VI SA/Wa 1509/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2007 r. sprawy ze skargi H. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej KGP) decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. i art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania H. D. (dalej jako skarżący) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską. W świetle powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenie do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu 5 kwietnia 2007 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia H. D. posiadanych pozwoleń na broń, w tym pozwolenia na broń palną myśliwską ze względu na uzyskaną informację o skazaniu go przez Sąd Okręgowy [...] wyrokiem z dnia [...] stycznia 2005 r. [...] zmienionym przez Sąd Apelacyjny [...] wyrokiem z dnia [...] listopada 2005 r. [...] Powyższym wyrokiem z dnia [...] stycznia 2005 r. Sąd Okręgowy [...] uznał winnym H. D. popełnienia czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 239 § 1 k.k. i za to skazał go na karę [...] pozbawienia wolności. Skarżący działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą uzyskał w sposób sprzeczny z prawem informacje o działaniach Policji, [...], przekazał je innej osobie, aby ta uprzedziła wskazane osoby o działaniach policji. Decyzją Wojewódzkiego Komendanta Policji w K. z dnia [...] maja 2007 r. cofnięto H. D. pozwolenie na broń palną myśliwską. Organ wskazał, iż H. D., posiadający pozwolenie na broń palną myśliwską dopuścił się czynu zabronionego, określonego w art. 239 § 1 k.k. Za ten czyn został skazany prawomocnym wyrokiem sądu. Zdaniem organu zachowanie takie daje podstawę do zaliczenia skarżącego do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z nim pozwoleń na broń nie wydaje się (a także cofa się już wydane) osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. [...]. Wskazał ponadto, iż akt oskarżenia przeciwko skarżącemu zawierał zarzut utrudniania postępowania karnego, [...]. Organ wskazał, iż działania skarżącego, mające na celu utrudnianie postępowania karnego i uniknięcie odpowiedzialności karnej przez popełniających przestępstwa oraz informowanie osób nieuprawnionych o działaniach Policji, świadczą o lekceważącym podejściu do porządku prawnego i godzą bezpośrednio w bezpieczeństwo i porządek prawny. Odnosząc się do pozytywnej opinii skarżącego w miejscu zamieszkania i kole łowieckim, Komendant Wojewódzki Policji w K. stwierdził, że swoim zachowaniem w przedstawionej sprawie wykazał się lekkomyślnością, która w konsekwencji doprowadziła do zagrożenia podstawowych dóbr osobistych policjantów, podejmujących działania wobec uzbrojonych bandytów. Od powyższej decyzji skarżący wniósł w terminie odwołanie. Nie kwestionując wyroku sądu skarżący wskazywał, iż Sąd Okręgowy [...] w uzasadnieniu wyroku wskazał, "iż brak jest podstaw do podzielenia poglądu reprezentowanego przez urząd prokuratorski zgodnie, z którym oskarżeni mieli wolę powiadomienia o działaniach policji członków zorganizowanej grupy przestępczej [...]." Wskazał, iż od [...] 2001 r. jest etycznym myśliwym, bierze czynny udział w ochronie łowiska przed kłusownictwem. Podkreślał, iż jest osobą dającą gwarancję właściwego użytkowania broni palnej myśliwskiej, bowiem nigdy nie był karany za napad z bronią, kłusownictwo czy groźbę bezprawną. Nie zgadzał się ze stwierdzeniem organu, iż do jego osoby istnieje obawa użycia broni myśliwskiej niezgodnie z przepisami. Powoływał się na swoją dobrą opinię koła łowieckiego oraz pozytywną opinię w miejscu zamieszkania. Zarzucał brak wykazania istnienia związku przyczynowego między obawą użycia broni palnej myśliwskiej w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego a faktem skazania go za przestępstwo utrudniania postępowania karnego z zamiarem ewentualnym. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji KGP wskazał, że skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo poplecznictwa, czyli utrudniania i udaremnienia postępowania karnego po to, by jego sprawca uniknął odpowiedzialności. Przestępstwo to może być popełnione tylko umyślnie, skarżący musiał mieć świadomość, że utrudnia lub udaremnia postępowanie, oraz, że w ten sposób pomaga sprawcy uniknąć odpowiedzialności karnej. Powołując się na uzasadnienie wyroku sądu stwierdził, iż skarżący swoim postępowaniem pośrednio naraził na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia wykonujących czynności służbowe funkcjonariuszy Policji, [...]. Organ odwoławczy podkreślił, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że w przypadku zaliczenia posiadacza pozwolenia na broń do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, należy cofnąć posiadane pozwolenie. Skarżący nie daje gwarancji, iż w przyszłości nie zlekceważy zasad bezpiecznego posiadania i używania broni palnej, stwarzając w ten sposób zagrożenie dla interesów bezpieczeństwa i porządku publicznego. Swoim nieodpowiedzialnym, ale świadomym postępowaniem stworzył pośrednio zagrożenie dla życia lub zdrowia funkcjonariuszy Policji. Skazujący go wyrok świadczy o lekceważącym stosunku do obowiązującego prawa. Popełniając tego rodzaju przestępstwo wykazał się cechami charakteru, które uzasadniają obawę możliwości stworzenia przez niego zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. KGP podkreślił też, iż od posiadaczy broni organy Policji wymagają nieskazitelnej opinii, która wiąże się przede wszystkim z poszanowaniem porządku publicznego. Odnosząc się do przedłożonych opinii, KGP stwierdził, iż nie eliminują one obawy, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji. Opinia z miejsca zamieszkania nie uwzględnia faktu, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z art. 239 § 1 k.k., uwzględnia natomiast popełnienie wykroczenia w ruchu drogowym; pozytywna opinia z koła łowieckiego nie zmienia faktu, iż skarżący nie należy do osób przestrzegających prawo. H. D., reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K.. W skardze zarzucono naruszenie: - art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez przyjęcie, iż prawomocne skazanie posiadacza broni za inne przestępstwo, niż wymienione w przepisie przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, wiąże organy Policji i uzasadnia obawę możliwości stworzenia przez niego zagrożenia dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, - art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. przez brak dostatecznego wskazania realnych przyczyn zaistnienia obawy użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powoływał się na wzorową opinię koła łowieckiego, opinię środowiskową, które wykluczają obawy o niezgodne z prawem posługiwanie się bronią. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1-6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie zawiera zamkniętego katalogu czynów przestępczych mogących uzasadniać obawę w nim wymienioną. Wskazuje na to użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Nie jest zatem wykluczona prawna możliwość negatywnej oceny osoby podejrzanej, oskarżonej lub skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa innego rodzaju, niż określone w wymienionym przepisie ustawy. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż nie jest skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwa wymienione w tym przepisie, nie zwalniała organów z obowiązku dokonania oceny z punktu widzenia powołanego przepisu. W świetle powołanego przepisu nie chodzi o związek przyczynowy z posiadanym pozwoleniem na broń palną myśliwską, tylko o ocenę, czy wobec skazania za czyn z art. 239 § 1 k.k. istnieje w rozumieniu powołanego przepisu uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Sądu ustalenia obu organów co do istnienia powyższej przesłanki (warunkującej zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy) są trafne. Organy Policji uprawnione do wydawania (cofania) pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawo do posiadania broni ma w świetle powołanej ustawy, reglamentacyjny charakter. Wydawanie pozwoleń na broń może mieć zatem miejsce w sytuacjach uznanych za szczególne, a ich cofanie winno nastąpić wówczas, gdy interes bezpieczeństwa i porządku publicznego jest zagrożony. Stąd też spoczywający na organach obowiązek dokonania wnikliwej oceny zaistniałego stanu rzeczy z punktu widzenia art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Taka też ocena została przez oba organy dokonana. Prawo do posiadania broni może posiadać tylko osoba o nieposzlakowanej opinii. Nieprzestrzeganie porządku prawnego takiej opinii przeczy. Zdaniem Sądu w przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. [...] zmienionym przez Sąd Apelacyjny [...] wyrokiem z dnia [...] listopada 2005 r. [...] został uznany winnym popełnienia czynu z art. 239 § 1 k.k., tj. utrudniania lub udaremniania postępowania karnego, pomagając sprawcy przestępstwa uniknąć odpowiedzialności karnej, polegającego na tym, iż działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą uzyskał w sposób sprzeczny z prawem informacje o działaniach Policji i przekazał je innej osobie, aby ta uprzedziła osoby, wobec których prowadzono postępowanie po to, by jego sprawca uniknął odpowiedzialności. Ustalenia ww. prawomocnego wyroku skazującego co do faktu popełnienia przez skarżącego przestępstwa były wiążące dla organu administracji. Jak trafnie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, przestępstwo to może być popełnione tylko umyślnie, skarżący musiał mieć świadomość, że utrudnia lub udaremnia postępowanie, oraz, że w ten sposób pomaga sprawcy uniknąć odpowiedzialności karnej. Skarżący swoim postępowaniem dowiódł, iż lekceważy obowiązujące prawo. Świadomie przekazał informacje o prowadzonych działaniach Policji, co mogło w pośredni sposób stworzyć zagrożenie dla życia lub zdrowia funkcjonariuszy Policji biorących udział w postępowaniu karnym. W okolicznościach niniejszej sprawy pozytywne opinie z miejsca zamieszkania i koła łowieckiego nie mogły mieć wpływu na decyzje organów Policji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrok, jaki zapadł w sprawie karnej w stosunku do skarżącego H. D., pozwalał organom Policji na uznanie, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Popełnienie przestępstwa z art. 239 § 1 k.k., okoliczności jego popełnienia były przesłankami do oceny osoby skarżącego w kontekście okoliczności składających się na bezpieczne posiadanie i korzystanie z broni. Sąd w pełni podziela stanowisko Komendanta Głównego Policji, iż od posiadaczy broni organy Policji wymagają nieskazitelnej opinii, która wiąże się przede wszystkim z poszanowaniem porządku publicznego. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (z dnia 7 kwietnia 2006 r. sygn. VI SA/Wa 274/06, LEX nr 222033), "interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musi uwzględniać fakt, że od osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających takie pozwolenia należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa. W stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Oznacza to, że każde naruszenie przepisów prawa musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego." Niewątpliwie popełnienie przestępstwa z art. 239 § 1 k.k. jest zachowaniem skierowanym wbrew obowiązującemu porządkowi prawnemu pomimo, iż nie jest przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Skazanie za przestępstwo z art. 239 § 1 k.k. świadczy o lekceważeniu prawa. Pozytywna opinia z koła łowieckiego, określona przez skarżącego jako wzorowa, jak trafnie wskazał organ nie zmienia faktu, iż skarżący nie należy do osób przestrzegających prawo. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.). Decyzja została sporządzona zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto w ocenie Sądu działania organów były oparte na prawidłowej wykładni przepisów obowiązującej ustawy o broni i amunicji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.