VI SA/Wa 1610/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skargi V. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej V. S.A. z siedzibą w W. kwotę 2217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej - Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm.; dalej p.w.p.), po rozpoznaniu wniosku V. S.A. (zwanej dalej wnioskodawcą, skarżącym) z siedzibą w W., umorzył postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "wotum-sa.pl" o numerze [...], udzielonego na rzecz I. sp. z o.o. z siedzibą w D.. Wnioskiem z [...] grudnia 2015 r. V. S.A. żądała unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "wotum-sa.pl" o numerze [...] udzielonego na rzecz I. sp. z o.o. z siedzibą w D., przeznaczonego do oznaczania towarów i usług z klas 20, 34 i 45. Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 164 w zw. z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p.. Podniósł, iż sporny znak towarowy został zgłoszony w złej wierze. Wskazał, iż uprawniony zarejestrował domenę internetową, która naruszała prawo wnioskodawcy do przysługującej mu domeny internetowej. Sprawa ta była przedmiotem postępowania przed Sądem Polubownym ds. Domen Internetowych przy P. w W.. Sąd Polubowny uznał, iż spółka I. naruszyła prawa spółki V. S.A. wynikające z przysługującego jej prawa ochronnego na znak towarowy poprzez wykorzystanie oznaczenia "wotum-sa" w obrocie dla usług w zakresie reklamy a także w zakresie czynności biurowych. Usługi te jednakże nie są objęte zakresem ochrony spornego znaku. Wnioskodawca wskazał, iż uprawniony przyznał, iż zgłoszenie znaku towarowego zostało dokonane w celu uniknięcia problemów związanych z postępowaniem toczącym się w sprawie w/w domeny. Zdaniem wnioskodawcy oświadczenie takie wskazuje, że zgłaszający nie prowadził działalności, w której zgłoszony znak byłby wykorzystywany. Wskazał, iż z ww. okoliczności wynika jego interes prawny do wystąpienia z niniejszym wnioskiem o unieważnienie spornego prawa. Stwierdził, że pozostawienie w ochronie spornego znaku towarowego identycznego w warstwie fonetycznej ze znakiem, do którego prawo ochronne przysługuje wnioskodawcy stwarza realne i bezpośrednie zagrożenie wprowadzania klientów indywidualnych lub podmiotów gospodarczych w błąd co do tożsamości, zwłaszcza w sytuacji działalności konkurencyjnej. Wskazał, iż w Sądzie Okręgowym w W., [...] Wydział Cywilny pod sygnaturą [...] toczy się proces o ochronę dóbr osobistych V. S.A. naruszonych publikacjami rozpowszechnianymi m. in. przez Fundację D. z siedzibą w D. - reprezentowaną przez M. K. oraz przez I. K.. Wnioskodawca wskazał, iż wszyscy wymienieni przez niego przedsiębiorcy i fundacja są odrębnymi podmiotami, jednak mając na uwadze, że świadomość osoby prawnej ocenia się przez pryzmat świadomości osób ją reprezentujących, opisane relacje mają znaczenie. Wskazał, że jest uprawniony z tytułu prawa ochronnego do słowno-graficznego znaku towarowego "VOTUM SA" o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania usług z klas 35, 36, 41, tj.: 35: reklama; zarządzanie przedsiębiorstwem; administrowanie przedsiębiorstwem; czynności biurowe; 36: usługi ubezpieczeniowe: bezpośrednie i pośrednie - reasekuracyjne, jednorazowe, powtarzające się oraz kombinowane, w zakresie wypadków, chorób, casco pojazdów lądowych i szynowych, przedmiotów w transporcie, szkód spowodowanych żywiołami, szkód rzeczowych, odpowiedzialności cywilnej, kredytu oraz strat finansowych, ochrony prawnej; usługi finansowe, doradztwo w sprawach finansowych; administrowanie nieruchomościami; 41: nauczanie; organizacja szkoleń; rozrywka; organizowanie imprez sportowych, organizowanie zawodów sportowych (karta 32-30), oraz z tytułu prawa ochronnego do słowno-graficznego znaku towarowego "CENTRUM ODSZKODOWAŃ VOTUM" o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania usług z klas 35, 36 i 41, tj.: 35: usługi w szeroko określonej działalności gospodarczej i finansowej. Na rozprawie w dniu [...] listopada 2016 r. wnioskodawca rozszerzył podstawę prawną wniosku o art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Podniósł, iż sporny znak towarowy jest podobny do znaku towarowego V. SA o numerze [...] oraz do znaku towarowego CENTRUM ODSZKODOWAŃ VOTUM o numerze [...]. Organ wskazał, że znak sporny przeznaczony jest do oznaczania towarów i usług z klas 20, 34 i 45, tj.: 20: pudełka drewniane lub z tworzyw sztucznych, pojemniki do pakowania z tworzyw sztucznych, palety transportowe niemetalowe; 34: bloczki bibułki papierosowej, bibułka papierosowa, tytoń, papierosy, papierosy elektroniczne; 45: agencje detektywistyczne, rejestrowanie nazw domen. Jego zdaniem uprawniona niegdyś miała zarejestrowaną domenę, która naruszała prawa wnioskodawcy, obecnie nie stanowi ona zagrożenia z uwagi na korzystne dla wnioskodawcy postępowanie sądowe, które zostało już zakończone a droga odwoławcza dla uprawnionej została już wyczerpana. Zatem ewentualny wynik niniejszego postępowania nie ma wpływu na postępowanie w sprawie domeny, które zostało zakończone przed wydaniem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Organ podniósł, że zgodnie z art. 164 p.w.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia przedmiotowego wniosku, warunkiem wszczęcia i występowania jako strona w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy jest posiadanie interesu prawnego. Uznał, że w pierwszej kolejności badaniu w postępowaniu spornym podlega kwestia spełnienia przesłanki interesu prawnego stanowiącego o legitymacji do złożenia wniosku. Organ stwierdził, że wnioskodawca nie ma interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Podniósł, że wnioskodawca nie wykazał, aby uprawniony z prawa ochronnego do spornego znaku jakimkolwiek swoim działaniem skierowanym na zewnątrz domagał się zaprzestania używania przez wnioskodawcę należących do niego dwóch znaków towarowych z elementem "votum", bądź zaprzeczał posiadaniu przez wnioskodawcę praw do tych znaków. Ponadto wskazał, że znaki te przeznaczone są do oznaczania całkowicie odmiennych usług od towarów i usług objętych zakresem ochrony spornego znaku towarowego. W takiej sytuacji nie sposób uznać, aby przekonanie wnioskodawcy o podobieństwie spornego znaku do należących do niego znaków towarowych w stopniu stwarzającym ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd było obiektywnie usprawiedliwione. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika także, aby aktualnie pomiędzy stronami toczyły się jakiekolwiek postępowania, w których uprawniony powoływałby się na sporny znak towarowy stwarzając realne i bezpośrednie zagrożenie wykonywania przez wnioskodawcę działalności gospodarczej i oznaczania wykonywanych usług chronionymi na jego rzecz znakami towarowymi. Organ podniósł, że w świetle art. 256 ust: 1 p.w.p. do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie Prawo własności przemysłowej stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. (B. Adamiak J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 7 wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2005 r., s. 487, a także wyr. NSA z dnia 25 maja 1984 r., II SA 2085/83, ONSA 1984, Nr l poz. 23). Wskazał, że zakres ochrony spornego znaku towarowego nie pokrywa się z zakresem ochrony znaków towarowych przysługujących wnioskodawcy. Nadto między stronami niniejszego postępowania nie toczy się żadne postępowanie sądowe, w którym uprawniony powoływałby się na sporny znak towarowy, a tym samym aby z faktu posiadania przez niego prawa ochronnego na sporny znak towarowy płynęło bezpośrednie, konkretne i realne zagrożenie dla sytuacji prawnej wnioskodawcy. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 kpa, poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego w szczególności w zakresie uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego (w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku wszczynającego postępowanie sporne) mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 164 w zw. z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. błędnie uznając, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu, a także poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy strona uprawniona do spornego znaku, dokonała jego rejestracji w złej wierze, b. art. 132 ust 2 pkt 2 p.w.p., poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy stan faktyczny wskazuje na rejestrację spornego znaku jako podobnego do znaków towarowych zarejestrowanych na rzecz skarżącej, a jednocześnie wprowadzającego odbiorców w błąd, z uwagi na funkcjonowanie stron postępowania na tożsamym rynku, c. art. 43 k.c., poprzez jego niezastosowanie, w okolicznościach faktycznych uzasadniających prawną ochronę dóbr osobistych skarżącej. Wskazał, że organ w przedmiotowej decyzji skupił swoją uwagę na wykazywaniu braku interesu prawnego po stronie wnioskodawcy, tym samym mniej atencji poświęcając zagadnieniom "merytorycznym", stanowiącym esencję pierwotnego wniosku skarżącej. Organ nie odniósł się rzeczowo do wszystkich argumentów przedstawionych przez stronę skarżącą, w szczególności w zakresie naruszenia przez stronę uprawnioną prawa do firmy przynależnego skarżącej. Jego zdaniem brak ustosunkowania się przez Urząd Patentowy do wszystkich wskazanych przez wnioskodawcę podstaw prawnych uzasadniających wniosek o wygaśnięcie prawa ochronnego stanowi uchybienie art. 107 § 3 k.p.a.. Wskazał, że nadmierny formalizm w zakresie ustaleń co istnienia "interesu prawnego" może uniemożliwić zbadanie przez organ merytorycznych przesłanek uzasadniających unieważnienie znaku towarowego, tym samym uzyskanie przez podmiot uprawniony należnej ochrony prawnej. W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z [...] lutego 2017 r. nr [...], którą umorzono postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "wotum-sa.pl" o numerze [...]. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej ppsa), Sąd dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 105 § 1 kpa w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. W myśl art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie z art. 256 ust. 1 p.w.p., do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii, czy UP prawidłowo ocenił interes prawny skarżącego wnoszącego o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy, uznając brak posiadania przez skarżącego interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, w chwili wydawania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu zasadny okazał się zarzut skargi, dotyczący naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 107 § 3 kpa i innych powołanych w skardze przepisów przez bezzasadne przyjęcie, że skarżący nie posiada interesu prawnego. Sąd stwierdza, że nieprawidłowe jest ustalenie Urzędu Patentowego RP, że skarżący nie ma interesu prawnego we wzruszeniu spornego prawa ochronnego. Prawo własności przemysłowej nie definiuje pojęcia interesu prawnego, należy odwołać się do art. 28 K.p.a., zgodnie z którym stroną postępowania administracyjnego jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój obowiązek lub prawo. Interes musi być bezpośredni, konkretny i realny oraz znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawnej (por. wyrok SN z dnia 7 marca 2002 r., sygn. akt III RN 53/02, OSNP 2002, z. 24, poz. 583; wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2003 r., sygn. akt II SA 81/02, opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 17 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 1165/02, opubl. Wokanda 2004, nr 3, s. 3; wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1646/11, Lex nr 1232593). Interes musi być własny podmiotu składającego wniosek o unieważnienie prawa ochronnego, a nie interes prawny innych podmiotów, choćby nawet uzasadniony (wyrok SN z dnia 7 marca 2002 r., sygn. akt III RN 53/02, OSNP 2002, z. 24, poz. 583; wyrok SN z dnia 8 stycznia 2003r., sygn. akt III RN 240/01, OSNP 2004, z. 3, poz. 42, OSP z 2004r., z. 10, poz. 129, z aprobującą glosą M. Kępińskiego; wyrok SN z dnia 4 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 218/01, OSNP 2004, z. 2, poz. 23, OSNP-wkł. 2003, nr 9, s. 5). Interes prawny przysługuje podmiotowi, którego prawo osobiste lub majątkowe jest lub może zostać naruszone wykonywaniem prawa ochronnego na znak towarowy innego podmiotu, czyli temu, "kto wywodzi swój interes prawny z przyznanej mu przez obwiązujące przepisy kompetencji do żądania rejestracji lub używania znaku albo do pozbawienia istniejącego prawa z rejestracji ochrony ze względu na kolizję z własnym przyznanym mu w tym zakresie prawem". Zatem interes prawny ma podmiot, przeciwko któremu zostało skierowane pismo ostrzegawcze lub pozew o naruszenie cudzego prawa ochronnego i podmiot, któremu UP odmówił rejestracji znaku ze względu na kolizję ze znakiem innego podmiotu oraz także osoba, której prawa osobiste lub majątkowe zostały naruszone przez używanie znaku towarowego (por.: J. Sitko, Komentarz do art. 164 i art. 169 ustawy – Prawo własności przemysłowej, LEX, 2015 i powołane tam orzeczenia sądowe oraz poglądy doktryny). Interesem prawnym należy legitymować się w dacie stosowania normy prawa materialnego stanowiącej jego podstawę i tylko ten stan może być brany pod uwagę przy rozważaniu istnienia interesu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2010r., sygn. akt II GSK 335/09, Lex nr 596762). Jak zwraca się uwagę w literaturze, dotychczas nie stworzono uniwersalnej definicji interesu prawnego w znaczeniu materialnym, obejmującej kompleksowo sytuacje uzasadniające wystąpienie z wnioskiem o unieważnienie prawa wyłącznego. To oznacza, że każdy przypadek wymaga indywidualnej oceny organu. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 września 2014 r. (sygn. II GPS 1/14) wskazał, że "Prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym w charakterze strony jest warunkowane interesem prawnym indywidualnego podmiotu, nie zaś konkretną normą prawną, przyznającą taki status. (...)". Należy przypomnieć, że interes prawny stanowiący podstawę przyznania legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym jest kategorią materialnoprawną. W piśmiennictwie prawniczym i w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowana jest teza, że o charakterze interesu (prawny czy faktyczny) przesądza treść przepisów prawa materialnego (szerzej na ten temat: A. S. Duda, Interes prawny w polskim prawie administracyjnym, Warszawa 2008, s. 74 i nast. oraz podany tam przegląd stanowisk wyrażanych w literaturze). Mogą to być również przepisy, z których nie wynikają wprost konkretne uprawnienia dla strony, ale wynika "sytuacja jakoś przez prawo chroniona, np. jakaś korzyść, której prawo pozwala oczekiwać, możność dążenia do jakiegoś skutku prawnego, możność obrony przed ograniczeniem zdobytych już uprawnień itd." (J. Zimmermann: Konstrukcja interesu prawnego w sferze działań Naczelnego Sądu Administracyjnego [w:] Gospodarka, Administracja, Samorząd, Księga jubileuszowa profesor Teresy Rabskiej, red. H. Olszewski, B. Popławska, Poznań 1997, s. 610). Dla istnienia interesu prawnego norma prawna nie musi przyznawać podmiotowi wywodzącemu z niej swój interes prawny konkretnych uprawnień lub obowiązków, bo wtedy interes prawny przekształciłby się w roszczenie prawne lub publiczne prawo podmiotowe; wystarczy, że daje możliwość ochrony w sformalizowanym postępowaniu i powoduje, że podmiot, którego sfery prawnej bezpośrednio dotyczy, może skutecznie domagać się wydania orzeczenia administracyjnego (szerzej m.in. dr Andrzej Kisielewicz w "Interes prawny w sprawach własności przemysłowej" - materiał przygotowany na konferencje pn. "Wzory w praktyce Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego i Urzędu Patentowego RP. Wzory w orzecznictwie Unii Europejskiej i Polski, Warszawa 8-9 listopada 2006 r.", a także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 stycznia 2007 r. sygn. akt. VI SA/Wa 1944/06 LEX 299739; z 20 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1998/06 LEX 322691; z 26 czerwca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 635/07 LEX nr 355519 oraz z 29 sierpnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 867/06 LEX 246145). W orzecznictwie nie budzi raczej wątpliwości teza, że źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet ogólne normy prawne kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, a wcześniej art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej). Interes prawny w unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy mają w szczególności konkurenci uprawnionego do znaku towarowego, jak również pozwani o naruszenie znaku towarowego. Co więcej, za osobę mającą interes prawny w żądaniu eliminacji prawa ochronnego uważa się nie tylko osobę, wobec której uprawniony z prawa dochodzi już roszczeń o naruszenie, ale także osobę, w stosunku do której jeszcze co prawda nie dochodzi roszczeń. Bezspornie zatem interes prawny skarżącego wynika w niniejszej sprawie z faktu, że obie strony tego postępowania - skarżący i uprawniony, są podmiotami faktycznie działającymi na tym samym rynku. Uzupełniająco należy też zauważyć, że metodologia badania interesu prawnego wnioskodawcy/skarżącego, zastosowana w niniejszej sprawie była niewłaściwa. Wykluczając interes prawny i umarzając postępowanie, Urząd Patentowy w istocie ograniczył stronie skarżącej jako wnioskodawcy możliwość realizacji swego prawa podmiotowego, dotyczącego domagania się unieważnienia prawa ochronnego. W szczególności Sąd ma na myśli fakt, że badanie interesu prawnego nie możne ingerować w zakres merytorycznego rozpoznania sprawy, właściwego do spraw o unieważnienie przyznanych praw ochronnych. W niniejszej sprawie wystarczające było ustalenie tego interesu na tej podstawie, że strony są konkurentami na rynku oraz toczyło się pomiędzy nimi sprawa przez sądem polubownym. W prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1684/05, w którym stwierdzono, że: "(...) źródłem interesu prawnego (...) była niewątpliwie konstytucyjna zasada swobody prowadzenia (wolności) działalności gospodarczej, wyrażona w art. 20 i 22 Konstytucji RP. Wolność działalności gospodarczej nie jest wprawdzie wolnością absolutną, niemniej (...) należy uznać, że w sytuacji, gdy przedsiębiorca upatruje zagrożenia wolności gospodarczej w rejestracji określonego prawa, orzecznictwo nie powinno stwarzać nadmiernych barier dla dostępu tego przedsiębiorcy w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym dla wykazania, że rejestracja nastąpiła z naruszeniem prawa". Na gruncie prawa własności przemysłowej, interes prawny w unieważnieniu prawa ma nie tylko osoba, której postawiono zarzut naruszenia, ale również mają go w szczególności konkurenci. W ocenie Sądu, skoro zarzut dotyczący naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy okazały się zasadne, Urząd Patentowy RP w toku ponownego postępowania, uwzględniając dokonane powyżej uwagi ponownie rozpoznając sprawę zobowiązany jest do zastosowania się do wytycznych zawartych w wyroku, dotyczących istnienia po stronie skarżącego interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia znaku i dokona: po pierwsze, pogłębionej analizy posiadania przez wnioskodawcę aktualnego i realnego interesu prawnego (art. 164 p.w.p.) w domaganiu się unieważnienia przedmiotowego znaku i jednoznacznego wskazania w jakim zakresie sporna rejestracja uniemożliwiała mu w dacie złożenia wniosku swobodne prowadzenie działalności gospodarczej; po drugie, w przypadku uznania legitymacji do żądania unieważnienia spornego znaku, Urząd Patentowy wyczerpująco odniesie się i oceni przedstawione przez skarżącą dokumenty. Analizując ten materiał, zgodnie z właściwą wykładnią przepisów art. 129 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 p.w.p., weźmie pod uwagę zarówno percepcję właściwie poinformowanego, uważnego i racjonalnego przeciętnego kontrahenta i klienta. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.