VI SA/Wa 1541/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.D. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazania zaprzestania prowadzenia niezgodnej z przepisami reklamy działalności apteki oraz nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z [...] kwietnia 2015 r. A.D. (dalej: skarżąca lub strona) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazania zaprzestania prowadzenia niezgodnej z przepisami reklamy działalności apteki oraz nałożenia kary pieniężnej. Do skargi załączony został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku skarżąca wskazała, że natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby wyrządzeniem stronie znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podniosła, że za pierwszy kwartał 2015 r. wykazała znaczną stratę z prowadzonej działalności gospodarczej i nie posiada środków na pokrycie bieżących zobowiązań, a konieczność natychmiastowego uiszczenia kary wiązałaby się z przymusową egzekucją i paraliżem prowadzonej działalności. Jednocześnie wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca wydruk z systemu finansowo-księgowego oznaczony jako "Bilans Firmy" za okres 1 stycznia – 31 marca 2015 r., zgodnie z którym przychody z działalności wyniosły w tym okresie [...] zł a wydatki osiągnęły poziom [...] zł, powodując stratę za ten okres w wysokości [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FZ 464/14). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała swoich twierdzeń co do wywodzonych przez siebie skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wprawdzie powołała się na odnotowaną za okres 1 stycznia – 31 marca 2015 r. stratę z prowadzenia działalności gospodarczej, jednakże nie udowodniła w żaden sposób, że nie posiada środków na uiszczenie kary wynikającej z zaskarżonej decyzji, ograniczając się jedynie do zaznaczenia tego faktu w złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Stan taki umożliwia Sądowi ocenę czy dobrowolne bądź przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji z uwagi na możliwości finansowe skarżącej i prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa spowoduje istotnie zaistnienie zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Z samego faktu obowiązku uiszczenia kary pieniężnej bez odniesienia jej do sytuacji majątkowej skarżącej nie sposób bowiem wyprowadzić wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi paraliżem przedsiębiorstwa. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 640/13). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.