VI SA/Wa 1630/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 5 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. F. na niezgodne z prawem działanie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie odmowy potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 1 lipca 2019 r. R. F. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na niezgodne z prawem działanie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie odmowy potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe. Jak wynika z akt sprawy skierowanie na leczenie uzdrowiskowe R.F.wpłynęło do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia dnia 23 stycznia 2019 r. Po zarejestrowaniu skierowania w systemie obsługi lecznictwa uzdrowiskowego, zostało ono przekazane lekarzowi specjaliście w dziedzinie neoklimatologii i medycyny fizykalnej lub rehabilitacji medycznej w celu oceny skierowania pod względem celowości leczenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie skierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową (Dz.U. z 2011 r. Nr 142, poz. 835). Lekarz specjalista nie zaaprobował celowości skierowania R. F. z powodu braku wskazań do leczenia uzdrowiskowego. Jako przyczynę odmowy podano "brak wskazań do leczenia w szpitalu uzdrowiskowym (stan stabilny, wyniki prawidłowe) oraz brak dokumentacji medycznej potwierdzającej istotne pogorszenie stanu zdrowia". Skarżący po otrzymaniu informacji o niepotwierdzeniu skierowania na leczenie uzdrowiskowe, pismem z dnia 18 lutego 2019 r. skierowanym do kierownika Działu Lecznictwa Uzdrowiskowego [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia dowodził nieprawidłowości decyzji lekarza specjalisty. W odpowiedzi oddział wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia wyjaśnił R. F.zasady kierowania i potwierdzania skierowań na leczenie uzdrowiskowe wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową. Ponadto, poinformowano skarżącego, że zgodnie z § 5 ust. 3 ww. rozporządzenia na niepotwierdzenie skierowania przez oddział wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia nie przysługuje odwołanie. [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia podtrzymał wcześniej zajęte stanowisko, a oryginał skierowania wraz z dokumentacją medyczną odesłał do Skarżącego. Pismem z dnia 16 kwietnia 2019 r., skierowanym do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, R. F. złożył skargę na niezgodne z przepisami działanie dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w piśmie z dnia 31 maja 2019 r., podtrzymał stanowisko [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia dotyczące niepotwierdzenia skierowania skarżącego na leczenie uzdrowiskowe i nie stwierdził nieprawidłowości w działaniu tego organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2, 2a i 3 oraz art. 4 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Na wstępie zaznaczyć należy, że przed dokonaniem merytorycznej oceny skargi, sąd z urzędu, w pierwszej kolejności, bada jej dopuszczalność. W tym zakresie sąd kontroluje, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi. Należy też zaznaczyć, że zgodnie z art. 134 p.p.s.a, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (§ 2a), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów i czynności jest wyczerpujące (katalog zamknięty), co oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach działalności administracji publicznej, niż określone powyżej, nie podlega kontroli sądów administracyjnych i zostanie odrzucona. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest stanowisko Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia wyrażone w piśmie z dnia 31 maja 2019 r., które stanowi odpowiedź organu na skargę dotyczącą działania Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia odnośnie potwierdzenia skierowania skarżącego na leczenie uzdrowiskowe. Stwierdzić należy, że wniesiona przez skarżącego skarga nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a., oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych. Działanie skarżącego podyktowane było bowiem chęcią postawienia zarzutu wadliwej działalności organu administracji publicznej. Skierowane przez skarżącego do Prezesa NFZ pismo z dnia 16 kwietnia 2019 r. stanowi skargę w rozumienia art. 227 i nast. Kodeksu postępowania administracyjnego, której przedmiotem mogą być m.in. zaniedbania lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy. Tego rodzaju skarga jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego albo też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się zawiadomieniem strony o sposobie załatwienia sprawy. Powyższe miało miejsce w niniejszej sprawie, kiedy to pismem z dnia 31 maja 2019 r. organ udzielił skarżącemu stosownych wyjaśnień. Na gruncie niniejszej sprawy podkreślić należy, iż w przypadku wniesienia skargi do organu na postawie art. 227 i nast. k.p.a. skarżącemu nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na wynik takiego postępowania. Sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania skarg powszechnych jakimi są skargi zawarte w dziale VIII k.p.a., a więc skargi związane z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. (postanowienie NSA z 8 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2568/12 - Lex 1247150, postanowienie NSA z 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09 – Lex 557044). Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.