VI SA/Wa 1560/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 8 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących przewozu drogowego towarów niebezpiecznych p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Pismem z dnia 29 czerwca 2016 r. M. S.(dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących przewozu drogowego towarów niebezpiecznych. W petitum skargi strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w ostatnich latach poniósł znaczne straty związane z nierzetelnym kontrahentem, tj. firmą C. S.A., która nie wywiązała się z płatności kwoty blisko 120.000 złotych, zaś dotychczas prowadzona wobec tego dłużnika egzekucja okazała się nieskuteczna. Ponadto, skarżący wskazał, że ostatnio dwa samochody należące do strony skarżącej uległy wypadkom, co w konsekwencji wiązało się z utratą dochodu oraz koniecznością wymiany taboru. Strona skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do utraty przez przedsiębiorcę możliwości regulowania jego wymagalnych zobowiązań, w wyniku czego skarżący zmuszony będzie - zgodnie z przepisem art. 21 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 233 ze zm.) - do złożenia wniosku o upadłość, a następnie zwolnienia pracowników i zakończenia swojej działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej także: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Niemniej, jak stanowi przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W świetle powołanego wyżej przepisu cyt. ustawy wynika, iż wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni ona istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie ulega przy tym wątpliwości, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Jeśli chodzi o przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności polegającą na niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody w wyniku wykonania owego aktu lub czynności, wskazać należy, iż o wspomnianym niebezpieczeństwie można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu lub spornej czynności organu administracji są większe, niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem tego rodzaju aktu lub czynności. W konsekwencji, oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Z kolei, jeśli chodzi o przesłankę polegającą na obawie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, należy uznać, że rozważając ową przesłankę, Sąd obowiązany jest uwzględnić specyfikę spornego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Niewątpliwie, przesłanki wskazane w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zauważyć należy przy tym, iż owe skutki mają mieć - w ocenie wnioskującego - znaczenie niejako potencjalne. Jednocześnie, zdaniem Sądu, warto zwrócić uwagę, że skoro sąd administracyjny orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to konsekwencją tego jest przyjęcie zasady, iż wyłącznie na wnioskodawcy spoczywa obowiązek stosownego uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Nie ulega wątpliwości, że dla wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony wnioskującej, oparte wyłącznie na hipotetycznych przypuszczeniach. Zdaniem Sądu, uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, które pozwolą wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Uznać należy w konsekwencji, iż brak stosownego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy ponadto uznać, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania spornej decyzji lub czynności organu administracji, to sąd administracyjny nie bada z urzędu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem wyłącznie na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednocześnie, należy stwierdzić, iż rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość materiału zgormadzonego w sprawie, który może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe, zauważyć należy, że do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego strona skarżąca nie załączyła jakichkolwiek dokumentów, które obrazując aktualną sytuację skarżącego przedsiębiorcy, mogłyby uprawdopodobnić zasadność jego wniosku zawartego w petitum skargi. W ocenie Sądu, wskazane przez stronę skarżącą okoliczności, stanowią jedynie hipotetyczne przypuszczenia odnoszące się do ryzyka wyrządzenia stronie znacznej szkody. Skarżący przedsiębiorca, podnosząc w ramach wniosku argumentację o wpływie wykonania spornej decyzji, mogącej - w jego ocenie - doprowadzić do pozbawienia go środków na dalsze prowadzenie działalności, a w konsekwencji do upadłości - nie przedłożył żadnych dokumentów, które pozwoliłyby Sądowi na analizę sytuacji majątkowej skarżącego w kontekście możliwości zastosowania ochrony tymczasowej przewidzianej w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, uznać należy w konsekwencji, iż w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że zachodzą przesłanki dające podstawę do zastosowania wspomnianej wyżej ochrony przed ewentualnymi negatywnymi skutkami wykonania zaskarżonej decyzji organu Inspekcji Transportu Drogowego. Warto zauważyć, że również w dotychczasowej judykaturze wyraźnie przyjmuje się, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniać mogą konkretne okoliczności, będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, które spowodować mogą znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Zastosowania owej ochrony nie może uzasadniać sama aktualna sytuacja majątkowa podmiotu wnioskującego (podobnie: Naczelny Sąd Administracyjny m.in. /w:/ postanowienie z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt I FZ 370/13). W ocenie Sądu, skarżący przedsiębiorca nie wskazał w uzasadnieniu wniosku, jakie obiektywne skutki na przyszłość wywoła wykonanie zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, że Sąd, badając wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania spornej decyzji, dokonał ex officio weryfikacji twierdzeń strony skarżącej z całokształtem materiału dowodowego (również zgromadzonego na etapie postępowania administracyjnego), jednak nie dostrzegł jakichkolwiek przesłanek przemawiających za koniecznością pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Z analizy samego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie, że skarżący przedsiębiorca, powołując się na rzekomo trudną sytuację finansową, nie dokonał jej uprawdopodobnienia w postaci nadesłania chociażby wyciągów z należących do niego kont bankowych, a także nie przedstawił żadnych dokumentów wskazujących na fakt prowadzenia wobec nieuczciwego kontrahenta postępowania egzekucyjnego. Strona skarżąca nie przedstawiła ponadto jakichkolwiek dokumentów potwierdzających okoliczności wypadków samochodowych, na które powoływała się, sugerując ich istotny wpływ na finanse przedsiębiorstwa z uwagi na utratę części wpływów oraz konieczność odnowienia taboru samochodowego. Warto zauważyć ponadto, że skarżący przedsiębiorca, uzasadniając wniosek o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazał jedynie hipotetycznie, że wykonanie owej decyzji (poprzez uiszczenie kary administracyjnej w wysokości 4.150 złotych), spowoduje konieczność zwolnienia pracowników przedsiębiorstwa. W tym przypadku, strona również nie przedstawiła jakichkolwiek analiz i dokumentów, które pomogłyby Sądowi pomóc w dokonaniu oceny podstaw do zastosowania przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. zgodnie z wnioskiem skarżącego. Ponadto, nie bez znaczenia jest również to, iż skarżący stwierdzając we wniosku, że jego działalność gospodarcza generuje rzekome straty, nie wykazał tej okoliczności jakimikolwiek materiałami obrazującymi jego aktualną sytuację finansową, które mogłyby przemawiać dodatkowo za potrzebą wstrzymana wykonania zaskarżonego aktu. Odnosząc się z kolei do twierdzeń strony skarżącej, jakoby wykonanie spornej decyzji zmusi skarżącego do złożenia wniosku o stwierdzenie upadłości - w trybie przepisu art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo upadłościowe - stwierdzić trzeba, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił ryzyka stanu niewypłacalności, w rozumieniu regulacji prawnych zawartych w Prawie upadłościowym. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że samo gołosłowne stwierdzenie skarżącego przedsiębiorcy, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować konieczność wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości - nie jest wystarczające do oceny wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem w związku z brakiem chociażby uprawdopodobnienia owego ryzyka niewypłacalności, Sąd nie ma żadnych podstaw do stwierdzenia, że faktycznie istnieją podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej. W konsekwencji, Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności dających podstawę do wstrzymania wykonania spornego aktu w trybie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Z uwagi na brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a także w związku z tym, iż sąd administracyjny nie może działać w tym zakresie za stronę, uznać trzeba, że w sprawie nie występują jakiekolwiek materiały, które mogą posłużyć weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.