VI SA/Wa 1472/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2008 r. sprawy ze skargi P. S.A. w Ż. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2008 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej P. S.A. w Ż. kwotę 1503 (jeden tysiąc pięćset trzy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. nakładającą karę pieniężną w wysokości 7140 zł na P. S.A. z siedzibą w Ż. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia, poczynione w drodze kontroli przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2007 r. [...] (nr protokołu kontroli: [...]): - przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla pojedynczej osi nienapędowej; - przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m; - przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów składającego się z trzyosiowego pojazdu samochodowego i dwuosiowej przyczepy. Podstawą prawną nałożenia kar za poszczególne naruszenia były następujące przepisy: art. 13 g ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1, art. 40 c, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity. Dz. U. 2007, Nr 19, poz. 115 ze zm.), art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.), § 3 i § 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32 poz. 262 ze zm.), rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t (Dz. U. z 2005 r. Nr 219 poz. 1861), rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t (Dz. U. z 2005 r. Nr 219 poz. 1860); natomiast wysokość kar została określona w oparciu o normy zawarte w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych, a mianowicie: • Lp. 6 pkt 1: za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla pojedynczej osi nienapędowej o nacisku osi: - lit. b) powyżej 8,0 t do 8,5 t, - lit. c) powyżej 8,5 t do 9,0 t – wymierzono karę w wysokości 1320 zł; • Lp. 6 pkt 9: za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m o sumie nacisków osi: - lit. d) powyżej 16,5 t do 17,5 t – wymierzono karę w wysokości 1740 zł; - lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,0 t powyżej 17,5 t – wymieniono dodatkowo karę w wysokości 1440 zł; • Lp. 9 pkt 4: za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów składającego się z trzyosiowego pojazdu samochodowego i dwuosiowej przyczepy: - lit. b) powyżej 40,0 t do 50,0 t – wymierzono karę w wysokości 600 zł. Pismem z dnia 20 grudnia 2007 r. P. S.A. z siedzibą w Ż. (dalej: strona, skarżący) został zawiadomiony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego wraz z pouczeniem o przysługujących mu na mocy art. 10 § 1 k.p.a. uprawnieniach. W trakcie postępowania administracyjnego strona złożyła następujące pisma: 1. pismo z dnia 28 grudnia 2007 r.; 2. skargę na Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 stycznia 2008 r.; 3. pismo z dnia 6 lutego 2008 r. W piśmie z dnia 28 grudnia 2007 r. strona wnioskowała m.in. o przedstawienie protokołu z pomiaru temperatury otoczenia z chwili ważenia oraz pomiaru pochyłości z chwili ważenia, przesłania odbioru strefy ważenia z podaniem materiału, z jakiego została wykonana i czy jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Poinformowała jednocześnie, iż w dniu kontroli "w strefie ważenia zalegały zamarznięte błoto, liście i inne nieczystości". W skardze z dnia 7 stycznia 2008 r. strona podniosła ponadto, iż w trakcie ważenia doszło do licznych nieprawidłowości: "- nie zastosowano podkładek zgodnie z instrukcją, - dokonano ważenia materiałów sypkich, natomiast w protokole w rubryce "rodzaj przewożonego ładunku" wpisano przewóz rzeczy. Przewożono zrębki w kontenerze, a w tym przypadku środek ciężkości przemieszcza się w czasie ruchu pojazdu." Nadto wskazała, iż Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli meteorologicznej tych przyrządów (Dz. U. nr 188 poz. 1345) § 19 ust. 2 ppkt 3 stanowi: "nie stosować do ważenia ładunków, których środek ciężkości przemieszcza się w czasie ważenia". Do ważenia takich ładunków wagi te nie są bowiem przystosowane zgodnie z rozporządzeniem. Podkreśliła, iż strefa ważenia znajduje się w bardzo złym stanie utrzymania, wyrażając pogląd, iż mogło mieć to wpływ na wynik pomiarów. W piśmie z dnia 6 lutego 2008 r. strona sformułowała wniosek o "przesłanie na adres P." oraz "włączenie do materiału dowodowego" żądanych uprzednio dokumentów. W odwołaniu pełnomocnik strony wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie w sposób wszechstronny i wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego poprzez nie włączenie do materiału dowodowego dokumentów, o których włączenie wnioskowała strona, mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w tym: wydruków z ważenia pojazdu, świadectw legalizacji wag, instrukcji ważenia, protokołu z pomiaru temperatury otoczenia w chwili ważenia, protokołu z pomiaru pochyłości terenu z dnia ważenia, dokumentu odbioru strefy ważenia. Ponadto pełnomocnik strony podniósł, iż organ I instancji naruszył art. 107 k.p.a., w ten sposób, iż nie wskazał w uzasadnieniu faktycznym decyzji, na jakich dowodach się oparł oraz nie przywołał dokumentów, których nie włączył do materiału dowodowego. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. tj. prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, w ten sposób, że uniemożliwił jej wypowiedzenie się co do wszystkich materiałów i dokumentów nie udostępniając i nie włączając żądanej właściwej dokumentacji do materiału dowodowego. Ponadto pełnomocnik strony stwierdził, iż czynności kontrolne i ważenie nie spełniały wymogów określonych w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. Organ II instancji podkreślił, iż w jego ocenie organ I Instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i karę pieniężną wymierzył słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutów strony uznał, iż są one bezpodstawne. Nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. ani do naruszenia art. 7 i 77 k.p.a., gdyż [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wypełnił ustawowy obowiązek, informując stronę o możliwości przeglądania akt, z czego jednak strona nie skorzystała, zwracając się jedynie do organu o wydanie i włączenie do materiału dowodowego wskazanych przez siebie dokumentów Organ słusznie odmówił przesłania stronie wnioskowanych dokumentów. Pełnomocnik strony w treści odwołania "przyjął domniemanie", że wnioskowane dokumenty nie znajdują się w aktach sprawy, gdyż "nie zadał sobie trudu i nie skorzystał z przysługującego mu prawa przeglądania akt sprawy". Tymczasem – "Do materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego włączył zarówno świadectwa legalizacji ponownej wag, wyniki pierwszego i drugiego ważenia pojazdu, protokół z kontroli, również ten uwzględniający wyniki ważenia, protokół z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik strony wnosząc o uchylenie decyzji obydwu instancji, postawił następujące zarzuty: - naruszenie art. 15 w zw. z art. 127, art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego, tzn. nie wyjaśnienie w sposób wszechstronny i wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, dokonanie dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej poprzez: 1) przyjęcie, że organ I instancji włączył do materiału dowodowego wnioskowane przez stronę dokumenty, 2) ustalenie, że strefa ważenia w miejscowości P., przy drodze krajowej nr [...] spełnia wymagania przepisów prawa, a w szczególności Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188 poz. 1345). 3) brak ustalenia, czy ważenie odbywało się zgodnie z przepisami i instrukcją ważenia. W uzasadnieniu skargi podkreślił, iż nie wszystkie żądane przez stronę dokumenty zostały – wbrew twierdzeniu organu II instancji – dołączone do materiału dowodowego sprawy. Nadto – w jego ocenie – organ II instancji nieprawidłowo ustalił, że stanowisko ważenia w miejscowości Piaski spełnia wymagania wszystkich warunków koniecznych do wykonania pomiarów nacisków. Tego ustalenia dokonał jedynie na podstawie Protokołu z pomiaru pochylenia terenu. Zdaniem strony skarżącej każda strefa ważenia powinna mieć dokument jej odbioru, potwierdzający jej prawidłowe przygotowanie. Protokół z pomiaru pochylenia terenu odnosi się bowiem wyłącznie do kwestii pochylenia powierzchni jezdni w strefie ważenia, natomiast nie stanowi dowodu wskazującego na prawidłowość przystosowania terenu w pozostałym zakresie. Wymagania dotyczące strefy ważenia oraz sposobu jego przeprowadzenia określone są w § 6-9 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188 poz. 1345). Zdaniem skarżącego, strefa ważenia, niezgodnie z rozporządzeniem, wykonana jest z nawierzchni bitumicznej, a nie z betonu, nie jest wystarczająco wyróżniona na jezdni, jest zaniedbana i zalega na niej błoto i liście, są źle zamontowane kątowniki. Organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do tych zarzutów oraz całkowicie pominął fakt załączenia jako dowód dokumentacji zdjęciowej. Zdaniem pełnomocnika, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie odniósł się również do zarzutów strony związanych z nieprawidłowym przeprowadzeniem ważenia. Strona zarzucała, że podczas procesu ważenia nie zostały zastosowane podkładki wyrównawcze oraz dokonano ważenia materiału sypkiego, którego środek ciężkości przemieszcza się. W tym zakresie organ odwoławczy również przytoczył jedynie ustalenia organu I instancji. Podobnie, co do zarzutu braku pomiaru temperatury otoczenia, organ odwoławczy jedynie stwierdził, że organ I instancji wyjaśnił, iż w dniu kontroli temperatura powietrza wynosiła 2°C. Nie wskazuje natomiast na jakiej podstawie. Ponadto strona zgłosiła zastrzeżenie, że kontrolujący oraz organ I instancji nie uwzględnili specyfiki budowy ważonego pojazdu (pkt 6 s. 4 odwołania), do którego organ nie odniósł się w ogóle. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, iż w trakcie postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności – wbrew twierdzeniom strony skarżącej - organ dołączył do materiału dowodowego wnioskowane przez stronę dokumenty. Odmowa dotyczyła wyłącznie przesłania ich odpisów stronie, do czego organ nie był zobowiązany. Strona natomiast nie dołożyła należytej staranności, nie zapoznając się z faktycznie zgromadzonym materiałem dowodowym. Zarzut, iż strefa ważenia w P. niespełnia wymogów prawnych jest niesłuszny, czego dowodem jest dokument: "Protokół z pomiaru pochylenia terenu", będący wystarczającą podstawą do stwierdzenia powyższej okoliczności. Zarzut niewłaściwego utrzymania ww. terenu jest także niesłuszny – okoliczność ta bowiem nie została przez stronę udowodniona: fotografie miejsca ważenia wykonane były w dniu 20 grudnia 2007 r., podczas, gdy kontrola miała miejsce w dniu poprzedzającym, zaś zarzut niewłaściwego materiału, z którego wykonana jest nawierzchnia miejsca ważenia również jest, zdaniem organu, nietrafny, z uwagi na fakt, iż jest on wykonany z "masy bitumicznej", która jest rodzajem betonu, a zatem odpowiada wymogom zawartym w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe (...). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1-3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oceniając przedmiotową sprawę w świetle wyżej przedstawionych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga P. S.A. w Ż. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2008 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej zasługuje na uwzględnienie. W szczególności za trafny należy uznać zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. polegający na dokonaniu swobodnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej poprzez przyjęcie, że organ I instancji włączył do materiału dowodowego wnioskowane przez stronę dokumenty. Należy stwierdzić, iż strona w trakcie postępowania administracyjnego, korzystając z ustawowych uprawnień, składała oświadczenia oraz zgłaszała wnioski dowodowe. Argumentacja strony zawarta była w pismach wskazanych we wstępnej części uzasadnienia tj.: z dnia 28 grudnia 2007 r., z dnia 7 stycznia 2008 r. oraz z dnia 6 lutego 2008 r. W ostatnim z ww. pism zawarty był skonkretyzowany wniosek dowodowy, o czym świadczy jego treść – powołanie się na poprzednie pisma oraz lista dowodów, których przeprowadzenia domaga się strona, oraz sformułowanie: "ponownie wnoszę o przesłanie powyższych dokumentów na adres P. S.A. oraz włączenie ich do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie". W treści ww. pisma strona wniosła (ponownie) o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: - wydruków z ważenia pojazdów; - świadectwa legalizacji wag; - instrukcji ważenia; - protokołu z pomiaru temperatury otoczenia z chwili ważenia; - dokumentu odbioru strefy ważenia. Uprzednio - w piśmie z dnia 28 grudnia 2007 r. strona wnioskowała m.in. o przedstawienie protokołu z pomiaru temperatury otoczenia z chwili ważenia oraz pomiaru pochyłości z chwili ważenia, przesłania odbioru strefy ważenia z podaniem materiału, z jakiego została wykonana i czy jest zgodna z obowiązującymi przepisami. W piśmie z dnia 7 stycznia 2008 r. strona podniosła, iż w trakcie ważenia doszło do licznych nieprawidłowości. Nadto strona podkreśliła, iż strefa ważenia znajduje się w bardzo złym stanie utrzymania, wyrażając pogląd, iż mogło mieć to wpływ na wynik pomiarów. Należy stwierdzić, iż do materiału dowodowego niniejszej sprawy nie zostały dołączone wszystkie spośród wnioskowanych przez stronę dokumentów. Brak jest dokumentów określonych przez stronę jako "instrukcja ważenia", "protokół z pomiaru temperatury otoczenia z chwili ważenia" nadto – "dokument odbioru strefy ważenia". Organ w trakcie postępowania administracyjnego nie ustosunkował się do wniosków dowodowych strony w powyższym zakresie. Uzasadnienie Decyzji I instancji nie zawiera ustosunkowania się do wniosku dowodowego strony, natomiast jak wynika z uzasadnienia decyzji II instancji – organ nie potraktował omawianego wniosku strony jako wniosku dowodowego, lecz rozpatrzył go wyłącznie w aspekcie żądania nadesłania uwierzytelnionych kopii dokumentów z akt sprawy (art. 73 § 1 k.p.a.). W odpowiedzi na skargę organ jednoznacznie stwierdził, że dowody wnioskowane przez stronę zostały przeprowadzone. Ponadto Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie zawiera właściwego ustosunkowania odnośnie niektórych twierdzeń strony dotyczących stanu faktycznego sprawy. Dotyczy to zarówno zarzutu nienależytego utrzymania miejsca, w którym dokonano ważenia pojazdu, jak i niewłaściwego materiału, z którego zostało wykonane podłoże tego miejsca. Ostatni z wymienionych zarzutów był natomiast przedmiotem rozważań organu w ramach odpowiedzi na skargę, co jednak w ocenie Sądu jest spóźnione i nie powoduje skutku w postaci konwalidacji wadliwie przeprowadzonego postępowania administracyjnego w tym zakresie. Zgodnie z poglądem wyrażonym w Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 31 grudnia 2003 r.) w Warszawie z dnia 5 maja 1998 r. Sygn. akt: III SA 193/97 – "Organ odwoławczy nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu. W takim przypadku winien jednak wskazać konkretne motywy takiego stanowiska (art. 78 § 2 i 107 § 3 k.p.a.)" . Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 78 k.p.a.: "§ 1. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. § 2. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy". Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, organ nie ma obowiązku przeprowadzania dowodu przedstawionego przez stronę, jeżeli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w danym postępowaniu. Jednakże obowiązkiem organu w takiej sytuacji jest należyte wyjaśnienie motywów zajętego stanowiska. Organ powinien przedstawić argumenty, którymi kierował się zajmując stanowisko. Fakt, że organ wydaje decyzję bez odniesienia się do wniosków i zarzutów strony, powoduje, że decyzja taka wymyka się kontroli sądu administracyjnego pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego. W konsekwencji nie jest również możliwe zbadanie, czy dokonana przez organy obu instancji ocena tego materiału była prawidłowa ze względu na kryteria wskazane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. [vide: - Wyrok z dnia 20 listopada 2006 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt: III SA/Wa 1164/06 (LEX nr 328513); Wyrok z dnia 27 kwietnia 2006 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt: I SA/Wa 1622/05 (LEX nr 222029).]. Reasumując - jakkolwiek organ odwoławczy nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu, to w takim przypadku winien wskazać konkretne motywy takiego stanowiska (art. 78 § 2 i 107 § 3 k.p.a.), co w przypadku niniejszej sprawy – jak wskazano powyżej - nie miało miejsca. Obowiązek odniesienia się do argumentacji strony wynika natomiast wprost z treści art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi: "Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa." Jak słusznie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 marca 2007 r. sygn. akt: V SA/Wa 195/07 (LEX nr 338257): "Obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnianie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, czyli wyjaśnianie stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia". Teza powyższa znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, w odniesieniu do oświadczeń strony odnoszących się do stanu faktycznego sprawy, wskazanych powyżej, do których organ nie odniósł się w ogóle, bądź uczynił to dopiero w odpowiedzi na skargę. W postępowaniu administracyjnym, które będzie przeprowadzone na skutek uchylenia decyzji obydwu instancji, organ meriti jest zobowiązany do rozpoznania wniosków dowodowych strony wykraczających poza dowody faktycznie w sprawie zgromadzone. Nadto analizy i odzwierciedlenia jej efektów w uzasadnieniu decyzji wymagają twierdzenia faktyczne strony. Sąd orzekł o wstrzymaniu wykonalności uchylonych niniejszym wyrokiem decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a., natomiast o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego koszty zastępstwa procesowego, stosownie do przepisu § 6 pkt 4 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1a) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz zwrot uiszczonego wpisu sądowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł, jak w sentencji.