VI SA/Wa 1577/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (w skrócie: "Prezes UKE") decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2014 r., poz. 243, z późn. zm.), dalej także "p.t.", po rozpatrzeniu wniosku E. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "przedsiębiorca" lub "Spółka") z [...] lipca 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] lipca 2014 r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], zobowiązującej poprzednika prawnego Spółki, tj. T. sp. z o.o. (dalej: "T."), do przygotowania zmiany "Oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym w celu świadczenia usług transmisji radiofonicznych lub telewizyjnych" oraz decyzji Prezesa UKE z dnia [...] października 2010 r., nr [...], uchylającej w części decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r. i w tym zakresie orzekającej co do istoty sprawy. Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń. Prezes UKE decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. ustalił, że na rynku świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym nie występuje skuteczna konkurencja, wyznaczył poprzednika prawnego Spółki jako przedsiębiorcę zajmującego pozycję znaczącą na rynku świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym oraz nałożył na niego obowiązki regulacyjne w zakresie niezbędnym do zapewnienia przez poprzednika prawnego Spółki dostępu do jego infrastruktury służącej do świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym, a w szczególności nałożył obowiązek polegający na przygotowaniu i przedstawieniu w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia tej decyzji oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym, umożliwiającej w szczególności rozdzielenie dostępu telekomunikacyjnego na potrzeby usług transmisji radiowych lub telewizyjnych od dostępu telekomunikacyjnego na potrzeby usług dosyłu. Przedstawiony przez poprzednika prawnego Spółki projekt oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym w celu świadczenia usług transmisji radiofonicznych lub telewizyjnych został zatwierdzony przez Prezesa UKE decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., a następnie zmieniony decyzją z dnia [...] października 2008 r. W dniu [...] stycznia 2010 r. Prezes UKE wydał decyzję, w której zobowiązał poprzednika prawnego Spółki do przygotowania zmiany oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym w celu świadczenia usług transmisji radiofonicznych lub telewizyjnych. Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. poprzednik prawny Spółki złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Prezesa UKE decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. W międzyczasie - decyzją z dnia [...] października 2010 r. - Prezes UKE ustalił, że na rynku świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym nie występuje skuteczna konkurencja, wyznaczył poprzednika prawnego Spółki jako przedsiębiorcę zajmującego pozycję znaczącą na rynku świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym oraz utrzymał ciążące na nim obowiązki regulacyjne w zakresie niezbędnym do zapewnienia dostępu do infrastruktury służącej do świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym, m.in. obowiązek przygotowania i przedstawienia w określonym terminie projektu oferty ramowej. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r., Prezes UKE wydał decyzję z dnia [...] października 2010 r. uchylającą w części decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r. i w tym zakresie orzekającą co do istoty sprawy. W pozostałej części Prezes UKE utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2662/10, oddalił skargę poprzednika prawnego Spółki na decyzję z dnia [...] października 2010 r. Wyżej wymieniony wyrok uprawomocnił się wskutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej poprzednika prawnego Spółki w wyroku z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1981/11. Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2011 r., sygn. akt VI ACa 750/11, decyzja z dnia [...] listopada 2006 r. została prawomocnie uchylona. W dniu [...]grudnia 2011 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie zarejestrował połączenie poprzednika prawnego Spółki ze skarżącą dokonane w trybie art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1030, z późn. zm.). Postanowieniem Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwanym dalej "SOKiK") z dnia 16 marca 2012 r., sygn. akt XVII AmT 47/11, wykonanie decyzji z dnia [...] października 2010 r. zostało wstrzymane. Spółka - pismem z dnia [...] lutego 2013 r. wniesionym do Prezesa UKE - zwróciła się o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem z dnia [...] października 2010 r., w uzasadnieniu wskazując, że wobec prawomocnego uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. spełnione zostały ustawowe przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Spółka wyjaśniła także, że toczące się postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące decyzji z dnia [...] października 2010 r. stanowiło przeszkodę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. We wniosku Spółka zwróciła się o uchylenie decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz decyzji z dnia [...] października 2010 r. wnosząc o wstrzymanie ich wykonania. Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., nr [...], Prezes UKE wznowił postępowanie administracyjne. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. Prezes UKE odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz decyzji z dnia [...] października 2010 r. a decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. odmówił uchylenia tych decyzji. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka pismem z [...] lipca 2014 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy przez uchylenie decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz decyzji z dnia 27 października 2010 r. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Prezes UKE utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wznowione postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., nr [...], i podkreślił, iż wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania nie oznacza jeszcze wzruszenia decyzji ostatecznej objętej tym postępowaniem, ani wyeliminowania jej z obrotu prawnego, może to nastąpić dopiero po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, w wyniku którego organ administracji, stwierdzając istotne wady decyzji, uchyli ją w części lub w całości i orzeknie na nowo o istocie sprawy. Prezes UKE wyjaśnił dodatkowo, że w postępowaniu wznowieniowym organ związany jest podstawami wznowienia postępowania określonymi we wniosku o wznowienie postępowania oraz postanowieniu z dnia [...] września 2013 r., wszczynającym postępowanie wznowieniowe. Rozpatrując sprawę, Prezes UKE wskazał, że decyzje zobowiązujące do przygotowania zmiany oferty ramowej wydawane na podstawie art. 43 ust. 2 p.t. odwołują się do decyzji wydawanych na podstawie art. 24 p.t. Zdaniem organu okoliczność uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. nie może przemawiać za uchyleniem decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. ani decyzji z dnia [...] października 2010 r., gdyż podstawą decyzji zobowiązujących do przygotowania zmiany oferty ramowej nie jest decyzja z dnia [...] listopada 2006 r., ale decyzja z dnia [...] października 2010 r. z uwagi na fakt, że w chwili ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy będącej przedmiotem wspomnianych decyzji obowiązywała już decyzja z dnia [...] października 2010 r. Prezes UKE wyjaśnił przy tym, że z uwagi, iż decyzja z dnia [...] października 2010 r. nie została uchylona ani zmieniona, nie zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2010 ani decyzji z dnia [...] października 2010 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ wskazał, że przed wydaniem decyzji zebrał i wnikliwie rozpatrzył - zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów - cały mogący mieć znaczenie dla sprawy materiał dowodowy. Organ podtrzymał przy tym swoje stanowisko, zgodnie z którym źródłem stosowania wszelkich obowiązków regulacyjnych na określonym rynku właściwym jest co do zasady najbardziej aktualna decyzja o przygotowaniu i przedstawieniu oferty ramowej, co jest bezpośrednią konsekwencją cyklicznego charakteru analiz rynkowych. Prezes UKE podkreślił jednocześnie, że z istoty zorientowanej przyszłościowo regulacji ex-ante, opartej na cyklicznej analizie rynku, wynika, że obowiązki regulacyjne stanowić mają odpowiedź na problemy rynkowe zidentyfikowane w toku każdorazowej analizy rynku. Obowiązki te nie mogą opierać się na analizie nieaktualnej, gdyż niemożliwe byłoby skuteczne promowanie konkurencji na rynku telekomunikacyjnym w przyszłości, co jest istotą regulacji ex-ante. Zdaniem Prezesa UKE wniosku tego nie zmienia fakt, że zgodnie z art. 24 pkt 2 lit. b) i c) p.t. jednym z możliwych rozstrzygnięć podejmowanych decyzją o przygotowaniu i przedstawieniu oferty ramowej jest utrzymanie bądź zmiana obowiązków regulacyjnych nałożonych poprzednią decyzją tego typu, co mogłoby sugerować ciągłość obowiązków regulacyjnych wynikających z kolejnych decyzji. W ocenie organu każda decyzja o przygotowaniu i przedstawieniu oferty ramowej jest wydawana w związku z określoną analizą konkretnego rynku właściwego, biorącą pod uwagę specyficzną, aktualną sytuację rynkową, a każdy obowiązek regulacyjny ma stanowić odpowiedź na zidentyfikowane w tej aktualne problemy rynkowe. Jednocześnie Prezes UKE wyjaśnił, że sformułowanie przepisu art. 24 pkt 2 lit. b) p.t. należy traktować jedynie w kategoriach zabiegu formalnego ustawodawcy, który w przypadku nałożenia obowiązku stosowania oferty ramowej, chcąc uniknąć konieczności każdorazowego, długotrwałego opracowywania nowych projektów oferty ramowej na nowo, przewidział możliwość zmiany takiej oferty. Ten formalny zabieg nie może w opinii organu przemawiać za podważeniem istoty regulacji rynku w formule ex-ante, której niezbędnym elementem jest aktualność obowiązków regulacyjnych, i w konsekwencji powodującą, że każdorazową, wyłączną podstawą obowiązków regulacyjnych jest najnowsza analiza rynku. Z uwagi na powyższe zdaniem Prezesa UKE decyzja z dnia [...] listopada 2006 r. ze względu na jej bezprzedmiotowość wynikającą z braku aktualności i zastąpienie jej decyzją z dnia [...] października 2010 r. nie może być traktowana jako podstawa dla decyzji z dnia [...] stycznia 2010 oraz z dnia [...] października 2010 r. bez względu na okoliczność, czy była ona wskazana w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2010 r. W konsekwencji zdaniem organu usunięcie decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. z obrotu prawnego nie powoduje spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., gdyż w dalszym ciągu w obrocie prawnym pozostaje decyzja z dnia [...] października 2010 r. Ponadto Prezes UKE wyjaśnił, że wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] października 2010 r. - postanowieniem SOKiK z dnia 16 marca 2012 r. - nie może przemawiać za uchyleniem decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. ani decyzji z dnia [...] października 2010 r., gdyż przepis art. 145 § 1 k.p.a. nie wskazuje wstrzymania wykonania decyzji jako przesłanki wznowienia postępowania. Rozpatrując sprawę, Prezes UKE wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] stycznia 2010 r., jak i decyzja z dnia [...] października 2010 r. zobowiązują Spółkę do przedstawienia projektu zmiany oferty ramowej. Organ wskazał przy tym, że Spółka złożyła stosowny projekt zmiany oferty ramowej, co skutkowało wszczęciem odrębnego postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia projektu zmiany oferty ramowej. Prezes UKE podniósł również, że stosownie do art. 43 ust. 6 p.t. operator, na którego został nałożony obowiązek, o którym mowa w art. 42 ust. 1 p.t., jest obowiązany do zawierania umów o dostępie telekomunikacyjnym na warunkach nie gorszych, dla pozostałych stron umowy, niż określone w zatwierdzonej lub ustalonej decyzją Prezesa UKE ofercie ramowej. Organ wyjaśnił przy tym, że obowiązek stosowania oferty ramowej wynika z decyzji wydanej na podstawie art. 42 ust. 1 p.t., w związku z przepisem art. 43 ust. 6 p.t., a nie z decyzji zobowiązującej do zmiany oferty ramowej wydanej na podstawie art. 43 ust. 2 p.t. i wskazał, iż brak uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. i decyzji z dnia [...] października 2010 r. pozostanie bez wpływu na istnienie lub nieistnienie obowiązku stosowania oferty ramowej przez Spółkę. Ponadto Prezes UKE wyjaśnił, że postanowienie z dnia [...] września 2013 r. było postanowieniem wstępnym, niezmierzającym do merytorycznego rozpatrzenia wniosku, a jedynie do oceny jego strony formalnej, której spełnienie warunkuje wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Natomiast w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2014 r. Prezes UKE ocenił zasadność wniosku Spółki złożonego na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz decyzji z dnia [...] października 2010 r., który jest uwzględniany wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Jak podkreślił Prezes UKE, rozpoznając przedmiotowy wniosek, organ musiał ocenić czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo ziszczenia przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., przy czym samo wystąpienie tej przesłanki Prezes UKE zbadał dopiero wydając zaskarżoną decyzję. Na wskazane powyżej orzeczenie pismem z dnia [...] maja 2015 r. Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegające na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego przez uznanie, że decyzja z dnia [...] października 2010 r. oraz decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. zostały wydane w oparciu o decyzję Prezesa UKE z dnia [...] października 2010 r., nr [...]; 2) art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. polegające na odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] października 2010 r. oraz decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r., pomimo że decyzja z dnia [...] października 2010 r. i decyzja z dnia [...] stycznia 2010 r. zostały wydane w oparciu o decyzję Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...], która została uchylona prawomocnym wyrokiem. W uzasadnieniu złożonej skargi Spółka podniosła, że relacja pomiędzy decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. i decyzją z dnia [...] października 2010 r. była jednoznaczna. Skarżąca wskazała, że źródłem obowiązku z art. 42 p.t. dotyczącego stosowania oferty ramowej była wyłącznie decyzja z dnia [...] listopada 2006 r. Decyzja z dnia [...] października 2010 r. samodzielnie nie nakładała obowiązku z art. 42 p.t., a jej konstrukcja, tj. utrzymanie obowiązku z art. 42 p.t. nałożonego decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., przesądza o tym, że źródłem obowiązku z art. 42 p.t. była decyzja z dnia [...] listopada 2006 r. Uchylenie decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. oznacza, że w obrocie prawnym nie pozostaje już decyzja, która nakładałaby na Spółkę obowiązek z art. 42 p.t. Skarżąca zauważyła jednocześnie, że powyższe było również oczywiste dla Prezesa UKE przy wydaniu decyzji z dnia [...] października 2010 r., który w jej uzasadnieniu powołał się wyłącznie na decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. Spółka wskazała także, że kwestia decyzji, w oparciu o którą wydano decyzję z dnia [...] października 2010 r., została już rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjnych, który wskazał, iż decyzja ta została wydana na podstawie decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. uchylonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 14 października 2011 r. W tym kontekście zdaniem skarżącej Prezes UKE w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo ustalił, że decyzja z dnia [...] października 2010 r. została wydana w oparciu o decyzję z dnia [...] października 2010 r. Uzasadniając złożoną skargę, Spółka wskazała, że w związku z uchyleniem wyrokiem Sądu Apelacyjnego decyzji z dnia [...] listopada 2006 r., w obrocie prawnym nie pozostaje żadna podlegająca wykonaniu decyzja, która nakładałaby na skarżącą obowiązek stosowania oferty ramowej. Zdaniem Spółki oznacza to, że Prezes UKE był zobowiązany uchylić decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz decyzję z dnia [...] października 2010 r. Skarżąca wskazała, że nie może istnieć podstawa do wydania decyzji zobowiązującej przedłożenie projektu zmiany oferty ramowej bez pozostawania w obrocie prawnym decyzji zobowiązującej do stosowania samej oferty ramowej. Spółka zwróciła także uwagę, że ze względu na zastosowanie w sprawie przepisów implementujących postanowienia Dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (Dz.U.UE. L z 2002 r., Nr 108, s. 7, z późn. zm.), ma ona charakter wspólnotowy, w której występuje obowiązek dokonywania prounijnej wykładni przepisów. Zdaniem skarżącej Prezes UKE nie może nie podjąć działań, których skutkiem jest zwolnienie Spółki z wykonywania obowiązku regulacyjnego, w sytuacji, gdy nie jest ona już wyznaczona jako przedsiębiorca o znaczącej pozycji rynkowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W tej sprawie skarga jest uzasadniona albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym - w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. ) - wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. I tak, istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy, a jeżeli tak, to jaki związek - w kontekście art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. - zachodzi pomiędzy decyzjami Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz z dnia [...] października 2010 r. (zobowiązującymi przedsiębiorcę do zmiany oferty ramowej na podstawie art. 43 ust. 2 ustawy Prawa telekomunikacyjnego) a decyzją tego organu z dnia [...] listopada 2006 r., w której nałożono na przedsiębiorcę obowiązek regulacyjny, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ww. ustawy. Inaczej mówiąc, w tej sprawie rozstrzygnąć należy, czy pierwsze dwie wskazane wyżej decyzje zostały wydane w oparciu o decyzję z dnia [...] listopada 2006 r., którą następnie wyeliminowano z obrotu prawnego na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2011 r., sygn. akt VI ACa 750/11. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt II GSK 156/06, trafnie wskazano, że nie może być wątpliwości co do tego, iż sednem przesłanki przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. jest to, aby obejmowana procedurą wznowienia postępowania decyzja administracyjna została wydana "w oparciu" o rozstrzygnięcie organu administracyjnego bądź sądu administracyjnego, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Językowy sens pojęcia "w oparciu" można przy tym scharakteryzować zwrotem: "na podstawie", co wprost wskazuje, iż jakaś rzecz/stan (tu decyzja) znajduje uzasadnienie czy wręcz merytoryczne umocowanie w jakiejś innej rzeczy/stanie (również decyzji). Pojęcie użyte przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. należy zatem rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniem sądu administracyjnego. Związek, o którym mówi art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., można zobrazować jako pewną sekwencję "działań prawnych" organu administracyjnego, zgodnie z logiką których jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji (ta druga decyzja zależna jest od decyzji pierwszej). Podkreślić przy tym trzeba, iż wydanie drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Związek decyzji wskazanych na wstępie niniejszych rozważań - w rozumieniu przedstawionym powyżej - jest kwestionowany przez organ, który - powołując argument, że regulacja na rynku telekomunikacyjnym ma charakter ex ante - wskazuje, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. pozostaje bez znaczenia dla sprawy, jako że decyzja z dnia [...] października 2010 r., jako decyzja zobowiązująca do przygotowania zmiany oferty ramowej na podstawie art. 43 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne, ma oparcie w decyzji z dnia [...] października 2010 r. nakładającej na skarżącej określone obowiązki regulacyjne. W tym zakresie organ wskazuje, że ta ostatnia decyzja obowiązywała już w dacie wydawania decyzji z dnia [...] października 2010 r., co oznaczało konieczność wzięcia jej pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy związanej z zobowiązaniem do przygotowania zmiany oferty ramowej. Bo - jak wskazuje organ - każdorazowym źródłem obowiązków regulacyjnych (w tym także obowiązku stosowania oferty ramowej) jest najbardziej aktualna decyzja SMP. Każda bowiem decyzja SMP jest wydawana w związku z określoną analizą rynku właściwego biorącą pod uwagę specyficzną, aktualna sytuację rynkową, a każdy obowiązek regulacyjny ma stanowić odpowiedź właśnie na zidentyfikowane w tej decyzji specyficzne, aktualne problemy rynkowe. Sąd tę specyfikę regulacji rynku telekomunikacyjnego rozumie, niemniej jednak w tej sprawie brak jest dowodów, że w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] października 2010 r. organ uwzględnił inne okoliczności, niż te wprost wynikające z decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. Zauważyć bowiem należy, że w decyzji z dnia [...] października 2010 r. prezentacja stanu faktycznego rozpoczyna się od wskazania, że w dniu [...] listopada 2006 r. organ wydał decyzję w sprawie po pierwsze ustalenia, że na rynku świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym nie występuje skuteczna konkurencja, po drugie wyznaczenia T., jako przedsiębiorcę zajmującego pozycję znaczącą na rynku świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym i po trzecie nałożenia na T. obowiązków regulacyjnych w zakresie niezbędnym do zapewnienia przez T. dostępu do infrastruktury T., służącej do świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym. Opis stanu faktycznego w decyzji z dnia [...] października 2010 r. kończy się zaś na okolicznościach z miesiąca maja 2010 r. (choć ostatnia pochodzi z dnia [...] sierpnia 2010 r. dotyczy jednakże tylko poinformowania strony o jej prawie do zapoznania się z materiałem dowodowym i możliwości wypowiedzenia się w tym zakresie). W merytorycznych zaś rozważaniach organu wynikających z tej decyzji także nie wspomina się o decyzji z dnia [...] października 2010 r. - pomimo że decyzja ta była już w obrocie prawnym, jako że doręczona została stronie w dniu [...] października 2010 r. (karta nr 56 akt sądowych) - a wszystkie odniesienia w decyzji z dnia [...] października 2010 r. dotyczą decyzji z dnia [...] listopada 2006 r., jako decyzji SMP. Taki stan rzeczy sprawia, że nieprzekonywujące jest stanowisko organu o tym, że przy wydawaniu decyzji z dnia [...] października 2010 r. uwzględnił on stan faktyczny ukształtowany decyzją z dnia [...] października 2010 r. Przeciwnie treść decyzji z dnia [...] października 2010 r. przekonuje o tym, że pomiędzy tą decyzją i decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. zachodzi prawnie doniosły związek, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., ponieważ tylko z decyzji z 2006 r. - a nie żadnej innej - organ czerpał wiedzę o określonych okolicznościach stanu faktycznego i opierając się na niej tym zakresie, a także uwzględniając stosunki nią ukształtowane, orzekł o obowiązkach skarżącej w decyzji zobowiązującej do przygotowania zmiany oferty ramowej decyzji. Tak też znaczenie decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. dla sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] października 2010 r. rozumiał Naczelny Sąd Administracyjny, na co zwróciła także uwagę strona skarżąca. I tak, Sąd ten w wyroku z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1982/11, sprawie dotyczącej kontroli legalności decyzji z dnia 27 października 2010 r. wskazał, że jest niesporne, że decyzja SMP w stosunku do T. wydana została [...] listopada 2006 r. i obowiązywała w dacie wszczęcia postępowania w sprawie zobowiązania do przygotowania zmiany oferty ramowej ([...] listopada 2008 r.), w dacie wydania pierwszej decyzji Prezesa UKE z 26 stycznia 2010 r. oraz w dacie wydania zmieniającej ją decyzji z 27 października 2010 r., a także w dacie wydania wyroku Sądu pierwszej instancji, tj. 8 kwietnia 2011 r. Zatem, wydając kontrolowane decyzje Prezes UKE działał na podstawie obowiązującej decyzji SMP i nałożył obowiązek przygotowania zmiany oferty ramowej w stosunku do operatora, co do którego została ustalona znacząca pozycja rynkowa i nałożony obowiązek regulacyjny. Organ nie naruszył więc art. 43 ust. 2 p.t. przez nałożenie zobowiązania do przygotowania zmiany oferty ramowej na operatora, na którego nie nałożono obowiązku regulacyjnego, bowiem w dacie wydawania decyzji obowiązek regulacyjny istniał. Prezes UKE miał prawo i obowiązek prowadzenia polityki regulacyjnej, o jakiej mowa w art. 189 ust. 2 pkt 1 lit. b) i lit. c) oraz art. 189 ust. 2 pkt 2 lit. c) p.t. i nie naruszył wskazanych przepisów przez zobowiązanie do zmiany oferty ramowej operatora, co do którego nie obowiązywała decyzja SMP, bowiem w dacie wydawania skarżonej decyzji, decyzja SMP istniała i obowiązywała. Jak wskazano wyżej także w dacie wydawania wyroku Sądu pierwszej instancji decyzja SMP, która stanowiła podstawę do zobowiązania wprowadzenia zmian w ofercie ramowej, nadal istniała. Prezentowane w tej sprawie stanowisko skarżącej, zaaprobowane w konsekwencji przez Sąd orzekający, pozostaje także w zgodzie z logiką obowiązujących środków zaskarżania decyzji SMP, w zakresie których właściwy jest sąd powszechny. Przyjęcie zaś stanowiska organu wynikającego z zaskarżonej decyzji doprowadziłoby do sytuacji, w której wyrok sądu powszechnego uchylający ww. decyzję pozostawałby bez znaczenia dla powiązanej z nią ściśle sprawy zobowiązania do przygotowania zmiany oferty ramowej. Stwierdzenie powyższego jest zdaniem Sądu wystarczające do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).