VI SA/Wa 1492/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) Protokolant st. spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2024 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 marca 2024 r. nr BP. [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] marca 2024 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 87, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.) oraz Ip. 1.12 i 5.11.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 7 i art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE.L.2006.102.1) i art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz.Urz.UE.L.2020.249.1), po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku odwołania F. Polska sp. z o.o. z siedzibą w W. (Skarżąca) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2022 r. nr [...] o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 8.900 zł. Podstawę faktyczną tego rozstrzygnięcia stanowiło: - niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument (lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym); - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy za każde następne rozpoczęte 30 minut do 1 godziny i 30 minut (lp. 5.11.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Naruszenie to stwierdzono w dniu 20 września 2022 r. podczas kontroli drogowej w miejscowości Z., autobusu marki [...] nr rej. [...]. Pojazdem kierował D. D., który wykonywał regularny przewóz osób w krajowym transporcie drogowym na trasie K., w imieniu i na rzecz Skarżącej. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z [...] września 2022 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ww. decyzją z [...] października 2022 r. nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.900 zł za ww. naruszenia stwierdzone w toku kontroli. Skarżąca złożyła odwołanie od tej decyzji zarzucając naruszenie art. 7, art. 28 oraz art. 77 § 1 k.p.a. polegające na błędnym ustaleniu strony tego postępowania, wskazując, że przewoźnikiem w dniu kontroli była [...] Sp. z o.o. Zdaniem Skarżącej, nie ponosi ona odpowiedzialności za działania kierowcy, będącego pracownikiem podwykonawcy, gdyż nie ma wpływu na jego pracę. Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu powołanej na wstępie zaskarżonej decyzji przytoczył treść stanowiących podstawę jej wydania przepisów prawa materialnego, w tym art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, 3 i 7, art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Wskazał także na brak podstaw do zastosowania w sprawie art. 189d, 189e i art. 189f k.p.a. z uwagi na regułę kolizyjną wyrażoną w art. 189a § 2 k.p.a. Organ odwoławczy ustalił, że w czasie przeprowadzania czynności kontrolnych w dniu 20 września 2022 r. kierowca nie okazał do kontroli wypisu z licencji na wykonywanie wspólnotowego przewozu drogowego osób. Na podstawie informacji zawartych w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego (KREPTD) stwierdzono, że Przewoźnik – Skarżąca Spółka posiada licencję uprawniającą do wykonania zadania przewozowego w dniu kontroli nr [...], ważną do dnia 27 listopada 2027 r. Podczas przesłuchania w charakterze świadka złożonego w toku kontroli kierowca oświadczył, iż nie został wyposażony w ww. dokument. Główny Inspektor Transportu Drogowego odnosząc się do twierdzeń Skarżącej, że kontrolowany przewóz na trasie [...] był wykonywany przez [...] sp. z o.o. na zlecenie Skarżącej, które to zlecenie przewozu (powierzenie) realizowane jest zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz. U. z 2017 r., poz. 1983) stwierdził, że zgodnie z treścią tego przepisu Skarżąca ponosi odpowiedzialność za wykonanie ww. przewozu, jak za swój własny. Dlatego niezależnie od faktu wykonywania przewozu przez inny podmiot na podstawie powierzonego mu zlecenia, to Skarżąca była przewoźnikiem w dniu kontroli i to ona odpowiada za zapewnienie realizowania przewozu zgodnie z obowiązującymi przepisami. Skarżąca odpowiadając za wykonanie przewozu jak swojego własnego, powinna wyposażyć kierowcę w wypis z własnej licencji uprawniającej do wykonywania krajowego transportu drogowego, czego nie uczyniła. W zakresie drugiego z naruszeń Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że analiza danych cyfrowych pobranych z karty kontrolowanego kierowcy wykazała, że kierowca zaznaczył pracę w załodze wyłącznie w dniu 24 września 2022 r. oraz w okresie 25 września 2022 r. – 26 września 2022 r. W dniu 24 września 2022 r. kierowca rozpoczął pracę o godz. 19:00 i prowadził pojazd ponad dwie godziny nie zaznaczając przy tym pracy w zespole. Dopiero od godz. 21:40 kierowca rozpoczął pracę w załodze. Podobna sytuacja miała miejsce w okresie 25 września 2022 r. – 26 września 2022 r. kiedy to kierowca prowadził pojazd w załodze, jednak o godz. 06:56 w dniu 26 września 2022 r. kierowca rozpoczął prowadzenie pojazdu, nie zaznaczając przy tym załogi i kontynuował pracę do godz. 07:43. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 lit. o rozporządzenia nr [...] "załoga kilkuosobowa" oznacza sytuację, w której w trakcie każdego okresu prowadzenia pojazdu pomiędzy dwoma kolejnymi dziennymi okresami odpoczynku, lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku, w pojeździe przebywa co najmniej dwóch kierowców w celu prowadzenia pojazdu. Tym samym fakt prowadzenia przez kierowcę pojazdu od godz. 06:56 nie będąc przy tym w załodze spowodował, iż całego wskazanego okresu nie można rozpatrywać w kategoriach pracy w załodze kilkuosobowej. Dlatego argumentacja Skarżącej jest niezasadna. Łączna kara za wszystkie przypadki naruszenia lp. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wyniosła w tej sprawie 8.400 zł. Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że niezależnie od faktu wykonywania przewozu przez spółkę [...] to Skarżąca jako przewoźnik powierzający wykonanie zlecenia odpowiada za wykonanie przewozu zgodnie z obowiązującymi przepisami. Brak bezpośredniego wpływu na pracę kierowcy niebędącego pracownikiem Skarżącej nie zwalnia przewoźnika ze wskazanej odpowiedzialności. To Skarżąca podejmuje decyzję jakiemu podmiotowi powierza realizowanie przewozu i w jaki sposób egzekwuje od niego wykonywanie przewozu zgodnie z obowiązującymi przepisami. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów obrazujących w jaki sposób zapewniła przestrzeganie obowiązujących przepisów i zorganizowała wykonanie zlecenia. Tym samym w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Ponadto Organ nie stwierdził w sprawie żadnych okoliczności pozwalających na uwolnienie strony od odpowiedzialności. Skarżąca nie wykazała bowiem, że do popełnienia naruszeń doszło w wyniku niemożliwych do przewidzenia okoliczności. Tym samym w sprawie nie znajdzie również zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W konkluzji Organ odwoławczy stwierdził, że łączna kara za wszystkie stwierdzone w sprawie naruszenia załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wyniosła 8.900 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję w całości wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie decyzji, umorzenie postępowania administracyjnego i zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji Organu I instancji w zw. z art. 5 ustawy Prawo przewozowe poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym uznaniu, że powierzenie wykonania przewozu innemu przewoźnikowi na podstawie tego przepisu skutkuje przejęciem przez Skarżącą odpowiedzialności za naruszenie przez takiego przewoźnika przepisów o charakterze karnym i administracyjnym, podczas gdy przepis art. 5 ustawy Prawo przewozowe może odnosić się do odpowiedzialności Skarżącej jako powierzającego przewóz jedynie z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy przewozu i dotyczy relacji z drugą stroną umowy przewozu (tu: pasażerem), zaś odpowiedzialność za naruszenie przepisów karnych i administracyjnych każdy podmiot wykonujący przewóz ponosi samodzielnie, co w dalszej kolejności skutkowało naruszeniem przez Organ przepisów art. 4 pkt 22, art. 87, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, polegające na niezasadnym obciążeniu Skarżącej karą pieniężną; 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji Organu I instancji pomimo naruszenia przez ten Organ, a także GITD przepisu art. 28 i art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 4 pkt 22 oraz art. 87, art. 92a, art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w ten sposób, że zarówno decyzja Organu I instancji, jak i II instancji zostały skierowane do Skarżącej, która nie jest (nie powinna być) stroną w tej sprawie, zamiast do Uni-Bus sp. z o.o.; 3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji Organu I instancji pomimo naruszenia przez ten Organ przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie w jakim dokonał błędnego ustalenia strony postępowania - podmiotu wykonującego przewóz, w ten sposób, że za podmiot wykonujący przewóz a co za tym idzie za stronę tego postępowania została uznana Skarżąca, a nie [...] sp. z o.o. W ocenie Skarżącej, uchybienia te miały wpływ na sposób rozstrzygnięcia (wynik) sprawy, gdyż na skutek ich popełnienia dokonano nieprawidłowego ustalenia stron tego postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Kontrolując wydane w sprawie decyzje na podstawie powyższego kryterium Sąd stwierdził, że są one zgodne z prawem. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2022 r. nakładającą na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.900 zł. Stosownie do treści art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie (...). Zgodnie z treścią art. 92a ust. 3 powołanej ustawy suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. W powołanych przepisach wyrażono odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy podmiotu wykonującego transport drogowy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Kara za to naruszenie jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa w omawianym przepisie, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania wynikających z przepisów prawa nakazów i zakazów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewniania wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 7 tej ustawy). Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów. Z kolei w myśl art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 tej ustawy dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z tej ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ co do zasady zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 3 ustawy o transporcie drogowym oraz załącznika nr 3 do tej ustawy. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Powinnością organu administracji publicznej rozstrzygającego władczo o prawach i obowiązkach jednostki jest zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, przy czym czynności te muszą mieć charakter wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). Nakaz ten posiada rangę zasady postępowania administracyjnego (zasada zupełności postępowania dowodowego) i stanowi logiczną konsekwencję unormowanej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej (materialnej). Organ może uznać daną okoliczność za udowodnioną tylko w oparciu o ocenę dokonaną na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). W ocenie Sądu, stan faktyczny ustalony przez Organy administracji - w zakresie stwierdzonych podczas kontroli drogowej wykonywanego przez Skarżącą przewozu regularnego na trasie K. – Z. naruszeń określonych w lp. 1.12 i Ip. 5.11.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - nie budzi wątpliwości. Znajduje on potwierdzenie w protokole kontroli, danych cyfrowych pobranych z tachografu i karty kierowcy oraz zeznaniach kierowcy przesłuchanego w charakterze świadka. Dowody te zostały w sposób prawidłowy ocenione, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarzuty skargi dotyczą natomiast wyłącznie kwestii skierowania decyzji do Skarżącej, zamiast do podwykonawcy – Spółki [...] – zleconego przewozu. Zdaniem Skarżącej, Organy w wydanych w tej sprawie decyzjach naruszyły przepis art. 5 ustawy Prawo przewozowe poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przyjmując, że powierzenie wykonania przewozu innemu przewoźnikowi na podstawie tego przepisu skutkuje przejęciem przez Skarżącą odpowiedzialności za naruszenie przez takiego przewoźnika przepisów o charakterze karnym i administracyjnym. Przepis art. 5 ustawy Prawo przewozowe może odnosić się do odpowiedzialności Skarżącej jako powierzającego przewóz jedynie z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy przewozu i dotyczy relacji z drugą stroną umowy przewozu (tu: pasażerem), zaś odpowiedzialność za naruszenie przepisów karnych i administracyjnych każdy podmiot wykonujący przewóz (w tej sprawie podwykonawca, to jest Spółka [...]) ponosi samodzielnie. W ocenie Sądu zarzuty skargi nie znajdują usprawiedliwionych podstaw z następujących powodów. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Na takie prowadzenie działalności gospodarczej składają się nie tylko wykonywanie przewozów, lecz ich organizacja, dystrybucja biletów, rozliczenia finansowe i odpowiedzialność za szkody wyrządzone przy przewozie osób i rzeczy. Od przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą objętą zezwoleniem zależy, czy i w jakim zakresie będzie korzystał przy wykonywaniu samego przewozu ze środków, sprzętu i osób będących w dyspozycji innego przewoźnika. Choć powodów skorzystania z takich możliwości nie musi on wykazywać, to można je przekonująco ilustrować racjonalnością wykorzystania np. środków transportu dla potrzeb komunikacji miejskiej w godzinach i dniach nasilonego przewozu osób, czy też obciążeń przewoźników w niektórych tylko okresach, bez potrzeby stałego posiadania takich środków. Tu właśnie przebiega granica pomiędzy prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie przewozów wymagających zezwolenia, a powierzeniem wykonywania przewozu (w ramach tego zezwolenia) innemu przewoźnikowi (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 320/09). Stosownie do treści przepisu art. 5 ustawy Prawo przewozowe przewoźnik może powierzać wykonanie przewozu innym przewoźnikom na całej przestrzeni przewozu lub jej części, jednakże ponosi odpowiedzialność za ich czynności jak za swoje własne. Jak podkreśla się w orzecznictwie w przepisie tym chodzi wyłącznie o stosunek obligacyjny łączący dwóch przedsiębiorców, to jest przewoźnika i podprzewoźnika (vide wyroki Sądu Najwyższego: z 15 września 2004 r., sygn. akt III CK 372/03 i z 22 listopada 2006 r., sygn. akt V CSK 303/06). Do tego przepisu odsyła wprost art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z jego treścią zezwolenie cofa się w razie odstąpienia zezwolenia osobie trzeciej, przy czym nie jest odstąpieniem zezwolenia powierzenie wykonania przewozu innemu przewoźnikowi, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe. Mając na uwadze treść przywołanych regulacji prawnych należy stwierdzić, że niezależnie od faktu wykonywania przewozu przez inny podmiot na podstawie powierzonego mu zlecenia (w tym na podstawie art. 5 ustawy Prawo przewozowe), to Skarżąca była przewoźnikiem w dniu kontroli (20 września 2022 r.) i dlatego to Skarżąca odpowiada za zapewnienie realizowania kontrolowanego przewozu zgodnie z obowiązującymi przepisami. To Skarżąca była bowiem adresatem zezwolenia z dnia 24 maja 2022 r. nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej: K. – Z. Z ustaleń Organu wynika nadto, że to Skarżąca prowadziła sprzedaż biletów na przewóz realizowany w dniu kontroli. Sąd podziela przy tym pogląd wyrażony w przywołanym w skardze wyroku tutejszego Sądu z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2464/05, zgodnie z którym regulacja zawarta w art. 5 ustawy Prawo przewozowe dopuszczająca możliwość powierzania wykonania przewozu innemu przewoźnikowi, niż zobowiązany stanowi regulację o charakterze cywilnoprawnym i nie może zmieniać określonych ustawą o transporcie drogowym obowiązków przewidzianych przepisami tej ustawy dla podmiotów zamierzających wykonywać działalność przewozową. Dlatego też Skarżąca ponosi odpowiedzialność za wykonanie ww. przewozu powierzonego innemu podmiotowi, jak za swój własny. Sąd nie podziela natomiast odmiennych wniosków, jakie Skarżąca wyprowadza z przewołanego poglądu, to jest że "przepis art. 5 ustawy Prawo przewozowe nie przenosi na powierzającego przewóz odpowiedzialności za naruszenie przez podprzewoźnika przepisów o charakterze publicznoprawnym". Raz jeszcze należy podkreślić, że odpowiedzialność Skarżącej, jako przewoźnika w tej sprawie wynika z treści art. 92a ustawy o transporcie drogowym, prawidłowo zastosowanego przez Organy obu instancji. Zgodnie z art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Z kolei art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W świetle przytoczonych regulacji ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności zwalniających z odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez kierowców, którymi przedsiębiorca się posługuje przy wykonywaniu przewozu, spoczywa na przedsiębiorcy. Z materiału dowodowego nie wynika, by Skarżąca przedłożyła dowody mogące wskazywać, że na powstałe naruszenia nie miała wpływu, bądź nastąpiły one w skutek zdarzeń, czy okoliczności niemożliwych do przewidzenia. Stanowiące podstawę wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy okoliczności o charakterze wyjątkowym i nadzwyczajnym, mogą stanowić wyłącznie sytuacje powstałe w warunkach od niego niezależnych. Konieczne jest przy tym udowodnienie przez przedsiębiorcę, że podjął on wszystkie niezbędne środki w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa, co w rozpoznawanej sprawie – jak trafnie stwierdził Organ – nie miało miejsca. Reasumując, Organ nie naruszył również innych przepisów postępowania administracyjnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Zgromadził bowiem w sprawie dowody konieczne do prawidłowego jej rozstrzygnięcia i prawidłowo je ocenił. Istotne okoliczności wykazujące spełnienie przesłanek z ustawy o transporcie drogowym i załącznika do tej ustawy zostały w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzone dowodami zgromadzonymi w sprawie. Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.