VI SA/Wa 1550/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic – Chojnacka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędzia WSA Dorota Pawłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 września 2021 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia "(...)" marca 2021 r. nr "(...)"w przedmiocie sprzeciwu od wpisu na listę radców prawnych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2021 r. Minister Sprawiedliwości (dalej: "MS", "organ" lub "Minister"), działając na podstawie art. 104 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), w związku z art. 31(2) ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 75 z późn. zm., dalej: "u.r.p."), sprzeciwił się wpisowi T. B. (dalej: "strona" lub "skarżący") na listę radców prawnych Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] (dalej: "OIRP w [...]"), dokonanemu uchwałą Rady OIRP w [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji MS wskazał, że skarżący 26 sierpnia 2020 r. złożył wniosek do Dziekana Rady OIRP w [...] o wpis na listę radców prawnych wraz z wymaganymi dokumentami. Uchwałą z [...] września 2020 r. Rada OIRP w [...] na podstawie art. 24 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 2 u.r.p. wpisała skarżącego na listę radców prawnych prowadzoną przez Radę OIRP w [...] pod nr [...]. Pismem z 22 października 2020 r., na podstawie art. 311 ust. 2 u.r.p., Minister zwrócił Radzie OIRP w [...] akta osobowe skarżącego, nadesłane wraz z uchwałą o wpisie, celem uzupełnienia materiału dowodowego poprzez włączenie do akt postępowania administracyjnego informacji na temat toczącego się wobec niego w 2019 r. postępowania o odwołanie z funkcji komornika sądowego, przede wszystkim poprzez ustosunkowanie się wnioskodawcy do zarzutów podniesionych w związku z zawieszeniem go w czynnościach komornika sądowego i postępowaniem w przedmiocie odwołania ze stanowiska oraz poprzez złożenie przez niego oświadczenia co do postępowań dyscyplinarnych i karnych toczących się w związku z tymi zarzutami. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Rada OIRP w [...] nadesłała uzupełnione w żądanym zakresie akta skarżącego 16 lutego 2021 r., wskazując, że otrzymała odpowiedzi i stanowiska w przedmiotowej sprawie od Izby Komorniczej we [...], Izby Komorniczej w [...] i Prezesa Sądu Rejonowego w [...], a także od samej strony. Izba Komornicza w [...] wskazała, iż skarżący odbył w tej Izbie aplikację komorniczą w latach 2012-2013, jednak nie jest komornikiem sądowym w niej zrzeszonym. Zgodnie z pismem Izby Komorniczej w [...] ustanie pełnienia funkcji komornika przez T. B. nastąpiło w wyniku jego samodzielnej rezygnacji, zaś Izba Komornicza nie była inicjatorem postępowania administracyjnego w sprawie odwołania strony ze stanowiska. Ponadto Izba wskazała, że celem uzyskania informacji dotyczącej procedury odwołania skarżącego, należy zwrócić się do organu właściwego, którym jest Prezes Sądu Rejonowego w [...]. Jak wynika z pisma z 25 stycznia 2021 r. Prezesa Sądu Rejonowego w [...] zarządzeniem Prezesa Sądu Rejonowego w [...] z [...] kwietnia 2019 roku na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych z dnia 22 marca 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 771 z późn. zm., zwanej dalej u.k.s.) komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w [...] pan T. B. został odsunięty od wykonywania czynności na okres 30 dni. Odpis zarządzenia został wysłany Prezesowi Sądu [...] w [...], jak również pismem z 4 kwietnia 2019 r. Prezes Sądu zawiadomił Prokuraturę Rejonową w [...] o możliwości popełnienia przez Komornika T. B. przestępstwa z art. 231 k.k. Pismem z 26 kwietnia 2019 r. Prezes Sądu wystąpił do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o odwołanie komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] pana T. B., który był następnie uzupełniany. Postanowieniem z [...] maja 2019 r. Minister zawiesił w czynnościach komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] pana T. B.. W uzasadnieniu postanowienia z [...] maja 2019 r. Minister stwierdził, że wskazane w treści wniosku zarzuty są na tyle istotne, że uzasadniają zawieszenie komornika w czynnościach, a także że ujawnione okoliczności, poparte dołączonymi do wniosku dokumentami dają podstawy do uznania, że komornik sądowy nie będzie w sposób należyty wykonywał swoich obowiązków. We wniosku o odwołanie strony ze stanowiska komornika sądowego oraz w dalszych pismach uzupełniających wniosek podniesiono następujące zarzuty: - nieprowadzenie księgi pieniężnej, tj. naruszenie art. 25 u.k.s. oraz § 32 ust. 1, § 33 ust. 1, § 41 ust. 1 oraz § 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2018 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad prowadzenia biurowości, rachunkowości i ewidencji operacji finansowych kancelarii komorniczych (Dz. U. 2018 r. poz. 2517, dalej: "Rozporządzenie z dnia 18 grudnia 2018 r."), - naruszenie zasady sprawności postępowania oraz art. 767 § 5 k.p.c. poprzez nieprzekazanie terminowo do właściwych sądów rejonowych skarg na czynności komornika wraz z aktami egzekucyjnymi, - niewykonanie zarządzeń, o których mowa w art. 176 ust. 3 u.k.s., - nieprzekazywanie terminowo wpłat wierzycielom, tj. naruszenie art. 22 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji z dnia 29 sierpnia 1997 r. (tj. (Dz.U. z 2017 r. poz. 1277 z późn. zm., dalej: "u.k.s.e.") oraz art. 31 ust. 1 u.k.s., - ustalenie i uwzględnienie w postanowieniach o umorzeniu postępowania kosztów z tytułu doręczenia korespondencji w sytuacji, gdy komornik nie posiadał dowodu poniesienie kosztów doręczeń przez pracownika, tj. naruszenie art. 39 ust. 1 ust. 2 pkt 8, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i 2 u.k.s.e. w zw. z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 770, 2244), - niezakładanie akt egzekucyjnych bezpośrednio po wpływie i skontrolowaniu wniosku, nieprowadzenie prawidłowo i na bieżąco akt egzekucyjnych, tj. rażące i oczywiste naruszenie art. 25 u.k.s. oraz § 19 ust. 1 i ust. 4, § 21 ust. 1, § 22 ust. 1 i § 23 ust. 1 Rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2018 r. oraz § 21 ust. 1 i ust. 3, § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie określenia szczegółowych przepisów o biurowości i ewidencji operacji finansowych kancelarii komorniczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1625, dalej: "Rozporządzenie z dnia 20 grudnia 2005 r.), - nieprowadzenie na bieżąco i nie uzupełnianie kart rozliczeniowych w aktach egzekucyjnych, tj. rażące i oczywiste naruszenie art 25 u.k.s. oraz § 25 Rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2018 r. oraz § 23 Rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2005 r. - prowadzenie kancelarii na poziomie nieodpowiednim do godności urzędu, - spowodowanie niedoboru finansowego, o którym mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 u.k,s., który według stanu na dzień 20 marca 2019 r. (tj. sporządzenia protokołu z wizytacji przeprowadzonej w dniu [...] marca 2019 r. przez komornika wizytatora K. B.) wyniósł -318.847,27 zł; na dzień 4 kwietnia 2019 r. (tj. odsunięcia komornika od czynności) wyniósł -321.337,82 zł, zaś na dzień 3 czerwca 2019 r. niedobór finansowy kancelarii wyniósł -326.151,77 zł, tj. rażące i oczywiste naruszenie art. 25 u.k.s. oraz wyczerpanie przesłanki art. 19 ust. 1 pkt 3 u.k.s., - rażące naruszenie 3-dniowego terminu rejestracji w księdze pieniężnej pobranych kwot pieniężnych, tj. art. 25 u.k.s. oraz § 42 Rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2018 r., - niedokonanie prawidłowego zamknięcia księgi pieniężnej na koniec roku 2018, tj. naruszenie § 46 Rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2018 r., - niezrealizowanie rozchodów zapisanych w rubrykach od 13-16 księgi pieniężnej, - nagminnie naruszanie terminu przekazywania wierzycielom wyegzekwowanych należności, tj. art. 31 u.k.s., w tym nieprzekazanie osobom uprawnionym łącznej kwoty 72.774,01 zł, - nieodnotowanie pozycji księgi pieniężnej na dowodach wpłat, tj. naruszenie § 40 Rozporządzenia z 18 grudnia 2018 r.; - naruszenie przepisów dotyczących prowadzenia rachunków bankowych kancelarii, przechowywanie środków na tych rachunkach oraz pokrywania kosztów działalności egzekucyjnej, tj. art. 150-154 u.k.s. oraz § 49-50 Rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2018 r., - niesporządzanie zawiadomienia o wpłacie i niedołączanie wraz z kopią dowodu wpłaty do właściwych akt, tj. naruszenie § 38 Rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2018 r., - podejmowanie czynności w okresie zawieszenia w czynnościach komornika, tj. zapisu w systemie teleinformatycznym księgi pieniężnej w dniu 26 maja 2019 r. (od pozycji 565 do 598), tj. naruszenie art. 18 ust. 6 u.k.s. Zgodnie z ustalonymi informacjami, wniosek o odwołanie T. B. ze stanowiska komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] wpłynął do Ministra 29 kwietnia 2019 r., a 5 sierpnia 2019 r. do MS wpłynęło oświadczenie skarżącego o rezygnacji z pełnienia obowiązków. Decyzją z [...] października 2019 r. organ, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 19 ust. 2 u.k.s., umorzył postępowanie w przedmiocie odwołania T. B. ze stanowiska w związku z wygaśnięciem powołania z mocy prawa z upływem 5 września 2019 r. Postanowieniami z [...] lutego 2020 r. znak [...] Rzecznik Dyscyplinarny przy Krajowej Radzie Komorniczej umorzył dwa dochodzenia dyscyplinarne prowadzone przeciwko stronie wobec odwołania z funkcji komornika. Natomiast postanowieniem Prokuratury Rejonowej w [...] z [...] stycznia 2021 r., sygn. [...] przedstawiono stronie zarzut popełnienia przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. wiążącego się z pełnieniem funkcji komornika sadowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. T. B. pismami z 21 stycznia 2021 r. oraz z 28 stycznia 2021 r. przedłożył stosowne informacje, o które wezwany był przez OIRP w [...]. Strona podniosła, że prowadzone przeciwko niej postępowanie o odwołanie z funkcji komornika sądowego zostało umorzone. Ponadto skarżący wskazał, że postępowanie dyscyplinarne wobec niego nigdy się nie toczyło i zgodnie z posiadaną przez niego wiedzą żadne postępowanie wobec niego nie toczy się na chwilę składania oświadczenia. Prowadzone były jednak dwa dochodzenia dyscyplinarne, umorzone prawomocnymi postanowieniami z [...] lutego 2020 r. (sygn. [...] i [...]). Skarżący podkreślił ponadto, że do dnia oświadczenia z [...] stycznia 2021 r. nie posiada informacji o postępowaniach karnych toczących się przeciwko niemu. W oświadczeniu uzupełniającym z [...] stycznia 2021 r. skarżący wskazał jednak, że [...] stycznia 2021 r., przedstawiono mu zarzut z art. 284 § 2 w zw. z art. 231 § 2 ustawy z 6 czerwca 1997 r – Kodeks karny (Dz.U. z 2020 r., poz. 1444 z późn. zm.), dalej: "k.k.", w związku z pełnieniem funkcji komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. Jak wynika z akt sprawy, przedstawienie zarzutu T. B. nastąpiło postanowieniem Prokuratury Rejonowej w [...] z [...] stycznia 2021 r. – sygn. akt [...]. W piśmie z 28 stycznia 2021 r. strona wskazała okoliczności dotyczące toczącego się postępowania karnego. W ocenie Ministra, niezależnie od wykazania przez T. B. spełnienia pozostałych przesłanek z art. 24 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 2 pkt 5 u.r.p., zgromadzone w toku postępowania informacje wskazują, że wymieniony nie spełnia przesłanki z art. 24 ust. 1 pkt 5 u.r.p., tj. nie jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. Organ podkreślił w szczególności dwie okoliczności, które mają bardzo doniosłe znaczenie dla oceny spełnienia przesłanki z art. 24 ust. 1 pkt 5 u.r.p. Po pierwsze pan T. B. nie wyjaśnił stawianych mu zarzutów we wniosku Prezesa Sadu Rejonowego w [...] o odwołanie z funkcji komornika. Rezygnacja strony z pełnionej funkcji skutkowała umorzeniem postępowania administracyjnego o odwołanie z funkcji komornika sądowego, jak również umorzeniem dochodzenia dyscyplinarnego. Postępowania te nie dały więc merytorycznej odpowiedzi w przedmiocie zasadności sformułowanych we wniosku Prezesa Sadu Rejonowego w [...] zarzutów. Niemniej jednak wskazuje to na "ucieczkę" przed problemem, co w konsekwencji podważa poczucie odpowiedzialności kandydata za własne czyny, jak i jego odwagę cywilną. Po drugie, Minister podkreślił, że stosownie do art. 313 § 1 k.p.k., postanowienie o przedstawieniu zarzutów sporządza się, jeżeli dane istniejące w chwili wszczęcia śledztwa lub zebrane w jego toku uzasadniają dostatecznie podejrzenie, że czyn popełniła określona osoba. Oznacza to, że istnieje obecnie dostateczne podejrzenie, że skarżący dopuścił się zachowania polegającego na tym, że w dniu [...] kwietnia 2019 r. w [...], będąc funkcjonariuszem publicznym, jako komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w [...], podczas prowadzonego postępowania egzekucyjnego o sygn. akt [...] z wniosku wierzyciela [...] S.A. w [...] przeciwko dłużnikowi K. P., przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że przywłaszczył sobie powierzone mu środki pieniężne w kwocie 1.620,00 zł., które zostały przekazane przez Urząd Skarbowy w [...] na poczet zadłużenia dłużnika K. P. i zarejestrowane w księdze pieniężnej pod pozycją [...], pomimo umorzenia postępowania egzekucyjnego o sygn. akt [...] na mocy postanowienia z [...] listopada 2018 r., przy czym działał na szkodę interesu prywatnego pokrzywdzonej K. P., a zarzuconego mu czynu dopuścił się w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, co wyczerpało znamiona przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k.  Decyzja Ministra z [...] marca 2021 r. stała się w całości przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego to jest art. 31(1) ust. 2 w związku z art. 24 ust. 2a oraz art. 31(2) ust. 1 u.r.p. przez ich błędną wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania, to jest: art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 79, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego ustalenie, stanu faktycznego, dowolność w ocenie materiału dowodowego oraz niedokonanie wnikliwej oceny wszystkich istotnych elementów składających się na dotychczasową drogę życiową i zawodową skarżącego. Strona, na mocy art. 145 § 1 lit. a i c, art. 145 § 3 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej: "P.p.s.a.", wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra z 8 marca 2021 r.; umorzenie poprzedzającego ją postępowania administracyjnego oraz zasądzenie od Ministra na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Do skargi strona załączyła odpis postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] umarzającego śledztwo przeciwko skarżącemu z uwagi na to, że postępowanie nie dostarczyło podstaw do wniesienia przeciwko podejrzanemu aktu oskarżenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 5 u.r.p. na listę radców prawnych może być wpisany ten, kto jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. Sąd podziela pogląd Ministra, że niezależnie od wykazania przez skarżącego spełnienia pozostałych przesłanek z art. 24 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 2 pkt 5 u.r.p. zgromadzone w toku postępowania informacje wskazują, że skarżący nie spełnia przesłanki z art. 24 ust. 1 pkt 5 u.r.p., tj. nie jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. Zaznaczenia wymaga, że choć wskazane powyżej przesłanki – warunkujące wpis zarówno na listę radców prawnych, jak i występujące we wszystkich zawodach prawniczych – formułują nieostre określenia, jednolicie rozumie się je w orzecznictwie sądowym. Na rękojmię należytego wykonywania zawodu radcy prawnego w rozumieniu powyższego przepisu składają się dwa elementy: są to cechy charakteru i dotychczasowe zachowanie osoby pragnącej zostać radcą prawnym, tj. wykonywać zawód zaufania publicznego, które składają się na wizerunek takiej osoby, na której nie mogą ciążyć żadne zarzuty podważające jej wiarygodność. Pojęcie "rękojmi" to uroczyste poręczenie, zagwarantowanie i zapewnienie, że z racji posiadanych cech zawód zaufania publicznego wykonywany będzie prawidłowo. Rękojmię taką daje ten, wobec kogo można sformułować uzasadnione przekonanie, że obowiązki zawodowe będzie wykonywał w sposób należyty. Dotychczasowe zachowanie kandydata ubiegającego się o wpis na listę radców prawnych, które dawać winno rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego oznacza natomiast takie postępowanie osoby ubiegającej się o wpis, które odpowiada ocenom moralnym i etycznym, gwarantującym właściwe wykonywanie zawodu radcy prawnego i obejmuje przy tym cały okres mający miejsce do czasu wpisania na tę listę. Brak rękojmi należytego wykonywania zawodu radcy prawnego jest zaś implikacją braku nieskazitelnego charakteru i dotychczasowego zachowania odpowiadającego ocenom moralnym i etycznym. Są to pojęcia jednolite i niepodzielne. O nieskazitelności charakteru świadczą takie przymioty osobiste jak: uczciwość w życiu prywatnym i zawodowym, uczynność, pracowitość, poczucie odpowiedzialności za własne słowa i czyny, stanowczość, odwaga cywilna, samokrytycyzm, umiejętność zgodnego współżycia z otoczeniem. Nieskazitelność charakteru jest zaś co prawda pojęciem nieostrym, co oznacza wprawdzie, że decyzja organu w tym zakresie ma charakter ocenny, jednak należy wyraźnie zaznaczyć, że nieskazitelność ta nie jest stopniowalna i nie można zatem być nieskazitelnym znacząco albo minimalnie (por. wyrok WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2017 r., sygn. VI SA/Wa 2223/16, LEX nr 2315928, wyrok WSA w Warszawie z 8 marca 2017 r., sygn. VI SA/Wa 1940/16, LEX nr 2316733, wyrok WSA w Warszawie z 17 marca 2017 r., sygn. VI SA/Wa 2114/16, LEX nr 2441477, wyrok WSA w Warszawie z 9 marca 2017 r., sygn. VI SA/Wa 1863/16, LEX nr 2284691, wyrok WSA w Warszawie z 15 lutego 2013 r., sygn. VI SA/Wa 2453/12, LEX nr 1324095, wyrok WSA w Warszawie z 26 listopada 2013 r., sygn. VI SA/Wa 1379/13, LEX nr 1415145). Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał przy tym, iż przesłanka nieskazitelnego charakteru stanowi niezbędny przymiot osoby starającej się o wpis na listę radców prawnych, zaś przez rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu należy rozumieć wykazanie się umiejętnością porównywalną z tą, jaką posiadają inne osoby będące radcami prawnymi (zob. wyrok NSA z 8 stycznia 2015 r. sygn. II GSK 2074/13, LEX nr 1658783 oraz wyrok NSA z 14 lutego 2008 r., sygn. II GSK 390/07, LEX nr 1012001). Minister, dokonując oceny przydatności skarżącego do wykonywania zawodu radcy prawnego poprzez pryzmat przesłanki z art. 24 ust. 1 pkt 5 u.r.p., wziął pod uwagę następujące okoliczności. Po pierwsze organ podniósł, że skarżący nie wyjaśnił stawianych mu zarzutów we wniosku Prezesa Sadu Rejonowego w [...] o odwołanie z funkcji komornika. Co więcej, postanowieniem Ministra z [...] maja 2019 r. skarżący został zawieszony w czynnościach komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], w związku z wnioskiem Prezesa Sądu Rejonowego w [...]. We wniosku o odwołanie strony ze stanowiska komornika sądowego oraz w dalszych pismach uzupełniających wniosek podniesiono następujące zarzuty: - nieprowadzenie księgi pieniężnej, tj. naruszenie art. 25 u.k.s. oraz § 32 ust. 1, § 33 ust. 1, § 41 ust. 1 oraz § 42 ust. 1 Rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2018 r., - naruszenie zasady sprawności postępowania oraz art. 767 § 5 k.p.c. poprzez nieprzekazanie terminowo do właściwych sądów rejonowych skarg na czynności komornika wraz z aktami egzekucyjnymi, - niewykonanie zarządzeń, o których mowa w art. 176 ust. 3 u.k.s., - nieprzekazywanie terminowo wpłat wierzycielom, tj. naruszenie art. 22 u.k.s.e. oraz art. 31 ust. 1 u.k.s., - ustalenie i uwzględnienie w postanowieniach o umorzeniu postępowania kosztów z tytułu doręczenia korespondencji w sytuacji, gdy komornik nie posiadał dowodu poniesienie kosztów doręczeń przez pracownika, tj. naruszenie art. 39 ust. 1 ust. 2 pkt 8, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i 2 u.k.s.e. w zw. z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 770, 2244), - niezakładanie akt egzekucyjnych bezpośrednio po wpływie i skontrolowaniu wniosku, nieprowadzenie prawidłowo i na bieżąco akt egzekucyjnych, tj. rażące i oczywiste naruszenie art. 25 u.k.s. oraz § 19 ust. 1 i ust. 4, § 21 ust. 1, § 22 ust. 1 i § 23 ust. 1 Rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2018 r. oraz § 21 ust. 1 i ust. 3, § 22 Rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2005 r., - nieprowadzenie na bieżąco i nieuzupełnianie kart rozliczeniowych w aktach egzekucyjnych, tj. rażące i oczywiste naruszenie art 25 u.k.s. oraz § 25 Rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2018 r. oraz § 23 Rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2005 r. - prowadzenie kancelarii na poziomie nieodpowiednim do godności urzędu, - spowodowanie niedoboru finansowego, o którym mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 u.k,s., który według stanu na dzień 20 marca 2019 r. (tj. sporządzenia protokołu z wizytacji przeprowadzonej w dniu [...] marca 2019 r. przez komornika wizytatora K. B.) wyniósł -318.847,27 zł; na dzień 4 kwietnia 2019 r. (tj. odsunięcia komornika od czynności) wyniósł -321.337,82 zł, zaś na dzień 3 czerwca 2019 r. niedobór finansowy kancelarii wyniósł -326.151,77 zł, tj. rażące i oczywiste naruszenie art. 25 u.k.s. oraz wyczerpanie przesłanki art. 19 ust. 1 pkt 3 u.k.s., - rażące naruszenie 3-dniowego terminu rejestracji w księdze pieniężnej pobranych kwot pieniężnych, tj. art. 25 u.k.s. oraz § 42 Rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2018 r., - niedokonanie prawidłowego zamknięcia księgi pieniężnej na koniec roku 2018, tj. naruszenie § 46 Rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2018 r., - niezrealizowanie rozchodów zapisanych w rubrykach od 13-16 księgi pieniężnej, - nagminnie naruszanie terminu przekazywania wierzycielom wyegzekwowanych należności, tj. art. 31 u.k.s., w tym nieprzekazanie osobom uprawnionym łącznej kwoty 72.774,01 zł, - nieodnotowanie pozycji księgi pieniężnej na dowodach wpłat, tj. naruszenie § 40 Rozporządzenia z 18 grudnia 2018 r.; - naruszenie przepisów dotyczących prowadzenia rachunków bankowych kancelarii, przechowywanie środków na tych rachunkach oraz pokrywania kosztów działalności egzekucyjnej, tj. art. 150-154 u.k.s. oraz § 49-50 Rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2018 r., - niesporządzanie zawiadomienia o wpłacie i niedołączanie wraz z kopią dowodu wpłaty do właściwych akt, tj. naruszenie § 38 Rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2018 r., - podejmowanie czynności w okresie zawieszenia w czynnościach komornika, tj. zapisu w systemie teleinformatycznym księgi pieniężnej w dniu 26 maja 2019 r. (od pozycji 565 do 598), tj. naruszenie art. 18 ust. 6 u.k.s. Podniesione w treści wniosku zarzuty były na tyle istotne, że uzasadniły zawieszenie przez Ministra strony - komornika w czynnościach, a ujawnione okoliczności, poparte dołączonymi do wniosku dokumentami, dały podstawy do uznania, że komornik sądowy nie będzie w sposób należyty wykonywał swoich obowiązków. Wskazują one na brak rzetelności i odpowiedzialności strony w codziennym prowadzeniu kancelarii komorniczej, jak również świadome niestosowanie się do jasnych wytycznych dotyczących organizacji pracy, określonych w powołanych wcześniej rozporządzeniach Ministra Sprawiedliwości. Rezygnacja skarżącego z pełnionej funkcji skutkowała umorzeniem postępowania administracyjnego o odwołanie z funkcji komornika sądowego, jak również umorzeniem dochodzeń dyscyplinarnych. Postępowania te nie dały więc merytorycznej odpowiedzi w przedmiocie zasadności sformułowanych we wniosku Prezesa Sadu Rejonowego w [...] zarzutów. Zdaniem Ministra, wskazuje to na "ucieczkę" przed problemem, co w konsekwencji podważa poczucie odpowiedzialności kandydata za własne czyny, jak i jego odwagę cywilną. Po drugie organ podkreślił, że stosownie do art. 313 § 1 k.p.k., postanowienie o przedstawieniu zarzutów sporządza się, jeżeli dane istniejące w chwili wszczęcia śledztwa lub zebrane w jego toku uzasadniają dostatecznie podejrzenie, że czyn popełniła określona osoba. Chodzi tu zatem o ustalenie, że zebrane dowody wskazują na wyższy stopień prawdopodobieństwa niż wymagany do wszczęcia postępowania, a dodatkowo wskazują na określoną osobę, możliwą do spersonifikowania (tak SN w uchwale z 23 lutego 2006 r., sygn. akt SNO 3/06). Zdaniem Ministra oznacza to, że istnieje obecnie dostateczne podejrzenie, że skarżący dopuścił się zachowania polegającego na tym, że w dniu [...] kwietnia 2019 r. w [...], będąc funkcjonariuszem publicznym, jako komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w [...], podczas prowadzonego postępowania egzekucyjnego o sygn. akt [...] z wniosku wierzyciela [...] przeciwko dłużnikowi K. P., przekroczył soje uprawnienia w ten sposób, że przywłaszczył sobie powierzone mu środki pieniężne w kwocie 1.620,00 zł, które zostały przekazane przez Urząd Skarbowy w [...] na poczet zadłużenia dłużnika K. P. i zarejestrowane w księdze pieniężnej pod pozycją [...], pomimo umorzenia postępowania egzekucyjnego o sygn. akt [...] na mocy postanowienia z [...] listopada 2018 r., przy czym działał na szkodę interesu prywatnego pokrzywdzonej K. P., a zarzuconego mu czynu dopuścił się w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, co wyczerpało znamiona przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 kk. Okoliczności te miały, zdaniem Ministra, bardzo doniosłe znaczenie dla oceny spełnienia przez skarżącego przesłanki z art. 24 ust. 1 pkt 5 u.r.p. Sąd podziela pogląd Ministra, iż wobec prawidłowo ustalonego przez organ stanu faktycznego w tej sprawie nie jest możliwe uznanie, że skarżący spełnia przesłanki z art. 24 ust. 1 pkt 5 u.r.p. Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego faktu umorzenia postępowania karnego w dniu [...] kwietnia 2021 r., wskazać należy, iż miało to miejsce już po wydaniu skarżonej decyzji, a zatem organ nie mógł dysponować postanowieniem Prokuratury Rejonowej w [...] w toku prowadzonego postępowania. Nie można przeto czynić zarzutu organowi, że nie uwzględnił tez z dokumentów, które nie istniały na dzień orzekania w sprawie. Jak słusznie podnosi się w orzecznictwie, sąd administracyjny, kontrolując zgodność z prawem postępowania administracyjnego i wydanej w jego wyniku ostatecznej decyzji administracyjnej, nie ma w świetle obowiązujących przepisów ani obowiązku, ani nawet uprawnienia, aby odnosić się do zdarzeń późniejszych i uwzględniać dokumenty powstałe po wydaniu zaskarżonej decyzji (zob. wyrok NSA z 26 lipca 2017 r., II OSK 2100/16, LEX nr 2358606). W tym stanie rzeczy, informacja o umorzeniu śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...] przeciwko stronie, sygn. akt [...], w związku z przekroczeniem uprawnień i przywłaszczeniem środków pieniężnych, tj. o przestępstwo określone w art. 284 § 2 k.k. w związku z art. 231 § 2 k.k., postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r. nie może zostać przez Sąd uwzględniona w niniejszej sprawie. Wskazać także należy, iż nie jest wiadome, czy powyższe postanowienie z [...] kwietnia 2021 r. jest prawomocne – mogła go bowiem zaskarżyć pokrzywdzona. Niezależnie jednak od powyższego, nawet przyjmując, że postanowienie Prokuratury Rejonowej w [...] o umorzeniu śledztwa jest prawomocne, zdaniem Sądu, same informacje dotyczące zarzutów stawianych w postępowaniu administracyjnym o odwołaniu ze stanowiska komornika oraz ustosunkowanie się przez stronę do tych zarzutów w toku postępowania kwestionują skutecznie stronę jako potencjalnego radcę prawnego, czyli osobę o nieskazitelnym (czyli całkowicie "czystym", nienagannym) charakterze. Sąd zgadza się z Ministrem co do oceny samej postawy strony w odniesieniu do rzetelnego i skrupulatnego pełnienia obowiązków nałożonych na niego wraz z objęciem funkcji komornika sądowego. Sąd podziela pogląd organu, że naganne zachowanie, które jest brane pod uwagę przez Ministra w ocenie nieskazitelnego charakteru oraz rękojmi kandydata na radcę prawnego, nie musi wyczerpywać wyłącznie znamion przestępstwa, aby rzutować na negatywną ocenę w tej kwestii. Sam skarżący w pismach składanych w toku postępowania w przedmiocie odwołania go z funkcji komornika sądowego wskazywał, że: - odnośnie zarzutu błędów przy datach rejestracji kwot przyjętych na kwitariusz przychodowy – "wydaje się (...), iż pojedyncze błędy w oznaczeniu daty mogły się przydarzyć (...)" (s. 3 pisma skarżącego z 5 sierpnia 2019 r.); - odnośnie zarzutu naruszenia terminu przekazywania wyegzekwowanych środków wierzycielom ze wskazaniem 8 przypadków opóźnienia – "Jakkolwiek nawet 8 przypadków opóźnień nie powinno się zdarzyć, (...) wskazuję na fakt podjęcia przez wierzyciela masowego (...) szeregu działań zmierzających wprost do sparaliżowania pracy mojej kancelarii. Trudno w takiej sytuacji stawiać mi zarzut, że w 8 przypadkach działania te okazały się skuteczne" (s. 5 pisma skarżącego z 5 sierpnia 2019 r.), (...) "rzeczywiście w lutym i marcu br. wystąpiły opóźnienia – najczęściej spowodowane błędnym rozpoznaniem pochodzenia środków pieniężnych i przyjęcia dla nich terminu właściwego dla środków pochodzących z zajęcia rachunku bankowego (s. 15 pisma skarżącego z 8 lipca 2019 r.). - odnośnie zarzutu wykorzystywania egzekucyjnego rachunku bankowego kancelarii do dokonywania opłat z tytułu kosztów działalności egzekucyjnej – "faktycznie rachunek ten w pierwszych miesiącach bieżącego roku był w ten sposób wykorzystywany (...). Zaistnienie tej praktyki związane było z technicznymi problemami związanymi z uaktywnieniem rachunku bieżącego kancelarii." (s. 6 pisma skarżącego z 5 sierpnia 2019 r.), - dopuścił możliwość w kilku przypadkach braku w aktach papierowych kopii dowodu wpłaty, ewentualne takie naruszenie tłumacząc ponad 10 tys. spraw (s. 6 pisma skarżącego z 5 sierpnia 2019 r.). Ponadto w piśmie z 8 lipca 2019 r., złożonym w toku postępowania administracyjnego w sprawie odwołania ze stanowiska komornika, skarżący także przyznał się do kilku uchybień, m.in. nieprzekazywania w terminie skarg (s. 4), tłumacząc to ich ilością, opóźnienia w zakładaniu akt egzekucyjnych ("Rzeczywiste opóźnienie w zakładaniu akt wystąpiło w marcu br. – podkreślić jednak należy, że dotyczyło dosłownie kilku wniosków egzekucyjnych" (s. 9 pisma)), braku numeracji kart akt egzekucyjnych. Jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, nawet jednorazowe zachowanie może podważyć wiarygodność oraz nieskazitelny charakter kandydata do wykonywania zawodu zaufania publicznego (zob. wyrok NSA z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1791/16, LEX nr 2522332). W rozpoznawanej zaś sprawie, co należy podkreślić, nie było to jednak zachowanie jednostkowe, lecz szereg czynów, których dopuściła się strona, co istotne – w ramach prowadzonej działalności jako komornik. Sąd podkreśla, że osoba wykonująca zawód zaufania publicznego musi pozostawać poza jakimikolwiek wątpliwościami (podejrzeniami) odnośnie jej postawy (stosunku) wobec porządku prawnego, w tym w szczególności, obowiązujących w tym porządku prawnym norm nakazu (zakazu). Ich naruszanie daje podstawy do jednoznacznie negatywnej oceny tego rodzaju zachowania, a skoro tak, to stwierdzić należy, że sytuacja tego rodzaju nie może pozostawać bez wpływu na ocenę, że kandydat na radcę prawnego, z udziałem którego sytuacja taka wystąpiła nie spełnia określonej przepisem art. 24 ust. 1 pkt 5 u.r.p. przesłanki nieskazitelnego charakteru i nienagannego dotychczasowego zachowania, a w konsekwencji, że nie daje dostatecznej rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego, jako zawodu zaufania publicznego (por. wyrok WSA w Warszawie z 19 października 2020 r., sygn. VI SA/Wa 925/20, LEX nr 3098262, a także wyrok tego Sądu z 21 maja 2021 r., sygn. VI SA/Wa 1019/21). Tym samym, mimo że postępowanie administracyjne w sprawie odwołania strony ze stanowiska komornika, jak też postępowania dyscyplinarne prowadzone wobec strony wobec jej rezygnacji ze stanowiska komornika zostały umorzone, to biorąc pod uwagę powyższe pisma skarżącego złożone w innych niż niniejsza sprawa postępowaniach, ale załączone przez niego do jego pisma procesowego z 20 stycznia 2021 r. złożonego w niniejszej sprawie, jak również wydanie przez Prezesa Sądu Rejonowego w [...] zarządzenia z [...] kwietnia 2019 roku na podstawie art. 22 ust. 1 u.k.s. odsuwającego stronę od wykonywania czynności komornika na okres 30 dni oraz postanowienia Ministra z [...] maja 2019 r. zawieszającego stronę w czynnościach komornika sądowego, wskazują, że skarżący wobec popełnienia określonych naruszeń prawa (do których w części się przyznał, a część bagatelizuje) nie spełnia przesłanki, o której mowa w art. 24 ust. 1 pkt 5 u.r.p. Wartości, które naruszyły zachowania skarżącego wykonującego wówczas zawód komornika, nabierają szczególnego znaczenia w odniesieniu do osób wykonujących zawód zaufania publicznego. Sąd zauważa bowiem, że zawód radcy prawnego wiąże się ze szczególną rolą, jaką pełnią osoby wykonujące zawody zaufania publicznego. Ustrojowym źródłem funkcjonowania tego szczególnego kręgu zawodów stanowi art. 17 Konstytucji RP. Tym samym zawód zaufania publicznego jest instytucją konstytucyjną. A tytuł zawodowy atrybutem jego wykonywania. Wykonywanie zawodu zaufania publicznego związane jest z przynależnością do odpowiedniego samorządu zawodowego, któremu powierzone zostały szczególne uprawnienia wobec swoich członków. Mają one charakter zarówno organizacyjny, jak również gwarancyjny. Wykonywanie zawodu publicznego wiąże się zaś zarówno z katalogiem uprawnień, jak również z szeregiem obowiązków wynikających z przepisów samorządowych i powszechnie obowiązujących. Istotą zawodu zaufania publicznego jest świadczenie usług na najwyższym profesjonalnym poziomie, gwarantowanym przez strukturę samorządową. Stąd osoby korzystające z usług przedstawicieli zawodów zaufania publicznego powinny mieć możliwość jednoznacznej ich identyfikacji tak, aby jeszcze przed nawiązaniem współpracy uzyskać gwarancję, że powierzają wykonanie usługi osobom dającym rękojmię jej należytego wykonania. Klient, nie zawsze będąc profesjonalistą, nie musi być zorientowany w prawnych aspektach nadających kompetencję do wykonywania danego zawodu. Stąd dla klienta szczególnie istotny jest tytuł, jakim posługuje się przedstawiciel zawodu zaufania publicznego. Chcąc zwrócić się o pomoc prawną, klienci kierują się, co do zasady, do adwokatów lub radców prawnych w zależności od zakresu oczekiwanej pomocy. Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi, wskazać należy, że zarzut skarżącego dotyczący celowego przedłużania okresu do podpisania sprzeciwu, ponad wyznaczony ustawowo termin jest także niezasadny. Akta wpisowe T. B. wpłynęły do Ministerstwa Sprawiedliwości w dniu 28 września 2020 r. Z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, pismem z 22 października 2020 r. Minister na podstawie art. 31(1) ust. 2 u.r.p. zwrócił akta osobowe, nadesłane wraz z uchwałą o wpisie, celem włączenia do akt postępowania administracyjnego informacji na temat toczącego się wobec strony w 2019 r. postępowania o odwołanie z funkcji komornika sądowego, przede wszystkim poprzez ustosunkowanie się wnioskodawcy do zarzutów podniesionych w związku czynnościach komornika sądowego i postępowaniem w przedmiocie odwołania ze stanowiska oraz złożenia przez niego oświadczenia co do postępowań dyscyplinarnych i karnych toczących się w związku z tymi zarzutami. Zdaniem Sądu, zaistniała w sprawie konieczność wezwania skarżącego do złożenia wyjaśnień wobec posiadanych przez organ informacji o prowadzonych postępowaniach wobec strony, które zostały umorzone z powodu jej rezygnacji ze stanowiska komornika. Ani zatem w postępowaniach dyscyplinarnych, ani w postępowaniu prowadzonym przez Ministra, właściwe organy nie badały zasadności zarzutów kierowanych wobec skarżącego. Jednocześnie zarzuty te mogły wskazywać na naruszenia prawa dokonane przez skarżącego jako komornika czy też wskazywać takie jego cechy charakteru, które uniemożliwiają wykonywanie przez niego zawodu radcy prawnego. Uzupełnione akta osobowe OIRP w [...] nadesłała w dniu 16 lutego 2021 r. Jednocześnie Minister ustalił, że postanowieniem Prokuratury Rejonowej w [...] nr [...], przedstawiono stronie zarzut popełnienia przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. w związku z art. 231 § 2 k.k., wiążącego się z pełnieniem funkcji komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. Minister sprzeciwił się wpisowi skarżącego na listę radców prawnych, podpisując decyzję administracyjną [...] marca 2021 r., a zatem w ocenie Sądu organ zachował ustawowy termin 30 dni, przewidziany w art. 31(2) ust. 1 u.r.p. Skarżący wskazuje także na bezpodstawność wezwania go do uzupełnienia braków materiału dowodowego. Zarzut ten również nie jest trafny. Jak podkreślił bowiem Minister, w aktach osobowych bowiem jedynie dokumenty aktualne na dzień złożenia wniosku o wpis na listę radców prawnych, tj. dnia 28 sierpnia 2020 r., w tym informacja z Krajowego Rejestru Karnego z 11 sierpnia 2020 r., wskazująca, że nie figuruje on w Kartotece Karnej. Nie załączono natomiast oświadczenia skarżącego na temat toczących się postępowań karnych i dyscyplinarnych, co, w szczególności w świetle zarzutów podniesionych w związku z zawieszeniem go w czynnościach komornika sądowego i postępowaniem w przedmiocie odwołania ze stanowiska, było bardzo istotne. Kandydaci, wraz z wnioskiem o wpis na listę, dostarczają m.in. oświadczenia dotyczące postępowań karnych i dyscyplinarnych, jak i w całej dotychczasowej karierze zawodowej. Gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie, że wobec kandydata toczyło się postępowanie mogące wpływać na ocenę dotyczącą nieskazitelności charakteru, a w aktach brak jest jednoznacznych informacji na ten temat, Minister zasadnie zwraca się do odpowiedniej Izby o uzupełnienie dokumentów. Tak też było i w tym przypadku. Sąd podkreśla, że uprawnienie Ministra do wyrażenia sprzeciwu od wpisu na listę radców prawnych stanowi element nadzoru nad działalnością samorządu prawniczego. Nadzór ten uzasadniony jest potrzebą ochrony wartości konstytucyjnych takich jak ochrona praw obywateli oraz bezpieczeństwa obrotu prawnego. Ze względu na ochronę osób korzystających z pomocy prawnej świadczenie tego rodzaju pomocy nie może być pozostawione poza określoną przez ustawodawcę kontrolą jej formy i jakości przez organ władzy państwowej. W wyroku z 31 marca 2009 r. sygn. akt II GSK 1001/08 NSA podniósł, że: "Minister Sprawiedliwości ma prawo do badania, w ramach przyznanego mu w art. 69 ust. 2 Prawa o adwokaturze sprzeciwu od wpisu na listę adwokatów, tego wpisu z punktu widzenia wszystkich wymagań określonych w art. 65 tej ustawy". Z poglądem tym Sąd się zgadza i uznaje go za adekwatny także w stosunku do radców prawnych. Proponowana przez skarżącego wykładnia art. 31(2) ust. 1 w związku z art. 31(1) ust. 1 u.r.p. w istocie ograniczałaby, zdaniem Sądu, Ministra w sprawowaniu funkcji nadzorczych w wyżej przedstawionym znaczeniu. Nie można zgodzić się także z zarzutem naruszenia przepisów postępowania. W myśl art. 7 k.p.a. organy administracji uprawnione są do własnej oceny interesu społecznego i słuszności interesu obywatela. Każdorazowo o treści podejmowanego rozstrzygnięcia decydują okoliczności konkretnego przypadku. Słusznym interesem strony nie jest przy tym każdy interes strony, a więc chęć uzyskania rozstrzygnięcia organu administracji o treści zgodnej z wolą skarżącego, ale wyłącznie taki interes, który pozostaje zgodny przede wszystkim z obowiązującymi przepisami prawa (por. wyrok WSA w Gliwicach z 12 lipca 2016 r., sygn. IV SA/Gl 251/15, LEX nr 2098859). Wbrew twierdzeniom skarżącego nie zostały też naruszone zasady, o jakich mowa w art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa - organ zebrał bowiem materiał dowodowy w sposób wyczerpujący i na jego podstawie, ocenił sytuację prawną skarżącego prawidłowo. Skarżący nie wykazał również naruszenia przez organ art. 10 kpa i art. 79 kpa w sposób, który mógłby skutkować innym rozstrzygnięciem sprawy. Skarżący nie podniósł bowiem w skardze żadnych nowych okoliczności dotyczących swojego zachowania jako komornika sądowego, które zmieniałby jego ocenę. Treść skargi w istocie sprowadza się do polemiki ze stanowiskiem Ministra, które zostało wyczerpująco uzasadnione w skarżonej decyzji. W konsekwencji Sąd uznał, że Minister prawidłowo dokonał oceny, że zachowania, jakich dopuścił się skarżący, powodowały, że nie posiadał on przymiotu nieskazitelnego charakteru oraz nie dawał rękojmi należytego wykonywania zawodu radcy prawnego. Wobec powyższego, uznając zarzuty skargi za bezzasadne, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił wniesioną skargę. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.).