VI SA/Wa 1636/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na uchwałę Krajowej Komisji Rewizyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lipca 2012 r, nr [...] podjęta na XI Krajowym Zjeździe Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w przedmiocie ustalenia zasad gospodarki finansowej postanawia: odrzucić skargę. Skarżący – Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Krajowej Komisji Rewizyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lipca 2012 r, nr [...] podjętą na XI Krajowym Zjeździe Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w przedmiocie ustalenia zasad gospodarki finansowej. Jako podstawę prawną niniejszej uchwały wskazano art. 31 pkt 4 i 7 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 ze zm). W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Rewizyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wniosła o jej odrzucenie, bowiem zaskarżona uchwała nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 i 4 p.p.s.a., tym samym nie polega kontroli sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne rozpoznają sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zakres tych spraw określa art. 3 § 2 p.p.s.a., ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądowa kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. § 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest uchwała Krajowej Komisji Rewizyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lipca 2012 r, nr [...] podjęta na XI Krajowym Zjeździe Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w przedmiocie ustalenia zasad gospodarki finansowej. Zdaniem Sądu, dopuszczalność zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwał Krajowej Komisji Rewizyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, w szczególności podejmowanych przez Krajowy Zjazd, rozstrzygał wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny (przykładowo postanowienie z dnia 30 sierpnia 2011 r. sygn. akt II GSK 1442/11). NSA stanął na stanowisku, że art. 40 ust. 2 powołanej ustawy nie stanowi samoistnej podstawy zaskarżania uchwał Krajowego Zjazdu do sądu administracyjnego. Skarga bowiem musi spełniać przesłanki dopuszczalności zaskarżenia w rozumieniu przepisów p.p.s.a. Dokonując oceny dopuszczalności skargi w świetle tych przesłanek Sąd stwierdza, że zaskarżona uchwała w przedmiocie ustalenia zasad gospodarki finansowej dotyczy ściśle korporacyjnych spraw, mających charakter działań wewnętrznych samorządu zawodowego, określa wysokość składki członkowskiej. Nie dotyczy problematyki z dziedziny administracji publicznej, a zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie taka uchwała. Przykładowo do zadań wykonywanych przez samorządy zawodowe inżynierów budownictwa jako organów administracji publicznej należy prowadzenie postępowań i orzekanie w sprawach nadawania uprawnień budowlanych, orzekanie o odpowiedzialności zawodowej. W tego rodzaju sprawach samorządy zawodowe wydają decyzje. Sądy administracyjne wielokrotnie orzekały, iż uchwały Krajowej Komisji Rewizyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa. Uchwały Krajowego Zjazdu Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa dotyczące wyboru członków: Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej (postanowienie z dnia 30 sierpnia 2011 r. sygn. akt II GSK 1450/11), Krajowego Sądu Dyscyplinarnego (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1743/10), Krajowej Komisji Rewizyjnej (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1528/10), Krajowej Rady (postanowienie z dnia 30 sierpnia 2011 r. sygn. akt II GSK 1442/11), jak również uchwały w sprawie uchwalania statutu Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 września 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1139/09) nie dotyczą problematyki z dziedziny administracji publicznej. Reasumując, uchwały Krajowej Komisji Rewizyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa dotyczące kwestii organizacyjnych samorządu zawodowego nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Przepis art. 58 § 1 p.p.s.a wskazuje przesłanki odrzucenia skargi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.