalność Przedsiębiorcy tj. fakt. że do momentu wydania decyzji nie był karany z tytułu naruszenia przepisów ww. ustawy, oraz że w sposób rzetelny współpracowała z organem podczas kontroli. Ponadto [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnił wartość paliw stałych wprowadzonych przez Stronę do obrotu w roku 2018, poprzedzającym rok kontroli, która wyniosła 6.157.234,37 zł netto. Ustalając wysokość kary organ miał na uwadze art. 35c ust. 5 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, zgodnie z którym wysokość wymierzanej kary pieniężnej wynosi: 1) od 10.000 zł do 25.000 zł w przypadku gdy wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego nie przekracza kwoty 200.000 zł; 2) od 25.001 zł do 100.000 zł w przypadku gdy wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego przekracza kwotę 200.00 zł. Organ wskazał, iż przez wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego należy rozumieć wartość partii kontrolowanego paliwa oferowanego do sprzedaży przez Stronę w dniu kontroli. Organ uwzględnił pisemne oświadczenie Przedsiębiorcy, który po zakończeniu kontroli dokonał przeważenia paliw stałych znajdujących się na stanie składu opału i ustalił, że ich wartość w momencie rozpoczęcia kontroli wynosiła 191.622,20 zł brutto. Kwota nałożonej kary pieniężnej 20.000 zł mieści się w ustawowo wyznaczonych granicach i jest adekwatna do stwierdzonych naruszeń. Decyzja została doręczona 20 listopada 2019 r. Pełnomocnik Przedsiębiorcy pismem z dnia 2 grudnia 2019 r. odwołał się od decyzji z [...] listopada 2019 r., wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wysokości nałożonej kary administracyjnej oraz orzeczenie w tym zakresie, co do istoty sprawy lub uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi i instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił w szczególności naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci: 1) art. 6b ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie tego przepisu. 2) art. 6c ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, oraz uznanie, że odwołując była zobowiązana do wystawiania świadectw jakości paliw stałych 3) art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. a i b w zw. z art. 6c ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw poprzez dokonanie błędnej wykładni oraz wadliwe uznanie, że przedsiębiorcy, którzy sprzedają paliwa stałe wyłącznie na rzecz innych podmiotów wykonujących profesjonalna działalność w zakresie dalszej odsprzedaży paliw stałych są zobowiązanie wystawiać świadectwa jakości rzeczonych paliw, 4) art. 1 ust. 2 i 3a ust. 2 w zw. z art, 2 ust. 1 pkt 14a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, poprzez dokonanie ich błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że odsprzedaż paliwa stałego wyłącznie podmiotom profesjonalnym w zakresie prowadzonej przez te podmioty działalności w zakresie dalszej profesjonalnej odsprzedaży paliw stanowi wprowadzanie do obrotu paliw stałych wymagające wystawiania świadectw jakości oraz podlegające kontroli w tym zakresie. 5) z ostrożności procesowej zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego w postaci art. 35a pkt 9, art. 35c ust. 5 pkt 1 i art. 35d ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, poprzez wymierzenie nieproporcjonalnie zawyżonej wysokości kwoty kary administracyjnej, która jednocześnie jest dla strony przesadnie dolegliwa. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania w postaci: 6) art. 7. art. 77 i art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a., poprzez brak należytej oceny oraz merytorycznego odniesienia się do relewantnych w sprawie dowodów oraz podniesionych przez Stronę twierdzeń, 7) art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji polegające na odniesieniu się w jej treści do przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 1292), z których strona faktycznie w zakresie przedmiotowej sprawy nie mogła skorzystać, co w efekcie wprowadziło odwołującą w błąd, 8) art. 8 § 1 K.p.a. poprzez działanie w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej, poprzez uznanie, że odwołująca zobligowana była wydawać świadectwa jakości paliw stałych w sytuacji sprzedaży paliwa stałego wy łącznie na rzecz profesjonalnych podmiotów nieprzeznaczających paliw tych do celu komunalno-bytowego, ale do dalszej profesjonalnej odsprzedaży, podczas gdy taki obowiązek z przepisów ustawy nie wynika, oraz uzasadnił podniesione powyżej zarzuty. Jednocześnie na podstawie art. 136 § 1 K.p.a., wniósł o przeprowadzenie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wniosku o wyjaśnienie przepisów prawa z dnia 8 października 2019 r. Pismem z dnia 15 stycznia 2020 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a., poinformował Stronę o prawie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz żądań zgłoszonych w trakcie postępowania, składania wniosków dowodowych, a także do zapoznania się ze zgromadzonymi aktami sprawy w siedzibie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Pismem z dnia 30 stycznia 2020 r. (data wpływu do organu) Pełnomocnik podtrzymał stanowisko wyrażone w pismach z 3, 8 i 29 października 2019 r. W jego ocenie, organ I instancji dokonał wadliwej wykładni przepisów ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, bowiem błędnie przyjął, że przedsiębiorcy, którzy sprzedają paliwa stałe wyłącznie na rzecz innych podmiotów wykonujących profesjonalna działalność w zakresie dalszej odsprzedaży zobowiązani są wystawiać świadectwa jakości dla tych paliw, pomimo, że nie trafiają one do sektora komunalno-bytowego lub instalacji spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW. Organ odwoławczy w uzasadnieniu prawnym skarżonej decyzji wskazał, iż zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości, przedsiębiorca w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego przeznaczonego dla gospodarstw domowych oraz do spalania w instalacjach o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1MW, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b, wystawia dokument potwierdzający spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ww. ustawy, zwany "świadectwem jakości". Za paliwa stałe w myśl art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a, b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw uznaje się m.in.: węgiel kamienny, brykiety lub pelety zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego oraz produkty w postaci stałej otrzymywane w procesie przeróbki termicznej węgla kamiennego lub węgla brunatnego przeznaczone do spalania. Zgodnie z art. 6c ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw kopia świadectwa jakości poświadczona za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę wprowadzającego do obrotu paliwo stałe jest przekazywana każdemu podmiotowi, który nabywa paliwro stałe. Zakres przedmiotowy świadectwa jakości zdefiniowany jest w art. 6d przywołanej powyżej ustawy. Organ odwoławczy wywiódł z powyższych regulacji, iż przedsiębiorcy są obowiązani do wystawiania dokumentu potwierdzającego spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach szczególnych, zwanego świadectwem jakości - wprowadzając je do obrotu. Niedopełnienie przedmiotowego obowiązku wynikającego z art. 6c ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw tj. wystawienia świadectwa jakości wprowadzanych do obrotu paliw stałych, w myśl art. 35a pkt 9 lit. a ww. ustawy podlega karze pieniężnej. Wskazał, iż jak wynika z kontroli z dnia [...] lipca 2019 r., od dnia 5 listopada 2018 r. do zakończenia kontroli Przedsiębiorca nie wydawał świadectw jakości paliw stałych podmiotom nabywającym od niego paliwo stałe. W toku kontroli ustalono, że Strona wprowadza do obrotu wyłącznie paliwo stałe przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustaw o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. W większości przypadków, sprzedane przez Przedsiębiorcę paliwa stałe odbierane są przez nabywców bezpośrednio z kopalń i zakładów górniczych. W dniu rozpoczęcia kontroli na stanie kontrolowanego składu opału znajdowały się następujące sortymenty węgla kamiennego: - kostka w ilości około 35 ton, w cenie 725,00 zł/t, - orzech Bobrek w ilości około 170 ton, w cenie 713,00 zł/t, - orzech Halemba w ilości około I tony, w cenie 603,00 zł/t, - orzech LS w ilości około 4 ton, w cenie 615,00 zł/t, - ekogroszek Skarbek w ilości 25 ton, w cenie 775,00 zł/t, - ekogroszek Skarbek workowany w ilości 20 ton, w cenie 922,00 zł/t, - ekogroszek w ilości około 4 tony, w cenie 615,00 zł/t, - miał IIA w ilości około 80 ton, w cenie 480,00 zł/t. Wartość paliw stałych wprowadzanych do obrotu w momencie rozpoczęcia kontroli wyliczona w oparciu o powyższe dane wyniosła 228.323,00 zł brutto. Zgodnie z informacją Strony, wartość paliw stałych wprowadzonych do obrotu w roku 2018, poprzedzającym rok kontroli wyniosła 7.573.398,29 zł brutto (6.157.234,37 zł netto). Organ odwoławczy zaakceptował ustalenia faktyczne organu I instancji. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez Stronę w odwołaniu stwierdził, że zarzut naruszenia art. 6b ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie tego przepisu, jest bezpodstawny i nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 6b ust. 1 brzmi: Podmiot, który nabywa paliwo stałe z przeznaczeniem innym niż określone w art. 1 ust. 2 przekazuje przedsiębiorcy wprowadzającemu do obrotu paliwo stałe, który wprowadza do obrotu również paliwo stałe z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 1 ust. 2: 1) kopię zaświadczenia wystawionego przez organ określony w ust. 3 potwierdzającego prowadzenie przez podmiot, który nabywa paliwo stałe, instalacji spalania innej niż wskazana w art. 1 ust. 2 pkt 2 opalanej paliwem stałym albo 2) kopię dokumentu potwierdzającego prowadzenie działalności polegającej na sprzedaży paliwa stałego. 2. Przedsiębiorca wprowadzający do obrotu paliwo stałe z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 1 ust. 2, oraz z przeznaczeniem innym niż określone w art. 1 ust. 2 przechowuje kopie zaświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. I, oraz kopie faktur VAT wystawionych na rzecz podmiotów, które nabyły paliwo stałe, przez okres 5, lat licząc od dnia ich przekazania. Według organu odwoławczego, z literalnej wykładni ww. przepisu wynika, że jest skierowany do nabywcy paliwa stałego i określa jego obowiązki względem sprzedawcy paliwa stałego. Przepis ten znajduje zastosowanie w sytuacji gdy nabycie paliwa stałego następuje od sprzedawcy, który jednocześnie wprowadza do obrotu paliwo stałe, które nie spełnia wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2, jak również paliwo stałe przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub w instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW, czyli spełniające wymagania jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. W powyższym przypadku nabywca zobowiązany jest do przekazania sprzedawcy: 1) kopii zaświadczenia wystawionego przez organ określony w art. 6b ust. 3 potwierdzającego prowadzenie przez podmiot, który nabywa paliwo stałe, instalacji spalania innej niż wskazana w art. 1 ust. 2 pkt 2 opalanej paliwem stałym albo 2) kopię dokumentu potwierdzającego prowadzenie działalności polegającej na sprzedaży paliwa stałego. Natomiast sprzedawca ten na podstawie art. 6b ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw zobowiązany jest do przechowywania powyższych dokumentów wraz z kopiami faktur VAT przez okres 5 lat od momentu ich przekazania. Zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2019 r., który został podpisany przez kontrolowanego bez uwag, strona oferowała wyłącznie paliwa stałe spełniające wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1890), czyli z przeznaczeniem do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1MW, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Z powyższych względów w rozpatrywanej sprawie przepis art. 6b ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw nie znajdował zastosowania. Zdaniem organu, zarzut naruszenia art. 6c ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, oraz uznanie, że odwołująca była zobowiązana do wystawiania świadectw jakości paliw stałych, jest bezpodstawny i nie zasługuje na uwzględnienie. Z jego treści wynika, że przedsiębiorca w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b. czyli węgiel kamienny, brykiety lub pelety zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego, produkty w postaci stałej otrzymywane w procesie przeróbki termicznej węgla kamiennego lub węgla brunatnego przeznaczone do spalania, wystawia dokument potwierdzający spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2, zwany dalej świadectwem jakości. Organ stwierdził, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że Strona jest przedsiębiorcą oraz że wprowadzała do obrotu węgiel kamienny, spełniający wymagania jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, czyli przeznaczony do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW. Wyjaśnił, że o przeznaczeniu danego paliwa stałego do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw decyduje fakt, że charakteryzuje się ono parametrami jakościowymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1890) i w tej kwestii nie ma znaczenia rodzaj działalności gospodarczej prowadzonej przez nabywcę, ani faktyczne użycie tego paliwa. Wynika to wprost z treści przepisu art. 3a ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw stanowiącego, iż paliwa stałe: węgiel kamienny, brykiety lub pelety zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego, produkty w postaci stałej otrzymywane w procesie przeróbki termicznej węgla kamiennego lub węgla brunatnego przeznaczone do spalania, o których mowa w art. 2 ust. I pkt 4a lit. a i b, wprowadzane do obrotu lub obejmowane procedurą celną dopuszczenia do obrotu z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 1 ust. 2, spełniają wymagania jakościowe określone dla tego rodzaju paliwa ze względu na ochronę środowiska, wpływ na zdrowie ludzi oraz interesy konsumentów. W związku z powyższym sprzedaż lub inna forma zbycia tych paliw stałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wprowadzaniem do obrotu paliw stałych w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 14a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw oznacza to. że Strona winna była wystawiać świadectwa jakości zgodnie z dyspozycją art. 6c ust. 1 ww. ustawy. Organ uznał za bezpodstawny zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. a i b w zw. z art. 6c ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw poprzez dokonanie błędnej wykładni oraz wadliwe uznanie, że przedsiębiorcy, którzy sprzedają paliwa stale wyłącznie na rzecz innych podmiotów wykonujących profesjonalna działalność w zakresie dalszej odsprzedaży paliw stałych są zobowiązanie wystawiać świadectwa jakości rzeczonych paliw. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. a i b stanowi, że na gruncie ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw przedsiębiorca oznacza przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (j.t. Dz. U. z 2019 r" poz. 1292) wykonującego działalność w zakresie wytwarzania, transportowania, magazynowania lub wprowadzania do obrotu paliw albo wprowadzania do obrotu paliw stałych. Zgodnie z art. 6c przedsiębiorca w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego, przeznaczonego do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1MW, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b, wystawia dokument potwierdzający spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2, zwany dalej "świadectwem jakości". Jak stanowi art. 6c ust. 2 kopia świadectwa jakości poświadczona za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę wprowadzającego do obrotu paliwo stałe jest przekazywana każdemu podmiotowi, który nabywa paliwo stałe. W myśl art. 6c ust. 3 świadectwo jakości jest przechowywane przez przedsiębiorcę, o którym mowa w ust. 1, przez okres 2 lat, licząc od daty jego wystawienia. Organ wskazał, że zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 14a wprowadzanie do obrotu paliw stałych oznacza sprzedaż lub inną formę zbycia paliw stałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 1 ust. 2. Ustawodawca nie wprowadził zapisów ograniczających podmiotowy i przedmiotowy zakres obowiązków ciążących na przedsiębiorcy, o których mowa w art. 6c ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Zatem niezależnie od tego, czy wprowadzenie do obrotu paliw stałych następuje pomiędzy przedsiębiorcami, czy między przedsiębiorcą, a konsumentem, przedsiębiorca w momencie wprowadzania do obrotu paliw stałych zobowiązany jest do wystawienia świadectwa jakości. Powyższą interpretację potwierdza również obowiązek przekazania kopii świadectwa jakości poświadczonej za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę wprowadzającego do obrotu paliwo stałe każdemu podmiotowi, który nabywa paliwo stałe. Każdy podmiot nabywający paliwo stałe to zarówno konsument nabywający opakowanie jednostkowe danego paliwa stałego, jak i osoba fizyczna lub prawna nabywająca dane paliwo stałe w celu jego dalszej odsprzedaży niezależnie od ilości opakowań jednostkowych, czy masy nabytej partii paliw stałych. Według organu bezpodstawny jest też zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 i art. 3a ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 14a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, poprzez dokonanie ich błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że odsprzedaż paliwa stałego wyłącznie podmiotom profesjonalnym w zakresie prowadzonej przez te podmioty działalności w zakresie dalszej profesjonalnej odsprzedaży paliw stanowi wprowadzanie do obrotu paliw stałych wymagające wystawiania świadectw jakości. Organ w tym zakresie ponownie wskazał, że o przeznaczeniu danego paliwa stałego do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustaw o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw decyduje fakt, że charakteryzuje się ono parametrami jakościowymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1890) i nie ma tu znaczenia rodzaj działalności gospodarczej prowadzonej przez nabywcę, ani faktyczne użycie tego paliwa, co wynika wprost z treści przepisu art. 3a ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Organ wyjaśnił, iż sprzedaż lub inna forma zbycia tych paliw stałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wprowadzaniem do obrotu paliw stałych w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 14a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Według organu nie może być uznany za zasadny również zarzut naruszenia art. 35a pkt 9, art. 35c ust. 5 pkt 1 i art. 35d ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, poprzez wymierzenie nieproporcjonalnie zawyżonej wysokości kwoty kary administracyjnej. Organ odwoławczy w odniesieniu do tej kwestii stwierdził, odwołując się do zgromadzonego materiału dowodowego, że Strona naruszyła obowiązek ustawowy, o którym mowa w art. 6c ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Zaniechanie to na podstawie art. 35a pkt 9 lit. a ww. ustawy podlega karze pieniężnej. Wysokość kary wymierzanej w takim przypadku zgodnie z art. 35c ust. 5 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw wynosi: 1) od 10.000 zł do 25.000 zł — w przypadku gdy wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego nie przekracza kwoty 200.000 zł; 2) od 25.001 zł do 100.000 zł - w przypadku gry wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego przekracza kwotę 200.000 zł. Organ wskazał, po uwzględnieniu informacji Strony, iz wartość paliwa stałego wprowadzanego do obrotu w momencie rozpoczęcia kontroli wynosiła 191.662,20 zł. Powyższa kwota stanowi blisko 96% kwoty stanowiącej próg określający przedział wskazanej w ustawie wysokości kary pieniężnej nakładanej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Maksymalna wysokość kary pieniężnej przewidzianej przepisami ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw w tej sprawie wynosi 25.000,00 zł natomiast wymierzona Stronie kara pieniężna 20.000,00 zł stanowa 80% tej kwoty. Organ odwoławczy uwzględnił, zgodnie z informacją Strony, że wartość paliw stałych wprowadzonych do obrotu w roku 2018, poprzedzającym rok kontroli, wyniosła 6.157.234,37 zł netto (7.573.398,29 zł brutto) oraz fakt, że była to pierwsza kontrola przestrzegania przepisów ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Organ odwoławczy wskazał, że przywołany w treści zarzutu art. 35d ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw dotyczy kar pieniężnych wymierzanych za naruszenie przepisów ustawy odnoszących się do paliw ciekłych, co w tej sprawie nie miało miejsca. W świetle powyższego stawiany w związku z treścią przywołanych przepisów zarzut Strony, należy uznać za bezpodstawny. Podobnie za niezasadny organ uznał zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. Wskazał, iż dowodem w sprawie jest protokół kontroli z dnia [...] lipca 2019 r., z którego niewątpliwie wynika, że Strona od dnia 5 listopada 2018 r. do momentu zakończenia kontroli wprowadzając do obrotu paliwa stałe przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej nie wystawiała świadectw jakości dla tych paliw. Powyższe stanowi naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 6c ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw i podlega administracyjnej karze pieniężnej wymierzanej na podstawie art. 35a pkt 9 lit. a, art. 35c ust. 5 pkt 1 i art. 35d ust. 1 pkt I. Wbrew treści zarzutu organy ustosunkowały się do podnoszonych przez Stronę twierdzeń. Odnosząc się do argumentów podniesionych w piśmie Pełnomocnika Strony z dnia 3 października 2019 r. organ odwoławczy wyjaśnia, że o przeznaczeniu danego paliwa stałego do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw decyduje fakt, że charakteryzuje się ono określonymi parametrami jakościowymi wskazanymi w rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1890). Wynika to wprost z treści przepisu art. 3a ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw stanowiącego, iż paliwa stałe: węgiel kamienny, brykiety lub pelety zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego, produkty w postaci stałej otrzymywane w procesie przeróbki termicznej węgla kamiennego lub węgla brunatnego przeznaczone do spalania, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b, wprowadzane do obrotu lub obejmowane procedurą celną dopuszczenia do obrotu z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 1 ust. 2, spełniają wymagania jakościowe określone dla tego rodzaju paliwa ze względu na ochronę środowiska, wpływ na zdrowie ludzi oraz interesy konsumentów. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 14a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw sprzedaż lub inna forma zbycia paliw stałych, o których mowa w art. 1 ust. 2, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wprowadzaniem do obrotu paliw stałych w rozumieniu tejże ustawy. Z powyższego wynika, że wprowadzeniem do obrotu paliw stałych w rozumieniu ustawy jest nie tylko pierwsze ich udostępnienie na rynku ale również każda kolejna sprzedaż czy zbycie w innej formie. Analiza przepisów ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw wykazała, że istnienie obowiązku, o których mowa w art. 6c ust. nie może być uzależnione od rodzaju działalności prowadzonej przez podmiot nabywający paliwo stałe przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW, ani od faktycznego wykorzystania tego paliwa. Ustawa o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw jasno wskazuje, że przedsiębiorca wprowadzający do obrotu paliwo stale przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW, w momencie prowadzania go do obrotu wystawia świadectwo jakości paliwa stałego. Natomiast art. 6c ust. 2 ww. ustawy stanowi, że kopia świadectwa jakości poświadczona za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę wprowadzającego do obrotu paliwo stałe jest przekazywana każdemu podmiotowi, który nabywa paliwo stałe. Organ odwoławczy podkreślił, że słowo "każdy" odnosi zarówno do obrotu pomiędzy przedsiębiorcą i konsumentem jak i pomiędzy przedsiębiorcami którzy prowadzą działalność gospodarczą polegającą na obrocie paliwami stałymi. Tak więc Strona, wprowadzając do obrotu paliwa stałe przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW była zobowiązana do wystawiania świadectw jakości dla tych paliw. Podnoszony przez Stronę argument, że spełniła wymogi wynikające z art. 6b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw nie znajduje zastosowania w tej sprawie, gdyż ma on zastosowanie, gdy przedsiębiorca wprowadza do obrotu jednocześnie paliwo stałe spełniające wymogi jakościowe, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw i paliwo stałe, które nie spełnia tych wymogów. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że wprowadzał on do obrotu wyłącznie paliwa stałe spełniające wymogi jakościowe, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji odnoszące się do pisma z dnia 8 października 2019 r. i załączonej odpowiedzi Ministra Energii z 13 lipca 2018 r. na interpelację nr [...] w sprawie nowelizacji ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw oraz związanych z tą ustawą rozporządzeń wykonawczych. Wskazał, iż dokument ten nie może być uznany za objaśnienie prawne, interpretację indywidualną albo utrwaloną praktykę interpretacyjną, bowiem wniosek o wiążącej mocy odpowiedzi na interpelację poselską w procesie stanowienia prawa nie jest możliwy do wyprowadzenia z art. 14 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (j. t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1799) oraz Działu III rozdział 4 uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (j.t. M.P. z 2012 r. poz. 32 ze zm.). Niezależnie od powyższego organ odwoławczy odnosząc się do pytania 5 wskazał, że analiza treści obowiązującej ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw prowadzi do wniosku, że nie obejmuje ona kontrolą obrotu paliwami stałymi niespełniającymi wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2. Ustawodawca wprowadzając do treści ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw art. 6b przewidział sytuację w której dany przedsiębiorca jednocześnie wprowadza do obrotu paliwa stałe spełniające wymagania jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw czyli przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW oraz paliwa stałe nie spełniające tych wymagań. Powyższy przepis określa obowiązki nabywcy paliw stałych niespełniających wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw wobec przedsiębiorcy wprowadzającego to paliwo do obrotu. Odnośnie pytania 9 organ odwoławczy wyjaśnił, że analiza ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw w zakresie dotyczącym paliw stałych prowadzi do wniosku, że o przeznaczeniu danego paliwa stałego decyduje fakt, że charakteryzuje się ono parametrami jakościowymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1890). Jeżeli dane paliwo nie spełnia wymagań, o których mowa powyżej, to nie jest przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW i nie podlega rygorom ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, niezależnie od tego czy obrót dokonuje się pomiędzy podmiotami zajmującymi się pośrednictwem w handlu węglem czy jedną ze stron jest finalny odbiorca z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 6b, o czym była mowa powyżej. Zdaniem Prezesa UOKiK, z brzmienia przepisów ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw nie da się wyprowadzić wniosku, że obrót paliwem stałym spełniającym wymagania jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy dokonywany pomiędzy podmiotami zajmującymi się pośrednictwem w handlu węglem nie podlega jej rygorom. Bowiem art. 6c ust. 1 jasno wskazuje, że przedsiębiorca w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego przeznaczonego do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b wystawia dokument potwierdzający spełnienie przez paliwo stale wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2, zwany dalej "świadectwem jakości". Zgodnie zaś z art., 6c ust. 2 kopia świadectwa jakości poświadczona za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę wprowadzającego do obrotu paliwo stałe jest przekazywana każdemu podmiotowi, który nabywa paliwo stałe. Kwantyfikator "każdy" użyty w tym przepisie nie zezwala na czynienie wyjątków np. ze względu na charakter czy rodzaj wykonywanej działalności gospodarczej. Odnosząc się do pytania 11 organ odwoławczy wyjaśnił, że na gruncie ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw o przeznaczeniu danego paliwa stałego decydują jego cechy fizyczne i chemiczne, co zostało uprzednio wyjaśnione, a nie deklaracje producentów, importerów czy innych podmiotów uczestniczących w łańcuchu dostaw. Paliwo spełniające wymagania jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw jest przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW niezależnie od tego czyjego faktyczne zużycie nastąpi w tych instalacjach czy w instalacjach o nominalnej mocy cieplnej większej lub równej 1 MW. Przeznaczenia paliwa spełniającego wymogi jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowani jakości paliw nie zmienia również okoliczność, że wprowadzenie do obrotu następuje pomiędzy przedsiębiorcami zajmującymi się pośrednictwem w handlu węglem. Odnosząc się do pytania 12 i 14, organ odwoławczy ponownie wyjaśnił, że na podstawie art. 6c ust 1 i 2 ustawy o systemie monitorowania jakości paliw, każde wprowadzenie do obrotu paliwa stałego spełniającego wymagania jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust, 2 ww. ustawy wymaga wystawienia świadectwa jakości i przekazania jego potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii nabywcy. Natomiast z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 6b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw obrót paliwami nie spełniającymi wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ww. ustawy nie podlega jej rygorom. Ponadto należy wskazać, że organy uwzględniły wyjaśnienia strony dotyczące wartości paliw stałych wprowadzanych do obrotu w momencie rozpoczęcia kontroli. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w treści rozstrzygnięcia oraz zostało rozważone w uzasadnieniu decyzji. Zarzut naruszenia art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji polegające na odniesieniu się w jej treści do przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (j.t. Dz, U. z 2019 r. poz. 1292), z których strona faktycznie w zakresie przedmiotowej sprawy nie mogła skorzystać, co w efekcie wprowadziło odwołującą w błąd, jest bezpodstawny i nie zasługuje na uwzględnienie. W przepisach art. 33 do 35 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 1292) ustawodawca, w celu zapewnienia spójności i jednolitości stosowania prawa oraz ochrony interesów przedsiębiorców, wprowadził możliwość korzystania przez nich z instytucji objaśnień prawnych, interpretacji indywidualnych oraz powoływania się na utrwalona praktykę interpretacyjną. Jednakże uczynił to w celu rozważenia zgłoszonego przez Stronę dowodu w postaci odpowiedzi na interpelację poselską nr [...]. Przeprowadzenie wywodu wprawdzie niekorzystnego dla Strony, bowiem wniosku o wiążącej mocy odpowiedzi na interpelację poselską w procesie stanowienia prawa nie można wyprowadzić z art. 14 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (j. t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1799) oraz Działu III rozdział 4 uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (j. t. M.P. z 2012 r. poz. 32 ze zm.), w oparciu o treść przytoczonych przepisów Prawa przedsiębiorców należy uznać za przejaw realizacji norm prawnych zawartych w art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie organu odwoławczego nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 8 § 1 K.p.a., poprzez uznanie, że odwołująca zobligowana była wydawać świadectwa jakości paliw stałych w sytuacji sprzedaży paliwa stałego wyłącznie na rzecz profesjonalnych podmiotów nieprzeznacząjących paliw tych do celu komunalno- bytowego, ale do dalszej profesjonalnej odsprzedaży, podczas gdy taki obowiązek z przepisów ustawy nie wynika. Organ w tym zakresie wskazał, iż zasady ogólne, w tym zasada, którą wymienia art. 8 K.p.a., znajdują swoje rozwinięcie i uszczegółowienie w dalszych przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Ich zasadnicze znaczenie wyraża się przede wszystkim w oddziaływaniu na proces wykładni tychże przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzut naruszenia określonej zasady postępowania administracyjnego powinien być co do zasady powiązany ze wskazaniem jako naruszonych tych przepisów procesowych, które stanowią rozwinięcie i dopełnienie ww. zasady (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 2707/16). Organ odwoławczy wyjaśnił, że z art. 6c ust. 1 i 2 ww. ustawy wynika, że przedsiębiorca w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego przeznaczonego do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b wystawia dokument potwierdzający spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2, zwany dalej "świadectwem jakości". Kopia świadectwa jakości poświadczona za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę wprowadzającego do obrotu paliwo stałe jest przekazywana każdemu podmiotowi, który nabywa paliwo stałe. Przepisy ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw nie uzależniają obowiązku wystawienia świadectwa jakości od rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej przez nabywcę paliwa, bowiem maje otrzymać każdy nabywca, czyli również taki który prowadzi działalność polegającą na pośredniczeniu w obrocie węglem. Organ odwoławczy nie uwzględnił wniosku z dnia 8 października 2019 r., złożonego na podstawie art. 136 § 1 k.p.a., o wyjaśnienie przepisów prawa wskazując, że okoliczności wskazane we wniosku o wyjaśnienie przepisów prawa co do zasady pokrywają się z zarzutami podniesionymi w odwołaniu. Z powyższego wynika, że wniosek Strony z dnia 8 października 2019 r. o wyjaśnienie przepisów prawa nie stanowi okoliczności mającej znaczenie dla sprawy. Prezes UOKiK zaznaczył, że odpowiedzialność z art. 35a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw ma charakter obiektywny i nie jest uwarunkowana stwierdzeniem zawinienia. Kara pieniężna jest karą administracyjną wymierzaną w przypadku popełnienia tzw. deliktu administracyjnego, czyli zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. W sprawie zaistniał stan niezgodny z treścią przepisów art. 6c i art. 35a pkt 9 lit. a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, zaś organ działa w ramach decyzji związanej. Zastosowanie znajduje tu reguła kolizyjna, ustanowiona w art. 189a § 2 pkt 1 K.p.a., zgodnie z którą w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, przepisów Działu IVa Administracyjne kary pieniężne Kodeksu postępowania administracyjnego w tym zakresie nie stosuje się. Nie ma też zastosowania art. 189f § 1 K.p.a., który wskazuje wprost, jakie podstawowe przesłanki muszą zostać spełnione, aby organ mógł odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu. Są to: - waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub - za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie organu odwoławczego [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2019 r. wyczerpująco rozważył powody, dla których nie można mówić o znikomej wadze naruszenia. Wskazał, iż efektem obowiązku wystawiania świadectw jakości ma być uporządkowanie rynku paliw stałych i umożliwienie nabywcom zakupu paliw stałych spełniających wymagania jakościowe dla paliw stałych przeznaczonych do gospodarstw domowych lub instalacji spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW przy jednoczesnym umożliwieniu kupującemu uzyskanie rzetelnej i wyczerpującej informacji na temat produktu. Organ I instancji słusznie przyjął, że w sytuacji gdy wymagane prawem świadectwa jakości paliw stałych nie były wydawane nie można mówić, o spełnieniu się przesłanki znikomej wagi naruszenia. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że na Stronę za to samo zachowanie tj, niewystawienie i w konsekwencji nieprzekazanie i nieprzechowywanie wymaganych prawem świadectw jakości paliwa stałego nie została uprzednio nałożona przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocną decyzją administracyjna kara pieniężna lub, że została ona prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby Strona zaprzestała naruszenia prawa. Należało zatem uznać, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek uzasadniających zastosowanie art. 189f § 1 K.p.a. Zdanie organu, w sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 K.p.a. Doręczenie nabywcom świadectw jakości po fakcie dokonania zakupu paliw stałych nie spełni celów przyświecających obowiązkowi wystawiania świadectw jakości, tj. uporządkowania rynku paliw stałych i uzyskania przez nabywców rzetelnej i wyczerpującej informacji na temat produktu. Nie spełniły się więc przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o których mowa w art. 189f § 3 K.p.a. Nie ma też podstaw do stwierdzenia, aby Strona naruszyła obowiązek wystawiania i przekazywania świadectw jakości dla wprowadzanych do obrotu paliw stałych wskutek działania siły wyższej. Brak jest zatem podstaw do odstąpienia od ukarania w myśl art. 189e K.p.a. Strona reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego – adwokata – wniosła od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. - art. 6b ust. 1 w zw. z art. 1 ust 2 ustawy poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie tego przepisu; - art. 6c ustawy poprzez jego błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie tego przepisu oraz uznanie, że Skarżąca była obowiązana do wystawiania świadectw jakości paliw stałych; - art. 2 ust 1 pkt 1 lit a i b w zw. z art. 6c ustawy poprzez dokonanie błędnej wykładni oraz wadliwe uznanie, że przedsiębiorcy, którzy sprzedają paliwa stałe wyłącznie na rzecz innych podmiotów wykonujących profesjonalną działalność w zakresie dalszej odsprzedaży paliw stałych zobowiązani są wystawiać świadectwa jakości rzeczonych paliw; - art. 1 ust. 2 i 3a ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 14a ustawy, poprzez dokonanie ich błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że odsprzedaż paliwa stałego wyłącznie podmiotom profesjonalnym w zakresie prowadzonej przez te podmioty działalności w zakresie dalszej profesjonalnej odsprzedaży paliw stanowi wprowadzanie do obrotu paliw stałych wymagające wystawiania świadectw jakości oraz podlegające kontroli w tym zakresie; z ostrożności procesowej: - art. 35a pkt 9, art. 35c ust 5 pkt 1 i z art. 35d ust. 4 ustawy w zw. z art. 189d K.p.a., poprzez wymierzenie nieproporcjonalnie zawyżonej wysokości kwoty kary administracyjnej, która jednocześnie jest dla strony przesadnie dolegliwa. II. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj,: - art. 7, art. 77 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a poprzez brak należytej oceny oraz merytorycznego odniesienia się do relewantnych w sprawie dowodów; - art. 8 § 1 K.p.a. poprzez działanie w sposób budzący zaufania do organów administracji publicznej, poprzez uznanie, że Skarżąca zobligowana była wydawać świadectwa, jakości paliw stałych w sytuacji sprzedaży paliwa stałego wyłącznie na rzecz profesjonalnych podmiotów nieprzeznaczających paliw tych do celu komunalno-bytowego, ale do dalszej profesjonalnej odsprzedaży, podczas gdy taki obowiązek z przepisów ustawy o systemie nie wynika. W związku z powyższym wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w całości i umorzenie przedmiotowego postępowania administracyjnego, ewentualnie, z daleko posuniętej ostrożności procesowej, w razie uznania przez Sąd, iż organ miał podstawy do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na Skarżącą, uchylenie skarżonej decyzji w części, co do kwoty administracyjnej kary pieniężnej nałożonej na Skarżącą, w zakresie przekraczającym 10.000 zł oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania. Nadto wniosła o skierowanie stron do mediacji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wnioskował o oddalenie zgłoszonych w skardze wniosków strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."), Dokonując oceny sprawy pod kątem powyższych kryteriów i zasad, Sąd doszedł do wniosku, ze skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W zaskarżonej decyzji nie można bowiem dopatrzyć się naruszenia prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c P.p.s.a., co obligowałyby Sąd do uchylenia tego aktu. Nie zachodzą także w kontrolowanym postępowaniu, uzasadniające uchylenie decyzji wskutek działania z urzędu. Stan faktyczny ustalony w niniejszej sprawie przez organ, jest bezsporny. Niewątpliwie skarżąca nie wystawiała świadectw jakości dla wprowadzanego do obrotu paliwa stałego w sytuacji, gdy - jak ustalono w drodze czynności kontrolnych oraz oświadczeń Strony - nabywa ona paliwa stale stanowiące przedmiot oferty handlowej od dostawców krajowych. Skarżąca nie kwestionowała ustalenia, iż w momencie wprowadzania do obrotu paliw stałych przeznaczonych do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o systemie, w przypadku gdy nabywcą był przedsiębiorca posiadający status pośredniczącego podmiotu węglowego, nie wystawiała świadectw jakości paliwa stałego. Strona stanęła na stanowisku, iż z analizy obowiązujących regulacji prawnych, potwierdzonej odpowiedzą Ministra Energii z 13 lipca 2018 r. na interpelację nr [...] w sprawie nowelizacji ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw oraz związanych z tą ustawą rozporządzeń wykonawczych wynika, iż zgodnie z wolą prawodawcy, z obowiązku wystawiania świadectw, o których mowa w art. 6c ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, wykluczeni zostali pośrednicy w obrocie węglem oraz te podmioty, które ostatecznie zbywają węgiel do instalacji powyżej 1 MW. Skarżąca wskazywała na fakt, iż jest pośrednikiem w handlu węglem oraz, że nie zbywała ona węgla na rzecz konsumentów. Organ jest odmiennego zdania, wywodząc, że obowiązek przekazania nabywcy świadectwa zależy od jakości, a tym samym przeznaczenia paliwa, a nie statusu nabywcy paliwa. W ocenie Sądu, rację należy przyznać Prezesowi UOKiK, a nie skarżącej. Sąd podkreśla, że przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie odpowiedzialności z tytułu kary pieniężnej za niewystawienie świadectwa jakości wprowadzanego do obrotu paliwa stałego, a więc naruszenia dyspozycji art. 6c ust. 1 ustawy o systemie. Uchybienie to wiąże się z karą administracyjną, o której mowa w art. 35a pkt 9 lit. a tej ustawy. Pojęcie "wprowadzenia do obrotu" zostało sprecyzowane w art. 2 ust. 1 pkt 14a ustawy o systemie. Przepis ten stanowi, że należy je rozumieć jako sprzedaż lub inną formę zbycia paliw stałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z przeznaczeniem do użycia w gospodarstwie domowym lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW. W przepisach ustawy o systemie opowiedziano się zatem za szeroką definicją tego pojęcia, obejmującą nie tylko pierwszą czynność przekazania towaru przez jego wytwórcę bądź importera, ale każde zbycie tego towaru. Sąd podziela pogląd organu, że ustalenie, czy dane paliwo stałe jest przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o systemie, zależy od tego, czy charakteryzuje się ono parametrami jakościowymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1890, dalej jako: "Rozporządzenie ME w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych"), a nie od rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej przez nabywcę ani faktycznego użycia tego paliwa. Innymi słowy, zależy to od rodzaju sprzedawanego paliwa, a nie od tego, czy nabywca tego paliwa będzie dalej je odsprzedawał czy też używał w celach innych niż w ramach tzw. sektora komunalno-bytowego. Sąd podkreśla, iż opiera się w tym przypadku na wykładni językowej przepisów ustawy o systemie, które wprost stanowią o paliwach stałych przeznaczonych do spalania w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW. "Przeznaczone do spalania" jest zatem opisem rodzaju paliwa, który to rodzaj jest niezmienny podczas całego obrotu tym paliwem, tj. od jego wytwórcy do finalnego konsumenta. Wynika to m.in. z treści przepisu art. 3a ust. 1 ustawy o systemie stanowiącego, iż paliwa stałe: węgiel kamienny, brykiety lub pelety zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego, produkty w postaci stałej otrzymywane w procesie przeróbki termicznej węgla kamiennego lub węgla brunatnego przeznaczone do spalania, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b, wprowadzane do obrotu lub obejmowane procedurą celną dopuszczenia do obrotu z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 1 ust. 2, spełniają wymagania jakościowe określone dla tego rodzaju paliwa ze względu na ochronę środowiska, wpływ na zdrowie ludzi oraz interesy konsumentów. W myśl art. 3a ust. 2 ustawy o systemie "Minister właściwy do spraw energii oraz minister właściwy do spraw klimatu określą, w drodze rozporządzenia, wymagania jakościowe dla paliw stałych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b, z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 1 ust. 2, oraz dopuszczalny poziom odchylenia od tych wymagań, biorąc pod uwagę stan wiedzy technicznej w tym zakresie wynikający z badań tych paliw, a także doświadczeń w ich stosowaniu, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeby poprawy jakości powietrza, w tym ograniczenia emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych substancji". Na podstawie powołanego powyżej art. 3a ust. 2 ustawy o systemie zostało wydane Rozporządzenie ME w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych. Zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli przeprowadzonej w dniach [...] lipca 2019 r. skarżąca oferowała wyłącznie paliwa stałe spełniające wymagania określone w powyżej opisanym Rozporządzeniu ME w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych, czyli z przeznaczeniem do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o systemie. W związku z powyższym każda sprzedaż lub inna forma zbycia tych paliw stałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej była wprowadzaniem do obrotu paliw stałych w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 14a ustawy o systemie. Zdaniem Sądu, należy stwierdzić, iż żaden z przepisów ustawy o systemie nie uzależnia zaistnienia obowiązku, o którym mowa w art. 6c tej ustawy, od rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę nabywającego paliwo stałe przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW, ani tym bardziej od miejsca załadunku zakupionego paliwa stałego. Natomiast art. 6c ust. 1 ustawy o systemie stanowi, że przedsiębiorca w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego, przeznaczonego do gospodarstw domowych lub instalacji spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b, wystawia dokument potwierdzający spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2, zwany dalej "świadectwem jakości". Zgodnie z art. 6c ust. 2 ustawy o systemie kopia świadectwa jakości poświadczona za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę wprowadzającego do obrotu paliwo stałe jest przekazywana każdemu podmiotowi, który nabywa paliwo stałe. Słowo "każdy" użyte w powyższym przepisie odnosi się do nabywców paliw stałych spełniających wymagania jakościowe, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy o systemie, niezależnie od tego, czy są to klienci detaliczni nabywający paliwo na własne potrzeby czy pośredniczące podmioty węglowe, hurtownicy lub dilerzy nabywający w celu dalszej odsprzedaży, czy podmioty prowadzące instalację spalania inną niż wskazana w art. 1 ust. 2 pkt. 2 ustawy o systemie. Reasumując, organ odwoławczy dokonał właściwej analizy materiału dowodowego sprawy, dokonując przy tym jego wszechstronnej oceny. Subsumpcja prawna dokonana przez organ nie budzi zastrzeżeń Sądu. Zgodnie z treścią art. 35c ust, 5 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w art. 35a pkt 9 i 10, wynosi: 1) od 10 000 zł do 25 000 zł - w przypadku gdy wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego nie przekracza kwoty 200 000 zł. 2) od 25 001 zł do 100 000 zł - w przypadku gdy wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego przekracza kwotę 200 000 zł. Wysokość kary określona została w granicach ustalonych w art. 35c pkt 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, tj. od 10.000 zł do 25.000 zł, ponieważ wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego w momencie rozpoczęcia kontroli nie przekraczała kwoty 200.000,00 zł. Zgodnie z ustaleniami zawartymi w materiale dowodowym, zgodnymi z oświadczeniem samej Strony, łączna wartość paliw stałych, wprowadzanych do obrotu przez Stronę w dniu 26 lipca 2019 r., wynosiła 191.662,20 zł. Zgodnie z art. 35d ust. 4 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, uwzględniono dotychczasową działalność przedsiębiorcy dokonującego naruszenia, wielkość obrotu z tej działalności lub wartość paliw stałych wprowadzonych do obrotu przez tego przedsiębiorcę w roku 2018 poprzedzającym rok przeprowadzenia kontroli, która wynosiła 6.157.234,37 zł netto (7.573.398,29 zł brutto). Organ odwoławczy wziął pod uwagę, że przedsiębiorca nie był wcześniej karany za naruszenie przepisów ustawy. Organ odwoławczy odniósł się rzetelnie do zarzutów zawartych w odwołaniu, co jest istotne z uwagi na ich zbieżność z zarzutami skargi. Nie budzi zastrzeżeń stanowisko Organu odwoławczego o braku zastosowania w niniejszej sprawie przepisów art. 189e i art. 189f K.p.a., bowiem w rozpatrywanej sprawie nie ziściły się wskazane w powyższych przepisach przesłanki odstąpienia od ukarania. Podkreślenia raz jeszcze wymaga, iż Skarżąca nie kwestionowała ustalenia, iż w momencie wprowadzania do obrotu paliw stałych przeznaczonych do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o systemie, w przypadku gdy nabywcą był przedsiębiorca posiadający status pośredniczącego podmiotu węglowego, nie wystawiała świadectw jakości paliwa stałego. Zdaniem Sądu Skarżąca tym samym naruszyła obowiązek ustanowiony w art. 6c ust. 1 ustawy o systemie. Fakt ten oznacza, iż ziściły się przesłanki z art. 35a ust. 9 lit. a i c ustawy o systemie. Zgodnie z art. 35d ust. 4 ustawy o systemie, ustalając wysokość kary pieniężnej, organ uwzględnił dotychczasową działalność skarżącej (czyli brak ukarania za naruszenie przepisów ustawy a także wartość paliw stałych wprowadzonych do obrotu w roku 2018 poprzedzającym rok kontroli. Kwota kary pieniężnej została ustalona w oparciu o art. 35c ust. 5 ustawy o systemie. Należy podkreślić, iż dokonanej w sprawie wykładni prawnej nie może skutecznie zanegować nie posiadająca waloru prawnego odpowiedź Ministra Energii z 13 lipca 2018 r. na interpelację nr [...] w sprawie nowelizacji ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw oraz związanych z tą ustawą rozporządzeń wykonawczych. Warto w tym miejscu przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 sierpnia 2020 r. sygn. II GSK 497/20 (orzeczenia.nsa.gov.pl). W jego uzasadnieniu Sąd ten podniósł, że: "(...) w rozpatrywanej sprawie nie jest sporna ta okoliczność, że działanie stron skarżących wyczerpywało znamiona deliktu administracyjnego rekonstruowane z art. 6c w związku z art. 35a pkt 9 lit. a) przywołanej ustawy, za uzasadniony trzeba uznać wniosek – zwłaszcza, gdy w tej mierze odwołać się do uzasadnienia do projektu ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw oraz niektórych innych ustaw (por. druk nr 2087 Sejmu VII Kadencji) – że penalizacja na gruncie prawa administracyjnego zachowania polegającego na niewystawieniu świadectwa jakości paliwa stałego została motywowana przez ustawodawcę potrzebą zapewnienia rzetelnej i wyczerpującej informacji nabywców (konsumentów) odnośnie do nabywanego produktu. To zaś, abstrahując już nawet od aspektu ekonomicznego (który nie jest jednak błahy), a mianowicie potrzeby zapewnienia świadomości odnośnie do rzeczywistej relacji ceny do jakości (parametrów) nabywanego produktu, a tym samym potrzeby zapewnienia konsumentowi rzeczywistego prawa wyboru, z całą pewnością – zważywszy na przeznaczenie oraz sposób wykorzystywania wymienionego produktu (cele grzewcze) – było również motywowane potrzebą zapewnienia konsumentom szeroko rozumianego bezpieczeństwa, w tym ochrony życia i zdrowia (...)". Powyższy pogląd NSA przedstawiony w tymże wyroku Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni akceptuje. Niniejszy wyrok został wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz związanych z nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, ze zm.)., dodanego na podstawie art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 875) zmieniającej wyżej wymieniona ustawę z dniem 16 maja 2020 r. Skierowanie sprawy do mediacji na podstawie art. 115 P.p.s.a. było niecelowe z uwagi na brak intencji organu ugodowego załatwienia niniejszej sprawy (vide – odpowiedź na skargę). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.