VI SA/Wa 1469/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi - Pismem z 28 kwietnia 2015 r. J. B. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca"), reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału VI z dnia 28 maja 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do nadesłania - w terminie 7 dni - pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 złotych. Powyższe wezwania doręczono prawidłowo pełnomocnikowi skarżącej w dniu 29 czerwca 2015 r., zatem termin do ich wykonania upłynął 6 lipca 2015 r. Wpis sądowy w wysokości 200 złotych został uiszczony w dniu 6 lipca 2015 r. (vide: potwierdzenie z rejestru opłat sądowych nr WBD 128/42 - k. 21 akt sądowych). Pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił natomiast braku formalnego skargi w postaci złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 września 2015 r. odrzucił skargę. Odpis postanowienia Sądu doręczono prawidłowo pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 14 października 2015 r. W dniu 20 października 2015 r. strona skarżąca złożyła do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie powyższego terminu strona skarżąca wskazała, iż nie wiedziała, że do Sądu nie dotarła przesyłka z pełnomocnictwem. Ponadto, skarżąca zwróciła uwagę, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pełnomocnictwo do działania w jej imieniu przez radcę prawnego D.S. Do wniosku dołączone zostało pełnomocnictwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Natomiast w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Należy zauważyć, iż przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stawiają określone wymogi formalne dla czynności procesowej, jaką jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. stanowi, że strona powinna wystąpić z takim wnioskiem w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia oraz uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (por. art. 87 § 4 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek skarżącej został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a., a więc w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (w tym przypadku w terminie 7 dni licząc od daty odebrania przez pełnomocnika skarżącej postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi). Jednocześnie, zauważyć trzeba, iż wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu strona skarżąca dokonała czynności, której nie dokonał w terminie pełnomocnik (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Nie ulega też wątpliwości, że przywrócenie terminu jest w niniejszej sprawie dopuszczalne na gruncie art. 86 § 2 p.p.s.a., albowiem uchybienie terminu powoduje dla strony skarżącej ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Podkreślić należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu będzie skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Należy zauważyć, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się między innymi stany nadzwyczajne takie, jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, czy też nagła choroba strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II GZ 223/14). Oceniając wskazane przez stronę skarżącą okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu, uznać należy, że w świetle przedstawionej argumentacji i zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów nie zasługują one na uwzględnienie. W przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, to przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika, który dopuszczając się negatywnych zaniedbań oraz uchybień swoim działaniem działa bezpośrednio na szkodę mocodawcy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, sąd musi mieć na uwadze działania pełnomocnika. Dodatkowo, gdy jest to pełnomocnik profesjonalny, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu (również przy ocenie formalnych aspektów wniosku) należy uwzględniać wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ postanowienie z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt II GZ 523/14). Za niezasadne należy uznać powoływanie się przez skarżącą na pełnomocnictwo znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy, gdyż - zgodnie z treścią art. 37 § 1 p.p.s.a. - pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Podkreślić należy, że mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków działania pełnomocnika. Przykładając obiektywny miernik staranności w działaniu do sytuacji, jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącej nie dochował wymaganej od niego staranności i dbałości o interesy procesowe swojego mocodawcy. Pełnomocnik miał obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jak gdyby działał na własną rzecz. W tej sytuacji, uwzględnienie wniosku strony skarżącej nie jest możliwe, bowiem skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.