VI SA/Wa 1493/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2014 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji (dalej również: MAiC) – po rozpatrzeniu odwołania S. G., dalej: Skarżąca lub Strona, od decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] D. S.A. (dalej również: D. S.A.) – działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. nr 85 poz. 728 ze zm.; dalej u.o.a.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm.; dalej k.p.a.) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. 2. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] sierpnia 2013 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 z późn. zm.), przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. ks. B. S. [...] w J., zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej pod firmą A. z głównym miejscem wykonywania działalności przy ul. ks. B. S. [...] w J. Kontrola została przeprowadzona w obecności Strony. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono posiadanie w lokalu 10 odbiorników telewizyjnych. Według oświadczenia Skarżącej okres użytkowania odbiorników TV w kontrolowanym lokalu wynosił 1 miesiąc i są to urządzenia technicznie dostosowane do odbioru programów. Podłączenie do anteny naziemnej. Protokół został bez zastrzeżeń podpisany przez Stronę. 3. Po przeprowadzeniu postępowania, w dniu [...] listopada 2013 r. organ I instancji wydał decyzję Nr [...] (sygn. akt: [...]) ustalającą opłatę za używanie 10 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 5 595,00 zł (słownie: pięć tysięcy pięćset dziewięćdziesiąt pięć zł). 4. W dniu [...] grudnia 2013 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego) radca prawny I. Z. działając na podstawie udzielonego pełnomocnictwa w imieniu Skarżącej wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...], w którym zarzucił wydanie jej względem Pani S. G. podczas gdy Stroną postępowania jest Pani S. G. Zarzucił także, iż zgodnie z ustawą o opłatach abonamentowych w brzmieniu od dnia 1 stycznia 2013 r. kompetencje do wydania decyzji posiada kierownik operatora wyznaczonego, a nie kierownik operatora publicznego, przedstawiając jednocześnie argumentację dotyczącą rozporządzenia wydanego na podstawie art. 7 ust. 10 u.o.a., wobec czego zarzucił brak kompetencji D. S.A. do kontroli i wydania decyzji. Według pełnomocnika żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie określał do dnia 11 października 2013 r. jakie konkretnie jednostki wchodzące w skład operatora wyznaczonego będą uprawnione do przeprowadzania kontroli i w konsekwencji wydania decyzji. Zarzucił także brak przeprowadzenia przez organ I instancji ustaleń w zakresie tego czy zadeklarowane przez Stronę odbiorniki spełniały warunek pozostawania w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Biorąc pod uwagę, iż celem pobierania opłat abonamentowych jest realizacja misji publicznej przez T. S.A., mowa jest zatem o programach nadawanych przez T. zatem organ winien ustalić czy odbiorniki umożliwiają natychmiastowy odbiór programów nadawanych przez T. i w tym przedmiocie nie mógł posłużyć się domniemaniem. Pełnomocnik Strony podkreślił, iż Strona kwestionuje znaczenie złożonego oświadczenia, nie została bowiem pouczona ani zapytana czy odbiorniki mogą odbierać sygnał cyfrowy jak również pouczona co należy rozumieć przez okres używania odbiorników. Radca prawny podniósł, iż Strona jest osobą fizyczną, studentką, utrzymującą się samodzielnie, zatem na podstawie art. 2 ust. 5 u.o.a. w razie ustalenia, iż zachodzą przesłanki do ustalenia opłaty to powinna ona stanowić 30-krotność miesięcznej opłaty abonamentowej naliczonej od jednego odbiornika. Kontrola została przeprowadzona w lokalu mieszkalnym, który Strona użycza nieodpłatnie. Biorąc pod uwagę, iż kontrola miała miejsce w dniu [...] sierpnia, a odbiorniki były używane w okresie około 1 miesiąca to nie upłynął płatności pierwszej opłaty abonamentowej. Strona prowadzi sezonową działalność wynajmu pokoi. 5. Odwołanie rozpatrzył, zgodnie z właściwością, Minister Administracji i Cyfryzacji, w następstwie czego wydał w dniu [...] lutego 2014 r. decyzję Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż zgodnie z § 1 (w brzmieniu obowiązującym w dniu przeprowadzenia kontroli) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień jednostką operatora publicznego uprawnioną do przeprowadzania, na obszarze swojego działania, kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie było C. Wskazać przy tym należy, iż jakkolwiek ustawa o opłatach abonamentowych w brzemieniu z dnia kontroli wskazuje w art. 7 ust. 1, iż kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, to podkreślić należy, iż na podstawie art. 190 ust. 4 ustawy - Prawo pocztowe ww. rozporządzenie zachowało moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy. Tym samym niewątpliwie ww. rozporządzenie w dniu kontroli miało moc obowiązującą i D. zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia prawidłowo udzielił kontrolerom upoważnienia do przeprowadzenia kontroli jak również prawidłowo wydał decyzję Nr [...]. Tym samym nie znajduje uzasadnienia argumentacja pełnomocnika Strony w przedmiocie kompetencji organu 1 instancji w przedmiotowej sprawie jak również dotycząca rozporządzenia wydanego na podstawie art. 7 ust. 10 u.o.a. Organ podniósł, iż jak podkreśla się w orzecznictwie, ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. Zarówno jeden jak i drugi sposób ustalenia jest dopuszczalny, jednak informacja o tym fakcie musi znaleźć się w protokole z kontroli podpisanym przez kontrolujących i przez osobę uczestniczącą w kontroli (por. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1615/12). W przedmiotowej sprawie z treści protokołu jasno wynika, iż kontrolerzy weszli w posiadanie informacji dotyczących ilości ujawnionych odbiorników i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu w oparciu o oświadczenie Strony, która niewątpliwie zorientowana była w sprawach dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie organu podkreślić należy, iż gdyby Strona w dniu kontroli nie była w posiadaniu 10 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to uczestnicząc w kontroli nie podałaby jako okresu używania odbiorników jednego miesiąca. Organ drugiej instancji oceniając zapisy zawarte w protokole kontroli dokonane na podstawie oświadczeń Strony dał wiarę spontanicznym oświadczeniom Skarżącej uczestniczącej w kontroli. 6. Z treścią niniejszej decyzji nie zgodził się pełnomocnik Strony i złożył w dniu 25 marca 2014 r. skargę do WSA w Warszawie, w której zarzucił: A) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanieart. 7 ust. 6 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U.2005.85.728 w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013 r. i Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz.U.2005.132.1116) — poprzez błędne przyjęcie, iż w dniu [...] sierpnia 2013 r. D. S.A. był uprawniony do przeprowadzenia kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej i w jej następstwie do wszczęcia postępowania i wydania decyzji ustalającej opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. cyt. ustawy; B) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, mianowicie art. 2 ust. 2. ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych — poprzez błędne przyjęcie, iż przez pojęcie "odbiornika w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu" należy rozumieć zdolność do odbioru jakichkolwiek programów, podczas gdy w oparciu o wykładnię celowościową należy przyjąć, iż przepisy ustawy odnoszą się do możliwości korzystania z publicznego radia i telewizji; C) naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 2 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych poprzez błędne ustalenie, iż do skarżącej nie będzie miała zastosowania regulacja nakładająca obowiązek uiszczenia tylko jednej z opłat niezależnie od liczby odbiorników; D) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 8, art. 107, art. 113 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wprowadzenie do obrotu prawnego decyzji dwóch instancji wydanych w stosunku do dwóch różnych osób; E) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego: - poprzez niezgodne z zasadą prawdy obiektywnej, obowiązkiem wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i udzielania pouczeń stronie, a także z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparcie ustaleń stanu faktycznego sprawy w szczególności, iż odbiorniki telewizyjne znajdujące się pod adresem ul. Ks. B. S. [...] pozostawały w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu wyłącznie w oparciu o treść oświadczenia strony, sporządzonego według wzoru i nie zawierającego pouczenia o jego skutkach prawnych i w konsekwencji zaniechanie dalszych ustaleń, czy odbiorniki te zdolne są odbierać nadawane programy telewizji publicznej; - sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym ustalenie, iż odbiorniki pozostające w posiadaniu Skarżącej są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór wszelkich programów, a więc także programów nadawanych cyfrowo przez telewizję publiczną, podczas gdy skarżąca takiego oświadczenia nie złożyła, a także z innych dowodów to nie wynika. Wskazując na powyższe zarzuty i szczegółowo je w skardze uzasadniając, Pełnomocnik wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości w oparciu o treść art. 156 1 pkt 2 k.p.a.; względnie na zasadzie art. 145 1 pkt 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. 8. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. 4. Podstawę materialnoprawną wydanych decyzji stanowił przepis art. 5 ust. 1 i 3 u.o.a., zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, a określonej zgodnie z zapisami ustawy w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 13 kwietnia 2011 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2012 r. (Dz. U. nr 93, poz. 548 ze zm.). Skarżąca nie zgadzając się z zaskarżoną decyzją podniosła zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania. Sąd nie podzielił słuszności wykazywanych przez skarżącą uchybień oraz przytoczonej na ich poparcie argumentacji. 5. W skardze postawiono zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 6 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych i Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień poprzez błędne przyjęcie, iż w dniu kontroli [...] sierpnia 2013 r. D. S.A. był uprawniony do przeprowadzenia kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej i w jej następstwie do wszczęcia postępowania i wydania decyzji ustalającej opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Stosownie do treści § 1 w brzmieniu obowiązującym w dniu przeprowadzenia kontroli rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień jednostką operatora publicznego uprawnioną do przeprowadzania, na obszarze swojego działania, kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie było C. Co prawda ustawa o opłatach abonamentowych w brzemieniu z dnia kontroli wskazuje w art. 7 ust. 1, iż kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe, to jednak na podstawie art. 190 ust. 4 ustawy - Prawo pocztowe ww. rozporządzenie zachowało moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy. Powyższe oznacza, że D. zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia prawidłowo udzielił kontrolerom upoważnienia do przeprowadzenia kontroli jak również prawidłowo wydał decyzję Nr [...]. 6. Kolejny zarzut skargi dotyczy naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, mianowicie art. 2 ust. 2. ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych — poprzez błędne przyjęcie, iż przez pojęcie "odbiornika w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu" należy rozumieć zdolność do odbioru jakichkolwiek programów, podczas gdy w oparciu o wykładnię celowościową należy przyjąć, iż przepisy ustawy odnoszą się do możliwości korzystania z publicznego radia i telewizji. W ocenie Sądu obowiązek rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uiszczania opłat abonamentowych oraz uiszczania opłat za używanie niezarejestrowanych odbiorników wynika tylko i wyłącznie z faktu posiadania odbiorników, a okoliczność nie odbierania przez posiadacza programów publicznych, w tym brak technicznej możliwości odbioru tych programów, pozostaje bez znaczenia dla istnienia ww. obowiązków, po raz kolejny podnieść należy, iż opłaty abonamentowe uiszcza się niezależnie od tego, czy korzysta się z mediów publicznych, czy też nie. Stanowisko takie zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 11 lutego 2013 r., VI SA/Wa 2240/12: Posiadanie, w rozumieniu ustawy z 2005 r. o opłatach abonamentowych, zostało określone jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, przy czym dla nałożenia stosownych obowiązków na pracodawcę określonych w art. 7 ust. 6 tej ustawy wystarczające jest wykazanie, że odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowym zajmowanym przez jego firmę. Podobnie rozstrzygnął ten sam sąd w wyroku z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 5437/06 stwierdzając, iż opłaty abonamentowe ponoszone przez posiadaczy odbiorników telewizyjnych w całej Polsce wiążą się ściśle z posiadaniem odbiorników telewizyjnych, a nie z korzystaniem z usług konkretnej telewizji. Są świadczeniem przymusowym i bezzwrotnym o charakterze publicznoprawnym, z góry nakierowanym na realizację określonych przez ustawodawcę celów. Stanowią pozabudżetowy dochód celowy o charakterze publicznoprawnym. W wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, iż dla obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych nie ma znaczenia, czy podmiot je ponoszący zamierza korzystać, czy też korzysta, bądź nie z programów nadawanych, czy też korzysta z innych niż publiczne mediów. Powyższe oceny prawne podziela skład orzekający w niniejszej sprawie. 7. Nie jest trafny zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 2 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych poprzez błędne ustalenie, iż do Skarżącej nie będzie miała zastosowania regulacja nakładająca obowiązek uiszczenia tylko jednej z opłat niezależnie od liczby odbiorników. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 2 ust. 5 i 6 tej ustawy niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub samochodzie stanowiącym ich własność uiszcza się tylko jedną opłatę abonamentową, z tym że poprzez gospodarstwo domowe należy rozumieć zespół osób mieszkających i utrzymujących się wspólnie albo jedną osobę utrzymującą się samodzielnie. Podkreślić przy tym należy, uiszczanie 1 opłaty niezależnie od ilości posiadanych odbiorników w ramach gospodarstwa domowego nie obejmuje używania odbiorników w lokalu o charakterze handlowym, usługowym czy produkcyjnym. W przedmiotowej sprawie Skarżąca w miejscu kontroli prowadzi działalność gospodarczą w zakresie "obiekty noclegowe i turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania", na co wskazuje wpis w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Bez znaczenia natomiast pozostaje to na jakiej podstawie Skarżąca użytkuje lokal, w którym została przeprowadzona kontrola oraz to kto jest jego właścicielem. 8. Nie ma racji pełnomocnik Strony, iż w realiach niniejszej sprawy doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 8, art. 107, art. 113 k.p.a. poprzez wprowadzenie do obrotu prawnego decyzji dwóch instancji wydanych w stosunku do dwóch różnych osób. Organ II instancji podtrzymuje stanowisko, iż omyłka co do nazwiska Strony zawarta w decyzji organu I instancji miała charakter oczywisty. Organ drugiej instancji prawidłowo natomiast skierował decyzję do Pani S. G. 9. Nietrafny jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez Stronę w toku kontroli ustalono, iż posiada ona wskazaną w protokole i oświadczeniu ilość odbiorników jak również, iż są one w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Żaden przepis prawa nie przewiduje ani obowiązku sporządzenia oświadczenia, ani też nie reguluje w jakiej formie ma być ono sporządzone. Oświadczenie to jest oświadczeniem wiedzy osoby je sporządzającej o stanie faktycznym (ilości oraz zdolności odbiorników do natychmiastowego odbioru programu). Nie musi zawierać żadnych pouczeń. Oświadczenie podobnie jak protokół z kontroli podlega w toku postępowania administracyjnego ocenie z punktu widzenia art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. Zatem sposób w jaki dokonano tych ustaleń nie narusza obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a ustalone okoliczności pozwalają na zastosowanie domniemania, iż odbiorniki są używane. 10. W tej sytuacji należy uznać, że organy w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja Ministra Administracji | i Cyfryzacji oraz poprzedzająca ją decyzja D. S.A. odpowiadają prawu. 11. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.