VI SA/Wa 1638/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. R. "[...]" z siedzibą w [...] (dalej "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego w S. "[...]" (dalej S. "[...]"). W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że ustanowienie zarządcy komisarycznego powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdziła, że skoro komisarz przejmuje na zasadach pełnej substytucji komisarycznej kompetencje wszystkich organów Kasy (za wyjątkiem zmiany jej statutu), to może w szerokich granicach jej Statutu dowolnie kształtować działalność S. "[...]". Tym samym, jak podała skarżąca, decyzja o ustanowieniu zarządy komisarycznego pozbawia członków możliwości sprawowania demokratycznej kontroli i kierownictwa nad działalnością S. "[...]". Nadto skarżąca stwierdziła, że informacja o ustanowieniu zarządcy komisarycznego w S. "[...]" wobec groźby zaprzestania spłacania zobowiązań przyczyni się do wyrządzenia Kasie znacznej szkody i w efekcie doprowadzi do jej likwidacji. Skarżąca wyjaśniła, że w wyniku ustanowienia zarządcy komisarycznego członkowie S. "[...]" już [...] lipca 2016 r. wypłacili powierzone Kasie środki, uszczuplając jej aktywa o 554.067 złotych, w następnych dniach dokonali kolejnych wypłat, co spowodowało, że aktywa płynne Kasy w ciągu czterech dni spadły o 2,5%, zbliżając się do granicy wypłacalności określonej w ustawie na poziomie 10%. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o czym stanowi art. 61 § 3 tej ustawy. Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, składając stosowny wniosek, jest zobowiązana uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wspomniana konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody wnioskodawca chciałby przedstawić, celem wykazania, że spełnia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, Lex nr 569795), albowiem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11), poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona zobowiązana jest zatem do uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ 338-339/07). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II FSK 1894/12). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że argumentacja skarżącej sprowadza się do stwierdzenia, że objęta skargą decyzja ustanawiająca zarządcę komisarycznego w S. "[...]" spowoduje ingerencję organu nadzoru (po ustanowieniu zarządcy) w działalność i sprawy Kasy prowadzone przez jej członków. Konsekwencją powyższego, jak podała skarżąca, będzie pogorszenie sytuacji finansowej S. "[...]" wobec uszczuplenia przez zaniepokojonych ustanowieniem zarządcy komisarycznego członków Kasy powierzonych jej aktywów. Podkreślenia wymaga, że skarżąca nie przedstawiła żadnych danych, popartych stosownymi dokumentami, z których wynikałoby, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji spowoduje po jej stronie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie może działać w tym zakresie za stronę (por. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., II OZ 766/08, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., II GZ 457/12). Argumentacja wniosku sprowadza się bowiem bardziej do uzasadnienia zarzutów stawianych samej decyzji aniżeli stanowi uzasadnienie dla wstrzymania jej wykonania. Trudno też mówić, analizując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, by ryzyko zbliżenia się do granicy wypłacalności zobrazowane przez skarżącą jedynie poprzez wskazanie sum pieniężnych wypłaconych przez członków Kasy w pierwszych dniach po ustanowieniu zarządcy komisarycznego, mogło stanowić uzasadnienie dla tego wniosku. W ocenie Sądu, tak przedstawione uzasadnienie złożonego wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej jest niewystarczające dla oceny, czy w przypadku skarżącej zachodzą przesłanki warunkujące jej udzielenie, określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.