VI SA/Wa 1611/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków informacyjnych oddala skargę VI SA/Wa 1611/17 Uzasadnienie Komisja Nadzoru Finansowego decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr L. Dz. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm; dalej: "kpa"), w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 196, - z poźn. zm.; dalej: "ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym") oraz art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1382 z późn. zm., dalej: "ustawa o ofercie") w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 433, dalej: "ustawa zmieniająca"), w związku z art. 8 ust. 2 ustawy zmieniającej, utrzymała w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r. nakładającą na P. S.A. z siedzibą w W. k. P. karę pieniężną w wysokości 800 000 złotych (słownie złotych: osiemset tysięcy złotych). Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na P. S.A. z siedzibą w W. k. P. (zwaną dalej "skarżącą"), kary administracyjnej na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w związku z podejrzeniem naruszenia art. 56 ustany o ofercie. W dniu [...] kwietnia 2016 r. Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: "Komisja") wydała decyzję nr [...] (dalej "Decyzja"): I. nakładającą na P. S.A. z siedzibą w W. k. P. (dalej: "Spółka", "Emitent", "Strona", "P.") karę administracyjną w wysokości 800 000 złotych (słownie złotych: osiemset tysięcy) wobec stwierdzenia, że spółka P. S.A. z siedzibą w W. k. P.: 1) nie wykonała obowiązku informacyjnego określonego w art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, ponieważ nie przekazała niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 24 godzin Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości, informacji poufnej, która powstała najpóźniej w dniu [...] października 2011 r. o gotowości P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. k. P. do podjęcia rozmów na temat transakcji zbycia znacznego pakietu akcji spółki E. Spółka Akcyjna z siedzibą w K. na rzecz R. Spółka Akcyjna z siedzibą w R., której dokonano w dniu [...] grudnia 2011 r. 2) w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu okresowego za rok 2011 nienależycie wykonała obowiązek informacyjny określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie: a) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2014 r., poz. 133, dalej: "Rozporządzenie w sprawie informacji bieżących i okresowych") w zw. z par. 25 Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 1 "Prezentacja sprawozdań finansowych" (dalej: "MSR 1"), stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmującego określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 320 z dnia 29 listopada 2008 r., str. 1-481, z późn. zm., dalej: "Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1126/2008"), poprzez nierzetelne zaprezentowanie ujawnień w odniesieniu do występowania istotnych niepewności dotyczących zdarzeń lub okoliczności, które mogą nasuwać poważne wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011; b) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w zw. z par. 39 c Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej 7 "Instrumenty finansowe: ujawnienia" (dalej: "MSSF 7"), stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Komisji WE Nr 1126/2008, w zw. z par. B11E Załącznika B do MSSF 7, stanowiącego integralną część tego standardu (dalej- "Załącznik B"), poprzez niepełne ujawnienie informacji dotyczących ryzyka związanego z płynnością finansową w opisie sposobu zarządzania ryzykiem płynności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011 oraz poprzez brak ujawnienia informacji dotyczących ryzyka związanego z płynnością finansową w przedmiocie analizy terminów zapadalności aktywów finansowych utrzymywanych dla celów zarządzania ryzykiem płynności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011; c) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 92 ust. 3 w zw. z § 91 ust. 6 pkt 11 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych poprzez nierzetelne zaprezentowanie ujawnień w odniesieniu do oceny, wraz z jej uzasadnieniem, dotyczącej zarządzania zasobami finansowymi, ze szczególnym uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań, oraz określenia ewentualnych zagrożeń i działań, jakie emitent podjął lub zamierza podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom w sprawozdaniu zarządu z działalności grupy kapitałowej za rok obrotowy 2011; 3) w związku ze sporządzeniem raportu okresowego za rok 2011 nienależycie wykonała obowiązek informacyjny określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie: a) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w zw. z par. 25 MSR 1 poprzez nierzetelne zaprezentowanie ujawnień w odniesieniu do występowania istotnych niepewności dotyczących zdarzeń lub okoliczności, które mogą nasuwać poważne wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011; b) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w zw. z par. 39 c MSSF 7, w zw. z par. B11E Załącznika B do MSSF 7 poprzez niepełne ujawnienie informacji dotyczących ryzyka związanego z płynnością finansową w opisie sposobu zarządzania ryzykiem płynności w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011 oraz poprzez brak ujawnienia informacji dotyczących ryzyka związanego z płynnością finansową w przedmiocie analizy terminów zapadalności aktywów finansowych utrzymywanych dla celów zarządzania ryzykiem płynności w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011; c) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 91 ust. 6 pkt 11 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych poprzez nierzetelne zaprezentowanie ujawnień w odniesieniu do oceny, wraz z jej uzasadnieniem, dotyczącej zarządzania zasobami finansowymi, ze szczególnym uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań, oraz określenia ewentualnych zagrożeń i działań, jakie emitent podjął lub zamierza podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom w sprawozdaniu zarządu z działalności za rok obrotowy 2011; 4) w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu okresowego za I kwartał roku 2012 nienależycie wykonała obowiązek informacyjny określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie: a) w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzania w sprawie informacji bieżących i okresowych w zw. z par. 9 Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 36 "Utrata wartości aktywów" (dalej: MSR 36"), stanowiącego załącznik, do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1126/2008 i par. 28 Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 34 "Śródroczna sprawozdawczość finansowa" (dalej: "MSR 34"), stanowiącego Załącznik do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1126/2008,poprzez niedokonanie szacunku wartości odzyskiwalnej wartości firmy oraz odpowiednio niedokonanie odpisów aktualizujących wartość firmy przy sporządzaniu śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I kwartał 2012 r.; b) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w zw. z par. 25 MSR 1, poprzez nierzetelne zaprezentowanie ujawnień w odniesieniu do występowania istotnych niepewności dotyczących zdarzeń lub okoliczności, które mogą nasuwać poważne wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności w śródrocznym skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I kwartał roku obrotowego 2012; c) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w zw. z par. 39 MSSF 7, par. Bil Załącznika B do MSSF 7, par. BI 1E Załącznika do B MSSF 7, w zw. z par. 15 MSR 34, poprzez niewypełnienie wymogów dotyczących ujawnienia informacji stanowiących aktualizację informacji dotyczących ryzyka płynności przedstawionych w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2011 r. w odniesieniu do analizy wymagalności zobowiązań finansowych, opisu sposobu zarządzania ryzykiem płynności oraz terminów zapadalności aktywów finansowych utrzymywanych dla celów zarządzania ryzykiem płynności w śródrocznym skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I kwartał roku obrotowego 2012; d) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 87 ust. 7 pkt 10 w zw. z § 87 ust. 10 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 kwietnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2012 r., poz. 397) poprzez nierzetelne przedstawienie informacji, które były istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań; II. umarzającą, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, postępowanie jako bezprzedmiotowe w zakresie dotyczącym wyceny na koniec roku obrotowego 2011 wartości wartości firmy powstałej w wyniku nabycia spółek zależnych P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. k. P. w skonsolidowanym raporcie rocznym i raporcie rocznym za rok obrotowy 2011; III. umarzającą, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, postępowanie jako ¡bezprzedmiotowe w zakresie dotyczącym aktualizacji budżetów kontraktów długoterminowych - w okresach poprzedzających publikację skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2012. Następnie skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając w zakresie czynu z pkt 1.1 Decyzji naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w zw. z art. 154 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2014 r., poz. 94 z późn. zm.) (dalej: "ustawa o obrocie"), poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że informacja powstała najpóźniej w dniu [...] października 2011 r. o gotowości do podjęcia rozmów przez Spółkę na temat transakcji zbycia znacznego pakietu akcji spółki E. Spółka Akcyjna z siedzibą w K. (dalej: "EPD") na rzecz R. Spółka Akcyjna z siedzibą w R. (dalej: "R.") spełniała warunek precyzyjności i posiadała istotny wpływ na cenę akcji Spółki przez co stanowiła informację poufną w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie; 2) przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa w związku z art. 7 kpa poprzez dokonanie ustaleń i oceny faktów w sposób jednostronny, zaniechanie inicjatywy dowodowej w zakresie gromadzenia dowodów w sposób pełny i wyczerpujący, bez jakiegokolwiek uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść Strony, a które powinny były mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie przyjęcia, że w piśmie Spółki do R. datowanego na dzień [...] października 2011 r. wyrażającym gotowość do podjęcia rozmów w sprawie nabycia przez R. akcji EPD, Spółka podjęła decyzję o sprzedaży znacznego pakietu akcji EPD i już w tej dacie inwestorzy mogli zasadnie oczekiwać, że transakcja sprzedaży akcji EPD zostanie sfinalizowana, 3) przepisy postępowania, tj. art. 107 § 3 kpa w związku z art. 8 kpa w art. 11 kpa, poprzez niedochowanie wymogów odnośnie treści uzasadnienia Decyzji, polegające na braku szczegółowego wskazania kryteriów, przyczyn i motywacji, którymi kierowała się KNF przy ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również niewskazaniu przyczyn, z powodu których niektóre istotne, przemawiające na korzyść Strony okoliczności, nie zostały wzięte pod uwagę przy ocenie sprawy, w szczególności niezrozumiałe są dla Strony przyczyny, dla których KNF powołuje zmiany w strukturze grupy kapitałowej Spółki, nie wyjaśnienie motywów jakimi kierowała się KNF przy uznaniu treści wynikającej z pisma Spółki do R. datowanego na dzień [...] października 2011 r. za precyzyjną i cenotwórczą. W zakresie czynów zarzucanych w pkt I.2 lit, a), b). c). pkt I.3 lit, a), b). c) oraz pkt I.4 lit, b). c). d) Decyzji, skarżąca zarzuciła Komisji: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa w związku z art. 7 kpa poprzez dokonanie ustaleń i oceny faktów w sposób jednostronny, zaniechanie inicjatywy dowodowej w zakresie gromadzenia dowodów w sposób pełny i wyczerpujący, bez jakiegokolwiek uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść Strony, a które powinny były mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia w zakresie poprawności dokonania badania czy doszło do nieprawidłowości przy sporządzeniu skonsolidowanego i jednostkowego raportu okresowego za rok 2011 oraz za I kwartał 2012 roku, w szczególności w zakresie:  a) dokładnego zbadania i gromadzenia materiału dowodowego pod kątem istnienia przesłanek warunkujących naruszenie par. 25 MSR 1, jak również poprzez nie oparcie się w tym zakresie na treści wyjaśnień złożonych przez biegłego rewidenta w odpowiedzi na zapytanie KNF z dnia [...] czerwca 2013 roku, w której KNF odmówiła waloru środka dowodowego, a które to wyjaśnienia zawierały istotne informacje od podmiotu posiadającego wiedzę ekspercką w przedmiocie założeń kontunuowania działalności; b) dokładnego i wyczerpującego zbadania materiału dowodowego pod kątem wyjaśnienia czy istniały podstawy do stwierdzenia nieujawnienia informacji wynikających z par. B11E Załącznika B do MSSF 7 w zw. z par. 39 (c) MSSF 7 oraz par. B11 Załącznika B do MSSF 7 oraz par. B11 Załącznika B do MSSF 7 w zw. z par. 15 MSR 34, w szczególności oceny faktów w sposób jednostronny pomimo wyczerpujących wyjaśnień Spółki złożonych w toku postępowania administracyjnego; c) dokonania dowolnych ustaleń i oceny faktów związanych ze stwierdzeniem czy Spółka naruszyła § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 87 ust. 7 pkt 10 w zw. z § 87 ust. 10 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 kwietnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2012 r., poz. 397) oraz § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 91 ust. 6 pkt 11 oraz § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 92 ust. 3 w zw. z § 91 ust. 6 pkt 11 tego Rozporządzenia, co spowodowało orzeczenie przez Komisję o naruszeniu wskazanych przepisów, podczas gdy analiza stanu faktycznego i wskazanych przez Emitenta argumentów powinna doprowadzić Komisję do innych wniosków; 2) przekroczenie granic uznania administracyjnego poprzez przyjęcie przez KNF, że sposób prezentacji informacji w skonsolidowanym i jednostkowym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011 oraz w skonsolidowanym sprawozdaniu z działalności grupy kapitałowej za rok obrotowy 2011 i w sprawozdaniu zarządu z działalności Spółki za rok obrotowy 2011 oraz w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I kwartał 2012 r. nie jest prawidłowy, co wpłynęło w konsekwencji na uznanie, że Spółka nienależycie wypełniła obowiązek informacyjny określony w art. 56 ust. 1 pkt. 2 lit. a ustawy o ofercie, w szczególności uznanie, że Spółka; (i) nierzetelnie zaprezentowała ujawnienia w odniesieniu do występowania istotnych niepewności dotyczących zdarzeń lub okoliczności, które mogą nasuwać poważne wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności w skonsolidowanym i jednostkowym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011 oraz w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I kwartał 2012 r. (ii) nie ujawniła pełnych informacji dotyczących ryzyka związanego z płynnością finansową w opisie sposobu\zarządzania ryzykiem płynności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011 oraz nie ujawniła informacji dotyczących ryzyka związanego z płynnością finansową w przedmiocie analizy terminów zapadalności aktywów finansowych utrzymywanych dla celów zarządzania ryzykiem płynności w skonsolidowanym i jednostkowym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011, (iii) nierzetelnie zaprezentowała ujawnienia w odniesieniu do oceny, wraz z jej uzasadnieniem, dotyczącej zarządzania zasobami finansowymi, ze szczególnym uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań, oraz określenia ewentualnych zagrożeń i działań, jakie emitent podjął lub zamierza podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom w sprawozdaniu zarządu z działalności grupy kapitałowej za rok obrotowy 2011 i w sprawozdaniu zarządu z działalności Spółki za rok obrotowy 2011, (iv) nie wypełniła wymogów dotyczących ujawnienia informacji stanowiących aktualizację informacji dotyczących ryzyka płynności przedstawionych w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2011 r. w odniesieniu do analizy wymagalności zobowiązań finansowych opisu sposobu zarządzania ryzykiem płynności oraz terminów zapadalności aktywów finansowych utrzymywanych dla celów zarządzania ryzykiem płynności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I kwartał 2012 r., (v) nierzetelnie przedstawiła informacje, które były istotne dla oceny realizacji zobowiązań; 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 kpa w związku z art. 8 kpa w zw. z art. 11 kpa, poprzez niedochowanie wymogów odnośnie treści uzasadnienia Decyzji, polegające na braku szczegółowego wskazania kryteriów i przyczyn ustalenia stanu faktycznego i prawnego, w szczególności w zakresie naruszeń wskazanych w pkt 1.2 lit. c) Decyzji, pkt 1.3 lit. c) Decyzji oraz pkt 1.4 lit. d) Decyzji. Polegające również na niewskazaniu przyczyn, z powodu których niektóre istotne, przemawiające na korzyść Strony okoliczności wskazane w składanych przez Spółkę wyjaśnieniach, nie zostały wzięte pod uwagę przy ocenie sprawy oraz niewyjaśnienie dlaczego KNF nie wzięła pod uwagę i nie włączyła do materiału dowodowego treści wyjaśnień złożonych przez biegłego rewidenta złożonych w odpowiedzi na zapytanie KNF z dnia 12 czerwca 2013 roku, a szczególnie w zakresie założeń kontynuowania działalności; 4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa w związku z art. 7 kpa poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu badania sprawozdań finansowych, w sytuacji gdy KNF dokonała oceny skomplikowanych informacji finansowych zawartych w skonsolidowanym raporcie okresowym za 2011 rok, w których ocena wymaga wiedzy eksperckiej z zakresu Międzynarodowych Standardów Rachunkowości oraz Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej, co spowodowało, że doszło do zaniechania w wykorzystaniu przez KNF kompetencji określonej w art. 68 ust. 3 ustawy o ofercie; 5) naruszenie § 91 ust. 6 pkt 11 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w odniesieniu do sprawozdania zarządu z działalności Spółki za rok obrotowy 2011 oraz odpowiednio § 92 ust. 3 w zw. z § 91 ust. 6 pkt 11 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w odniesieniu do sprawozdania zarządu z działalności grupy kapitałowej Spółki za rok obrotowy 2011 poprzez uznanie, że Emitent w sprawozdaniu z działalności nierzetelnie zaprezentował ocenę, wraz z jaj uzasadnieniem, dotyczącą zarządzania zasobami finansowymi, ze szczególnym uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań, oraz określenie ewentualnych zagrożeń i działań, jakie emitent podjął lub zamierza podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom, podczas gdy wymagane przepisami Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych informacje zostały zawarte w odpowiednich punktach wskazanych sprawozdań finansowych; 6) naruszenie § 87 ust. 7 pkt 10 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych poprzez uznanie, że w ustalonym stanie faktycznym na Emitencie ciążył obowiązek publikacji innych, niż już zamieszczonych w śródrocznym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I kwartał 2012 r., informacji, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez Emitenta podczas gdy ww. przepis uzależnia zastosowanie wskazanego punktu w przypadkach wyjątkowych i zależnie od zidentyfikowania i oceny istotności zaistnienia takich informacji przez emitenta co zostało przez Spółkę dokonane i zawarte w odpowiednim punkcie wskazanego sprawozdania. W zakresie czynu zarzucanego w pkt I.4.a) Decyzji Strona zarzuciła Komisji: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa w związku z art. 7 kpa poprzez dokonanie ustaleń i oceny faktów w sposób jednostronny, zaniechanie inicjatywy dowodowej w zakresie gromadzenia dowodów w sposób pełny i wyczerpujący, bez jakiegokolwiek uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść Strony, a które powinny były mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia w zakresie poprawności dokonania badania czy doszło do nieprawidłowości przy sporządzeniu skonsolidowanego raportu okresowego za I kwartał 2012 roku, w tym w szczególności zaniechanie przeprowadzenia dowodów mających na celu wyjaśnienie sposobu dokonania oceny zaistnienia przesłanek, o których mowa w par. 12-14 MSR 36, w szczególności pod kątem analizy wystąpienia przesłanek par. 12b MSR 26, par. 12f MSR 36 i 33a MSR 36 oraz nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu badania sprawozdań finansowych, w sytuacji gdy KNF dokonał oceny skomplikowanych informacji finansowych zawartych w skonsolidowanym raporcie okresowym za I kwartał 2012 roku, w których ocena wymaga wiedzy eksperckiej z zakresu Międzynarodowych Standardów Rachunkowości, co spowodowało, że doszło do zaniechania w wykorzystaniu przez KNF kompetencji określonej w art. 68 ust. 3 ustawy o ofercie; 2) naruszenie par. 14 MSR 36 poprzez jego niezastosowanie w realiach ustalonego stanu faktycznego, podczas gdy par. 12e MSR 36 i 12g MSR 36 wprost odsyłają do definicji dowodów pochodzących ze sprawozdawczości wewnętrznej zawartych w par. 14 MSR 36, naruszenie to doprowadziło do arbitralnego ustalenia przez Komisję wykładni par. 12e MSR 36 i 12g MSR 36 niemającej pokrycia w obowiązujących przepisach i tym samym, w konsekwencji do uznania przez KNF spełnienia się przesłanek z par. 12e MSR 36 i par. 12g MSR 36, co zdaniem Komisji skutkowało naruszeniem przez Spółkę par. 9 MSR 36 i par. 28 MSR 34; 3) naruszenie par. 12b MSR 36 i 12f MSR 36 poprzez ich błędne zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym i stwierdzenie, że przytoczone przez KNF okoliczności wypełniają przesłanki odpowiednio "znaczących" zmian oraz "znaczących i niekorzystnych" zmian podczas gdy rzetelna analiza wskazanych okoliczności powinna prowadzić Komisję do odwrotnych wniosków; 4) przekroczenie granic uznania administracyjnego poprzez przyjęcie przez KNF, że Spółka nie dokonała szacunku wartości odzyskiwanej firmy oraz nie dokonała odpisów aktualizujących wartość firmy przy sporządzaniu skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I kwartał 2012 i\, co wpłynęło w konsekwencji na uznanie, że Spółka nienależycie wypełniła obowiązek informacyjny określony w art. 56 ust. 1 pkt. 2 lit. a ustawy o ofercie; 5) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 kpa w związku z art. 8 kpa, poprzez niedochowanie wymogów odnośnie treści uzasadnienia faktycznego Decyzji, polegające w szczególności na braku szczegółowego wskazania kryteriów i przyczyn ustalenia naruszenia par. 33a MSR 36, co uniemożliwiło Stronie poznanie motywów rozstrzygnięcia i odniesienie się do nich. W zakresie nałożenia kary pieniężnej za czyny wskazane w pkt 1.1. - 1.4. Strona zarzuciła Komisji: 1) naruszenie przepisu art. 96 ust. 1 in fine ustawy o ofercie, poprzez brak pełnego zbadania i uwzględnienia sytuacji finansowej Spółki oraz oparcie się w tym zakresie jedynie na wyniku finansowym, przychodach ze sprzedaży oraz kapitałach własnych ujawnionych w raportach okresowych za rok 2015; 2) naruszenie przepisu art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, poprzez analizę i uwzględnienie sytuacji finansowej grupy kapitałowej, której podmiotem dominującym jest Spółka oraz oparcie się w tym zakresie na skonsolidowanym wyniku finansowym, skonsolidowanych przychodach ze sprzedaży oraz skonsolidowanych kapitałach własnych ujawnionych w raportach okresowych za rok 2015 podczas gdy nałożenie kary pieniężnej powinno zostać uzależnione jedynie od sytuacji finansowej podmiotu na który kara jest nakładana; 3) przekroczenie granic uznania administracyjnego poprzez przyjęcie przez KNF w Decyzji, że całokształt okoliczności sprawy przemawiał za tym, aby stwierdzone naruszenia przepisu art. 56 ust. 1 pkt 1, 2 lit. a ustawy o ofercie uznać za wystarczającą podstawę do orzeczenia wobec Spółki kary pieniężnej w wysokości 80% jej górnej granicy przewidzianej w art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie; 4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 kpa w związku z art. 8 kpa, poprzez niedochowanie wymogów odnośnie treści uzasadnienia faktycznego Decyzji, polegające na braku szczegółowego wskazania kryteriów i przyczyn ustalenia wysokości zastosowanej sankcji, jak również niewskazaniu przyczyn, z powodu których niektóre istotne, przemawiające na korzyść Strony okoliczności nie zostały wzięte pod uwagę przy ocenie sprawy. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej Decyzji w części określonej w punkcie I. oraz umorzenie postępowania w pierwszej instancji we wskazanej części. Ewentualnie, na wypadek niepodzielenia argumentacji zawartej we wniosku o ponowne rozparzenia sprawy i nieumorzenia postępowania w części określonej w punkcie I, na podstawie art. 127 § 3 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 11 ust. 6 ustawy o nadzorze, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej Decyzji w części określonej, w punkcie I. oraz wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy we wskazanym zakresie, w szczególności w zakresie dotyczącym podstaw i wymiaru (wysokości) kary z uwzględnieniem w szczególności konieczności znaczącego obniżenia kwoty kary pieniężnej nałożonej na Spółkę zaskarżoną Decyzją. Komisja w toku ponownego rozpoznawania sprawy stwierdziła, że Strona w postępowaniu administracyjnym wszczętym na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie złożyła żadnych wniosków dowodowych. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Komisja ustaliła stan faktyczny, który był tożsamy ze stanem faktycznym ustalonym w Decyzji I instancji. Organ stwierdził, że Spółka jest emitentem papierów wartościowych (akcji) dopuszczonych do obrotu na rynku podstawowym na Giełdzie Papierów Wartościowych w W. S.A. ("GPW") i jednostką dominującą w grupie kapitałowej P. S.A. (dalej: "grupa kapitałowa P.", "Grupa P."). Grupa kapitałowa P. zajmuje się generalnym wykonawstwem instalacji dla gazu ziemnego, ropy naftowej i paliw w systemie "pod klucz" oraz wykonawstwem inwestycji z zakresu budownictwa energetycznego. Zakres świadczonych usług budowlanych w w/w segmentach obejmuje kompleksowe wykonawstwo, projektowanie, modernizacje, renowacje, remonty oraz serwis obiektów i instalacji, (sprawozdanie zarządu z działalności grupy kapitałowej P. za I półrocze 2015 r, k. 2890-2891). Spółka w dniu 30 kwietnia 2012 r. opublikowała raport roczny za rok 2011 (zawierający w szczególności sprawozdanie finansowe za rok obrotowy 2011, sprawozdanie zarządu z działalności Spółki oraz opinię o badanym sprawozdaniu finansowym wraz z uzupełniającym ją raportem) oraz skonsolidowany raport roczny za rok 2011 (zawierający w szczególności skonsolidowane sprawozdanie finansowe za rok obrotowy 2011, sprawozdanie zarządu z działalności grupy kapitałowej P. oraz opinię o badanym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym wraz z uzupełniającym ją raportem). J. L., biegły rewident nr [...], był kluczowym biegłym rewidentem przeprowadzającym badanie ww. sprawozdań finansowych za rok obrotowy 2011 w imieniu G. sp. z o. o. sp. k., podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych. Opinie datowane były na 27 kwietnia 2012 r. Skonsolidowany raport roczny skorygowany został w dniu 1 maja 2012 r. (w zakresie wartości pozycji zobowiązań krótkoterminowych i długoterminowych) i opublikowany w tym dniu ponownie (k. 110-340, k. 341-481). W dniu 15 maja 2012 r. Spółka opublikowała zaś skonsolidowany raport kwartalny za I kwartał 2012 r. zawierający śródroczne skrócone skonsolidowane sprawozdanie finansowe grupy kapitałowej P., śródroczne skrócone sprawozdanie finansowe Spółki oraz informację dodatkową do śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego. W dniu 4 czerwca 2012 r. Spółka złożyła w Sadzie Rejonowym P. – S. M., [...] Wydział Gospodarczy do Spraw Upadłościowych i Naprawczych, wniosek o ogłoszenie upadłości układowej, którego następstwem było wydanie przez wskazany sąd w dniu [...] czerwca 2012 r. postanowienia o ogłoszeniu upadłości Spółki z możliwością zawarcia układu, które uprawomocniło się w dniu 22 czerwca 2012 r. Zawarcie przez Spółkę z Wierzycielami Układu o treści zgodnej z Propozycjami Układowymi Spółki z dnia 28 kwietnia 2015 r., opublikowanymi raportem bieżącym [...] z dnia 29 kwietnia 2015 r. zostało stwierdzone przez Sędziego Komisarza. Raportem bieżącym z dnia 16 września 2016 r. (nr [...]). Spółka poinformowała, że w dniu 16 września 2016 r. Sąd Rejonowy P. – S. M. w P., [...] Wydział Gospodarczy do Spraw Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych doręczył Spółce prawomocne postanowienie z dnia 20 lipca 2016 r. w przedmiocie zakończenia postępowania upadłościowego. Tym samym postanowienie sądu w przedmiocie zakończenia postępowania upadłościowego stało się prawomocne. W dniu 1 września 2012 r. Spółka opublikowała rozszerzony skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2012 roku, zawierający m.in. śródroczne skrócone skonsolidowane sprawozdanie finansowe grupy kapitałowej P. za I półrocze roku obrotowego 2012, śródroczne skrócone sprawozdanie finansowe P. za I półrocze roku obrotowego 2012, sprawozdanie zarządu z działalności grupy kapitałowej P. za I półrocze 2012 r., sprawozdanie zarządu z działalności P. za I półrocze 2012 roku oraz stanowiska biegłego rewidenta z w sprawie odmowy wydania raportów z przeglądu ww. sprawozdań finansowych. E. G., biegły rewident nr [...], była kluczowym biegłym rewidentem przeprowadzającym przegląd ww. sprawozdań finansowych za I półrocze roku obrotowego 2012 w imieniu G. sp. z o.o. sp. k., podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych. Stanowiska biegłej rewident E. G. datowane były na 31 sierpnia 2012 r. Skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2012 r. zastał przez Spółkę skorygowany i opublikowany ponownie w dniu 11 września 2012 r. W skład Zarządu P. S.A. w okresie od 2011 do końca I połowy 2012 roku wchodziły następujące osoby: J. W. (Prezes Zarządu do dnia złożenia rezygnacji w dniu 28 czerwca 2012 r.) oraz Wiceprezesi: T. W. (do dnia złożenia rezygnacji w dniu 12 grudnia 2011 r.), P. S. (do dnia złożenia rezygnacji w dniu 28 czerwca 2012 r.), T. T., M. L., W. R.(Wiceprezes Zarządu w okresie od 15 maja 2012 r. do 29 czerwca 2012 r., a następnie Prezes Zarządu - od dnia 29 czerwca 2012 r.). Komisja wydając decyzję zwróciła na obowiązujący w sprawie stan prawny, w szczególności na przepisy ustawy o ofercie, jak również na art. 17 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 724) do postępowań wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy dotychczasowe. Sankcja za naruszenie art. 17 rozporządzenia w sprawie nadużyć na rynku obecnie jest wymierzana na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie. W myśl jednak art. 11 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, za zachowania zaistniałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stanowiące naruszenie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 oraz ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu dotychczasowym, sankcję wymierza się według przepisów dotychczasowych, chyba że sankcja wymierzona według przepisów ustawy zmienianej w art. 1 lub ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, byłaby względniejsza dla strony postępowania. Z uwagi na to, że nowa sankcja przewidziana w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie jest surowsza, Komisja uznała, że zastosowanie ma przepis art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej z dnia 8 marca 2013 r. Zatem w sprawie niniejszej w przypadku informacji poufnej dotyczącej gotowości P. do podjęcia rozmów na temat transakcji zbycia znacznego pakietu akcji spółki EPD (podmiotu zależnego P.) na rzecz R. miał zastosowanie przepis art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie dotyczący wykonywania obowiązków informacyjnych przez emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym. Do poszczególnych naruszeń związanych ze sprawozdawczością finansową miały zastosowanie przepisy Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, a także regulacje poniżej szczegółowo przedstawione. Organ wskazał przyjął również, że w odniesieniu do utraty wartości firmy dokonanej na koniec roku obrotowego 2011 oraz na dzień 31 marca 2011 r. powstałej w wyniku nabycia spółek zależnych Strony zastosowanie miały szczegółowe regulacje MSR 36 "Utrata wartości aktywów", natomiast w odniesieniu do ujawnień dotyczących zasady kontynuacji działalności oraz ryzyka płynności zastosowanie miały szczegółowe regulacje MSR i MSSF. W odniesieniu do ujawnień związanych z aktualizacją budżetów kontraktów długoterminowych w okresach poprzedzających publikację skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2012 zastosowanie miały szczegółowe regulacje MSR 11 "Umowy o usługę budowlaną". Komisja odnosząc się do zarzutu Spółki, iż Komisja wydając Decyzję naruszyła prawo materialne, tj. art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w zw. z art. 154 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o obrocie instrumentami finansowymi, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że informacja powstała najpóźniej w dniu 13 października 2011 r. o gotowości do podjęcia rozmów przez Spółkę na temat transakcji zbycia, znacznego pakietu akcji EPD na rzecz R. spełniała warunek precyzyjności i posiadała istotny wpływ na cenę akcji Spółki przez co stanowiła informację poufną w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie, wskazała, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Komisji wyrażenie gotowości do podjęcia rozmów wyrażone w piśmie z 13 października 2011 r. spełniała warunek precyzyjności w rozumieniu art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie. Jak wskazuje art. 154 ust. 1 pkt 1 ustawy o obrocie informacja jest określona precyzyjnie, wtedy gdy wskazuje na okoliczności lub zdarzenia, które wystąpiły lub których wystąpienia można zasadnie oczekiwać, a jej charakter w wystarczającym stopniu umożliwia dokonanie oceny potencjalnego wpływu tych okoliczności lub zdarzeń na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych. Informacja zawarta w piśmie z dnia 13 października 2011 r. wskazywała na zaistniałą okoliczność, tj. wyrażenie przez P. gotowości do podjęcia rozmów na temat transakcji zbycia znacznego pakietu akcji spółki EPD na rzecz R. Przedmiotowa informacja miała cechy informacji precyzyjnej, gdyż jej treść na tamten moment (tj. na dzień 13 października 2011 r.) w wystarczającym stopniu pozwalała określić jej potencjalny wpływ na cenę akcji P., mimo że był to jedynie jeden z etapów procesu prowadzącego do zawarcia umowy zbycia akcji EPD na rzecz R. Wystosowanie przez P. pisma z dnia 13 października 2011 r. do R. zainteresowanego rozpoczęciem negocjacji wskazuje na wystąpienie okoliczności o których mowa w art. 154 ustawy o obrocie. W tym momencie możliwa była ocena potencjalnego wpływu tej okoliczności na cenę akcji Spółki. W dniu wyrażenia przez P. gotowości do prowadzenia rozmów w sprawie sprzedaży akcji EPD na rzecz R., publicznie dostępna była informacja o podpisaniu przez P. ze spółką E. S.A. przedwstępnej umowy sprzedaży dotyczącej akcji R. Na mocy tej umowy P. zobowiązała się nabyć udziały w spółce zależnej E. S.A. posiadającej 34 800 001 akcji R. (50% + 1 akcja w kapitale zakładowym w ogólnej liczbie głosów R.). W efekcie zawarcia umowy przyrzeczonej P. miała uzyskać status podmiotu dominującego wobec R. W wyniku transakcji przeprowadzonych na GPW w dniach: 28 czerwca 2011 r. - 18 sierpnia 2011 r. Spółka posiadała 3 500 225 akcji, stanowiących 5,03% w ogólnej liczbie głosów R. (raport bieżący R. nr [...] z dnia 25 sierpnia 2011 r., k. 2885). Następnie po przeprowadzeniu na GPW transakcji w okresie od dnia 12 października 2011 r. do dnia 14 października 2011 r. (nabycie 5 145 383 akcji R.), P. posiadała łącznie 8 645 608 akcji stanowiących 12,42% w ogólnej liczbie głosów R. (raport bieżący R. nr [...] z dnia 18 października 2011 r., k. 2875-2876). Zatem na dzień 13 października 2011 r. P. nie była podmiotem dominującym wobec R.. Sprzedaż tak znaczącego aktywa Spółki mogła istotnie wpłynąć na cenę akcji Spółki, niezależnie od faktu, że P. zamierzała nabyć większościowy pakiet akcji Rafako, w efekcie czego nie utraciłaby kontroli nad EPD. Na dzień 13 października 2011 r. gotowość sprzedaży istotnej dla grupy kapitałowej P. spółki na rzecz R. nie była zakomunikowana inwestorom na rynku. Odnosząc się do zarzutu Spółki, iż Komisja wydając Decyzję naruszyła przepisy postępowania poprzez dokonanie ustaleń i oceny faktów w sposób jednostronny, zaniechanie inicjatywy dowodowej w zakresie gromadzenia dowodów w sposób pełny i wyczerpujący, bez jakiegokolwiek uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść Strony, a które powinny były mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie przyjęcia, że w piśmie Spółki do R. datowanego na dzień 13 października 2011 r. wyrażającym gotowość do podjęcia rozmów w sprawie nabycia przez R. akcji EPD, Spółka podjęła decyzję o sprzedaży znacznego pakietu akcji EPD i już w tej dacie inwestorzy mogli zasadnie oczekiwać, że transakcja sprzedaży akcji EPD zostanie sfinalizowana, Komisja uznała, że nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do twierdzenia Spółki w zakresie braku wykazania w Decyzji dlaczego pismo z dnia 13 października 2011 r. mogłoby zostać utożsamiane z pojedynczym etapem transakcji i dlaczego uważa, że rozpoczęło ono proces negocjacji – Komisja uznała, że w Decyzji szczegółowo opisano przebieg transakcji zbycia przez P. znacznego pakietu akcji EPD na rzecz R. z wyszczególnieniem poszczególnych jej etapów. W Decyzji wskazano, że pismem z dnia 2 września 2011 r. R. skierowała do P., zapytanie o możliwość zakupu akcji EPD, które należały do P. R. argumentowała, że przeprowadzenie ww. transakcji wzmocni oferty obu spółek, usprawni zarządzanie portfelem zamówień oraz zwiększy zdolności produkcyjne i wpłynie na redukcję kosztów funkcjonowania spółek R. i EPD. Jednocześnie R. zadeklarowała gotowość przedstawienia szczegółowego planu negocjacji niezwłocznie po wykazaniu przez P. zainteresowania transakcją. Po przeanalizowaniu zapytania zawartego w piśmie R. z dnia 2 września 2011 r., P. w odpowiedzi z dnia 13 października 2011 r. podpisanej przez Wiceprezesa Zarządu P. P. S. wyraziła gotowość podjęcia rozmów z R. "w sprawie ustalenia potencjalnych warunków biznesowych i struktury prawnej transakcji nabycia akcji EPD przez R.". W analizowanym przypadku, proces sfinalizowany zawarciem w dniu 20 grudnia 2011 r. umowy sprzedaży akcji EPD miał kilka etapów, m.in.: wyrażenie przez P. gotowości do podjęcia rozmów na temat transakcji nabycia przez R. znacznego pakietu akcji spółki EPD, czy też podjęcie przez Zarząd P. Uchwały nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie decyzji o zbyciu akcji spółki zależnej. Wystosowanie pisma do R. przez P. w opisanej sytuacji potwierdzało wystąpienie przełomowego etapu procesu zmierzającego do zbycia znacznego pakietu akcji EPD. Zdaniem organu, dla inwestorów informacja o takim etapie, w którym obie strony zgodnie wyrażają zainteresowanie rozpoczęciem procesu zmierzającego do zawarcia transakcji, ma ogromnie znaczenie. Inwestor już wówczas może podejmować decyzje inwestycyjne mając na względzie na jakim etapie jest dany proces, który prowadzi do znaczących zmian w działalności emitenta lub grupy kapitałowej. Zgodnie z definicją informacji poufnej emitent przekazuje taką informację na rynek, gdy zaszły okoliczności lub zdarzenia lub można zasadnie oczekiwać, że zaistnieją te okoliczności lub zdarzenia. Zatem w sytuacji, gdy emitent wiedząc, że druga strona jest zainteresowana i gotowa przygotować plan negocjacji, jasno wyraził swą wolę o gotowości podjęcia rozmów, wystąpił przełomowy etap procesu zmierzającego do przeprowadzenia transakcji. Tym samym najpóźniej w tym dniu powstał obowiązek informacyjny emitenta. Odnosząc się do twierdzenia Spółki, że decyzje Zarządu zostały podjęte z należytą starannością i w oparciu o określone informacje i założenia, co było uzasadnione znajomością Spółki, realiów w niej panujących oraz specjalistyczną wiedzą własną i pracowników organ zauważył, że w przypadku niewykonania obowiązku informacyjnego określonego w art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w związku z nieprzekazaniem niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 24 godzin Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości, informacji poufnej - ocenie nie podlega element zachowania należytej staranności w działaniu członków zarządu spółki lub pracowników spółki. Komisja podkreśliła, że przedmiotem niniejszego deliktu administracyjnego jest sam fakt nieprzekazania informacji poufnej lub naruszenie terminu jej przekazania. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym w pierwszej instancji ustalono krąg osób zaangażowanych w prace związane ze sprzedażą akcji E. S.A. na rzecz R., który był "zasadniczo tożsamy" z listą osób posiadających dostęp do informacji poufnej związanej z zawarciem umowy sprzedaży akcji EPD na rzecz R. (pisemne zeznania osób reprezentujących P. z dnia 31 lipca 2013 r., k. 629-644). Osobami "merytorycznie odpowiedzialnymi w P. za wszelkie kwestie związane z zawarciem umowy zbycia akcji EPD na rzecz R. były w P. W. R. i B. K. Oznacza to, że Komisja w ramach postępowania administracyjnego prowadzonego w pierwszej instancji ustaliła krąg osób posiadających dostęp do informacji poufnej, ale nie była zobowiązana do oceny ich stopnia wykazywania zapobiegliwości, sumienności, ostrożności i dbałości dla osiągnięcia rezultatu zgodnego z interesami spółki. Odnosząc się do zarzutu Spółki, że Komisja wydając Decyzję naruszyła przepisy postępowania poprzez niedochowanie wymogów odnośnie treści uzasadnienia Decyzji, polegające na braku szczegółowego wskazania kryteriów, przyczyn i motywacji, którymi kierowała się KNF przy ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również niewskazaniu przyczyn, z powodu których niektóre istotne, przemawiające na korzyść Strony okoliczności, nie zostały wzięte pod uwagę przy ocenie sprawy, w szczególności niezrozumiałe są dla Strony przyczyny, dla których KNF powołuje zmiany w strukturze grupy kapitałowej Spółki, niewyjaśnienie motywów jakimi kierowała się KNF przy uznaniu treści wynikającej z pisma Spółki do R. datowanego na dzień 13 października 2011 r. za precyzyjną i cenotwórczą, Komisja uznała, że niniejszy zarzut Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. W Decyzji wskazano, że istotne zmiany w strukturze kapitałowej Spółki mogą stanowić informację poufną. W momencie zakomunikowania przez P. gotowości do podjęcia rozmów w sprawie sprzedaży EPD na rzecz R. (tj. 13 października 2011 r.), równolegle odbywał się proces prowadzący do nabycia akcji R. przez P.. Na rynku funkcjonowała informacja o zawarciu przedwstępnej umowy sprzedaży dotyczącej akcji Rafako (raport bieżący P. nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., k. 2851- 2852). Informując inwestorów o zawarciu przedwstępnej umowy dotyczącej nabycia akcji R., Spółka powinna była poinformować o swoich dalszych planach, a mianowicie, że planuje sprzedać swoje istotne aktywa (spółkę EPD) spółce R. "Rynek" znał informacje o: planowanej transakcji nabycia R., strategii grupy kapitałowej P. i wynikającej z niej roli R. w jej realizacji. Jednak zabrakło informacji o planach odnoszących się do EPD. Przekazanie tej informacji umożliwiłoby inwestorom całościowe spojrzenie na planowane zmiany w strukturze grupy kapitałowej P. Odnosząc się do argumentu Strony, że dokonywanie przez Komisję własnych ocen ex post i posługiwanie się w tym celu treścią umowy z bankami, która została zawarta 14 maja 2012 r. czy niespełnieniu warunków z tej umowy, nie może stanowić argumentu przeciwko nierzetelności dokonanej oceny Zarządu o braku istnienia okoliczności wskazujących na zagrożenie kontynuowania działalności, należy zauważyć, że Zarząd P. był świadomy ryzyka związanego z zagrożeniami możliwości kontynuowania działalności, zatem brak sformułowania przez Zarząd informacji o zagrożeniu kontynuacji działalności lecz przekazanie informacji o niestwierdzeniu istnienia okoliczności wskazujących na zagrożenie kontynuowania działalności przez spółki z grupy kapitałowej P. świadczy o nieprawidłowych ujawieniach w tym obszarze. Zarząd P. był w posiadaniu informacji o negatywnych okolicznościach wpływających na wzrost zadłużenia spółek z grupy kapitałowej P., a jednocześnie przekazał uczestnikom rynku kapitałowego'' informację o niestwierdzeniu istnienia okoliczności wskazujących na zagrożenie kontynuowania działalności przez grupę kapitałową P. Posiadanie przez Zarząd P. świadomości ryzyka związanego z zagrożeniami możliwości kontynuowania działalności zobowiązywało go do ich prawidłowego ujawnienia poprzez przedstawienie, że są to czynniki wskazujące na zagrożenie kontynuowania działalności przez Spółkę, nie zaś przekazywania informacji o niestwierdzeniu istnienia okoliczności wskazujących na zagrożenie kontynuowania działalności przez spółki z grupy kapitałowej P. Stwierdzenie o zidentyfikowaniu przez Zarząd Spółki szeregu okoliczności (a także ich przedstawienie), wskazujących na zagrożenie kontynuacji działalności przez Grupę P. na dzień zatwierdzenia sprawozdania znalazło się dopiero w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2012 r. Fakt późniejszej realizacji lub braku realizacji przesłanek zagrożenia kontynuacji działalności w świetle znanych późniejszych wydarzeń nie ma wpływu na ocenę ryzyka utraty płynności. Zarząd mając świadomość skali problemów podejmował pewne kroki przeciwdziałające materializacji tego ryzyka, jednakże ich wyniku nie mógł przewidzieć. Zarządzający ocenili, iż po upływie 12 miesięcy od końca okresu sprawozdawczego, założenie kontynuacji działalności było słuszne, gdyż pomimo niekorzystnych zdarzeń Zarządy zapewniły zachowanie płynności Spółki, a zarządzanie ryzykiem płynności pomimo splotu skrajnie negatywnych czynników okazało się skuteczne. Jednostka oceniając zdolność kontynuacji działalności jest zobowiązana przedstawić zidentyfikowane istotne niepewności co do kontynuacji działalności, tak by prezentowany obraz sytuacji był zrozumiały oraz czytelny dla odbiorcy sprawozdania finansowego. W przedmiotowym stanie faktycznym, Zarząd Spółki choć miał świadomość istniejących istotnych niepewności, mogących nasuwać poważne wątpliwości co do jej zdolności do kontynuowania działalności, jednocześnie poinformował rynek o niestwierdzeniu istnienia okoliczności wskazujących na zagrożenie kontynuowania działalności przez grupę kapitałową P. Spowodowało to, że odbiorca sprawozdania finansowego otrzymywał w momencie publikacji sprawozdania finansowego nieprawdziwą informację o niestwierdzeniu istnienia okoliczności wskazujących na zagrożenie kontynuowania działalności przez grupę kapitałową P. Odnosząc się do stwierdzenia, że niezrozumiała wydaje się argumentacja KNF mająca swoje oparcie w fakcie opóźnienia informacji poufnej o toczących się negocjacjach z bankami w sprawie restrukturyzacji jej zobowiązań, należy wskazać, że skonsolidowane sprawozdanie finansowe oraz sprawozdanie finansowe Emitenta za rok obrotowy 2011 r. zostały opublikowane w dniu 30 kwietnia 2012 r. (skonsolidowane sprawozdanie finansowe zostało skorygowane w dniu 1 maja 2012 r.), natomiast w dniu 16 kwietnia 2012 r. Spółka rozpoczęła z bankami finansującymi działalność spółek z grupy kapitałowej P. negocjacje w sprawie restrukturyzacji zobowiązań Spółki oraz zawarcia Umowy w sprawie czasowego i warunkowego powstrzymania się od egzekwowania zobowiązań, a także - z częścią banków - w sprawie udzielenia Spółce finansowania pomostowego. Przekazanie tej informacji poufnej do publicznej wiadomości zostało przez Spółkę opóźnione w trybie art. 57 ustawy o ofercie w dniu 17 kwietnia 2012 r., a informację o prowadzonych negocjacjach opublikowano w dniu 15 maja 2012 r. (raport bieżący P. nr [...] z dnia [...] maja 2012 r.). Z powyższego wynika, że Spółka przekazała w sprawozdaniach finansowych za 2011 r. (opublikowanych w dniu [...] kwietnia 2012 r.) informacje o niestwierdzeniu istnienia okoliczności wskazujących na zagrożenie kontynuowania działalności przez Grupę P. na dzień ich zatwierdzenia, w sytuacji gdy od dnia 16 kwietnia 2012 r. prowadziła rozmowy z bankami w sprawie restrukturyzacji zobowiązań Spółki oraz zawarcia umowy w sprawie czasowego i warunkowego powstrzymania się od egzekwowania zobowiązań, a także w sprawie udzielenia Spółce finansowania pomostowego, jednocześnie opóźniając podanie do publicznej wiadomości informacji o ww. negocjacjach. Zatem już na dzień publikacji (tj. 30 kwietnia 2012 r. skonsolidowanego sprawozdania finansowego oraz sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2011 Spółka wiedziała, że ma kłopoty z realizacją zobowiązań oraz z płynnością, skoro zamierzała porozumieć się z bankami odnośnie restrukturyzacji zobowiązań oraz udzielenia finansowania pomostowego. Oznacza to, że Spółka posiadając wiedzę o zagrożeniu kontynuowania działalności powinna ujawnić ten czynnik w ww. sprawozdaniach finansowych. Odnosząc się do zarzutu Spółki, że Komisja wydając Decyzję przekroczyła granice uznania administracyjnego poprzez przyjęcie, że sposób prezentacji informacji w skonsolidowanym i jednostkowym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011 oraz w skonsolidowanym sprawozdaniu z działalności grupy kapitałowej za rok obrotowy 2011 i w sprawozdaniu zarządu z działalności Spółki za rok obrotowy 2011 oraz w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I kwartał 2012 r. nie jest prawidłowy, co wpłynęło w konsekwencji na uznanie, że Spółka nienależycie wypełniła obowiązek informacyjny określony w art. 56 ust. 1 pkt. 2 lit. a ustawy o ofercie, Komisja wskazała, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Komisja w decyzji w zakresie uzasadnienia dotyczącego zarządzania ryzykiem płynności nie tylko odniosła się do odpowiednich części sprawozdania finansowego, ale i również oparła się na wyjaśnieniach samej Spółki, podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych oraz analizie przepisów prawa w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutu Spółki, że Komisja wydając Decyzję naruszyła przepisy postępowania poprzez niedochowanie wymogów odnośnie treści uzasadnienia Decyzji, polegające na braku szczegółowego wskazania kryteriów i przyczyn ustalenia stanu faktycznego i prawnego, jak również na niewskazaniu przyczyn, z powodu których niektóre istotne, przemawiające na korzyść Strony okoliczności wskazane w składanych przez Spółkę wyjaśnieniach, nie zostały wzięte pod uwagę przy ocenie sprawy oraz niewyjaśnienie dlaczego KNF nie wzięła pod uwagę i nie włączyła do materiału dowodowego treści wyjaśnień złożonych przez biegłego rewidenta złożonych w odpowiedzi na zapytanie KNF z dnia 12 czerwca 2013 roku, w szczególnie w zakresie założeń kontynuowania działalności, Komisja uznała, że zarzut Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym w pierwszej instancji Komisja zwróciła się do J. L. - kluczowego biegłego rewidenta przeprowadzającego badanie skonsolidowanego sprawozdania finansowego i sprawozdania finansowego Emitenta za rok obrotowy 2011 w imieniu G. Sp. z o.o. (podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych) z prośbą o złożenie pisemnych zeznań w charakterze świadka. Pismo biegłego rewidenta z dnia 28 czerwca 2013 r. zostało załączone do akt sprawy i stanowiło materiał dowodowy. Odnosząc się do zarzutu Spółki, że Komisja wydając Decyzję naruszyła przepisy postępowania poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu badania sprawozdań finansowych, w sytuacji gdy KNF dokonała oceny skomplikowanych informacji finansowych zawartych w skonsolidowanym raporcie okresowym za 2011 rok, w których ocena wymaga wiedzy eksperckiej z zakresu MSR, co spowodowało, że doszło do zaniechania w wykorzystaniu przez KNF kompetencji określonej w art. 68 ust. 3 ustawy o ofercie, Komisja uznała zarzut za nieuzasadniony. Komisja wykonywała w przedmiotowej sprawie czynności o charakterze nadzorczym w oparciu o ustawę o nadzorze nad rynkiem kapitałowym i ustawę o ofercie, które umocowują Komisję do kontrolowania prawidłowości wypełniania obowiązków informacyjnych przez Stronę, w tym raportów okresowych. Odnosząc się do zarzutu Spółki, że Komisja wydając Decyzję naruszyła § 91 ust. 6 pkt 11 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w odniesieniu do sprawozdania zarządu z działalności Spółki za rok obrotowy 2011 oraz odpowiednio § 92 ust. 3 w zw. z § 91 ust. 6 pkt 11 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w odniesieniu do sprawozdania zarządu z działalności grupy kapitałowej Spółki za rok obrotowy 2011 poprzez uznanie, że Emitent w sprawozdaniu z działalności nierzetelnie zaprezentował ocenę, wraz z jej uzasadnieniem, dotyczącą zarządzania zasobami finansowymi, ze szczególnym uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań, oraz określenie ewentualnych zagrożeń i działań, jakie emitent podjął lub zamierza podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom, podczas gdy wymagane przepisami Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych informacje zostały zawarte w odpowiednich punktach wskazanych sprawozdań finansowych, należy wskazać, że niniejszy zarzut Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Organ podkreślił, że w Decyzji wskazano, że Spółka w sprawozdaniach zarządu z działalności grupy kapitałowej P. i Spółki naruszyła § 91 ust. 6 pkt 11 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w odniesieniu do sprawozdania zarządu z działalności Spółki za rok obrotowy 2011 oraz odpowiednio § 92 ust. 3 w zw. z § 91 ust. 6 pkt 11 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w odniesieniu do sprawozdania zarządu z działalności grupy kapitałowej Spółki za rok obrotowy 2011. Przedmiotowe naruszenie polegało na tym, że Spółka wprawdzie przedstawiła informacje o poziomie zadłużenia spółek z Grupy P. na istotnie wyższym poziomie od poziomów odnotowywanych w poprzednich latach obrotowych, Spółka wskazała na przejściowy charakter problemów z zapewnieniem dalszego finansowania projektów budowlanych, okoliczności powodujące problemy z płynnością oraz planowane działania naprawcze, które miały zabezpieczyć finansowanie strategii oraz działalności grupy kapitałowej, ale jednocześnie przekazała informacje o niestwierdzeniu istnienia okoliczności wskazujących na zagrożenie kontynuowania działalności przez grupę kapitałową P. Komisja w Decyzji wykazała, że Spółka przedstawiła co prawda działania naprawcze, oceniając, że zabezpieczą one finansowanie aktualnie realizowanej strategii oraz działalności Grupy P. (nie wskazując ryzyka związanych z realizacją tych działań), jednakże następnie przekazała odbiorcom sprawozdań informację o niestwierdzeniu istnienia okoliczności wskazujących na zagrożenie kontynuowania działalności przez spółki z Grupy P., co mogło wprowadzić w błąd inwestorów w kwestii zdolności Spółki do wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań, a w konsekwencji ryzyka utraty płynności, na jakie narażona była Spółka. Oznacza to, że w Decyzji Komisja słusznie przywołała jako podstawę prawną zarzutu w postaci naruszenia § 91 ust. 6 pkt 11 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w odniesieniu do sprawozdania zarządu z działalności Spółki za rok obrotowy 2011 oraz odpowiednio § 92 ust. 3 w zw. z § 91 ust. 6 pkt 11 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w odniesieniu do sprawozdania zarządu z działalności grupy kapitałowej Spółki za rok obrotowy 2011. Odnosząc się do zarzutu Spółki, że Komisja wydając Decyzję naruszyła § 87 ust. 7 pkt 10 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych poprzez uznanie, że w ustalonym stanie faktycznym na Emitencie ciążył obowiązek publikacji innych, niż już zamieszczonych w śródrocznym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I kwartał 2012 roku, informacji, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez Emitenta podczas gdy ww. przepis uzależnia zastosowanie wskazanego punktu w przypadkach wyjątkowych i zależnie od zidentyfikowania i oceny istotności zaistnienia takich informacji przez emitenta co zostało przez Spółkę dokonane i zawarte w odpowiednim punkcie wskazanego sprawozdania, Komisja uznała, że niniejszy zarzut Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Komisja nie podziela argumentacji Strony, iż Zarząd był w pełni uprawniony aby nie zakwalifikować wskazywanych przez KNF informacji jako informacji istotnych. Komisja w Decyzji słusznie stwierdzała, że Spółka, sporządzając śródroczne skonsolidowane sprawozdanie finansowe za I kwartał 2012 roku, naruszyła również § 87 ust. 7 pkt 10 w zw. z ust. 10 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, bowiem nierzetelnie ujawniła informacje, które były istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez Spółkę. W przedmiotowym przypadku tymi informacjami było ujawnienie faktu pogarszającej się sytuacji finansowej Spółki. Spółka wskazała zdarzenia mające wpływ na sytuację płynnościową grupy kapitałowej P., przy czym wskazała, że problemy z finansowaniem projektów budowlanych są przejściowe, a działania naprawcze zabezpieczą finansowanie strategii oraz działalności grupy kapitałowej P. Dodatkowo inwestorzy zostali poinformowani o niestwierdzeniu okoliczności wskazujących na zagrożenie kontynuowania działalności przez grupę kapitałową P. Powyższe informacje mogły wprowadzić w błąd inwestorów w zakresie zdolności Spółki do realizacji zaciągniętych zobowiązań. Oznacza to, że Spółka pominęła w pkt. 2.20 sprawozdania finansowego za I kwartał 2012 roku informacje, które były istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez emitenta w postaci zagrożenia zdolności jednostki do kontynuowania działalności. Nie jest zasadny zarzut, że Komisja dokonała ustaleń i oceny faktów w sposób jednostronny, zaniechała inicjatywy dowodowej w zakresie gromadzenia dowodów w sposób pełny i wyczerpujący, bez jakiegokolwiek uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść Strony. W toku postępowania administracyjnego prowadzonego w pierwszej instancji Komisja wykonywała czynności w zakresie umocowania ustawowego, które upoważnia Komisję do prowadzenia postępowań administracyjnych, w czym zawiera się również dokonywanie ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz dokonanie subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do obowiązujących norm prawnych. Komisja wydając w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie w pierwszej instancji działała w ramach uznania administracyjnego i na jego podstawie oceniła materiał zgromadzony w aktach sprawy. Zdaniem Komisji materiał dowodowy został zgromadzony w sposób pełny i wyczerpujący. Odnosząc się do zarzutu Spółki, że Komisja wydając Decyzję naruszyła par. 14 MSR 36 poprzez jego niezastosowanie w realiach ustalonego stanu faktycznego, podczas gdy par. 12e MSR 36 i 12g MSR 36 wprost odsyłają do definicji dowodów pochodzących ze sprawozdawczości wewnętrznej zawartych w par. 14 MSR 36, naruszenie to doprowadziło do arbitralnego ustalenia wykładni par. 12e MSR 36 i 12g MSR 36 niemającej pokrycia w obowiązujących przepisach i tym samym, w konsekwencji do uznania przez Komisję spełnienia się przesłanek z par. 12e MSR 36 i par. 12g MSR 36, co zdaniem Komisji skutkowało naruszeniem przez Spółkę par. 9 MSR 36 i par. 28 MSR 34, Komisja uznała, że niniejszy zarzut Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. W Decyzji wskazano na liczne okoliczności dotyczące pogarszającej się sytuacji finansowej spółek z grupy kapitałowej P., świadczące o zaistnieniu przesłanek, o których mowa w par. 12e MSR 36, a także na wystąpienie przesłanki określonej w par. 12d MSR 36 (wartość bilansowa aktywów netto jednostki sporządzającej sprawozdanie finansowe jest wyższa od wartości ich rynkowej kapitalizacji). W ocenie Komisji, mając świadomość pogarszającej się sytuacji finansowej spółek zależnych, Zarząd Spółki sporządzając śródroczne skrócone skonsolidowane sprawozdanie finansowe za I kwartał roku obrotowego 2012, powinien był stwierdzić wystąpienie przesłanek wymienionych w par. 12e i 12g MSR 36, świadczących o możliwości utraty wartości firmy. W związku z powyższym oraz wobec wystąpienia przesłanki utraty wartości wskazanej w par. 12 d MSR 36 Zarząd powinien był na koniec okresu sprawozdawczego - I kwartału 2012 r. (tj. na dzień 31 marca 2012, r.) oszacować wartość odzyskiwalną wartości firmy powstałej na nabyciu spółek zależnych zgodnie z par. 9 MSR 36 oraz odpowiednio dokonać odpisów aktualizujących wartość tego składnika aktywów. Odnosząc się do zarzutu Spółki, że Komisja wydając Decyzję naruszyła par. 12b MSR 36 i 12f MSR 36 poprzez ich błędne zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym i stwierdzenie, że przytoczone okoliczności wypełniają przesłanki odpowiednio "znaczących" zmian oraz "znaczących i niekorzystnych" zmian podczas gdy rzetelna analiza wskazanych okoliczności powinna prowadzić Komisję do odwrotnych wniosków, Komisja uznała, że niniejszy zarzut Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. W Decyzji określono jako przesłankę, wypełniającą dyspozycję par. 12b MSR 36 fakt, że w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2011 r. oraz za I kwartał 2012 r. Zarząd P. wskazał negatywne okoliczności wpływające na wzrost zadłużenia spółek z grupy kapitałowej P. m.in.: wzrost cen surowców niezbędnych do realizacji kontraktów budowlanych, realizację dużych kontraktów drogowych. Zatem Zarząd Spółki posiadał informacje o niekorzystnych zmianach rynkowych w otoczeniu, w którym jednostka prowadziła działalność. Powyższe wskazuje, że w ciągu okresu sprawozdawczego, tj. roku obrotowego 2011 i I kwartału 2012 r., nastąpiły znaczące i niekorzystne dla Spółki zmiany o charakterze rynkowym i gospodarczym w otoczeniu, w którym Spółka prowadziła działalność, co wskazuje na wystąpienie przesłanki świadczącej o możliwości utraty wartości firmy, o której mowa w par. 12b MSR 36. Odnosząc się do zarzutu Spółki, że Komisja wydając Decyzję przekroczyła granice uznania administracyjnego poprzez przyjęcie, że Spółka nie dokonała szacunku wartości odzyskiwanej firmy oraz nie dokonała odpisów aktualizujących wartość firmy przy sporządzaniu skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I kwartał 2012 r., co wpłynęło w konsekwencji na uznanie, że Spółka nienależycie wypełniła obowiązek informacyjny określony w art. 56 ust. 1 pkt. 2 lit. a ustawy o ofercie, Komisja uznała, że niniejszy zarzut Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. W opinii Komisji w przedmiotowym stanie faktycznym wystąpiła przesłanka z par. 12d MSR 36, bowiem wartość bilansowa aktywów netto Spółki była wyższa niż wartość jej rynkowej kapitalizacji na dzień 31 grudnia 2011 r. (tj. na koniec okresu sprawozdawczego za 2011 r.) oraz na dzień 31 marca 2012 r. (tj. na koniec okresu sprawozdawczego za I kwartał 2012 r.). Odnosząc się do zarzutu Spółki, że Komisja wydając Decyzję naruszyła przepisy postępowania poprzez niedochowanie wymogów odnośnie treści uzasadnienia faktycznego Decyzji, polegające w szczególności na braku szczegółowego wskazania kryteriów i przyczyn ustalenia naruszenia par. 33a MSR 36, co uniemożliwiło Stronie poznanie motywów rozstrzygnięcia i odniesienie się do nich, Komisja uznała, że niniejszy zarzut Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. W Decyzji wskazano, że stosownie do par. 9 MSR 36, na koniec I kwartału 2012 r. Spółka oceniwszy, czy istnieją przesłanki wskazujące na to, że mogła nastąpić utrata wartości tych składników aktywów w postaci wartości firmy - powinna była oszacować wartość odzyskiwalną tego składnika aktywów. Tymczasem Spółka nie zidentyfikowała przesłanek, na podstawie których konieczne byłoby przeprowadzenie takiego oszacowania (wartości odzyskiwalnej wartości firmy) i nie dokonała szacunku wartości odzyskiwalnej z tytułu utraty wartości firmy oraz odpowiednio nie dokonała odpisów aktualizujących ich wartość przy sporządzaniu śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I kwartał 2012 r. Odnosząc się do zarzutu Spółki, że Komisja wydając Decyzję naruszyła przepis art. 96 ust. 1 in fine ustawy o ofercie poprzez brak pełnego zbadania i uwzględnienia sytuacji finansowej Spółki oraz oparcie się w tym zakresie jedynie na wyniku finansowym, przychodach ze sprzedaży oraz kapitałach własnych ujawnionych w raportach okresowych za rok 2015, Komisja uznała, że niniejszy zarzut Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Spółka w uzasadnieniu Wniosku wskazała na szereg wskaźników finansowych, które pozwalają ocenić sytuację finansową jednostki, a także na sytuację związaną z branżą i otoczeniem w jakim działa Spółka, kończąca się na sporach sądowych, w których bierze udział. Komisja dokonała oceny sytuacji finansowej Strony na podstawie danych przedstawionych w sprawozdaniach finansowych, które zgodnie z przepisami prawa powinny rzetelnie i jasno przedstawiać sytuację majątkową i finansową oraz wynik finansowy. W związku z powyższym, w Decyzji przytoczono tylko niektóre dane finansowe w postaci wyniku finansowego, przychodów ze sprzedaży oraz kapitałów własnych. Należy ponadto podkreślić, że ocena sytuacji finansowej stanowi jedno z wielu kryteriów, które składają się na miarkowanie kary. Odnosząc się do zarzutu Spółki, że Komisja wydając Decyzję naruszyła przepis art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, poprzez analizę i uwzględnienie sytuacji finansowej grupy kapitałowej, której podmiotem dominującym jest Spółka oraz oparcie się w tym zakresie na skonsolidowanym wyniku finansowym, skonsolidowanych przychodach ze sprzedaży oraz skonsolidowanych kapitałach własnych ujawnionych w raportach okresowych za rok 2015 podczas gdy nałożenie kary pieniężnej powinno • zostać uzależnione jedynie od sytuacji finansowej podmiotu na który kara jest nakładana, Komisja uznała, że niniejszy zarzut Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Należy wskazać, że w Decyzji w zakresie oceny sytuacji finansowej Strony odniesiono się zarówno do danych finansowych zawartych w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok 2015, jak i jednostkowym sprawozdaniu finansowym za rok 2015. Tak szerokie ujęcie sytuacji finansowej oddaje pełny obraz sytuacji finansowej również samej Spółki, gdyż sytuacja finansowa Spółki jest skorelowana z sytuacją finansową jej grupy. Odnosząc się do zarzutu Spółki, że Komisja wydając Decyzję przekroczyła granice uznania administracyjnego poprzez przyjęcie, że całokształt okoliczności sprawy przemawiał za tym, aby stwierdzone naruszenia przepisu art. 56 ust. 1 pkt 1, 2 lit. a ustawy o ofercie uznać za wystarczającą podstawę do orzeczenia wobec Spółki kary pieniężnej w wysokości 80% jej górnej granicy przewidzianej w art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, Komisja uznała, że niniejszy zarzut Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Komisja w Decyzji wskazała na jakiej podstawie zastosowała karę pieniężną w ramach uznania administracyjnego w wysokości 800 000 zł, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu Decyzji. Komisja ustalając wysokość kary pieniężnej wzięła pod uwagę takie czynniki, jak wagę stwierdzonych naruszeń, liczbę naruszeń, względy prewencyjne oraz represyjne, jakie ma spełniać kara, sytuację finansową podmiotu, postawę Strony w toku postępowania, interes społeczny, jak również adekwatność nałożonej kary do stwierdzonego naruszenia prawa. Odnosząc się do zarzutu Spółki, że Komisja wydając Decyzję naruszyła przepisy postępowania, tj. art. 107 § 3 kpa w związku z art. 8 kpa, poprzez niedochowanie wymogów odnośnie treści uzasadnienia faktycznego Decyzji, polegające na braku szczegółowego wskazania kryteriów i przyczyn ustalenia wysokości zastosowanej sankcji, jak również niewskazaniu przyczyn, z powodu których niektóre istotne, przemawiające na korzyść Strony okoliczności, nie zostały wzięte pod uwagę przy ocenie sprawy, Komisja uznała, że niniejszy zarzut Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Komisja nałożyła karę w wysokości 800 000 zł na skutek uwzględnienia w ramach uznania administracyjnego wagi informacji poufnej oraz istotności wykazanych w Decyzji naruszeń obowiązków informacyjnych, co zostało w niej szczegółowo uzasadnione. Kryterium trudnej sytuacji finansowej i analiza aktualnej sytuacji finansowej Strony na podstawie jednostkowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych za rok 2015 stanowiła jedno z wielu kryteriów wymiaru kary. Oprócz interesu społecznego, tj. w przedmiotowej sprawie interesu innych uczestników obrotu oraz funkcję i cel przepisów, które wskutek zachowania Spółki zostały naruszone oraz naruszenie transparentności rynku kapitałowego, Komisja uwzględniła szereg innych czynników (jak waga stwierdzonych naruszeń, liczba naruszeń, względy prewencyjne oraz represyjne, jakie ma spełniać kara, sytuacja finansowa podmiotu, postawa Strony w toku postępowania, interes społeczny, jak również adekwatność nałożonej kary do stwierdzonego naruszenia prawa), które łącznie zdeterminowały wymiar nałożonej kary. Komisja ponadto określiła wysokość kary z uwzględnieniem jej adekwatności, współmierności i celowości. Nałożenie kary pieniężnej w ww. wysokości realizuje podstawowy cel przemawiający za nałożeniem w przedmiotowej sprawie kary pieniężnej, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa i przejrzystości obrotu oraz zabezpieczenie interesu uczestników rynku kapitałowego. Nakładając karę w powyższej wysokości Komisja miała również na uwadze, aby zastosowanie sankcji nie doprowadziło do powstania negatywnych konsekwencji, które nie pozostawałyby w relacji proporcjonalności do charakteru naruszeń, których dopuściła się Spółka. Nałożona na Stronę kara pieniężna spełnia postulat niezbędności, a także ze względu na ich represyjno-prewencyjny charakter - postulat skuteczności. Wysokość kary pieniężnej, jaka została nałożona na Stronę, jest adekwatna do stwierdzonych naruszeń i odzwierciedla stopień naganności zachowania Strony. Rozpatrując sprawę wszczętą na skutek złożenia przez Stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Komisja wymierzając karę pieniężną we wskazanej wysokości Komisja uwzględniła również aktualną sytuację finansową Strony. Komisja uznała decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r. (sygn.[...]) za prawidłową w przedmiocie nałożenia na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 800 000 zł (słownie: osiemset tysięcy), odpowiadającej 80% ustawowego zagrożenia za przedmiotowe naruszenia oraz utrzymała tę decyzję w zakresie w jakim dotyczy nałożenia kary pieniężnej. Nałożenie kary pieniężnej w takiej wysokości będzie stanowić skuteczną reakcję na naruszenie obowiązujących przepisów prawa, zniechęcając jednocześnie inne podmioty do popełniania podobnych naruszeń oraz wzmacniając ich zaufanie co do efektywnego działania organów publicznych. Następnie Spółka złożyła skargę do Sądu, w której decyzji Komisji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 96 ust 1 ustawy o ofercie w zw. z art. 68 § 1 w zw z art. 4 w zw. z art. 2 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U z 2.017 r. poz. 201) - dalej także jako "o.p." - poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji brak umorzenia postępowania w zakresie wszystkich zarzucanych Skarżącej naruszeń z uwagi na przedawnienie możliwości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, podczas gdy prawidłowa ich wykładnia winna doprowadzić do wniosku, że wobec braku regulac; szczególnych w odniesieniu do przedawnienia administracyjnych kar pieniężnycr nakładanych przez KNF w momencie wydawania decyzji na podstawie art. 96 ustawy c ofercie, zastosowanie znajdują przepisy Ordynacji podatkowej. Ze względu na powyższe naruszenie prawa wniosła: a. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a, o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji KNF z dnia 16 maja 2017 roku; b. na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie w całości decyzji KNF z dnia [...] kwietnia 2016 roku, poprzedzającej zaskarżoną decyzję KNF; c. na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. o umorzenie postępowania w w.w zakresie. Ewentualnie, z ostrożności procesowej, gdyby Sąd nie podzielił powyższej argumentacji Strona zarzuciła: 1. naruszenie art. 84 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 68 ust. 3 ustawy o ofercie, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu badania sprawozdań finansowych, w sytuacji gdy KNF dokonała oceny skomplikowanych informacji finansowych zawartych w skonsolidowanym raporcie okresowym za 2011 rok, raportem okresowym za 2011 rok oraz skonsolidowanym raportem okresowym za I kwartał roku 2012, w których ocena wymaga wiedzy eksperckiej z zakresu Międzynarodowych Standardów Rachunkowości oraz Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej, co spowodowało, że doszło do zaniechania w wykorzystaniu przez KNF kompetencji określonej w art. 68 ust. 3 ustawy o ofercie; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. polegającej na dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów która w konsekwencji doprowadziła do uznania, że informacja, o której mowa w art. 56 ustawy o ofercie, powstała najpóźniej w dniu 13 października 2011 r. o gotowości do podjęcia rozmów przez Spółkę na temat transakcji zbycia znacznego pakietu akcji spółki E. Spółka Akcyjna z siedzibą w K. ("EPD") na rzecz R. Spółka Akcyjna z siedzibą w R. ("R."): a) spełniała warunek precyzyjności i posiadała istotny wpływ na cenę akcji Spółki, przez co stanowiła informację poufną w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie; b) wyrażała podjęcie przez Spółkę decyzji o sprzedaży znacznego pakietu akcji EPD i już w tej dacie inwestorzy mogli zasadnie oczekiwać, że transakcja sprzedaży akcji EPD zostanie sfinalizowana; 3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 KPA oraz art. 80 KPA w związku z art. 7 KPA poprzez dokonanie ustaleń i oceny faktów w sposób jednostronny, zaniechanie inicjatywy dowodowej w zakresie gromadzenia dowodów w sposób pełny i wyczerpujący, bez jakiegokolwiek uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść Strony, a które powinny były mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia w zakresie poprawności dokonania badania, czy doszło do nieprawidłowości przy sporządzeniu skonsolidowanego i jednostkowego raportu okresowego za rok 2011 oraz skonsolidowanego raportu okresowego za I kwartał 2012 roku; 4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 KPA w związku z art. 8 KPA w art. 11 KPA, poprzez niedochowanie wymogów odnośnie treści uzasadnienia Decyzji, polegające na braku szczegółowego wskazania kryteriów, przyczyn i motywacji, którymi kierowała się KNF przy ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; 5. w zakresie utrzymania decyzji w odniesieniu do wysokości nałożonej kary pieniężnej: - naruszenie przepisu art. 96 ust. 1 in fine ustawy o ofercie, poprzez: a) brak pełnego zbadania i uwzględnienia sytuacji finansowej Spółki oraz oparcie się w tym zakresie jedynie na wyniku finansowym, przychodach ze sprzedaży oraz kapitałach własnych ujawnionych w raportach okresowych za rok 2015; b) analizę i uwzględnienie sytuacji finansowej grupy kapitałowej, której podmiotem dominującym jest Spółka oraz oparcie się w tym zakresie na skonsolidowanym wyniku finansowym, skonsolidowanych przychodach ze sprzedaży oraz skonsolidowanych kapitałach własnych ujawnionych w raportach okresowych za rok 2015 podczas gdy nałożenie kary pieniężnej powinno zostać uzależnione jedynie od sytuacji finansowej podmiotu, na który kara jest nakładana; 6. przekroczenie granic uznania administracyjnego poprzez przyjęcie przez KNF w Decyzji, że całokształt okoliczności sprawy przemawiał za tym, aby stwierdzone naruszenia przepisu art. 56 ust. 1 pkt 1, 2 lit. a ustawy o ofercie uznać za wystarczającą podstawę do orzeczenia wobec Spółki kary pieniężnej w wysokości 80% jej górnej granicy przewidzianej w art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie; 7. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a., poprzez niedochowanie wymogów odnośnie treści uzasadnienia faktycznego decyzji, polegające na braku szczegółowego wskazania kryteriów i przyczyn ustalenia wysokości zastosowanej sankcji, jak również niewskazaniu przyczyn, z powodu których niektóre istotne, przemawiające na korzyść Strony okoliczności nie zostały wzięte pod uwagę przy ocenie sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadziło w konsekwencji do nałożenia na stronę skarżącą administracyjnej kary pieniężnej. Ze względu na powyższe naruszenia prawa skarżąca wniosła: a) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a, o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji KNF z dnia 16 maja 2017 roku; b) na podstawie art. 135 p.p.s.a. wnoszę o uchylenie w całości decyzji KNF z dnia 19 kwietnia 2016 roku, poprzedzającej zaskarżoną decyzję KNF. Spółka wniosła również o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji w całości, wobec niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody majątkowej i o zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w myśl § 2 tego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2017 roku poz. 1369 z późn. zm., dalej ppsa). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia 19 kwietnia 2016 roku nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Podstawę prawną decyzji nakładającej na skarżącą karę pieniężną w wysokości 800 000 złotych stanowił art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 8 marca 2013 roku o zmianie ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 433). Naruszenia, za popełnienie których została na skarżącą nałożona kara pieniężna miały miejsce w 2011 i w 2012 roku, natomiast decyzje zapadły w dniu 19 kwietnia 2016 roku i 16 maja 2017 roku dlatego też skarżąca w pierwszym rzędzie zarzuciła organowi naruszenie art. 68 § 1 w zw. z art. 4 w zw. z art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji brak umorzenia postępowania prowadzonego wobec skarżącej z uwagi na przedawnienie możliwości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W tym miejscu należy podnieść, że pomimo utrwalonego w piśmiennictwie i orzecznictwie stanowiska o niepodatkowym charakterze należności budżetu państwa jaką jest kara pieniężna nakładana na jednostkę przez organ w trybie postępowania administracyjnego (B. Wierzbowski "Problem kar administracyjnych w demokratycznym państwie prawnym", Państwo prawa i prawo karne Księga Jubileuszowa Profesora Andrzeja Zolla, Warszawa 2012, tom I str. 974, Andrzej Skoczylas, Komentarz do art. 11 ustawy o nadzorze nad rynkiem kapitałowym, LEX 2011, wyrok NSA z 28 lutego 2007 roku, II GSK 223/06, LEX nr 325325, wyrok NSA z 13 marca 2013 roku, II GSK 2433/11) w orzecznictwie nie ustaliła się jednolita praktyka przedawnienia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Należy wskazać, że problem ten został dopiero dostrzeżony przez ustawodawcę w ostatniej noweli kpa dokonanej ustawą z 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy-Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 roku. Obecnie obowiązujący art. 189g § 1 kpa stanowi, że administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia naruszenia prawa. Tak jak to zostało już podniesione, w okresie przed 1 czerwca 2017 roku kwestia ta nie była jednolicie unormowana, co do zasady zaś nie jest rolą sądu administracyjnego przyznawane jednostce uprawnień, które na jej rzecz nie zostały, dostatecznie precyzyjnie określone w obowiązującym przepisie prawa. Z tego względu Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela poglądu skargi, że doszło do przedawnienia nałożonej na stronę kary pieniężnej poprzez odpowiednie stosowanie przepisów ordynacji podatkowej. Przede wszystkim należy wskazać, że na gruncie ustawy o ofercie w wersji obowiązującej na datę stwierdzonych przez organ deliktów administracyjnych ustawodawca tylko w jednym przypadku tj. w art. 97 ust. 7 przewidział przedawnienie nakładania kary administracyjnej. Jeżeli tak to należy wnioskować, że sam problem przedawnienia był przez ustawodawcę dostrzeżony co oznacza również, że w przypadku pozostałych naruszeń sankcjonowanych karą pieniężną ustawodawca świadomie nie wprowadził instytucji przedawnienia. Sąd zgodził się z poglądem organu, że wpływy z kar pieniężnych nakładanych przez KNF chociaż są dochodem budżetu państwa, jednakże ich charakter różni się od innych należności wynikających ze stosunków publicznoprawnych nakazujących określonym podmiotom świadczenia pieniężne na rzecz Państwa, o których mowa w art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej. Poza tym wątpliwe jest zastosowanie przepisów o przedawnieniu z Ordynacji podatkowej albowiem brak jest przepisów, które wskazywałyby w jakim momencie powstaje obowiązek podatkowy w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, dopiero z chwilą wydania przez Komisję Nadzoru Finansowego decyzji nakładającej karę pieniężną ustalona zostaje odpowiedzialność danego podmiotu za naruszenie i nałożenie sankcji w postaci kary pieniężnej w określonej wysokości. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ art. 84 kpa w zw. z art. 77 kpa w zw. z art. 68 ust. 3 ustawy o ofercie. Komisja Nadzoru Finansowego jako wyspecjalizowany organ administracji powołany do nadzoru nad szeroko rozumianym wynikiem finansowym posiada specjalistyczną wiedzę dotyczącą nadzoru, jaki sprawuje. W tej sytuacji skoro organ zatrudnia pracowników, będących ekspertami z zakresu rachunkowości MSR i MSSF nie było potrzeby powoływać biegłego celem dokonania oceny informacji finansowych zawartych w skonsolidowanym raporcie okresowym za 2011 rok, raporcie okresowym za 2011 rok oraz w skonsolidowanym raporcie finansowym za I kwartał roku 2012. Według oceny Sądu organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy, który pozwolił mu na przyjęcie, że strona dopuściła się naruszenia art. 56 ust. 1 w pkt 1 ustawy o ofercie. W myśl tego przepisu emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany z zastrzeżeniem ust. 6 do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej taki rynek regulowany do publicznej wiadomości informacji poufnych w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Informacją poufną jest zaś informacja dotycząca bezpośrednio lub pośrednio jednego lub kilku emitentów instrumentów finansowych albo nabywanie lub zbywanie takich instrumentów, która nie została przekazana do publicznej wiadomości, a która po takim przekazaniu mogłaby w istotny sposób wpłynąć na cenę tych instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, przy czym dana informacja m.in. 1) jest określona w sposób precyzyjny, wtedy gdy wskazuje na okoliczność lub zdarzenia, które wystąpiły lub których wystąpienia można zasadnie oczekiwać, a jej charakter w wystarczającym stopniu uniemożliwia dokonanie oceny potencjalnego wpływu tych okoliczności lub zdarzeń na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub za cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych 2) mogłaby po przekazaniu do publicznej wiadomości w istotny wpłynąć na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, wtedy gdy mogłaby ona zostać wykorzystana przy podejmowaniu decyzji inwenstycyjnych przez racjonalnie działającego inwestora. Mając powyższe na uwadze należy zgodzić się z organem, że wyrażenie gotowości do podjęcia rozmów, o których mowa w piśmie z dnia 13 października 2011 roku spełniało warunek precyzyjności w rozumieniu art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie. Rozmowy miały dotyczyć transakcji zbycia znacznego pakietu akcji spółki E. S.A. (EDP) na rzecz R. Podkreślenia wymaga, że w dniu 13 października 2011 roku publicznie dostępna była informacja o podpisaniu przez skarżącą ze spółką E. S.A. przedwstępnej umowy sprzedaży dotyczącej akcji R., na mocy której skarżąca zobowiązała się nabyć udziały w spółce zależnej E. S.A., posiadającej [...] akcji R. W efekcie zwarcia umowy przyrzeczonej skarżąca miała uzyskać status podmiotu dominującego wobec R. Jak to wykazał organ w wyniku transakcji przeprowadzonych na Giełdzie Papierów Wartościowych począwszy od 28 czerwca 2011 roku na dzień 13 października skarżąca utraciła pozycję dominującą wobec R. Sprzedaż tak znacznego aktywa skarżącej mogła istotnie wpłynąć na cenę jej akcji, niezależnie od faktu, że skarżąca zamierzała nabyć większościowy pakiet akcji R., w efekcie czego nie utraciłaby kontroli nad EPD. Na dzień 13 października 2011 roku gotowość sprzedaży istotnej dla grupy kapitałowej P. spółki na rzecz R. nie była zakomunikowana inwestorom na rynku. Samo podjęcie negocjacji w sprawie sprzedaży akcji spółki E., zdaniem Sądu, należy uznać za informację poufną a zatem nieprzekazanie jej pomiotom, o których mowa w art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie stanowiło naruszenie pkt 1, ust. 1 tegoż przepisu. Według oceny Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez organ art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa w związku z oceną, czy doszło do nieprawidłowości przy sporządzeniu skonsolidowanego i jednostkowego raportu okresowego za rok 2011 oraz skonsolidowanego raportu okresowego za I kwartał 2012 roku. Zdaniem Sądu strona skarżąca chociaż podnosi zarzuty naruszenia przepisów dotyczących ustalenia przez organ stanu faktycznego w sprawie, w istocie kwestionuje ocenę ustaleń faktycznych dokonaną przez Komisje Nadzoru Finansowego jak również przedstawioną w decyzji wykładnię przepisów. Z tego względu zarzut ten nie może być uznany za zarzut naruszenia przepisów postępowania. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 11 kpa, albowiem organ ustosunkował się do wszystkich zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Autor skargi nie wskazał ponadto takich braków w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy a tylko takie naruszenie z uwagi na treść art. 145 § 1 pkt 1c) ppsa mogło być uwzględnione przez sąd administracyjny. Ustosunkowując się do zarzutów skargi odnośnie wymiaru nałożonej na skarżącą kary pieniężnej należy wskazać, że podstawę materialną orzekania organu w tym zakresie stanowił art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w wersji obowiązującej na datę popełnienia przez skarżącą zarzucanych jej deliktów administracyjnych. Przepis ten uprawnia Komisję Nadzoru Finansowego do nałożenia sankcji administracyjnej w postaci wykluczenia na czas określony lub bezterminowo papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożenia kary pieniężnej w wysokości do 1000 000 złotych albo zastosowania obu sankcji łącznie. Zdaniem Sądu organ uzasadniając rodzaj nałożonej sankcji w postaci nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 800 000 złotych nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Wziął bowiem pod uwagę funkcje kary jak również inne czynniki wpływające na jej wysokość tj. rodzaj dobra naruszonego działaniem skarżącej, skalę naruszeń i czas ich trwania sytuację finansową spółki przedstawioną w sprawozdaniach finansowych, uprzednią karalność spółki za naruszenie obowiązków informacyjnych. W tym stanie rzeczy decyzji organu w tym zakresie nie można uznać za dowolną. Należy podkreślić, że organ wydając zaskarżoną decyzję rozstrzygał konkretną sprawę administracyjną w określonym stanie faktycznym i prawnym. Stąd przykłady sankcji nakładanych przez komisję na inne podmioty nie mogły być uwzględnione przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze wobec bezskuteczności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 151 ppsa.