VI SA/Wa 1497/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 27 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Skarżący – H. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2013 r. w przedmiocie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił ww. skargę, gdyż została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Niniejsze postanowienie skarżący odebrał 1 lipca 2013 r. Dnia 6 lipca 2013 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając przedmiotowy wniosek podał, że brak winy w uchybieniu terminu wynika z treści art. 112 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. z 1964 Nr 16, poz. 93 ze zm., dalej k.c.)., który nie został wzięty przez Sąd pod uwagę przy obliczaniu terminów, a obowiązek taki wynikał z art. 83 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 201 2 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Podkreślił, że decyzję odebrał 18 marca 2013 r., skargę nadał 18 kwietnia 2013 r. zatem data początkowa równa się ostatniej dacie terminu trzydziestodniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 art. 87 p.p.s.a stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Odnosząc się do terminu złożenia omawianego wniosku, Sąd za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu przyjął dzień 1 lipca 2013 r. tj. dzień odebrania przez skarżącego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2013 r. o odrzuceniu skargi. Wniosek o przywrócenie terminu został nadany przez skarżącego 6 lipca 2013 r. W konsekwencji Sąd uznał, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku został zachowany (por. postanowienia NSA sygn. akt II FZ 147/11 oraz I FZ 660/07). Kryterium braku winy, o jakim mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a, stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149, por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt II OZ 229/12). Zaznaczyć należy, że zaskarżona decyzja z dnia [...] marca 2012 r. została doręczona skarżącemu dnia 18 marca 2013 r., decyzja zawierała pouczenie o możliwości wniesienia skargi za pośrednictwem Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. Wobec powyższego ostatnim dniem do skutecznego wniesienia skargi za pośrednictwem organu był dzień 17 kwietnia 2013 r. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżący podał, że brak winy w uchybieniu terminu wynika z treści art. 112 k.c., który nie został wzięty przez Sąd pod uwagę przy obliczaniu terminów, a obowiązek taki wynikał z art. 83 § 1 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przez skarżącego art. 112 k.c. termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Jednakże przy obliczaniu wieku osoby fizycznej termin upływa z początkiem ostatniego dnia. Podkreślić należy, że termin trzydziestodniowy nie jest terminem tożsamym z terminem miesięcznym (por. postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2009r. sygn. akt I FZ 419/09 oraz postanowienie z dnia 2 marca 2007 r. sygn. akt II OZ 163/07). Z okoliczności przedmiotowej sprawy wynika, że skarżący został prawidłowo pouczony o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co jednoznacznie wynika z treści pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji. W pouczeniu tym wyraźnie wskazano, że termin do dokonania tej czynności wynosi trzydzieści dni a nie jeden miesiąc. W tej sytuacji skoro organ w sposób niebudzacy wątpliwości pouczył skarżącego o powyższym, a skarżący błędnie zrozumiał pouczenie, nie sposób uznać, że jest to okoliczność wskazująca na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy należało, stosownie do art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a orzec jak na wstępie.