VI SA/Wa 1526/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. Sp. j. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej M. Sp. j. z siedzibą w G. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania M. Sp. j. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł. Wyrokiem z dnia 18 listopada 2014 r. wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1164/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyniku rozpoznania skargi wniesionej przez spółkę, uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że przy jej wydaniu organ naruszył przepisy prawa procesowego. Rozpoznając ponownie sprawę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 27 stycznia 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 4 pkt 22, art. 92 a ust. 1 - 6, art. 92 b, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414), lp. 5.1, lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 5.4, lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 6, art. 7, art. 8 Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r., oraz ogłoszenia jednolitego tekstu tej umowy (Dz. U. 1999 nr 94 poz. 1087 ze zm.), art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. Sp. j utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000. Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień. Naruszenia ustalono podczas kontroli przedsiębiorstwa, przeprowadzonej w dniach [...].06.2013 r.- [...].07.2013 r., a zostały one stwierdzone i utrwalone w protokole kontroli nr [...] z dnia [...].07.2013 r. GITD przytoczył treść art. 92 a ust. 3, ust. 4 i ust. 5 i ust. 6, art. 92 b ust. 1-2, art. 92, art. 92 c ust. 1, art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym przywołał treść art. 8 ust. 1-4 i 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. oraz art. 8 umowy AETR, wyjaśniając, że konsekwencją jest treść lp. 5.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku karą pieniężną w wysokości 100 złotych o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. Organ odwoławczy zważył, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z tachografu cyfrowego i danych z karty kierowcy zostało udowodnione skrócenie dziennego czasu odpoczynku kierowców P. M. dnia [...].04.2013 r. o 3 godziny i 14 minut, dnia [...].04.2013 r. o 4 godziny i 31 minut, dnia [...].04.2013 r. o 1 godzinę i 09 minut, oraz K. R. dnia [...]. 04 .2013 r. o 2 godziny i 06 minut, dnia [...].05.2013 r. o 7 godzin i 06 minut. Odnosząc się do wyjaśnień strony stwierdził, że utrudnienia w ruchu, związane z okolicznością przekraczania granicy, są okolicznościami, które powinno brać się pod uwagę planując trasę a kierowca nie może wykonując przewozy na trasie, na której przekracza granicę nie przestrzegać przepisów dotyczących czasu pracy kierowców W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, iż kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie w łącznej wysokości 3.900 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia lp.5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wskazał na treść art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. oraz art. 7 umowy AETR. wyjaśniając, że konsekwencją jest treść lp. 5.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy karą pieniężną w wysokości 150 złotych o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następne rozpoczęte 30 minut. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z tachografu cyfrowego, danych z karty kierowcy K. R., że w dniu [...].05.2013 r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 43 minuty i nie dał wiary na okoliczność prowadzenia pojazdu z płonącą oponą przez prawie 2 godziny dodając, że strona w toku kontroli nie przedłożyła dowodu w postaci adnotacji ze straży pożarnej o udzielonej pomocy kierowcy i interwencji w pożarze jaki miał miejsce w pojeździe skarżącego. Tym samym kara pieniężna za w/w naruszenie w łącznej wysokości 750 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustaw o transporcie drogowym organ powołał się na art. 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 07.06.2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady i art. 6 ust. 1 umowy AETR. Wyjaśnił, że konsekwencją jest treść lp. 5.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu karą pieniężną w wysokości 100 złotych o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. Organ uznała, że zostało udowodnione na podstawie materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych, że kierowca K. R. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu w dniu [...].05.2013 r. o 40 minut, w dniu [...]. 05. 2013 r. o 22 minuty, w dniu [...]. 05. 2013 r. o 1 godzinę i 56 minut i odniósł się do złożonych przez stronę wyjaśnień, uznając, że nie zasługują one na uwzględnienie a zatem kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie w łącznej wysokości 500 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia z lp. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ przytoczył treść art. 8 ust. 1 i 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. oraz art. 6 ust. 1 umowy AETR, konsekwencją których jest treść lp. 5.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku karą pieniężną w wysokości 50 złotych o czas do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości 100 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. Organ zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych kierowcy P. M., iż kierowca w przyjętym okresie rozliczeniowym [...].04.2013 r.- [...].04.2013 r., skrócił tygodniowy okres odpoczynku o 7 godzin i 27 minut, natomiast kierowca C. L. w przyjętym okresie rozliczeniowym [...].04.2013 r.- [...].04.2013 r., skrócił tygodniowy okres odpoczynku o 6 godzin i 38 minut. Zatem kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie wynosi 750 złotych. Odnośnie naruszenia lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wskazał na treść art. 13 i 14 ust. 2 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., oraz art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r. i podniósł, że konsekwencją jest treść lp. 6.3.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy dzień . Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci: protokołu z okazania dokumentów z dnia [...].06.2013 r., że przedsiębiorca nie okazał wykresówek lub też danych cyfrowych sczytanych z kart kierowców i z tachografów zainstalowanych w pojazdach: z pojazdu o nr rej. [...] za dni: 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31 kwietnia 2013r., 01, 02, 03, 04, 05, 06, 07, 08, 09, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24 maja 2013 r. (łącznie 32 dni). Jednocześnie organ ustalił, iż w tych dniach pojazdem jeździł kierowca K. R. Odnosząc się do wyjaśnień przedsiębiorcy, iż nie zna on przyczyn wadliwego działania tachografu, który nie zarejestrował wszystkich aktywności jak również nie jest zobligowany do analizy plików cyfrowych pobranych z tachografu cyfrowego organ odwoławczy wskazał na treść rozdziału I załącznika IB Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985r.ze zm.), wczytywanie danych oznacza: kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanego w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty do tachografów, które są niezbędne do ustalenia zgodności z przepisami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006. Producenci przyrządów rejestrujących tachografów cyfrowych oraz producenci urządzeń skonstruowanych i przeznaczonych do wczytywania zbiorów danych podejmują wszelkie racjonalne działania zapewniające wczytanie takich danych z minimalnym opóźnieniem dla przedsiębiorstw transportowych lub kierowców. Wczytywanie danych nie może zmienić ani skasować zapisanych danych. Natomiast z definicji zawartej w ww. rozporządzeniu, urządzenie rejestrujące oznacza: całość urządzeń zamierzonych do instalowania w pojazdach drogowych w celu automatycznego lub półautomatycznego pokazywania, rejestrowania i zapamiętywania szczegółowych danych o ruchu takich pojazdów i o pewnych okresach pracy osób kierujących tymi pojazdami. Jednocześnie z ogólnej charakterystyki zawartej w akapicie 1 pkt. 1 rozdziału II załącznika IB Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, wynika, iż celem urządzenia rejestrującego jest rejestrowanie, przechowywanie, wyświetlanie, drukowanie i wyprowadzanie danych związanych z czynnościami wykonywanymi przez kierowcę. Powyższe określa jaki zbiór danych ma być wczytany a następnie przechowywany. W ocenie organu odwoławczego argumentacja strony, iż nie ma ona obowiązku weryfikacji jakie dane zostały wczytane, nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem przedsiębiorca ma obowiązek regularnego sczytywania danych z kart kierowców jak i z pojazdów, jak również obowiązkiem przedsiębiorcy jest analiza sczytanych danych mająca na celu chociażby kontrolę nad pracą kierowców pod kątem przestrzegania przez nich obowiązujących przepisów. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie w łącznej wysokości 16.000 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ II instancji stwierdził, że są niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione. Dowody przedstawione przez stronę w toku postępowania (oświadczenia kierowców o tym, iż zostali przeszkoleni i zobowiązują się do przestrzegania przepisów, umowy o pracę, czy też zakres obowiązków kierowcy) nie potwierdzają w ocenie organu spełnienia przesłanek określonych w art. 92 b ustawy. Samo przeszkolenie nie jest wystarczające aby kierowcy przestrzegali przepisów, konieczny jest również odpowiedni nadzór nad ich pracą oraz regularna kontrola czy to wykresówek czy też danych cyfrowych z kart kierowców pod katem przestrzegania czasu pracy, odpoczynków jak i przerw. Faktu tego nie potwierdzają również dokumenty takie jak oświadczenia kierowców o tym, iż zapoznali się z treścią rozporządzenia 561/2006, ustawy o czasie pracy kierowców, umowy AETR, rozporządzenia 3820/85. Nadto przedsiębiorca nie przedstawił w postępowaniu dokumentów takich jak zlecenia przewozowe, listy przewozowe itp. z których wynikałoby jednoznacznie, że przedsiębiorca podejmował się wykonywania takich zadań przewozowych, których realizacja nie pociągała za sobą naruszenia przez kierowcę przepisów rozporządzenia 561/2006. W ramach przesłanek określonych w art. 92b ustawy mieści się również organizacja pracy czyli m.in. wyznaczanie kierującym takiej ilości przewozów oraz ilości załadunków i rozładunków by mogli oni odbierać prawidłowe odpoczynki, przerwy aby nie przekraczać czasu jazdy. Organ podkreślił, że takich dowodów na właściwą organizację strona nie przedstawiła. Zdaniem organu brak jest również podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym za względu na fakt, iż do naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec okoliczności dysponowania przez stronę wszelką dokumentacją czasu pracy kierowców. Strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Przedsiębiorca tak powinien organizować pracę kierowców, aby otrzymywali oni takie zadania przewozowe, które mogliby zrealizować zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi czasu pracy kierowców, a nie kierowali się innymi priorytetami. GITD stwierdził także, że znowelizowany art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wskazuje na tożsame przesłanki z tymi wyrażonymi w poprzednim stanie prawnym (sprzed 01.01.2012 r.) art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym i powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r. (sygn. akt II GSK 989/08) podniósł, iż brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Prowadzenie właściwej kontroli pracy kierowców leży w interesie przedsiębiorcy. Normodawca nie określa katalogu czynności jakich należy dokonać aby prawidłowo zabezpieczyć pracę kierowców, wobec tego mogą być to zarówno kontrole telefoniczne, GPS czy też inne formy oddziaływania przedsiębiorcy na prawidłowe zachowania kierowców. Organ podkreślił, że na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek prawidłowej organizacji czasu pracy kierowcy i wobec tego na przedsiębiorcy spoczywa również obowiązek kontroli kierowcy. Zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia 561/2006 to właśnie przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. Zgodnie z art. 10 ust. 3, rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa. Na poparcie swojej argumentacji organ wskazał na wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 marca 2008 r., sygn. TK SK 75/06, oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 976/09. Wyjaśnił, że zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym za naruszenie przepisów, odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca jak i kierowca, co potwierdza treść art. 92 ust. 1 oraz art. 92 a ust. 1 w/w ustawy. Stwierdził, iż organ I instancji w sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa, pouczył także stronę o przysługujących jej prawach, natomiast przesłuchanie przedsiębiorcy oraz zatrudnionych kierowców, uznał za niecelowe, bowiem organ I instancji zgromadził wszystkie dowody i w sposób wyczerpujący wyjaśnił okoliczności mające znaczenie dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy. Przesłuchania ww. osób nie wniosłyby nowych okoliczności do sprawy a jedynie przedłużyłyby toczące się postępowanie. Wywodził, że wyrok Sądu Rejonowego w G. Wydział VI Karny z dnia [...] kwietnia 2013 r. sygn. [...] pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. Sp. j, zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi argumentował m.in., że nie miał wpływu na powstanie naruszeń. Wywodził, że organ nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku tut. Sądu z dnia [...] listopada 2014 r., a wykonując czynności w sprawie nie wykazał się obiektywizmem i nie wyjaśnił wszystkich istotnych wątpliwości. W ocenie skarżącego organ kontrolny przed podjęciem decyzji, winien był rozpoznać sprawę mając na uwadze kwestię uwzględnienia art. 92b i art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Stwierdził, że okoliczności, które spowodowały przekroczenia obowiązujących kierowców norm wypełniają przesłanki wskazane przez ustawodawcę i uwalniają zarówno skarżącego jak i kierowcę od poniesienia odpowiedzialności. Postępowanie administracyjne jest jaskrawym złamaniem gwarancji procesowych przysługujących stronie postępowania administracyjnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W każdym ze stwierdzonych naruszeń kierowcy postępowali zgodnie z obowiązującymi normami względem zachowania się kierowcy wobec zaistnienia okoliczności, których ani skarżący ani kierowca przed rozpoczęciem wykonywania przewozu przewidzieć nie mogli. Kierowcy wielokrotnie przekraczali granicę Państwa gdzie nie ma terminali na których mogą bezpiecznie wykonać odpoczynki, natomiast zaplanowane trasy musiały być wielokrotnie weryfikowane z powodów nieprzewidywalnych czasów oczekiwania na przejściach granicznych. Większość ze stwierdzonych naruszeń dotyczy problemów związanych z przekraczaniem granicy polskiej a zdarzenia które je spowodowały miały charakter incydentalny. Kierowcy postępowali zgodnie z przyjętą Wytyczną nr 3 Komisji - PRAWO SOCJALNE W TRANSPORCIE DROGOWYM - Rozporządzenie (WE) nr 561/2006, dyrektywa 2006/22/WE, rozporządzenie (EWG) nr 3821/85, odnoszącą się do dziennego lub tygodniowego odpoczynku w obszarach stref przygranicznej (artykuł: 4 lit. d) i f) rozporządzenia (WE) nr 561 /2006). W ocenie skarżącego działanie organu prowadzi do wypaczenia sensu przepisu zawartego w art. 92b i art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Ustalenia organu, odnoszące się do dokumentów zgromadzanych w postępowaniu, polegające na odmowie zwolnienia strony skarżącej od odpowiedzialności administracyjnej, jest krzywdzące i niezasadne i w konsekwencji narusza art. 7, 77, 75 § 1 i 107 k.p.a. Skarżący podkreślił, że w toku postępowania przedstawił wiele dowodów potwierdzających właściwą organizację i dyscyplinę pracy w firmie. Ponadto podczas kontroli organ miał całkowity dostęp do wszelkiej dokumentacji potwierdzającej powyższe. Zarówno organ kontrolny jak i odwoławczy nie wyjaśnił rzetelnie wszelkich okoliczności, które w ocenie strony mają zasadnicze znaczenie wobec podjętego rozstrzygnięcia w sprawie. Wyjaśnienie dogłębne wszelkich kwestii wskazałoby bezsprzecznie, że zlecone kierowcom zadania transportowe można było wykonać ze znaczną rezerwą czasową. Skarżący stwierdził, że postępowanie poszczególnych organów potwierdza, że organy nie działały w kierunku zachowania słusznego interesu strony. Podkreślił, że przed przystąpieniem do wykonywania przewozu drogowego każdy kierowca jest kontrolowany pod względem posiadanych uprawnień jak również obowiązku wykonania szkolenia, badania lekarskiego i psychologicznego. Ponadto, organizuje dodatkowe dla kierowców szkolenia stanowiskowe i szkolenia wewnętrzne dotyczące wszelkich niezbędnych i wymaganych przepisów dotyczących przewozów drogowych i kontroluje ich przestrzeganie. W przypadku stwierdzenia niestosowania się do w/w wyciąga konsekwencje, poprzez upomnienia, nagany, a niejednokrotnie rozwiązuje umowę o pracę z kierowcami łamiącymi przepisy. Nadrzędnym dla skarżącego jest, aby kierowcy wykonujący przewozy na jego rzecz stosowali się do norm ich obowiązujących, co przedkłada się na wzrost bezpieczeństwa na drogach. Ponadto przed każdym wyjazdem w trasę, udziela kierowcy szczegółowego instruktarzu, a w szczególności omawia trasę ze wskazaniem miejsc postojowych oraz wartości wykonywanych przerw, odpoczynków, czasu prowadzenia pojazdu z uwzględnieniem znacznych rezerw czasowych. Posiadana dokumentacja kierowców bezspornie potwierdza, znacznie wcześniejsze reagowanie na stwierdzone podczas kontroli naruszenia, poprzez zastosowane formy dyscyplinowania kierowców. Ponadto faktyczne okoliczności, które wystąpiły podczas realizacji zadań transportowych wypełniały zastosowanie art. 12 rozporządzenia 561/2006 r oraz art. 9 Umowy ATER. Dodał, że podstawa prawna wydanego rozstrzygnięcia winna być skonstruowana w taki sposób, aby możliwe było ustalenie, jakie konkretnie przepisy zastosował organ przy jej wydawaniu tymczasem nie ma najmniejszej wiedzy po wykonanej kontroli co winny jest zmienić w systemie organizacji pracy aby ten aspekt w ocenie organu mógł być uznanym w przyszłości. Wywodził, że błędnie ustalono stan faktyczny dotyczący okoliczności, które spowodowały naruszenia czasu pracy kierowców na podstawie których naliczono karę administracyjną. W uzasadnieniu decyzji administracyjnej organ I jak i II instancji dokonał swobodnej interpretacji słownej dopasowując do treści naruszenia stan faktyczny nie uwzględniając przesłanek wynikających z art. 92b i art. 92 c utd. Argumentował, że toku prowadzonego postępowania wykazał, że nieokazanie tylko i wyłącznie pewnego okresu pobranych danych z tachografu jest wynikiem kontroli drogowej, podczas której zablokowano możliwość pobrania pewnej części danych z tego tachografu .Wskazał, że przed kontrolą w przedsiębiorstwie, stwierdził nieprawidłowość dotyczącą tachografu i niezwłocznie udał się do serwisu. Potwierdzono tam fakt wystąpienia usterki, nie potrafiono wyjaśnić przyczyny, niemniej jednak wykonano prace związane z diagnostyką urządzenia. Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Jak to już wyżej wskazano omawiana sprawa była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 18 listopada 2014 roku wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1164/14 uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł., uznając, że przy jej wydaniu organ naruszył przepisy prawa procesowego. Wyrok, o którym wyżej mowa jest prawomocny, albowiem nie był przedmiotem skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, do której złożenia był uprawniony także organ administracji. Tak więc, organ administracji rozpoznając ponownie sprawę był związany oceną prawną zawartą w powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W szczególności przy ponownym rozpoznawaniu sprawy miał w sprawie zastosowanie przepis art. 153 ppsa. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W świetle tego przepisu ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, przy czym ocena ta i wskazania, co do dalszego postępowania zostają sformułowane w uzasadnieniu orzeczenia, które w tym zakresie wykazuje moc wiążącą. Wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy. Ocena prawna jest wiążąca, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. Natomiast traci ona moc wiążącą: 1) w razie zmiany stanu prawnego, 2) w przypadku zmiany (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych sprawy, 3) oraz po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Można dodać, iż w świetle stanowiska zajętego w literaturze niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w powołanym przepisie byłoby naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a). (por. A. Kabat (w:) Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, komentarza, Warszawa 2005, str. 347). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż rozpoznając ponownie sprawę organ nie zastosował się do zaleceń zawartych we wskazanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu którego Sąd zauważył, że już na etapie postępowania administracyjnego przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji skarżący, w wyjaśnieniach z dnia [...] lipca 2013r. (dzień po kontroli), sygnalizował przyczynę niemożności przedłożenia w czasie kontroli danych z tachografu zamontowanego w pojeździe nr rej. [...]. Do wyjaśnień tych załączył odzyskane przez serwis dane z tachografu z dni [...] kwiecień, [...] maja, [...] maja i [...] maja 2013 r., a więc za dni, za które w czasie kontroli stwierdzono nieprzedłożenie tych danych. Nadto, w wykonaniu wezwania organu z dnia [...] lipca 2013 r. skarżący przedłożył w dniu [...] sierpnia 2013 r. (data wpływu do organu) oświadczenie z dnia [...] lipca 2013 r. "R" Serwis Tachografów, w którym serwis stwierdzał, że zgłoszono pojazd m-ki [...] nr rej. [...] celem pobrania danych z jego tachografu za okres od 23 kwietnia 2013 r. do 25 maja 2013 r. Serwis podał, że po kilku próbach pobrania danych z tachografu za wymieniony okres brak jest kompletnych jego zapisów (m.in. brak jest zapisu dotyczącego czynności kierowcy). Zalecono więc pobrać dane z tachografu po kilku dniach i przekonać się czy tachograf będzie poprawnie rejestrował. Uzyskane dane z tachografu w czasie jego oględzin w tym serwisie skarżący załączył do oświadczenia serwisu i dane te pokrywają się (co do dat odzyskanych danych), zgodnie z ustaleniami organu, z danymi załączonymi do wyjaśnienia skarżącego z dnia [...] lipca 2013 r. Skarżący załączył także fakturę z dnia [...] maja 2013 r. za zakupiona oponę i oświadczenie kierowcy K. R. o przypadku zapalenia się opony w kierowanym przez niego pojedzie w dniu [...] maja 2013 r. Na przedłożonych odzyskanych wydrukach z tachografu pojazdu [...] istnieją adnotacje kierowcy o przekroczeniu czasu pracy i czasu jazdy, m.in. z powodu "pożaru opony" (adnotacja z dnia [...] maja 2013 r.). Dokumenty te zawarte są w ustaleniach organu administracji, jednakże w zaskarżonej decyzji brak jest, z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., odniesienia się do nich, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdził także, że skarżący w wyjaśnieniach z dnia [...] lipca 2013 r., jak i w odwołaniu podnosił kwestię wadliwego działania tachografu, która była przyczyną niemożności odzyskania wszystkich danych za okres od 23 kwietnia do 24 maja 2013 r. Niemniej jednak organ administracji za cały ten okres (nie biorąc pod uwagę chociażby danych przedłożonych w wyjaśnieniach z [...] lipca 2013 r. i przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2013r.) nałożył na skarżącego karę pieniężną za nieokazanie danych za całe 32 dni. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji powinien uwzględnić wszystkie ustalenia z odniesieniem się do argumentów skarżącego dotyczących stanu faktycznego, by wydać decyzję zgodnie z wymienionym przepisami postępowania, uzasadnioną stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie ustalenia organu administracji nadal nie znalazły w pełnym zakresie odzwierciedlenia w zaskarżonej decyzji. Organ ograniczył swoje stanowisko w zasadzie do powielenia swojej argumentacji zawartej w decyzji uchylonej omówionym wyżej wyrokiem do ponownego rozpoznania. W konkluzji należy stwierdzić, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego naruszył art. 153 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji przeprowadzając postępowanie administracyjne uwzględni przestawione wyżej rozważania. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji orzeczenia, o zwrocie kosztów postępowania postanowił w oparciu o art. 200 p.p.s.a.