VI SA/Wa 1541/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18 % alkoholu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...] 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego J. S. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. VI SA/Wa 1541/12 Uzasadnienie Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2010r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2009r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] kwietnia 2009 r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zwierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, powyżej 4,5% do 18% alkoholu i powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie monopolowym usytuowanym przy pl. [...], udzielonego J.S. decyzją Prezydenta [...] z [...] listopada 2004 r., z terminem ważności od 1 grudnia 2004 r. do 30 listopada 2014 r. Postępowanie wszczęto z uwagi na ujawnienie w dniu [...] marca 2009 r. przez funkcjonariuszy VII Oddziału Terenowego Straży Miejskiej [...] przypadku sprzedaży napojów alkoholowych osobie nietrzeźwej w przedmiotowej placówce. Zgodnie z notatką urzędową dwaj funkcjonariusze Straży Miejskiej w dniu [...] marca 2009 r. ok. godz. 18. zauważyli mężczyznę wychodzącego ze sklepu. Mężczyzna ten szedł niepewnym krokiem, chował coś do kieszeni kurtki. Z uwagi na podejrzenie, że mężczyzna dokonał zakupu alkoholu, strażnicy miejscy poprosili o okazanie tego co zakupił, a następnie wylegitymowali go. W wyniku interwencji funkcjonariusze ustalili, że Z. G. posiadał przy sobie wódkę "Arctica" o poj. 200 ml. W trakcie rozmowy od mężczyzny strażnicy wyczuli woń alkoholu. Zatrzymany opisał ekspedientkę, która sprzedała mu alkohol. W trakcie oczekiwania na patrol policyjny funkcjonariusze Straży Miejskiej weszli do sklepu, w którym przebywały dwie pracownice. Z. G. wskazał jedną z nich. Była to B. K. Po przewiezieniu do Komendy Rejonowej Policji [...] poddano Z. G. badaniu alkomatem. Mając na celu ustalenie, czy doszło do sprzedaży napojów osobie nietrzeźwej, wbrew zakazowi sformułowanemu w art. 15 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Po jego przeprowadzeniu organ I instancji decyzjami z dnia [...] października 2009 r. uznając, że w dniu [...] marca 2009 r. w sklepie monopolowym przy pl. [...] prowadzonym przez J.S. dokonano sprzedaży napojów alkoholowych osobie nietrzeźwej, cofnął zezwolenia wydane w dniu [...] listopada 2004r. W uzasadnieniu decyzji organ przywołał treść przepisu art. 15 ust.1 pkt 1 oraz art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy stwierdzając, że fakt sprzedaży alkoholu rzeczywiście miał miejsce, co ustalono na podstawie zeznań świadków oraz wydruku z kasy fiskalnej sklepu. Zdaniem organu, wydane przez prokuraturę postanowienie o umorzeniu dochodzenia nie mogło przesądzić o rozstrzygnięciu sprawy. Prokuratura w swoim postępowaniu oparła się na zeznaniach ekspedientek, którym to organ nie dał wiary. Natomiast brak paragonu nie był w przypadku postępowania administracyjnego dowodem rozstrzygającym o tym czy sprzedaż miała rzeczywiście miejsce, skoro fakt sprzedaży potwierdzały zeznania pozostałych świadków, a ponadto została udokumentowana na wydruku z kasy fiskalnej. J. S. złożył odwołanie od powyższych decyzji Prezydenta m. [...]. Zarzucił im naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem strony zgromadzony materiał dowodowy był niespójny, a jego całokształt nie dawał podstaw do zastosowania sankcji wynikającej z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zdaniem strony, organ nie wziął pod uwagę faktu umorzenia postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009r. przez Prokuraturę Rejonową [...] dochodzenia prowadzonego w sprawie podejrzenia o popełnienie przestępstwa przez B.K. polegającego na sprzedaży alkoholu osobie, której zachowanie wskazywało, że znajduje się w stanie nietrzeźwości tj. o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Postępowanie umorzono z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa, a w szczególności brak dowodu zakupu oraz spójne zeznania obu ekspedientek. Odrzucając te dowody organ niedostatecznie uzasadnił swoje stanowisko. Decyzjami z [...] marca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], utrzymało w mocy decyzje organu I instancji . W uzasadnieniu wydanej decyzji, odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wyjaśnił, iż postępowanie było prowadzone w sposób wyczerpujący i wnikliwy, nie noszący znamion naruszenia przepisów postępowania. W kontekście odrębności postępowań karnego i administracyjnego organ podkreślił, iż w postępowaniu karnym stosuje się procedury określone przepisami kodeksu postępowania karnego - co inaczej określa pozycję procesową osób uczestniczących w postępowaniu, zaś podstawę materialną stanowi art. 43 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Natomiast w postępowaniu administracyjnym są stosowane inne procedury i podejmowane przez organ administracji publicznej czynności zmierzające do ustalenia zaistnienia podstaw do cofnięcia udzielonego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych (art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi). J.S. zaskarżył wszystkie decyzje wydane w dniu [...] marca 2010 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] cofające koncesje, jednakże z powodu nieopłacenia skarg od decyzji cofających koncesje na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% alkoholu oraz piwa i powyżej 4,5% do 18% alkoholu z wyjątkiem piwa, skargi te Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniami z dnia 30 lipca 2010 r. w sprawach (odpowiednio) VI SA/Wa 1208/10 i VI SA/Wa 1209/10, odrzucił. Do rozpoznania pozostała skarga na decyzję SKO [...] z [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] cofająca koncesję na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu. Wyrokiem z dnia 6.12.2010r. sygn. akt VI SA/Wa 1210/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.S. Oddalając skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż faktycznie, jak podkreślał organ administracji, pomiędzy postępowaniem karnym i postępowaniem administracyjnym występują istotne różnice. Dalej WSA podkreślił, że w postępowaniu administracyjnym przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /art. 15 ust. 1 pkt 1 i art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) wymagają jedynie ustalenia, że w sklepie doszło do sprzedaży alkoholu osobie, której zachowanie wskazuje, że znajduje się w stanie nietrzeźwości. Organy administracji zdaniem Sądu orzekającego w I instancji takie ustalenia przeprowadziły. WSA zaznaczył, że osoba podejrzana o to, że znajduje się w stanie nietrzeźwości została zatrzymana przez straż miejską natychmiast po wyjściu ze sklepu chowając coś do kieszeni, czym okazała się butelka wódki. Osoba zatrzymana oświadczyła, że w sklepie, z którego wychodziła zakupiła ten alkohol. Po wejściu do sklepu wskazywała co prawda na różne ekspedientki (jak to wynika z ich zeznań), które alkohol ten jej sprzedały, lecz nie ulega, zdaniem WSA wątpliwości, że alkohol nabyła w przedmiotowym sklepie. W zakresie tych ustaleń organu administracji WSA wskazał na wydruki z kasy fiskalnej sklepu złożone przez skarżącego. Wydruki te, jak wskazał obejmują przedział czasowy pomiędzy godziną 17.50 i 18.50, a więc czas w którym straż miejska zatrzymała wychodzącego ze sklepu z alkoholem i weszła z nim do sklepu w celu ustalenia czy zakupił w nim ten alkohol. Z wydruków tych wynika, że w tym przedziale czasowym w sklepie zakupiono dwa razy wódkę "Arctica" w opakowaniu 0.2 I jednakże tylko w jednym przypadku zakupiono wyłącznie wódkę w opakowaniu tej pojemności, gdyż w drugim przypadku nabywca alkoholu kupił dodatkowo wódkę m-ki Korona w opakowaniu 0.5 I. Zatrzymana przez straż miejską osoba miała przy sobie wyłącznie wódkę m-ki "Arctica" w opakowaniu o poj. 0.2 I, a więc zgodnie z ustaleniami organu administracji, zdaniem Sądu I instancji miała alkohol zakupiony także w przedmiotowym sklepie. W ciągu tych zdarzeń organy Policji przeprowadziły dowód na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu stwierdzając, że nabywca alkoholu był w stanie nietrzeźwości. Ten fakt zdaniem, WSA można było stwierdzić także po zachowaniu tej osoby, co zostało opisane w zeznaniach strażników miejskich i ta okoliczność odpowiada wymaganiom art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy. W związku z powyższym, zdaniem Sądu i instancji zastosowanie przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przez organ zezwalający było obowiązkowe. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku J. S. domagał się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 18 ust 10 pkt 1 lit a ustawy z 26 października 1982r o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, poprzez zastosowanie dyspozycji tej normy, w sytuacji gdy nie wynikało to ze stanu faktycznego ;. 2. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 ustawy p.p.s.a. naruszenie przepisów proceduralnych, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ustawy p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że zaskarżona decyzja naruszała przepisy postępowania administracyjnego tj. art. 6, 7, 8 , 77§1 80, 107 §3 kpa, a zatem powinna zostać uchylona. Wyrokiem z dnia 29.05.2012r. sygn. akt II GSK 621/11 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznając, że cofnięcie przedmiotowego zezwolenia znajduje uzasadnienie w prawidłowo przeprowadzonym, z poszanowaniem reguł postępowania dowodowego, określonych kpa, postępowaniu, Sąd I instancji nie dostrzegł, jego wadliwości, która jak słusznie podniesiono w skardze, skutkowała naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W przepisie tym określony został brak dostatecznych podstaw faktycznych do ścigania karnego jako warunek dopuszczalności postępowania w sprawie. A więc przesłanki odnoszącej się do sfery faktów, skoro prowadzi do umorzenia postępowania w sytuacji, gdy czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia, co nie jest obojętne dla przyjęcia zaistnienia podstaw do cofnięcia pozwolenia na sprzedaż alkoholu w sprawie administracyjnej. Skoro jak wskazano w sprawie, postępowanie karne toczyło się w oparciu o ten sam materiał dowodowy i ustalenia faktyczne, co postępowanie administracyjne i nie wykazano w nim, że doszło do "nielegalnej" sprzedaży alkoholu w sklepie skarżącego, mając na uwadze w szczególności brak dowodu zakupu alkoholu i spójne zeznania obu ekspedientek, organ administracyjny zapoznając się uprzednio z materiałami zgromadzonymi w tym postępowaniu, winien przeprowadzić ponownie postępowanie dowodowe rozpatrując go w całości nie zaś jedynie, jak uczyniły to organy administracji, a co zaaprobował i czemu dał wyraz w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Sąd I instancji, ograniczając się do zapisów czynności związanych bezpośrednio z interwencją funkcjonariuszy straży miejskiej. Wskazując na istotne rozbieżności między wynikami obu postępowań toczących się w oparciu o te same dowody i ustalenia faktyczne, nie do odparcia jest zarzut skarżącego o zignorowaniu ustaleń dokonanych w postępowaniu karnym i interpretacji stanu faktycznego przez organy administracyjne bez przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego. Nie ulega wątpliwości autonomia obu postępowań ( karnego i administracyjnego ) oraz brak podstaw prawnych związania rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu administracyjnym wydanym uprzednio rozstrzygnięciem o umorzeniu postępowania w sprawie karnej. Nie mniej dowody przeprowadzone w postępowaniu karnym, zakończonym postanowieniem o umorzeniu postępowania, wobec braku danych, dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa ( art. 17 §1 pkt 1 kpk) nie mogą zostać zignorowane. Dokonanie zaś ustaleń stanu faktycznego, w celu bezspornego wyjaśnienia czy w punkcie sprzedaży został sprzedany alkohol osobie, której zachowanie wskazywało na stan nietrzeźwości, nie mogło zostać dokonane jedynie w oparciu o odmienną interpretację dowodów zgromadzonych w postępowaniu karnym oraz bez odniesienia się do istotnych rozbieżności w zeznaniach świadków: ekspedientek ze sklepu alkoholowego zaprzeczających by do sprzedaży alkoholu w sklepie doszło, zeznań zatrzymanego Z. G. - co do okoliczności jego zatrzymania oraz funkcjonariuszy straży miejskiej, w zeznaniach których rozbieżności dotyczą stanu, w jakim znajdował się zatrzymany i podejrzany o zakup alkoholu mężczyzna. Z uwagi na powyższe przeprowadzone przez organy administracji, z naruszeniem wskazanych w skardze kasacyjnej art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 kpa postępowanie dowodowe nie uzasadniało sprzecznej z ustaleniami organów ścigania oceny stanu faktycznego. Tym samym aprobując w ramach badania legalności zaskarżonej decyzji rozstrzygniecie organu administracyjnego, WSA w Warszawie oddalając skargę J. S. na decyzję w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych dopuścił się naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Odnosząc się zaś do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przez organ prawa materialnego, NSA wskazuje, że stwierdzenie powyższego na obecnym etapie sprawy nie jest możliwe, albowiem warunkiem formułowania zarzutów naruszenia prawa materialnego - art. 15 ust 1 pkt 1 w związku z art. 18 ust 10 pkt 1 lit a ustawy z 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, jest prawidłowe i wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Na rozprawie przed Sądem w dniu 10.10.2012r. pełnomocnik skarżącego poparł wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Sąd stwierdza, że skarga jest zasadna. Przede wszystkim należy stwierdzić, że Sąd ponownie rozpoznając skargę był związany, stosownie do art. 190 p.p.s.a wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny we wspomnianym wyżej wyroku z dn. 29.05.2012r. Niezależnie od powyższej zasady prawnej Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę aprobuje poglądy i oceny wyrażone przez NSA co naruszeń przepisów postępowania przez organy administracji w prowadzonym przez nie postępowaniu w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art.145§1 pkt.1 lit."c" p.p.s.a. Nie do zaakceptowania jest bowiem sytuacja, gdy do ustalenia stanu faktycznego w celu stwierdzenia czy w punkcie sprzedaży został sprzedany alkohol osobie, której zachowanie wskazywało na stan nietrzeźwości, mogło być dokonane jedynie w oparciu o odmienną interpretację dowodów zgromadzonych w postępowaniu karnym oraz bez odniesienia się do istotnych rozbieżności w zeznaniach świadków , którzy uczestniczyli w zdarzeniu będącym przedmiotem postępowania. Organy administracji powinny odnieść się do wyników i ustaleń postępowania karnego / dochodzenia / w którym Policja ustaliła, że mężczyzna który był podejrzewany o " nielegalny" zakup alkoholu, chciał kupić w sklepie prowadzonym przez skarżącego kartę telefoniczną a nie alkohol. Nie posiadał przy sobie dowodu zakupu alkoholu w danym sklepie. Dodatkowo stwierdzono, że w notatce urzędowej strażników Straży Miejskiej sporządzonej na okoliczność przeprowadzonej interwencji, brak jest informacji o paragonach potwierdzających sprzedaż alkoholu. Te właśnie ustalenia stanowiły przesłankę umorzenia dochodzenia wobec braku dowodów potwierdzających, że właśnie w sklepie skarżącego doszło do sprzedaży alkoholu osobie znajdującej się w stanie nietrzeźwości. Zignorowanie powyższych ustaleń i dokonanie jedynie / po ogólnikowym przesłuchaniu strażników, ekspedientek i Z. G. tj. osoby która miała dokonać zakupu alkoholu/ " reinterpretacji" stanu faktycznego z postępowania karnego , bez przeprowadzenia własnego, pełnego postępowania dowodowego, jest niedopuszczalne, gdyż stawia, jak to słusznie zauważa pełnomocnik skarżącego, organy administracji nad organami ścigania. A taki sposób postępowania nie znajduje uzasadnienia w żadnym z przepisów postępowania administracyjnego ani tym bardziej w przepisach procedury karnej. Nie można bowiem przyjąć tezy, że ustalenia postępowania administracyjnego są " bardziej wiarygodne" i "ważniejsze" niż ustalenia dokonane w postępowaniu karnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie utrwalona jest teza, zgodnie z którą " zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji" / vide wyrok NSA z dn.29.09.1997r. sygn. akt I SA/Wr 700/97, LEX nr 27107, wyrok NSA z dn.4.12.2002r. sygn. akt I SA/Łd 1596.2001, niepubl./ Nie można zatem stać na stanowisku, iż stan faktyczny jest udowodniony, jeżeli organy administracji nie wykażą, iż dowodzone przez stronę okoliczności są nieistotne bądź już udowodnione innym dowodem. Z tym, że nie można uważać, że wnioskowane przez stronę okoliczności faktyczne są udowodnione, jeżeli strona dowodzi okoliczność przeciwną. W kontekście powyższych uwag oraz wytycznych zawartych w wyroku NSA, organy administracji ponownie rozpoznając niniejszą sprawę uzupełnią materiał dowodowy w zakresie wskazanym przez NSA, w szczególności w zakresie odniesienia się do istotnych rozbieżności w zeznaniach ekspedientek ze sklepu zaprzeczających sprzedaży alkoholu , zeznań Z.G. co do okoliczności jego zatrzymania oraz strażników Straży Miejskiej na okoliczności w jakim stanie znajdował się zatrzymany i podejrzany o zakup alkoholu mężczyzna. Niezależnie od powyższego Sąd zwraca uwagę, że możliwość skorzystania z materiału dowodowego zgromadzonego w toku przeprowadzonego przez KRP [...] pod nadzorem Prokuratury Rejonowej [...] dochodzenia, powinna obligować organy administracji do aktualizowania tego materiału w prowadzonym przez siebie postępowaniu., a nie sztywnego opierania się na zeznaniach pochodzących z jednego etapu postępowania administracyjnego. Postępowanie ma bowiem charakter dynamiczny, a z upływem czasu zeznania poszczególnych stron lub świadków mogą ulegać zmianie, co powinno być uwzględniane przez organy administracji na etapie zarówno dokonywania ustaleń faktycznych, jak i oceny zebranego materiału dowodowego. W zależności od wyników tych przesłuchań, organ dokona oceny, czy zachodzi potrzeba przesłuchania jeszcze innych świadków, ewentualnie przeprowadzenia innych jeszcze dowodów. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art.145§1 pkt.1 lit."c" p.p.s.a orzekł jak w pkt.1 sentencji wyroku. Orzeczenie w pkt.2 wyroku wynika z art.152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt.3 wyroku na podstawie art. 200, art.205§2 p.p.s.a w zw. z §18 ust.1 pkt.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dn.28.09.202r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu / Dz U nr 163 poz.1348 ze zm./.