VI SA/Wa 1630/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej spółce kwotę 1000 (słownie: tysiąc) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego Skarżąca – F. S.A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2012 r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2010 r. w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy [...] o nr [...] , która została wydana na skutek wznowienia postępowania zakończonego powołaną decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 252 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r. nr 119, poz. 1117 ze zm.) dalej jako "p.w.p." w sprawach nieuregulowanych w powołanej ustawie – do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się, z zastrzeżeniem art. 253, odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast w myśl wskazanego art. 253 p.w.p. - przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o terminach załatwiania sprawy nie stosuje się do rozpatrywania zgłoszeń dokonanych w celu uzyskania patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o wznowieniu postępowania i stwierdzeniu nieważności decyzji nie stosuje się, jeżeli okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania bądź stwierdzenie nieważności decyzji mogą być podniesione w sporze o unieważnienie udzielonego patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji. Z wzajemnej relacji art. 252 i 253 ust. 2 p.w.p. wynika, że przepisy k.p.a. stosuje się tylko w kwestiach nieuregulowanych w p.w.p. i tylko odpowiednio. Takie stanowisko pozwala na racjonalne uzupełnienie uregulowań p.w.p. przepisami k.p.a. i pozwala uniknąć wprowadzania przed Urzędem Patentowym nowej, trzeciej (oprócz postępowania tzw. zgłoszeniowego i spornego) procedury, uregulowanej wyłącznie przepisami k.p.a (por. wyrok WSA z dnia 31 maja 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1468/06, LEX nr 344221). Wyłączenie, o którym mowa w art. 253 ust. 2 p.w.p. dotyczy jedynie postępowania zgłoszeniowego i rejestrowego, nie ma ono natomiast zastosowania w postępowaniu spornym. Przepisy p.w.p. nie regulują instytucji wznowienia postępowania, a zatem skoro możliwość uruchomienia tego trybu postępowania nie została wyłączona w przypadku postępowania spornego, na zasadach ogólnych zastosowanie w tym zakresie będzie miał k.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 18/08, LEX nr 470054). Z ugruntowanego dorobku judykatury i doktryny wynika, że decyzje organu wydane w wyniku postępowania wznowieniowego są decyzjami pierwszej instancji i służy od nich odwołanie bądź wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 1999 r., I SA 1600/98, LEX nr 48568: "Postępowanie toczące się na skutek wniosku o wznowienie jest postępowaniem odrębnym i nie stanowi prostej kontynuacji postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Decyzja wydana w trybie art. 151 k.p.a. zapada w pierwszej instancji. Oznacza to, że przysługuje od niej środek odwoławczy. Jeżeli decyzję wydał naczelny organ administracji państwowej, nie przysługuje od niej odwołanie, lecz stosownie do art. 127 § 3 k.p.a. strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy") - Komentarz aktualizowany do art. 151 Kodeksu postępowania administracyjnego, autor Małgorzata Jaśkowska, stan prawny: 2013.05.16. Zatem od decyzji wydanych przez Urząd Patentowy w wyniku postępowania wznowieniowego służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy – przewidziany w art. 127 § 3 K.p.a. Zgodnie bowiem z art. 259 p.w.p. Urząd Patentowy jest centralnym organem administracji rządowej, co oznacza, że w stosunku do niego brak organu wyższego stopnia. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012 r., poz. 270) skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl § 2 powołanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie taki, jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazany przepis wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli przed wniesieniem skargi w postępowaniu administracyjnym nie zostały wykorzystane określone środki weryfikacji kwestionowanych indywidualnych aktów administracyjnych. Przy czym samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest przy tym równoznaczne ze spełnieniem owego warunku. Realizuje się on dopiero po rozpoznaniu przez organ administracji publicznej wniesionego środka zaskarżenia. Innymi słowy dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2013 r. o sygn. akt I OSK 111/13). W niniejszej sprawie - przedmiotem skargi jest decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] grudnia 2012 r. wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., w wyniku postępowania wznowienionego. Niewątpliwie stanowi ona decyzję pierwszej instancji, od której służył środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który w niniejszej sprawie nie został wniesiony. Zatem skargę na decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] grudnia 2012 r. uznać należy za niedopuszczalną. Przy czym stanowiska tego nie zmienia błędne pouczenie skarżącej w treści decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., że od decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. służy stronom prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wprawdzie z treści art. 112 K.p.a. wynika, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, to jednak zgodnie z ugruntowanym poglądem judykatury - zastosowanie przepisu art. 112 k.p.a. nie może powodować, że błędnie pouczona strona podlegać będzie innym niż pozostali uczestnicy obrotu prawnego rygorom związanym z terminami wnoszenia skarg, odwołań czy też powództw. Przepis art. 112 k.p.a. stanowi zatem dla błędnie pouczonej strony gwarancję skutecznego uchylenia się od skutków uchybienia terminu stanowiącego skutek zastosowania się do błędnego pouczenia, ale przy zastosowaniu środków prawnych przewidzianych w danym postępowaniu, pozwalających na uniknięcie negatywnych konsekwencji uchybienia terminu. O dopuszczalności i trybie wnoszenia środków zaskarżenia nie decydują bowiem organy administracji, lecz przepisy prawa, które organy winny prawidłowo stosować (por. np. postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 2355/11, LEX nr 1070389, wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1434/11, LEX nr 1153473). Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. O kosztach Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.