II GSK 621/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha Sędziowie NSA Gabriela Jyż del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. Sz. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1210/10 w sprawie ze skargi J. Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 grudnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1210/10 oddalił skargę J. Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] marca 2010 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z [...] października 2009r., w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18 % alkoholu. Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujący stan faktyczny: W dniu [...] kwietnia 2009 r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zwierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, powyżej 4,5% do 18% alkoholu i powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie monopolowym usytuowanym przy [...] Sz. [...] lok. [...] w Warszawie, udzielonego J. Sz. decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z [...] listopada 2004 r., z terminem ważności od [...] grudnia 2004 r. do [...] listopada 2014 r. Postępowanie wszczęto z uwagi na ujawnienie w dniu [...] marca 2009 r. przez funkcjonariuszy [...] Oddziału Terenowego Straży Miejskiej m.st. Warszawy przypadku sprzedaży napojów alkoholowych osobie nietrzeźwej w przedmiotowej placówce. Zgodnie z notatką urzędową dwaj funkcjonariusze Straży Miejskiej w dniu [...] marca 2009 r. ok. godz. 18. zauważyli mężczyznę wychodzącego ze sklepu. Mężczyzna ten szedł niepewnym krokiem, chował coś do kieszeni kurtki. Z uwagi na podejrzenie, że mężczyzna dokonał zakupu alkoholu, strażnicy miejscy poprosili o okazanie tego co zakupił, a następnie wylegitymowali go. W wyniku interwencji funkcjonariusze ustalili, że Z. G. posiadał przy sobie wódkę "A." o poj. 200 ml. W trakcie rozmowy od mężczyzny strażnicy wyczuli woń alkoholu. Zatrzymany opisał ekspedientkę, która sprzedała mu alkohol. W trakcie oczekiwania na patrol policyjny funkcjonariusze Straży Miejskiej weszli do sklepu, w którym przebywały dwie pracownice. Z. G. wskazał jedną z nich. Była to B. K. Po przewiezieniu do Komendy Rejonowej Policji Warszawa [...] poddano Z. G. badaniu alkomatem. Mając na celu ustalenie, czy doszło do sprzedaży napojów osobie nietrzeźwej, wbrew zakazowi sformułowanemu w art. 15 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Po jego przeprowadzeniu organ I instancji decyzjami z dnia [...] października 2009 r. uznając, że w dniu [...] marca 2009 r. w sklepie monopolowym przy [...] Sz. [...] lok. [...] prowadzonym przez J. Sz. dokonano sprzedaży napojów alkoholowych osobie nietrzeźwej, cofnął zezwolenia wydane w dniu [...] listopada 2004 r. W uzasadnieniu decyzji organ przywołał treść przepisu art. 15 ust.1 pkt 1 oraz art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy stwierdzając, że fakt sprzedaży alkoholu rzeczywiście miał miejsce, co ustalono na podstawie zeznań świadków oraz wydruku z kasy fiskalnej sklepu. Zdaniem organu, wydane przez prokuraturę postanowienie o umorzeniu dochodzenia nie mogło przesądzić o rozstrzygnięciu sprawy. Prokuratura w swoim postępowaniu oparła się na zeznaniach ekspedientek, którym to organ nie dał wiary. Natomiast brak paragonu nie był w przypadku postępowania administracyjnego dowodem rozstrzygającym o tym czy sprzedaż miała rzeczywiście miejsce, skoro fakt sprzedaży potwierdzały zeznania pozostałych świadków, a ponadto została udokumentowana na wydruku z kasy fiskalnej. J. Sz. złożył odwołanie od powyższych decyzji Prezydenta m.st. Warszawy. Zarzucił im naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem strony zgromadzony materiał dowodowy był niespójny, a jego całokształt nie dawał podstaw do zastosowania sankcji wynikającej z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zdaniem strony, organ nie wziął pod uwagę faktu umorzenia postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. przez Prokuraturę Rejonową Warszawa [...] dochodzenia prowadzonego w sprawie podejrzenia o popełnienie przestępstwa przez B. K. polegającego na sprzedaży alkoholu osobie, której zachowanie wskazywało, że znajduje się w stanie nietrzeźwości tj. o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Postępowanie umorzono z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa, a w szczególności brak dowodu zakupu oraz spójne zeznania obu ekspedientek. Odrzucając te dowody organ niedostatecznie uzasadnił swoje stanowisko. Decyzjami z [...] marca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, iż art. 15 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ustanawia bezwzględny zakaz sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości. Jednocześnie przepis art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) powyższej ustawy stanowi, iż nieprzestrzeganie zakazu sprzedaży napojów alkoholowych osobom nietrzeźwym jest bezwzględnie obowiązującą przesłanką do cofnięcia zezwolenia. Organ nie miał zatem możliwości decydowania czy wszcząć postępowanie czy nie, a decyzja organu administracji, poprzez użycie w przepisie słowa "cofa", ma charakter decyzji związanej. Jeżeli organ stwierdził, że nastąpiło złamanie zakazu, to miał obowiązek cofnąć zezwolenie. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, iż postępowanie było prowadzone w sposób wyczerpujący i wnikliwy, nie noszący znamion naruszenia przepisów postępowania. W kontekście odrębności postępowań karnego i administracyjnego organ podkreślił, iż w postępowaniu karnym stosuje się procedury określone przepisami kodeksu postępowania karnego - co inaczej określa pozycję procesową osób uczestniczących w postępowaniu, zaś podstawę materialną stanowi art. 43 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Natomiast w postępowaniu administracyjnym są stosowane inne procedury i podejmowane przez organ administracji publicznej czynności zmierzające do ustalenia zaistnienia podstaw do cofnięcia udzielonego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych (art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi). J. Sz. zaskarżył wszystkie decyzje wydane w dniu [...] marca 2010 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie cofające koncesje, jednakże z powodu nieopłacenia skarg od decyzji cofających koncesje na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% alkoholu oraz piwa i powyżej 4,5% do 18% alkoholu z wyjątkiem piwa, skargi te Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniami z dnia 30 lipca 2010 r. w sprawach (odpowiednio) VI SA/Wa 1208/10 i VI SA/Wa 1209/10, odrzucił. Do rozpoznania pozostała skarga na decyzję SKO w Warszawie z [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] cofająca koncesję na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu. Oddalając skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż faktycznie, jak podkreślał organ administracji, pomiędzy postępowaniem karnym i postępowaniem administracyjnym występują istotne różnice. Nie mniej jak dalej wskazał Sąd I instancji w postępowaniu karnym konieczne jest ustalenie sprawcy czynu zabronionego. Powołał się przy tym na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 1986 r. w sprawie VIKZP 54/85 oraz z dnia 20 listopada 1985r. w sprawie VI KZP26/85, a także wytyczne wymiaru sprawiedliwości i praktyki sądowej z dnia 22 grudnia 1978 r. w sprawie prawidłowego stosowania przepisów dotyczących przestępstw popełnionych w warunkach recydywy sygn. akt VII KZP 23/77 - OSNKW 1979, z. 1-2, poz. 1). Zasada ta wynika wprost z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości... stanowiącym "kto sprzedaje lub podaje napoje alkoholowe w wypadkach, kiedy jest to zabronione". Jeżeli więc organ ścigania nie był w stanie ustalić sprawcy czynu określonego dyspozycją art. 43 ust. 1 ustawy musiał dochodzenie w sprawie umorzyć, co miało miejsce w sprawie. Konsekwencją ustalenia sprawcy czynu z art. 43 ust. 1 ustawy byłoby zastosowanie do pracownika sklepu zasad wynikających z przepisów Kodeksu pracy. Dalej Sąd I instancji powołując uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 1985 r. podjętą w sprawie VI KZP 26/85, podkreślił, iż sformułowane zostało w niej stanowisko odnoszące się do odpowiedzialności za sam czyn penalizowany przez przepis art. 43 ust. 1 ustawy w stosunku do osoby naruszającej wymieniony przepis stwierdzając, że w danej placówce handlowej zakaz podawania/sprzedawania alkoholu odnosi się, co do zasady do miejsc, w którym nastąpiło przez ustaloną osobę spełnienie przesłanek z art. 43 ust. 1 ustawy. Dalej WSA podkreślił, że w postępowaniu administracyjnym przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /art. 15 ust. 1 pkt 1 i art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) wymagają jedynie ustalenia, że w sklepie doszło do sprzedaży alkoholu osobie, której zachowanie wskazuje, że znajduje się w stanie nietrzeźwości. Organy administracji zdaniem Sądu orzekającego w I instancji takie ustalenia przeprowadziły. WSA zaznaczył, że osoba podejrzana o to, że znajduje się w stanie nietrzeźwości została zatrzymana przez straż miejską natychmiast po wyjściu ze sklepu chowając coś do kieszeni, czym okazała się butelka wódki. Osoba zatrzymana oświadczyła, że w sklepie, z którego wychodziła zakupiła ten alkohol. Po wejściu do sklepu wskazywała co prawda na różne ekspedientki (jak to wynika z ich zeznań), które alkohol ten jej sprzedały, lecz nie ulega, zdaniem WSA wątpliwości, że alkohol nabyła w przedmiotowym sklepie. W zakresie tych ustaleń organu administracji WSA wskazał na wydruki z kasy fiskalnej sklepu złożone przez skarżącego. Wydruki te, jak wskazał obejmują przedział czasowy pomiędzy godziną 17.50 i 18.50, a więc czas w którym straż miejska zatrzymała wychodzącego ze sklepu z alkoholem i weszła z nim do sklepu w celu ustalenia czy zakupił w nim ten alkohol. Z wydruków tych wynika, że w tym przedziale czasowym w sklepie zakupiono dwa razy wódkę "A." w opakowaniu 0.2 I jednakże tylko w jednym przypadku zakupiono wyłącznie wódkę w opakowaniu tej pojemności, gdyż w drugim przypadku nabywca alkoholu kupił dodatkowo wódkę m-ki K. w opakowaniu 0.5 I. Zatrzymana przez straż miejską osoba miała przy sobie wyłącznie wódkę m-ki "A." w opakowaniu o poj. 0.2 I, a więc zgodnie z ustaleniami organu administracji, zdaniem Sądu I instancji miała alkohol zakupiony także w przedmiotowym sklepie. W ciągu tych zdarzeń organy Policji przeprowadziły dowód na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu stwierdzając, że nabywca alkoholu był w stanie nietrzeźwości. Ten fakt zdaniem, WSA można było stwierdzić także po zachowaniu tej osoby, co zostało opisane w zeznaniach strażników miejskich i ta okoliczność odpowiada wymaganiom art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy. W związku z powyższym, zdaniem Sądu i instancji zastosowanie przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przez organ zezwalający było obowiązkowe. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku J. Sz. domagał się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 18 ust 10 pkt 1 lit a ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, poprzez zastosowanie dyspozycji tej normy, w sytuacji gdy nie wynikało to ze stanu faktycznego ; 2. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 ustawy p.p.s.a. naruszenie przepisów proceduralnych, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ustawy p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że zaskarżona decyzja naruszała przepisy postępowania administracyjnego tj. art. 6, 7, 8 , 77 § 1 80, 107 § 3 kpa, a zatem powinna zostać uchylona. Zdaniem kasatora w zaskarżonym wyroku WSA w Warszawie w zasadzie bezkrytycznie oparł swoje ustalenia faktyczne na założeniach przyjętych przez organy administracyjne obu instancji, a cofnięcie przedmiotowego zezwolenia jak i sam wyrok je sanujący właściwie opiera się na podważeniu ustaleń faktycznych prowadzonych przez organa ścigania, w efekcie których postępowanie karne zostało prawomocnie umorzone. Stwierdzając, że organ ścigania nie był w stanie ustalić sprawcy czynu określonego dyspozycją art. 43 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, uznał jednocześnie, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu wystarczy jedynie wykazać, że w danym miejscu (np. sklepie doszło do sprzedaży alkoholu osobie, której zachowanie wskazuje, że znajduje się w stanie nietrzeźwości. Podkreślając zwrócenie uwagi przez Sąd I instancji jedynie na "spójność czasową czynności dokonanych przez strażników miejskich i organy policji i podkreślenie, że "osoba podejrzana o to, że znajduje się w stanie nietrzeźwości została zatrzymana przez straż miejską natychmiast po wyjściu ze sklepu chowając coś do kieszeni, czym okazała się butelka wódki", kasator podkreślił, że ustalenia te zostały "przejęte" z dochodzenia prowadzonego w ramach postępowania przygotowawczego w sprawie karnej. Dochodzenie to natomiast ustaliło, że "brak jest danych dotyczących uzasadnienia popełnienia przestępstwa". Zdaniem autora skargi kasacyjnej organy ścigania analizując materiał dowodowy badały go w całości, a nie jak to uczyniły organy administracji, a w efekcie Sąd I instancji, ograniczając się do zapisów czynności związanych bezpośrednio z interwencją straży miejskiej. Autor skargi kasacyjnej zarzucił, że w postępowaniu karnym wcale nie przesądzono czy to właśnie akurat w sklepie należącym do strony skarżącej doszło do sprzedaży alkoholu osobie znajdującej się w stanie nietrzeźwości. Zignorowanie powyższych ustaleń i dokonanie "reinterpretacji" stanu faktycznego, bez przeprowadzenia "własnego" postępowania dowodowego, zdaniem kasatora, jest niedopuszczalne, gdyż stawia organy administracji publicznej (a w konsekwencji WSA w Warszawie ) nad organami ścigania. W dalszej części skargi kasacyjnej jej autor podkreślając poszanowanie zasady autonomii obu rodzajów postępowań, kwestionuje uzurpowanie sobie prawa do własnej oceny "karnego" materiału dowodowego – sprzecznej z ustaleniami organów ścigania przez organy administracji publicznej, bez przeprowadzenia "własnego" badania stanu faktycznego. Oparcie się jedynie na odmiennej interpretacji zgromadzonego przez organy ścigania materiału dowodowego, w danej sprawie, zdaniem skarżącego było całkowicie nieuzasadnione i tym samym naruszało w sposób istotny wskazane w skardze kasacyjnej przepisy postępowania, a przez to także prowadziło do niewłaściwego zastosowania normy materialnoprawnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie złożyło odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna oparta została na usprawiedliwionej podstawie, a to obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do jej uwzględnienia. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie ich brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach wyżej określonych może rozpatrywać wniesioną skargę kasacyjną. W związku z tym, że skargę kasacyjną oparto na obu podstawach, przewidzianych w art. 174 p.p.s.a., w takim przypadku w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż ocena prawidłowości zastosowania oraz wykładni przepisów prawa materialnego możliwa jest po przesądzeniu, czy postępowanie sądu było obarczone wadami proceduralnymi mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej, w pierwszej kolejności należało zatem odnieść się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia - art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zdaniem autora skargi kasacyjnej, zaskarżona decyzja wydana została w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania administracyjnego z naruszeniem, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 kpa, wobec czego powinna zostać uchylona. W tym miejscu wskazać należy, że spór w sprawie niniejszej sprowadza się do ustalenia czy prawidłowo organy administracyjne ustaliły zasadność cofnięcia skarżącemu przedmiotowego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Zgodnie z art. 15 ust 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. 2007 r. Nr 70, poz. 473 jedn. tekst ) zabronione jest sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości. Jednocześnie w myśl art. 18 ust 1 pkt 10 lit a ustawy nieprzestrzeganie zakazu sprzedaży napojów alkoholowych osobom nietrzeźwym stanowi bezwzględną przesłankę do cofnięcia zezwolenia. Dla zastosowania wskazanych przez organy administracyjne przepisów prawa materialnego niezbędnym było zatem ustalenie, że do złamania powyższego zakazu doszło. W tej sytuacji dla przyjęcia prawidłowości wydanych w postępowaniu administracyjnym decyzji WSA winien w pierwszej kolejności dokonać kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego mającego na celu bezsporne ustalenie, że w sklepie należącym do skarżącego został sprzedany alkohol osobie, której zachowanie wskazywało na stan nietrzeźwości. Dopiero prawidłowo przeprowadzone, z poszanowaniem zasad procedury administracyjnej postępowanie może uzasadniać zastosowanie właściwej normy prawa materialnego dla przyjętego stanu faktycznego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznając, że cofnięcie przedmiotowego zezwolenia znajduje uzasadnienie w prawidłowo przeprowadzonym, z poszanowaniem reguł postępowania dowodowego, określonych kpa, postępowaniu, Sąd I instancji nie dostrzegł, jego wadliwości, która jak słusznie podniesiono w skardze, skutkowała naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zasadami określonym wyżej wskazanymi przepisami prawa - organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45). Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Mając powyższe na uwadze, zdaniem NSA słuszny jest zarzut skargi kasacyjnej, że ustalenia organów opierają się na podważeniu de facto ustaleń faktycznych przeprowadzonych przez organa ścigania, w rezultacie których postępowanie karne zostało prawomocnie umorzone. Ma to dla sprawy istotne znaczenie z uwagi na podstawę prawną umorzenia postępowania, w sprawie sygn. akt [...] tj. art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. W przepisie tym określony został brak dostatecznych podstaw faktycznych do ścigania karnego jako warunek dopuszczalności postępowania w sprawie. A więc przesłanki odnoszącej się do sfery faktów, skoro prowadzi do umorzenia postępowania w sytuacji, gdy czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia, co nie jest obojętne dla przyjęcia zaistnienia podstaw do cofnięcia pozwolenia na sprzedaż alkoholu w sprawie administracyjnej. Skoro jak wskazano w sprawie, postępowanie karne toczyło się w oparciu o ten sam materiał dowodowy i ustalenia faktyczne, co postępowanie administracyjne i nie wykazano w nim, że doszło do "nielegalnej" sprzedaży alkoholu w sklepie skarżącego, mając na uwadze w szczególności brak dowodu zakupu alkoholu i spójne zeznania obu ekspedientek, organ administracyjny zapoznając się uprzednio z materiałami zgromadzonymi w tym postępowaniu, winien przeprowadzić ponownie postępowanie dowodowe rozpatrując go w całości nie zaś jedynie, jak uczyniły to organy administracji, a co zaaprobował i czemu dał wyraz w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Sąd I instancji, ograniczając się do zapisów czynności związanych bezpośrednio z interwencją funkcjonariuszy straży miejskiej. Wskazując na istotne rozbieżności między wynikami obu postępowań toczących się w oparciu o te same dowody i ustalenia faktyczne, nie do odparcia jest zarzut skarżącego o zignorowaniu ustaleń dokonanych w postępowaniu karnym i interpretacji stanu faktycznego przez organy administracyjne bez przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego. Nie ulega wątpliwości autonomia obu postępowań ( karnego i administracyjnego ) oraz brak podstaw prawnych związania rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu administracyjnym wydanym uprzednio rozstrzygnięciem o umorzeniu postępowania w sprawie karnej. Nie mniej dowody przeprowadzone w postępowaniu karnym, zakończonym postanowieniem o umorzeniu postępowania, wobec braku danych, dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa ( art. 17 §1 pkt 1 kpk) nie mogą zostać zignorowane. Dokonanie zaś ustaleń stanu faktycznego, w celu bezspornego wyjaśnienia czy w punkcie sprzedaży został sprzedany alkohol osobie, której zachowanie wskazywało na stan nietrzeźwości, nie mogło zostać dokonane jedynie w oparciu o odmienną interpretację dowodów zgromadzonych w postępowaniu karnym oraz bez odniesienia się do istotnych rozbieżności w zeznaniach świadków: ekspedientek ze sklepu alkoholowego zaprzeczających by do sprzedaży alkoholu w sklepie doszło, zeznań zatrzymanego Z. G. - co do okoliczności jego zatrzymania oraz funkcjonariuszy straży miejskiej, w zeznaniach których rozbieżności dotyczą stanu, w jakim znajdował się zatrzymany i podejrzany o zakup alkoholu mężczyzna. Z uwagi na powyższe przeprowadzone przez organy administracji, z naruszeniem wskazanych w skardze kasacyjnej art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 kpa postępowanie dowodowe nie uzasadniało sprzecznej z ustaleniami organów ścigania oceny stanu faktycznego. Tym samym aprobując w ramach badania legalności zaskarżonej decyzji rozstrzygniecie organu administracyjnego, WSA w Warszawie oddalając skargę J. Sz. na decyzję w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych dopuścił się naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Stwierdzenie naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, mimo że zaskarżona decyzja naruszała wskazane przepisy art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik spraw, uzasadnia z mocy art. 185 p.p.s.a uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy celem ponownego rozpoznania. Odnosząc się zaś do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przez organ prawa materialnego, NSA wskazuje, że stwierdzenie powyższego na obecnym etapie sprawy nie jest możliwe, albowiem warunkiem formułowania zarzutów naruszenia prawa materialnego - art. 15 ust 1 pkt 1 w związku z art. 18 ust 10 pkt 1 lit a ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, jest prawidłowe i wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Mając powyższe na uwadze zaskarżony wyrok z wymienionych powodów podlegał uchyleniu na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.