VI SA/Wa 1624/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na czynność Prezesa Głównego Urzędu Miar z [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania przyrządu radarowego do pomiaru prędkości pojazdów postanawia odrzucić skargę. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] – skarżąca w niniejszej sprawie spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na czynność Prezesa Głównego Urzędu Miar (dalej Prezes GUM) polegającą na zatrzymaniu należącego do spółki egzemplarza przyrządu radarowego do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym o oznaczeniu fabrycznym [...] o numerze fabrycznym [...]. W podstawie podjętej czynności wskazano przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz.U. z 2008 r. Nr 5, poz. 29 ze zm.; dalej "rozporządzenie"). Jak wynika z akt sprawy, pismo informujące spółkę o wspomnianej wyżej czynności zostało doręczone jej pełnomocnikowi w dniu 21 grudnia 2015 r. Skarżąca w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. zakwestionowała zasadność zatrzymania przyrządu pomiarowego oraz wskazała na wadliwość podstawy prawnej zatrzymania. Ponadto wniosła o zwrot zatrzymanego przyrządu albo w przypadku uznania, że nie istnieją podstawy do zwrotu, o wydanie przez Prezesa GUM decyzji w sprawie zatrzymania przyrządu. Prezes GUM w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r., odnosząc się do zgłoszonych przez spółkę zarzutów i wniosków, wskazał, że organ administracji publicznej nie jest uprawniony do kwestionowania konstytucyjności przepisów obowiązującego rozporządzenia, a ponadto w niniejszej sprawie brak jest podstawy prawnej do potwierdzenia zatrzymania przyrządu w formie decyzji administracyjnej. Spółka pismem z dnia [...] maja 2016 r. (nadanym w dniu [...] maja 2016 r. i wysłanym za pośrednictwem Poczty Polskiej) wezwała Prezesa GUM do usunięcia naruszenia prawa, poprzez stwierdzenie bezskuteczności odmowy wydania przez Prezesa GUM ww. przyrządu radarowego oraz potwierdzenie uprawnienia do zwrotu na rzecz spółki tego przyrządu i jego wydanie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Prezes GUM podtrzymał konieczność zatrzymania przyrządu oraz przedstawił okoliczności, które, jego zdaniem, przemawiają za zatrzymaniem tego przyrządu. W skardze na podjętą przez Prezesa GUM czynność polegającą na zatrzymaniu należącego do spółki egzemplarza przyrządu radarowego do pomiaru prędkości w ruchu drogowym skarżąca podniosła dokonanie tej czynności pomimo braku podstawy prawnej umożliwiającej zatrzymanie ww. przyrządu, gdyż, jak stwierdziła, § 12 ust. 2 rozporządzenia nie ma oparcia w ustawowym upoważnieniu wynikającym z art. 9 ustawy – Prawo o miarach. Zarzuciła również naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji, poprzez nierówne traktowanie spółki przez Prezesa GUM. Wobec tak postawionych zarzutów wniosła o stwierdzenie bezskuteczności zatrzymania przyrządu radarowego, uznanie uprawnienia skarżącej do zwrotu przez Prezesa GUM przyrządu radarowego, ewentualnie o uznanie obowiązku Prezesa GUM do zwrotu na rzecz skarżącej tego przyrządu. W odpowiedzi na skargę Prezes GUM wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku braku uwzględnienia tego wniosku, o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest czynność Prezesa GUM polegająca na zatrzymaniu należącego do skarżącej spółki egzemplarza przyrządu radarowego do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym o oznaczeniu fabrycznym [...] o numerze fabrycznym [...], o której Prezes GUM poinformował skarżącą w swoim piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r., doręczonym jej pełnomocnikowi w dniu 21 grudnia 2015 r. Oceniając charakter prawny czynności Prezesa GUM wskazać należy, że z uwagi na konieczność jej podjęcia wynikającą z zatwierdzenia typu przyrządów do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym produkowanych przez skarżącą spółkę i powiązane z tym przekazanie egzemplarza o ww. numerze fabrycznym do przechowania w Głównym Urzędzie Miar jako wzór zatwierdzonego typu, uznać należy ją za czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnienia wynikającego z przepisu prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Skoro wspomniane działanie Prezesa GUM jest czynnością z zakresu administracji publicznej objętą zakresem art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to podlega ono zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Poza sporem pozostaje, że ani ustawa Prawo o miarach, ani rozporządzenie nie przewidują żadnych środków zaskarżenia podjętej w niniejszej sprawie przez Prezesa GUM czynności. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W myśl przepisu art. 53 § 2 p.p.s.a. na akty lub czynności z art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli odpowiedzi nie udzielono, w terminie 60 od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wskazane terminy są terminami ustawowymi i nie mogą być skracane ani przedłużane. Chodzi bowiem o to, aby kontrola sądowa nie zastępowała, a także nie wyprzedzała działania organu. Zanim jednak dojdzie do ustalenia terminowości wniesienia skargi w oparciu o przepis art. 53 § 2 p.p.s.a., niezbędne jest poczynienie ustaleń co do wyczerpania warunku określonego treścią art. 52 § 3 p.p.s.a., uzależniającego terminowe wniesienie skargi na akt lub czynność od skutecznego złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało nadane przez skarżącą w dniu [...] maja 2016 r., co potwierdziła skarżąca załączając do pisma z dnia [...] października 2016 r. dowód nadania tego wezwania (por. pismo spółki, karta nr 87 akt). Jak wynika z argumentacji skarżącej, czternastodniowy termin na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa liczy ona od dnia [...] kwietnia 2016 r., w którym to dniu otrzymała pismo Prezesa GUM z dnia [...] kwietnia 2016 r., będące odpowiedzią na jej pismo z dnia [...] marca 2016 r. Należy jednak zauważyć, że skarżąca została poinformowana o podjętej w niniejszej sprawie czynności, którą objęła skargą do Sądu, pismem z dnia [...] grudnia 2015 r., doręczonym jej pełnomocnikowi w dniu 21 grudnia 2015 r. W związku z tym przyjąć należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powinno być złożone najpóźniej w dniu 4 stycznia 2016 r., w którym upływał czternastodniowy termin określony w art. 52 § 3 p.p.s.a., zostało natomiast złożone w dniu [...] maja 2016 r. Zauważyć należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonego aktu lub czynności jednokrotnie (vide: postanowienie NSA z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt I OZ 1160/13). W związku z tym nawet, gdyby uznać, że pismo skarżącej z dnia [...] marca 2016 r. (jako pierwsze pismo strony w tej sprawie) stanowiło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to zostało ono dokonane po upływie czternastodniowego terminu, liczonego od dnia 21 grudnia 2015 r., w którym skarżąca (jej pełnomocnik) otrzymała zawiadomienie o podjętej przez Prezesa GUM czynności polegającej na zatrzymaniu egzemplarza przyrządu pomiarowego. Z treści art. 52 § 3 p.p.s.a. należy wywieść, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po upływie czternastodniowego termin jest niedopuszczalne. Tym samym, wezwanie faktycznie dokonane po upływie prawem przewidzianego terminu trzeba uznać za nieskuteczne. Takie wadliwe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy traktować na równi z brakiem wezwania. Upływ tego terminu wyłącza bowiem możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (vide: postanowienie NSA z dnia 8 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1301/14). W tej sytuacji Sąd, skargę wniesioną na czynność Prezesa GUM polegającą na zatrzymaniu należącego do skarżącej spółki egzemplarza przyrządu radarowego do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym, jako na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4, tj. akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, bez uprzedniego, skutecznego (złożonego w ustawowym terminie) wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, uznał za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.