VI SA/Wa 1577/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. w B. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi P. w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji P. w B. (dalej skarżący) pismem z 28 listopada 2016 r. wystąpił do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że jest jednostką budżetową, finansowaną z budżetu Województwa [...] którą obowiązują ściśle określone zasady utrzymania dyscypliny finansów publicznych. Podkreślił, że wszystkie podejmowane przez niego wydatki winny zostać dostosowane do wymogów klasyfikacji budżetowych, zaś wszelkie odstępstwa od tej zasady pociągają za sobą daleko idące konsekwencje w postaci uszczerbku dla budżetu samorządowego. Z uwagi na koniec roku kalendarzowego i jednoczesną konieczność zbilansowania podjętych inwestycji skarżący nie posiada środków na nieprzewidziane wydatki. Posiada jedynie zabezpieczone środki na pokrycie wydatków inwestycyjnych. Zaznacza, że wszelkiego rodzaju inne wydatki zaburzają dyscyplinę finansów publicznych. Niezwłoczne wykonanie zaskarżonej decyzji, w ocenie skarżącego, uniemożliwi bieżące regulowanie zobowiązań inwestycyjnych i wyrządzi szkodę dla budżetu województwa, której skutków nie będzie można usunąć w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co wynika z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Ponadto do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie wskazać należy, iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2016 r. nr [...], wydana po wznowieniu postępowania w sprawie ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2015 r. nr [...], której dotyczy wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej. Wobec tego, iż wniosek o wstrzymanie wykonania nie dotyczy objętego skargą aktu, wyjaśnić należy, iż sąd administracyjny może orzekać o wstrzymaniu nie tylko tych aktów, które zostały zaskarżone, ale również i tych, które zostały wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a. in fine). Ustawodawca w powołanym przepisie odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym, zatem jej tożsamość wyznaczać będą elementy skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Tak szerokie rozumienie sprawy administracyjnej, umożliwia wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia wydanego w trybie zwykłym, w przypadku wniesienia skargi dotyczącej aktu wydanego w trybie nadzwyczajnym, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Pogląd ten znalazł potwierdzenie zarówno w orzecznictwie, jak i u komentatorów (por. postanowienia NSA z 16 maja 2005 r., sygn. akt II OZ 363/05; z 20 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 513/06; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis", Warszawa 2004 r., s. 122; B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005 r., s.169). Ponieważ decyzja ostateczna, o której wstrzymanie wykonania wniósł skarżący mieści się w granicach sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, może ona podlegać badaniu w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a. Przechodząc do rozpoznania wniosku podkreślić należy, że każda decyzja czy postanowienie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, może też powodować komplikacje w zabezpieczeniu środków, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować ochronę tymczasową przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sama okoliczność powstania po stronie zobowiązanego obowiązku wypłaty określonej sumy pieniężnej nie stanowi bowiem jeszcze o spełnieniu przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Sąd orzekający w przedmiocie wniosku nie neguje, że organ reprezentujący Skarb Państwa może mieć trudności organizacyjne, jednakże trudno uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować skutki omawiane powyżej, skoro zobowiązanym jest w istocie Skarb Państwa, a zobowiązanie ma charakter bezsprzecznie odwracalny. Co istotne, twierdzenia wnioskodawcy o braku zabezpieczenia w budżecie kwoty przeznaczonej na wypłatę sumy objętej zaskarżoną decyzją nie zostały poparte jakimikolwiek dokumentami, z których wynikałaby rzeczywista sytuacja finansowa skarżącego, potwierdzająca powyższe. Tym samym wnioskodawca uniemożliwił Sądowi dokonanie oceny, czy rzeczywiście uiszczenie kary pieniężnej będzie stanowić dla jego budżetu tak znaczne obciążenie i może skutkować wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.