VII SA/Wa 1139/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 14 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na uchwałę Krajowego Zjazdu Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie uchwalenia statutu Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa postanawia: 1. odrzucić skargę A. S., 2. zwrócić skarżącemu A. S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną z tytułu wpisu sądowego od skargi. W dniu 3 września 2008 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Krajowego Zjazdu Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] zmieniającą uchwałę w sprawie uchwalenia statutu Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa. Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. S. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 304/09 uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 13 lipca 2009 r. wezwano skarżącego do wskazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa oraz zobowiązano skarżącego do nadesłania kopii takiego wezwania – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżący stwierdził w piśmie z dnia 24 lipca 2009 r., że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi konieczność wezwania do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) stanowi, iż przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy powołanej ustawy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 tej ustawy stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6. akty organów samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z mocy art. 3 § 3 w/w ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. Mając powyższe na względzie trzeba stwierdzić, iż w sprawach, które nie należą do zakresu działalności administracji publicznej możliwa będzie kontrola sądowoadministracyjna, lecz tylko w przypadkach, gdy przepisy szczególne wprost wskazują możliwość rozstrzygania spraw określonego rodzaju przez sądy administracyjne, co wynika z powołanego art. 3 § 3 p.p.s.a. Ustawą szczególną, o której mowa w art. 3 § 3 p.p.s.a. jest ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 ze zm.). W ustawie tej zostały wskazane wprost rodzaje spraw, które mogą zakończyć się wniesieniem skargi do sądu administracyjnego np. art. 19 ust. 5 (kwestia wpisu na listę członków lub skreślenia z listy), art. 24 ust. 2 (kwestia nadania uprawnień budowlanych). Ponadto trzeba zauważyć, iż art. 11 w/w ustawy stanowi, iż Kodeks postępowania administracyjnego ma zastosowanie tylko w sprawach indywidualnych, z wyłączeniem spraw dyscyplinarnych, uregulowanych w tej ustawie. Skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie dotyczy uchwały Krajowego Zjazdu Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w sprawie zmiany uchwały w sprawie uchwalenia statutu Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa. Zakres regulowany zaskarżoną uchwałą nie mieści się w katalogu spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne, jak również nie dotyczy spraw indywidualnych, do których miałyby zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaskarżona uchwała nie dotyczy uprawnień lub obowiązków konkretnego podmiotu, jest to jedynie sprawa czysto organizacyjna samorządu zawodowego. Z tego względu wniesienie skargi w tym przypadku jest niedopuszczalne. Uprawnienie do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę nie znajdzie także oparcia w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przyjmuje się bowiem, że wniesienie skargi na powyższej podstawie jest możliwe, jeżeli akt lub czynność mają charakter zewnętrzny tj. skierowane są do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność (zob. wyrok NSA z dnia 4 lutego 1998 r., II SA 1367/97, ONSA 1998, Nr 4 poz. 139). W niniejszej sprawie natomiast zaskarżona uchwała Krajowego Zjazdu Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa zapadła wewnątrz struktury organizacyjnej samorządu zawodowego. Tym samym nie przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2006 r., II OSK 1458/05). Powołany w skardze przepis art. 40 ust. 2 ustawy o samorządach zawodowych przewidujący, iż członek samorządu zawodowego może zaskarżyć uchwałę Krajowej Izby do sądu administracyjnego nie może być rozumiany, iż każdy członek samorządu zawodowego ma interes prawny w zaskarżeniu każdej uchwały tego rodzaju do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego bez względu na jej przedmiot. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega tylko taka uchwała, która dotyczy działalności samorządu zawodowego należącej do dziedziny administracji publicznej. Uchwała ta musi także dotyczyć interesu prawnego członka, zamierzającego skorzystać z prawa określonego w art. 40 ust. 2. Wynika to z umiejscowienia tego przepisu w rozdziale 4 - Członkostwo w okręgowych izbach, co determinuje przyjęcie, że uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyłącznie członek samorządu zawodowego mający w tym interes prawny (zob. postanowienie NSA z dnia 3 października 2006 r., sygn. akt II OSK 849/06). Reasumując stwierdzić należy, iż skarga na uchwałę rozstrzygającą w ramach własnych uprawnień korporacyjnych kwestie organizacyjne samorządu zawodowego nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Jednocześnie zauważyć należy, iż zgodnie z art. 52 § 1, 3 i 4 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie skarżący trybu tego nie wyczerpał. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. – sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.