VI SA/Wa 16/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę VI SA/Wa 16/09 UZASADNIENIE J. G. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] października 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. w przedmiocie nałożenia na kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] marca 2006 r. na autostradzie [...] Inspektorzy Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę pojazdu marki [...] o numerze rej. [...], którym firma J. wykonywała przewóz drogowy osób z [...]. Pojazdem tym kierował kierowca L. M. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli nr [...], podpisanym przez kierowcę. Pismem z dnia [...] marca 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił J. G. o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z przeprowadzoną kontrolą drogową, pouczając go o treści art. 10 § 1 k.p.a. oraz wzywając jednocześnie do przedłożenia organowi wskazanych w piśmie dokumentów. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie J. G. przedłożył organowi żądane dokumenty wyjaśniając jednocześnie w piśmie z dnia [...] kwietnia 2006 r., że kontrolowany przewóz w dniu [...] marca 2006 r. odbywał się na zlecenie B. w D. wydzierżawionym od tej firmy samochodem, gdyż jeden z pojazdów należących do jego firmy uległ awarii i w dniu [...] marca 2006 r. został oddany do serwisu celem naprawy. Wyjaśnił jednocześnie, że kierowca nie miał przy sobie wymaganych dokumentów, gdyż decyzja o jego wyjeździe zapadła w nocy w trybie awaryjnym. W toku postępowania administracyjnego organ uzyskał informację z Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego, że przedsiębiorca J. G. nie zgłosił pojazdu marki [...] o numerze rej. [...] do licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób. J. G. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2006 r. wyjaśnił, że samochód marki [...] o numerze rej. [...] został wypożyczony przez jego firmę w trybie awaryjnym na jeden wyjazd. Do pisma załączył kopię umowy zlecenia z dnia [...] marca 2006 r. zawartej z firmą "O." na przewóz osób z [...] w dniu [...] marca 2006 r. pojazdem [...] nr rej. [...]. Decyzją z dnia [...] września 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na J. G. karę pieniężną w łącznej wysokości 8.500 zł, w tym: karę pieniężną 8.000 zł - za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji oraz karę pieniężną 500 zł - za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji w zakresie nałożonej kary pieniężnej 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Główny Inspektor Transportu Drogowego, rozpoznając powyższe odwołanie, decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję w kwestionowanym zakresie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy wskazał na naruszenie przez organ I instancji art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie należało zbadać, czy kontrolowany przewóz drogowy pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] miał charakter jednorazowy i spowodowany był awarią innego środka transportu, czy też strona wykonuje nim usługi transportowe w sposób regularny. Jednocześnie, organ II instancji wskazał na konieczność ustalenia czy został zachowany termin 14 dni wynikający z przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W toku ponownego rozpoznania sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia [...] lipca 2007 r., wezwał J. G. do przedłożenia umowy najmu (dzierżawy) lub innej umowy dotyczącej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] na podstawie której strona korzystała z przedmiotowego pojazdu, kopii faktur za korzystanie z ww. pojazdu w miesiącu marcu 2006 r., kopii faktur zakupu paliwa do przedmiotowego pojazdu, kopii umów (o pracę, o dzieło, zlecenia) zawartych przez stronę z L. M. w okresie poprzedzającym dzień kontroli oraz o wyjaśnienie czy przed kontrolą L. M. wykonywał jakąkolwiek pracę na rzecz przedsiębiorstwa strony, a także kopii umów, innych niż umowa z dnia [...] marca 2007 r., zawartych w okresie sześciu miesięcy poprzedzających kontrolę oraz sześciu miesięcy po kontroli pomiędzy J. G., a M. Z. B. dotyczących wykonywania przewozu osób. Skarżący, w odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia [...] lipca 2007 r. ponownie stwierdził, że wykorzystanie przez jego firmę pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w dniu [...] marca 2006 r. miało charakter jednorazowy i spowodowane było stanem wyższej konieczności. Nie zawierał natomiast żadnych innych umów związanych z wynajmem pojazdu od firmy "O.", ani też żadnych innych umów z kierowcą L. M. Do pisma skarżący nie załączył żadnych dokumentów żądanych przez organ. Na ponowne wezwanie organu skarżący w piśmie z dnia [...] września 2007 r. wyjaśnił, że faktury za korzystanie z pojazdu [...] o nr rej. [...] nie wystawiono, albowiem w umowie z dnia [...] marca 2006 r. na przedmiotowy kurs ustalona została niska stawka dlatego właśnie, że mikrobus stanowił własność zleceniodawcy. Do pisma załączył umowę zlecenia przewozu z dnia [...] marca 2006 r. oraz fakturę VAT nr [...], informując, że jest to faktura za wykonaną usługę przewozu. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ponownie nałożył na J. G. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym wykonywany był kontrolowany przewóz nie został zgłoszony przez stronę do licencji. Ponadto organ wskazując na fakty, że kontrolowany kierowca ani wcześniej ani później nie wykonywał przewozu dla firmy J. G., za wykonaną usługę nie została wystawiona faktura, a strona nie dysponuje żadnym rachunkiem zakupu paliwa dla przedmiotowego pojazdu stwierdził, że należałoby przyjąć, iż umowa przewozu została zawarta dla pozoru, a przewóz ten nie miał znaczenia ekonomicznego dla prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. Zdaniem organu w sprawie nie było też podstaw do zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, gdyż awaria pojazdu, na którą powoływała się strona nie może stanowić okoliczności, której nie można było przewidzieć. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania zarzucając organu I instancji naruszenie art. 45 § 1 kodeksu wykroczeń. Według skarżącego wszelkie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym są co najwyżej wykroczeniami, na co wskazuje przepis art. 96a ust. 2 tej ustawy. Dlatego też, ich karalność przedawnia się najpóźniej z upływem 2 lat od popełnienia czynu. Karalność stwierdzonego naruszenia uległa więc przedawnieniu z dniem [...] marca 2008 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] października 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 87, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 1.2. załącznika do tej u stawy utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, przytaczając treść przepisów ustawy o transporcie drogowym wskazał, iż w toku postępowania przed organem I instancji ustalono ponad wszelką wątpliwość, że kontrolowany pojazd marki [...] nr rej. [...] w dniu kontroli tj. [...] marca 2006 r. nie był zgłoszony do licencji, którą legitymował się przedsiębiorca – J. G. i obowiązek zgłoszenia tego pojazdu do licencji nie został dopełniony do dnia [...] czerwca 2006 r. (data sporządzenia pisma Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego). Zgodnie natomiast z przedłożonymi podczas kontroli i postępowania wyjaśniającego dowodami kontrolowany przewóz wykonywany był na trasie z [...] na zlecenie B. Z. z siedzibą w D., a umowa zlecenia tego przewozu zawarta została jednorazowo. Jednakże, jednorazowy charakter przewozu nie zwalniał przedsiębiorcy z obowiązku zgłoszenia do licencji pojazdu, którym go wykonywał. Organ odwoławczy uznał za błędne i nie znajdujące potwierdzenia w przepisach prawnych i orzecznictwie stanowisko strony skarżącej wyrażone w odwołaniu, że stwierdzone podczas kontroli naruszenie ma charakter wykroczenia, za które odpowiedzialność ponosi kierowca oraz, że uległo ono przedawnieniu w związku z art. 45 § 1 kodeksu wykroczeń. W ocenie organu odwoławczego brak jest również podstaw do zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym i umorzenia postępowania, gdyż przedsiębiorca nie uwolnił się od odpowiedzialności. Jak słusznie bowiem zauważył organ I instancji, awaria samochodu nie stanowi okoliczności, której staranny, profesjonalny przedsiębiorca realizujący przewozy drogowe, nie mógł przewidzieć. W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. G. zarzucił organowi naruszenie art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym oraz alternatywnie art. 45 § 1 kodeksu wykroczeń, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi ponownie podkreślił, że przejazd w dniu [...] marca 2006 r. miał charakter jednorazowy. Zaznaczył, że musiał wyjechać do [...] po odbiór pasażerów, którzy na dzień [...] marca 2006 r. zarezerwowali swój powrót do kraju, gdyż w przeciwnym wypadku groziło mu nie tylko refundowanie powrotów innym środkiem lokomocji ale także konieczność zapłaty odszkodowań za ewentualne szkody, jakie mogły wyniknąć z tego powodu dla pasażerów. Stwierdził, że nie występował o zmianę danych w licencji, albowiem nie zamierzał już wynajmować komukolwiek swojego pojazdu po dacie [...] marca 2008 r. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że awaria samochodu nie stanowi okoliczności, której staranny, profesjonalny przedsiębiorca realizujący przewozy drogowe, nie mógł przewidzieć. Powołał się też na przepisy dyrektywy 84/64 7/E WG z dnia 19 grudnia 1984 roku w sprawie użytkowania pojazdów najmowanych bez kierowców. Skarżący podtrzymał też stanowisko wyrażone w odwołaniu, że naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym przedawniają się z upływem terminu określonego w art. 45 § 1 kodeksu wykroczeń, a wobec tego, że z dniem [...] marca 2008 r. upłynęły 2 lata od popełnienia czynu - zasadne jest umorzenie postępowania. Podniósł ponadto, że rygor natychmiastowej wykonalności został nadany decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r., bez powołania podstawy prawnej, gdyż ani w osnowie decyzji ani w jej uzasadnieniu nie został powołany przepis art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym i błędu tego nie naprawił także organ II instancji. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, że ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje możliwości przedawnienia czynów naruszających przepisy z zakresu transportu drogowego. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że w przypadku gdy czyn naruszający przepisy ustawy o transporcie drogowym wyczerpuje także znamiona wykroczenia, stosownie do treści art. 92 ust. 3 tej ustawy, stosuje się wyłącznie przepisy ustawy o transporcie drogowym. Organ podkreślił też, że decyzja administracyjna nakładająca karę pieniężną na podmiot wykonujący przewozy drogowe podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym i organ nie jest zobligowany do wydawania odrębnego postanowienia w tym przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga J. G. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2008 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2008 r. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 8 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 z późn. zm.) licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który winien zawierać m.in. rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o wydanie licencji, a do wniosku należy dołączyć m. in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, natomiast w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów – również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Zgodnie z kolei z art. 14 ust. 1 i 2 ww. ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od ich powstania. Jeżeli zmiany te obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. Z treści powołanych wyżej przepisów wynika wyraźnie, że przedsiębiorca ma obowiązek zgłosić na piśmie organowi licencyjnemu w terminie 14 dni o każdym przypadku zmian w wykazie pojazdów samochodowych zgłoszonych do licencji. Jest okolicznością niesporną w niniejszej sprawie, iż skarżący J. G. w dniu [...] marca 2006 r. wykonywał przewóz drogowy osób z [...] pojazdem marki [...] o nr rej. [...], który nie został zgłoszony do posiadanej przez niego licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób. Jak wynika z informacji przekazanej przez Biuro Obsługi Transportu Międzynarodowego skarżący zgłosił do posiadanej licencji dwa pojazdy marki [...] o nr rej. [...] oraz o nr rej. [...]. Skarżący w toku postępowania administracyjnego uzasadniał fakt wykonywania przewozu osób w dniu [...] marca 2006 r. pojazdem niezgłoszonym do licencji stanem wyższej konieczności powołując się na to, że pojazd marki [...]o nr rej. [...], który był zgłoszony do licencji uległ awarii i został oddany do naprawy, a istniała potrzeba odebrania pasażerów z [...] mających zarezerwowany powrót do [...] na dzień [...] marca 2006 r. Zatem naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym nastąpiło wskutek okoliczności, których nie mógł przewidzieć, a w związku z tym organ powinien umorzyć postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej stosownie do art. 93 ust. 7 ww. ustawy. Odnoszą się do powyższych argumentów skarżącego należy przede wszystkim wskazać, iż przepis art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym nie mógł mieć zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy, gdyż nie obowiązywał w dacie kontroli, wszedł w życie dopiero z dniem 20 czerwca 2007 r. Przepis ten został dodany do ustawy o transporcie drogowym przez art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99 poz. 661). Zdarzenie (naruszenie przepisów regulujących transport drogowy) miało więc miejsce na wiele miesięcy przed wejściem w życie art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Zdarzenie to miało charakter jednorazowy, ograniczony czasowo ([...] marca 2006 r.) i miejscowo, co zostało stwierdzone w protokole kontroli. Zgodnie wprawdzie z zasadą wyprowadzoną w orzecznictwie z art. 6 i art. 138 k.p.a., organ administracji publicznej wydając decyzję administracyjną, stosuje przepisy prawa materialnego obowiązujące w dniu wydania decyzji (wyrok NSA z dnia 7 lipca 1988 r. IV SA 451/88, GAP 1988, nr 22, s. 43; wyrok NSA z dnia 7 września 1994 r. III SA 1111/93, ONSA 1995, nr 3, poz. 120; wyrok NSA z dnia 24 lutego 1992 r. II SA 49/92, niepublikowany), jednakże z uwzględnieniem koniecznych wyjątków. W tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 28 września 1999 r. I SA/Wr 926/98 (OSP z 2000 r., nr 5, poz.83) zwrócono uwagę na zasadę uzależniającą to, jakie należy stosować przepisy od okoliczności, czy w sprawie ma być wydana decyzja konstytutywna, czy też deklaratoryjna. W przypadku decyzji konstytutywnych – kształtujących stosunek administracyjnoprawny w chwili ich wydania, należy stosować przepisy obowiązujące w tej właśnie chwili (przepisy nowe), a w przypadku decyzji deklaratoryjnych – stwierdzających ukształtowanie się stosunku administracyjnoprawnego z mocy samego prawa we wcześniejszym okresie, stosować należy przepisy obowiązujące w chwili konkretyzacji tego stosunku, na mocy których doszło do powstania stosunku prawnego (przepisy poprzednie). W niniejszej sprawie stosunek administracyjnoprawny pomiędzy skarżącym, a organem administracji publicznej nawiązał się w dacie kontroli drogowej, ponieważ ten moment wyznaczał treść obowiązku administracyjnoprawnego strony. Decyzja administracyjna miała natomiast tylko ten obowiązek potwierdzać. Organ wydając decyzję obowiązany był więc stosować przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie kontroli. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2008 r. sygn. akt II GSK 491/08 (niepubl.) podkreślił, że organy administracji publicznej, zgodnie z art. 6 k.p.a., działają na podstawie przepisów prawa. Zasada praworządności nie może być jednak pojmowana wyłącznie jako obowiązek orzekania na podstawie stanu prawnego istniejącego w dacie wydawania decyzji. Musi ona także uwzględniać, czy w dacie zaistnienia zdarzenia, z którym związane jest nałożenie kary na stronie ciążył określony obowiązek i czy jego naruszenie podlegało karze. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należało w związku z tym uznać, że zdarzenie, które miało miejsce w czasie obowiązywania określonego stanu prawnego musi być oceniane wedle niego. Strona mogła bowiem dostosować swe działania w okresie objętym kontrolą tylko do obowiązującego wówczas stanu prawnego. W myśl ogólnej zasady nie działania prawa wstecz ocena zachowania skarżącego musi odbywać się w oparciu o przepisy obowiązujące w okresie objętym kontrolą. W wypadku stwierdzenia naruszenia obowiązku lub warunków wykonywania przewozu drogowego tylko te przepisy mogą stanowić podstawę prawną przyjęcia, że doszło do naruszenia. Natomiast nie można uznać, że w sytuacji, gdy postępowanie skarżącego przy wykonywaniu przewozu drogowego było niezgodne z przepisami ustawy wówczas obowiązującymi, to zmiana stanu prawnego, która weszły w życie później, mogłaby stanowić podstawę odstąpienia od nałożenia kary i to bez wyraźnej w tej mierze regulacji. Niezależnie jednak od powyższych rozważań, w ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zaszły okoliczności, które dawałyby podstawę do uznania, że skarżący działał w stanie wyższej konieczności, a stwierdzone w wyniku kontroli drogowej naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Z zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego wynika, iż skarżący oddał do naprawy, zgłoszony do licencji, pojazd marki [...] o nr rej. [...] w dniu [...] marca 2006 r. Zawierając w dniu [...] marca 2006 r. umowę zlecenia na przewóz osób z [...] z firmą O. skarżący działał więc ze świadomością, że nie będzie mógł wykonać tego przewozu przy wykorzystaniu własnego pojazdu, który od dwóch tygodni był w naprawie. Nie wystąpiło w związku z tym nagłe zdarzenie, którego w momencie zawierania umowy zlecenia nie mógł przewidzieć. Skarżący powinien w tej sytuacji, stosownie do wymogów art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, zgłosić pojazd, którym zamierzał wykonywać zlecony przewóz drogowy, do licencji. Podmiot prowadzący profesjonalną działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego jest zobowiązany znać oraz przestrzegać obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. Odpowiedzialność za naruszenie przepisów z zakresu transportu drogowego ma charakter obiektywny i nie jest oparty na zasadzie winy, a wysokość kar za poszczególne rodzaje naruszeń jest ściśle określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Przepis art. 92 ust. 1 ww. ustawy ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących przewozy drogowe. Delikty administracyjne, za które w ustawie o transporcie drogowym przewidziano kary pieniężne nie są wykroczeniami i nie ma do nich zastosowania art. 45 § 1 kodeksu wykroczeń. Jak słusznie podkreślił natomiast organ, wskazując na treść przepisu art. 92 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, jeżeli czyn którego dopuścił się podmiot wykonujący przewóz drogowy będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1 wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, stosuje się wyłącznie przepisy ustawy o transporcie drogowym. Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie organu należy uznać za prawidłowe. Organ wyczerpująco zbadał okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz prawidłowo ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.