VI SA/Wa 1482/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 listopada 2019 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z [...] maja 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO w [...]"), działając w oparciu o art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "kpa") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 570), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "[...]", "spółka" lub "strona"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: [...] stycznia 2014 r. pracownicy Zarządu Dróg Miejskich w [...] (dalej: "ZDM w [...]") przeprowadzili rutynową kontrolę pasa drogowego drogi powiatowej, ul. [...] w [...] w rejonie numeru [...]. Kontrola wykazała funkcjonowanie w pasie drogowym 2 reklam na flagach o treści "[...]..." oraz "[...]..." o łącznej powierzchni reklamowej 6,16 m2, co potwierdza znajdująca się w aktach postępowania dokumentacja fotograficzna oraz protokół z przeprowadzonej kontroli pasa drogowego. Flagi z reklamami znajdowały się w bliskiej odległości od punktu handlowego znajdującego się w parterze budynku, na trawniku przy budynku ul. [...], w którym mieścił się kantor wymiany walut (k. 6-10 akt administracyjnych). O przeprowadzonej kontroli powiadomiono pracownicę kantoru. Kontrole ponawiane w dniach: [...] stycznia 2014 r. wykazywały istnienie reklam w pasie drogowym (k. 14-20 akt administracyjnych). Zawiadomieniem z 19 lutego 2014 r. ZDM w [...] zawiadomił [...] o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego ul. [...] w [...] w rejonie numeru [...], i posadowieniem w tym pasie 2 reklam o powierzchni 6,16 m2; zawiadomienie zostało skarżącej doręczone w dniu 24 lutego 2014 r. Decyzją z [...] lipca 2014 r. Nr [...] Prezydent [...] wymierzył spółce karę pieniężną w wysokości 572,88 zł (pięćset siedemdziesiąt dwa 88/100) za zajęcie ww. pasa drogowego i posadowienie w tym pasie dwóch reklam o powierzchni 6,16 m2, bez zezwolenia zarządcy drogi. Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. nr [...]- na skutek wniesionego przez spółkę odwołania - SKO w [...] uchyliło ww. decyzję Prezydenta [...] z [...] lipca 2014 r. i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Z uzasadnienia decyzji SKO w [...] wynikało, że zastrzeżenia organu drugiej instancji dotyczyły udokumentowania granic pasa drogowego (nadesłany wypis z rejestru gruntów nie był podpisany i był niekompletny). Decyzją z [...] kwietnia 2018 r. Prezydent [...], działając na podstawie art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12 i ust. 13 w zw. z art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2222, dalej: "udp") w związku z art. 104 i art. 107 kpa oraz na podstawie uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. nr XXXI/666/2004 w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 148, poz. 3717 ze zm.), wymierzył [...] karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej - ul. [...] w rejonie numeru [...], bez zezwolenia zarządcy drogi, w terminie od 24 do 26 stycznia 2014 r., poprzez umieszczenie w pasie drogowym dwóch reklam na flagach o treści "[...]..." oraz "[...]..." – o łącznej powierzchni 6,16 m2, i ustalił wysokość kary na kwotę 572,88 zł (pięćset siedemdziesiąt dwa 88/100), wynikającą z iloczynu zajętej powierzchni 6,16 m2 ustalonej stawki opłat w wysokości 3,10 zł/m2/dzień powiększonej 10-krotnie i 3 dni zajęcia bez zezwolenia zarządcy drogi. Od ww. decyzji spółka złożyła odwołanie do SKO w [...]. Jak wskazano powyżej, decyzją z [...] maja 2019 r. SKO w [...] po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie nałożenia na spółkę kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Organ drugiej instancji w uzasadnieniu decyzji z [...] maja 2019 r. wskazał, że dokonując kontroli kwestionowanej odwołaniem decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., SKO w [...] doszło do przekonania, że nie narusza ona prawa, tak materialnego, jak i procesowego. Organ zebrał i ocenił kompletny materiał dowodowy, ustalił właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia i prawidłowo wywiódł skutki prawne dla przyjętych ustaleń. Wyjaśnione zostały również motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Organ wskazał, że sporna w niniejszej sprawie była okoliczność, czy reklamy faktycznie znajdują się w pasie drogowym ul. [...]w [...] - w rejonie numeru [...]. Organ wskazał, powołując się na zgromadzony materiał dowodowy, w tym na wypis z rejestru gruntów i wyrys z mapy ewidencyjnej gruntów znajdujących się na k. 39-38 akt administracyjnych, że działka, na której znajdowały się reklamy, oznaczona jest w ewidencji gruntów numerem [...] (obręb: [...]), zaś – jak wynika z wypisu i wyrysu – właścicielem działki nr [...]jest Miasto [...] i działka ta stanowi drogę powiatową. Organ stwierdził - mając na uwadze treść wyrysu z ewidencji gruntów oraz załączoną mapę zasadniczą z naniesionymi granicami pasa drogowego oraz książkę drogi - że reklamy spółki znajdowały się na działce numer [...] w części pasa drogowego ul. [...] w rejonie numeru [...] i zajmowały nielegalnie (tj. bez zezwolenia zarządcy drogi) dokładnie 6,16 m2 jego powierzchni w dniach 24 - 26 stycznia 2014 r. Organ wskazał, powołując się na art. 40 ust. 1 udp, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia. Stosownie zaś do art. 40 ust. 12 pkt 1 udp za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej za zajęcie pasa drogowego. Zdaniem organu z ww. przepisów nie wynikają jakiekolwiek dodatkowe warunki nałożenia kary, oprócz stwierdzenia, że pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. Zdaniem organu z ww. przepisów wynika też, że nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest obligatoryjne. Organ podał, że opłata za zajęcie pasa drogowego ustalana jest m.in. w zależności od okresu zajęcia pasa drogowego, a co za tym idzie w taki sam sposób obliczana i nakładana jest kara pieniężna będąca jej 10-krotnością. Mając na uwadze ww. argumenty, organ stwierdził, że okolicznościami istotnymi w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia są: ustalenie faktu zajęcia pasa drogowego przez dany obiekt, podmiotu który dokonał zajęcia, braku stosownego zezwolenia oraz powierzchni zajętego pasa i liczby dni zajmowania pasa bez zezwolenia. Okoliczności te winny być ustalone w sprawie przez organ zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej - art. 7 kpa, zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa - art. 8 kpa, zasadą informowania stron - art. 9 kpa i z zasadą szybkości i ograniczonego formalizmu postępowania - art. 12 kpa. W ocenie organu drugiej instancji - w niniejszej sprawie - organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący zgromadził w sprawie materiał dowodowy, którego spółka skutecznie nie podważyła. Z dowodów tych niezbicie wynika, że w okresie od 24 do 26 stycznia 2014 r. spółka bez zezwolenia zarządcy drogi zajmowała pas drogowy ulicy [...] w [...] - w rejonie numeru [...]. Organ wskazał, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest decyzją związaną. W przypadku stwierdzenia zajęcia pasa bez zezwolenia zarządcy drogi spoczywa obowiązek wymierzenia kary pieniężnej niezależnie od motywów, jakimi kierował się zajmujący pas drogowy, od jego sytuacji osobistej i materialnej i niezależnie od tego, czy miał on świadomość, że na zajęcie pasa drogowego powinien mieć zezwolenie. Odpowiedzialność ta ma charakter zobiektywizowany, a ustawową przesłanką nałożenia kary pieniężnej jest zajęcie pasa drogowego. Dla powstania odpowiedzialności z tego tytułu niezbędne jest jedynie wykazanie zaistnienia określonych w art. 40 ust. 12 udp znamion działania lub zaniechania przez sprawcę tego deliktu administracyjnego. Zbędne staje się badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, ponieważ nie mają one wpływu ani na poniesienie przez podmiot odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej. W ocenie organu w niniejszej sprawie zostało udokumentowane zajęcie pasa drogowego przez spółkę, co uzasadniało konieczność nałożenia kary pieniężnej i organ pierwszej instancji zastosował się do obowiązku wynikającego z art. 40 ust. 12 udp. Organ orzekający w pierwszej instancji w sposób prawidłowy ustalił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności skutkujące wymierzeniem spółce z art. 40 ust. 12 udp kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, a mianowicie: fakt zajęcia pasa drogowego, powierzchnię zajęcia, okres zajęcia, podmiot, który zajął pas drogowy oraz stawkę kary. Organ wskazał, powołując się na art. 40 ust. 12 pkt 2 udp w związku z art. 104 kpa oraz uchwałę nr XXXI/666/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego nr 148, poz. 3717 ze zm.), że za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. W ocenie SKO w [...] zarówno okres, jak i powierzchnia zajęcia pasa drogowego zostały ustalone przez organ pierwszej instancji prawidłowo i znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie. Zatem w niniejszej sprawie kara za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej w związku z umieszczeniem w pasie drogowym 2 reklam o powierzchni przekraczającej 3 m2 - każda, wynosi 572,88 zł (3,10 zł/m2 x 6,16 m2 x 3 dni x 10). Reasumując, organ drugiej instancji za słuszną uznał decyzję organu pierwszej instancji, natomiast zarzuty podniesione w odwołaniu za bezpodstawne. Skargę na powyższe decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła spółka, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją pierwszoinstancyjną wydaną w sprawie. W uzasadnieniu strona podała, że "zaskarżoną decyzję uważam za bezzasadną, a wywody - zadarte w jej uzasadnieniu - za chybione". Nadto spółka podtrzymała swój zarzut, o wydaniu przez ZDM w [...] zaskarżanej decyzji bez wyczerpującego ustalenia, czy sporne reklamy znajdowały się rzeczywiście w obrębie pasa drogowego. Strona podniosła, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że ze zgromadzonego w sprawie materiału nie wynika nadal w sposób jednoznaczny, w jakiej linii przebiegała granica pasa drogowego, a co za tym idzie - że sporne reklamy były umieszczone poza obszarem tego pasa. Zdaniem spółki ciężar dowodu co do wszystkich przesłanek nałożenia kary obciążał wyłącznie ZDM w [...], który - zdaniem skarżącej - okoliczności takiej nie udowodnił. Strona twierdzi, że znajdujących się w aktach fotografii nic sposób traktować inaczej, aniżeli jako wewnętrzne akty czy też notatki organu pierwszej instancji. Ponadto spółka zwróciła uwagę, że – jej zdaniem – kwestia własności nieruchomości stanowiącej pas drogowy jest kluczowa dla oceny, czy w sprawie miało miejsce zajęcie pasa drogowego w rozumieniu art. 40 ust. 12 pkt 1 udp. Zadaniem strony - w danym wypadku - również i ta kwestia nie została wyjaśniona w toku postępowania, mając na uwadze skierowane do spornej nieruchomości roszczenia reprywatyzacyjne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Sąd w pierwszej kolejności wyjaśnia, że złożona w tej sprawie skarga została przez sąd administracyjny rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 Ppsa, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W przedmiotowej sprawie SKO w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym (k-9 akt), odpis odpowiedzi został doręczony 30 lipca 2019 r. stronie (k-16 akt), która w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie odpowiedzialności z tytułu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia. Strona twierdzi, że organ naruszył przepisy udp, nie dostrzegając, że nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia wymaga ustalenia, że doszło do nieuprawnionego zajęcia pasa drogowego, w tym ustalenia granic pasa drogowego. Ponadto strona podnosi, iż – jej zdaniem – kwestia własności nieruchomości stanowiącej pas drogowy jest kluczowa dla oceny, czy w sprawie miało miejsce zajęcie pasa drogowego w rozumieniu art. 40 ust. 12 pkt 1 udp. Zadaniem strony - w danym wypadku - również i ta kwestia nie została wyjaśniona w toku postępowania, mając na uwadze skierowane do spornej nieruchomości roszczenia reprywatyzacyjne. Odnosząc się do tak zarysowanej kwestii spornej, przypomnieć należy, że z art. 39 ust. 1 udp wynika generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących funkcjonalnie drodze i urządzeniom z nią związanym, a mogących powodować zniszczenie drogi czy zmniejszenie jej trwałości lub mogących zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego. Powołany przepis przykładowo wymienia rodzaje działań zabronionych w pasie drogowym, w tym zakaz lokalizowania obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W art. 39 ust. 3 udp ustawodawca dopuścił lokalizowanie takich obiektów w pasie drogowym tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wyłącznie za zezwoleniem zarządcy drogi. Zgodnie z art. 40 ust. 1 udp zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydawanego w formie decyzji administracyjnej. W myśl art. 40 ust. 2 powołanej ustawy zezwolenia takiego wymaga: prowadzenie robót w pasie drogowym (pkt 1), umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 2), umieszczanie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (pkt 3), a także zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (pkt 4). Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, o czym stanowi art. 40 ust. 3 udp. Na tle omawianej regulacji zasadą jest więc, że zajęcie pasa drogowego wymaga zezwolenia i podlega opłacie. Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia albo niezgodnie z określonymi w nim warunkami skutkuje wymierzeniem przez zarządcę drogi administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 udp. Zgodnie bowiem z tym przepisem za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 i 6 udp). Opłata ta stanowi rezultat mnożenia powierzchni zajętego pasa drogowego oraz obowiązujących lokalnie stawek w tym zakresie. W sprawie niniejszej zakres postępowania wyjaśniającego obejmował zatem to, czy istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Konieczne w tym celu było ustalenie granic pasa drogowego oraz tego, czy istotnie należąca do strony reklama zajmowała jego przestrzeń, a jeżeli tak – na jakiej powierzchni. W postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Za zgodne z prawdą przyjmuje się w orzecznictwie takie ustalenia faktyczne, które prowadzą do konkluzji, że "w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzeniu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny" (zob. postanowienie SN z 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt V KK 13/13, LEX nr 1312594; wyrok SA w Katowicach z 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II AKa 156/13, LEX nr 1349898). Wniosek o zaistnieniu określonego przebiegu zdarzeń może stanowić także rezultat uwzględniającego wiedzę wynikającą z zasad doświadczenia życiowego i obserwacji życia społecznego oraz logicznego rozumowania o faktach wykazanych określonymi dowodami (zob. postanowienie SN z 23 maja 2002 r., sygn. akt V KKN 426/00, OSNKW 2002/9–10, s. 81). Ustanowiona w kodeksie zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie sankcji administracyjnej, a więc obowiązku o quasi karnym charakterze. Sfera pasa drogowego pozostaje ściśle wytyczona wzdłuż i wszerz. W tej sprawie organom udało się wykazać, że ulica [...] na wysokości numeru [...] stanowi pas drogowy, bowiem z mapy ewidencyjnej przekazanej do SKO w [...] przy piśmie z 3 grudnia 2018 r. jednoznacznie wynika, że zajmuje on działkę nr [...], a z wypisu wynika, że działka ta jest drogą. Z książki drogi i wypisu wynika, że jest to droga powiatowa. Na wyrysie oznaczony jest kontur budynku (bloku) nr [...] przy ulicy [...]. Budynek ten znajduje się przy pasie drogowym – ulicy [...]. Granica pasa drogowego została oznaczona na wydruku z mapy zasadniczej (k-54 akt), na tym wydruku oznaczono także lokalizację reklamy. Oznaczenie to nie budzi wątpliwości w świetle zgromadzonej przez organy dokumentacji fotograficznej, a także mapy sytuacyjnej nakreślonej przez osobę dokonującą kontroli. Tym samym zarzut strony w tym zakresie jest bezzasadny, a ustalenia organów prawidłowe. Niezasadne są również w ocenie Sądu twierdzenia strony, iż kwestia własności nieruchomości stanowiącej pas drogowy jest kluczowa dla oceny, czy w sprawie miało miejsce zajęcie pasa drogowego w rozumieniu art. 40 ust. 12 pkt 1 udp. Zadaniem strony - w danym wypadku - również i ta kwestia nie została wyjaśniona w toku postępowania, mając na uwadze skierowane do spornej nieruchomości roszczenia reprywatyzacyjne. Przede wszystkim Sąd podnosi, iż strona w żaden sposób – ani na etapie postępowania administracyjnego, ani sądowo-administracyjnego - nie udowodniła, iż sprawa własności drogi jest w kwestionowana. Natomiast w aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów, zgodnie z którym miasto stołeczne Warszawa wskazane jest jako właściciel działki nr [...], która jest w trwałym zarządzie ZDM w [...]. Sąd pragnie też powołać wyrok NSA z 23 stycznia 2018 r. sygn. I OSK 1731/17, również dotyczący kary za zajęcie pasa drogowego, w uzasadnieniu którego Sąd ten wskazał, iż: "Za całkowicie pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należy zarzut naruszenia art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.). Trafna jest ocena prawna dokonana przez sąd I instancji, zgodnie z którą nieruchomość stanowiąca działkę nr 533 - zaliczona do kategorii dróg publicznych od grudnia 1989 r. ma taki status. (...) Biorąc pod uwagę przedmiot sprawy istotne znaczenie ma to, czy droga z której zbudowano zjazd ma charakter drogi publicznej i takiego ustalenia dokonano powołując się na uchwałę w tym przedmiocie. Ustalenie to nie zostało podważone żadnym z zarzutów skargi kasacyjnej. Kwestie sposobu wykazywania prawa własności nieruchomości przez gminę mają tym samym znaczenie drugorzędne, skoro to nie prawo własności gruntu zajętego pod drogę, a jej publiczny charakter jest faktem istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy". A zatem Sąd podkreśla, że w niniejszej sprawie kwestie sposobu wykazywania prawa własności nieruchomości przez m. st. Warszawa mają tym samym znaczenie drugorzędne, skoro to nie prawo własności gruntu zajętego pod drogę, a jej publiczny charakter jest faktem istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z Załącznikiem do uchwały Nr [...]Zarządu Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. "WYKAZ DRÓG POWIATOWYCH" ulica [...]w [...]na odcinku [...] jest drogą powiatową nr [...]. Jak wskazano wyżej, status tej drogi wynika także z książki drogi i wypisu z ewidencji gruntów, które znajdują się w aktach sprawy. Sąd ponadto zwraca uwagę na wyrok NSA z 29 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2441/10, LEX nr 1138163, zgodnie z którym: "Obecnie obowiązujący wymóg prawny, by do kategorii dróg publicznych - gminnych zaliczane były tylko nieruchomości stanowiące własność gminy (art. 2a u.d.p.), odnosi się do dróg nowo powstających (od 1999 r.), kiedy to uchwałę właściwej rady gminy o zaliczeniu drogi do danej kategorii dróg publicznych winno poprzedzać nabycie przez gminę własności nieruchomości przeznaczonej pod drogę. Natomiast te drogi publiczne, których stan prawny (własnościowy) nie został uregulowany, nie utraciły charakteru drogi publicznej, w związku z wejściem w życie unormowania art. 2a u.d.p.". Jako że bezspornie ulica [...] była drogą publiczną przed 1999 r., nie utraciła ona swojego statusu wobec wejścia w życie unormowania art. 2a udp. Tylko marginalnie Sąd wskazuje dodatkowo na wyrok NSA z 2 września 2010 r., sygn. I OSK 1438/09, LEX nr 745018, zgodnie z którym: "Z treści art. 2a u.d.p. wynika zakaz przenoszenia własności nieruchomości zajętych pod drogi publiczne na rzecz innych podmiotów niż wskazane w jego treści. Wyeliminowana została również dopuszczalność zwrotu wywłaszczonych nieruchomości stanowiących drogi publiczne ich byłym właścicielom lub spadkobiercom". A zatem nawet ewentualne roszczenia reprywatyzacyjne, podnoszone przez spółkę w skardze (aczkolwiek w żaden sposób przez nią nieudowodnione), nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie, wobec wyeliminowania dopuszczalności zwrotu wywłaszczonych nieruchomości stanowiących drogi publiczne ich byłym właścicielom lub spadkobiercom. Powyższe nie jest jednak przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Oprócz podnoszonych przez stronę zarzutów, Sąd nie znalazł w sprawie innych wad skarżonej decyzji, które uzasadniałyby jej uchylenie. Dlatego też na podstawie art. 151 Ppsa Sąd skargę oddalił.