VI SA/Wa 1615/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. D. o wyłączenie sędziego WSA Henryki Lewandowskiej – Kuraszkiewicz, sędziego WSA Waldemara Śledzika i sędziego WSA Zbigniewa Rudnickiego od orzekania w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1615/10 ze skargi M. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: oddalić wniosek M. D. (dalej też jako skarżący) wniósł o wyłączenie sędziego WSA Henryki Lewandowskiej – Kuraszkiewicz, sędziego WSA Waldemara Śledzika i sędziego WSA Zbigniewa Rudnickiego od orzekania w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1615/10 ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Jak wynika z zapisu protokołu rozprawy, jako powód skarżący wskazał fakt, iż skład sędziowski nie dopuścił dowodów o które wnosił, a te dowody uznaje za istotne dla toczącej się sprawy. Ponadto skarżący podniósł, iż Sąd przydzielił mu adwokata z urzędu, ale nie widać działalności adwokata w aktach sprawy. Dodatkowo oświadczył, że nie rezygnuje z adwokata z urzędu i prosi, aby Sąd przydzielił mu określoną kwotę pieniędzy i poszuka sobie sam adwokata. Nie jest w stanie podać podstawy prawnej co do przydzielenia określonej kwoty pieniężnej na pomoc prawną, ale uważa, że ten zwyczaj dobrze wpłynąłby na niedopracowaną polską demokrację. Według znajdujących się w aktach sprawy oświadczeń sędziego WSA Henryki Lewandowskiej – Kuraszkiewicz, sędziego WSA Waldemara Śledzika i sędziego WSA Zbigniewa Rudnickiego nie istnieją żadne okoliczności, która mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności ww. sędziów w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej powoływanej również jako p.p.s.a., sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Ponadto, jak stanowi art. 19 cyt. ustawy niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w tej sprawie. W niniejszej sprawie skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić przesłankę wyłączenia sędziego WSA Henryki Lewandowskiej – Kuraszkiewicz, sędziego WSA Waldemara Śledzika i sędziego WSA Zbigniewa Rudnickiego od orzekania w niniejszej sprawie. Za taką okoliczność nie może być bowiem uznana kwestia rozstrzygnięcia w zakresie dopuszczenia danego dowodu w sprawie. Podkreślenia wymaga, iż dopuszczenie lub odmowa dopuszczenia dowodu należą do kompetencji Sądu, który decyduje o tym, czy przedkładany przez stronę dokument jest istotny dla sprawy i czy będzie miał wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Przy tym, jeżeli w sprawie doszłoby do naruszenia przepisów postępowania i mogło to mieć wpływ na wynik sprawy, to rozstrzygnięcie wydane w sprawie może być zaskarżone do sądu wyższej instancji, tj. Naczelnego Sądu Administracyjnego, którego zadaniem, w ramach kontroli instancyjnej, jest ocena wydawanych przez sędziów orzeczeń pod względem ich zgodności z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 441/08). W orzecznictwie utrwalony jest pogląd (patrz: postanowienie NSA z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt I OZ 665/08, LEX nr 440113, postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt II FZ 60/08 czy też postanowienie Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 26 października 1995 r. sygn. akt I ACz 309/95, OSA 1997, nr 9, poz. 49), iż samo przeświadczenie strony o prowadzeniu przez sędziego postępowania w sposób wadliwy i nieobiektywny, nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniającej wyłączenie sędziego w myśl art. 19 p.p.s.a. Nie jest dopuszczalne żądanie wyłączenia sędziego tylko z tego powodu, iż wnioskodawca kwestionuje zasadność rozstrzygnięć wydanych w sprawie z udziałem tego sędziego, nawet jeśli dopuściłby się on uchybień procesowych. Innymi słowy niezadowolenie strony odnośnie sposobu prowadzenia postępowania sądowego nie stanowi podstawy do wyłączenia sędziego, bowiem zarzuty te strona może wnosić w środkach odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Nie można nadto uznać za okoliczność przemawiającą za zasadnością wyłączenia sędziów zastrzeżenia skarżącego odnośnie działań podejmowanych przez ustawionego w sprawie pełnomocnika. W myśl art. 244 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt II OZ 1320/10 wskazał, iż właściwość sądu obejmuje rozpoznanie wniosku w przedmiocie prawa pomocy i wydanie orzeczenia o przyznaniu lub odmowie przyznania stronie tego prawa. Sąd przyznając prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata nie wskazuje jego personaliów, a jedynie ocenia wystąpienie ustawowych przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy w określonym zakresie. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 grudnia 2010 r. sygn. akt I OZ 963/10 podkreślił, iż podstawą wyłączenia sędziów nie może być powoływanie się przez skarżącego na akceptację przez sędziego niewłaściwej, w jego ocenie, postawy pełnomocnika, czy też brak reakcji ze strony sędziego na działanie adwokata z urzędu. Zaznaczyć należy ponadto, iż żądanie skarżącego przyznania mu ze środków budżetowych odpowiedniej kwoty pieniężnej celem opłacenia pełnomocnika nie znajduje podstawy prawnej świetle przytoczonego powyżej przepisu art. 244 § 1 p.p.s.a. Na marginesie wspomnieć należy, że ustanowiony w sprawie pełnomocnik poinformował Sąd o wypowiedzeniu mu pełnomocnictwa przez skarżącego. Reasumując, z akt sprawy nie wynika, aby zachodziły jakiekolwiek z wymienionych w art. 18 i art. 19 p.p.s.a. przyczyny wyłączenia sędziego. Należy również podkreślić, że sędziowie, w stosunku do których skarżący złożył wniosek o wyłączenie od udziału w orzekaniu w sprawie niniejszej, złożyli pisemne oświadczenia, że nie występują po ich stronie przesłanki przewidziane w art. 18 § 1 p.p.s.a., a także inne okoliczności które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności w tej sprawie (art. 19 powołanej ustawy). Argumentacja przedstawiona przez skarżącego nie podważyła przy tym wiarygodności tych oświadczeń. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 18, art. 19 oraz art. 22 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.