VI SA/Wa 1547/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Centrum Naukowo-Badawczego Ochrony Przeciwpożarowej im. Józefa Tuliszkowskiego – Państwowy Instytut Badawczy w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Centrum Naukowo-Badawczego Ochrony Przeciwpożarowej im. Józefa Tuliszkowskiego – Państwowy Instytut Badawczy z dnia [...] czerwca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia dopuszczenia dla wyrobu postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Jednostki Certyfikującej Centrum Naukowo-Badawczego Ochrony Przeciwpożarowej im. Józefa Tuliszkowskiego – Państwowy Instytut Badawczy z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] M. S. (nazywany dalej: "Skarżący") pismem z dnia 9 lipca 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Centrum Naukowo-Badawczego Ochrony Przeciwpożarowej im. Józefa Tuliszkowskiego – Państwowy Instytut Badawczy z dnia [...] czerwca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia dopuszczenia dla wyrobu, w której zawarł wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Jednostki Certyfikującej Centrum Naukowo-Badawczego Ochrony Przeciwpożarowej im. Józefa Tuliszkowskiego – Państwowy Instytut Badawczy z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody majątkowej o ogromnych rozmiarach. Skarżący wyjaśnił, że świadectwo dopuszczenia jest dokumentem, który potwierdza możliwość używania wyrobu w ochronie przeciwpożarowej. Jeśli dojdzie do jego cofnięcia to w sposób pośredni Centrum Naukowo-Badawczego Ochrony Przeciwpożarowej zamyka Skarżącemu drogę do wprowadzenia do obrotu wyrobów objętych cofniętym dopuszczeniem. Oczywistym jest, że żadna jednostka straży pożarnej nie zakupi od Skarżącego pojazdu, który nie posiada dopuszczenia od Centrum Naukowo-Badawczego Ochrony Przeciwpożarowej. Aktualnie Skarżący posiada ponad 30 pojazdów wyprodukowanych na podstawie świadectw dopuszczenia, które były objęte kontrolą przeprowadzoną przez Centrum Naukowo-Badawczego Ochrony Przeciwpożarowej, a każdy z nich jest wart ponad 650.000 zł netto, co daje łączną kwotę niemal 20.000.000 zł. Zamrożenie takiej ilości środków pieniężnych w wyrobach, które nie są objęte dopuszczeniem, czyli uniemożliwienie wprowadzenia ich do obrotu, grozi Skarżącemu utratą płynności finansowej. Stanowi ogromne zagrożenie dla dalszego istnienia przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, zwana dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o czym stanowi art. 61 § 3 tej ustawy. Dokonując oceny zasadności złożonego wniosku należy podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Podkreślenia wymaga również, że warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez skarżącego okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i czyniły wstrzymanie wykonania uzasadnione. Należy zauważyć, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiona z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) strony postępowania administracyjnego. Przy czym, w obu przypadkach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2006 r., sygn. akt I GZ 1/06 i z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, orzeczenia.nsa.gov.pl ). W ocenie Sądu Skarżący wykazał, że w rozpoznawanej sprawie wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, poprzez zagrożenie dla egzystencji prowadzonej przez niego działalności. Powołane przez stronę okoliczności takie jak: zamrożenie ogromnej ilości środków pieniężnych w wyrobach, które nie są objęte dopuszczeniem, co uniemożliwia ich wprowadzenie na rynek, i co grozi utratą płynności finansowej, a w ostatecznym rozrachunku może skutkować zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej, wskazują na prawdopodobieństwo niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Podniesione przez Skarżącego argumenty – w konkretnych okolicznościach badanej sprawy – dowiodły zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Badając zasadność złożonego wniosku w kontekście wstrzymania wykonania decyzji obu instancji, Sąd wziął pod uwagę, że celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a żądanie udzielenia ochrony tymczasowej może dotyczyć wszystkich aktów wydanych w granicach tej samej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2018 r. sygn. II OZ 766/18, postanowienie NSA z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1114/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych też względów, zgodnie z żądaniem wniosku, stwierdziwszy że ziściły się przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.