VI SA/Wa 164/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 3310 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r., nr 123, poz. 1059 ze zm.) - po rozpoznaniu odwołania M. K. od uchwały Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] utrzymał w/w uchwałę w mocy. Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy wskazał, iż w dniu [...] lipca 2006 r. M. K. przystąpiła do egzaminu konkursowego na aplikację radcowską, rozwiązując test wyboru. Wymienioną uchwałą Komisja Egzaminacyjna ustaliła, że zdająca uzyskała z tego testu 188 punktów, w związku z czym wynik egzaminu jest negatywny - stosownie do art. 339 ust. 3 ustawy o radcach prawnych. W świetle tego przepisu pozytywny wynik z egzaminu konkursowego otrzymuje kandydat, który uzyskał co najmniej 190 punktów. Egzamin przeprowadzony został w trybie zgodnym z wymogami ustawy o radcach prawnych i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie powoływania i odwoływania członków komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej oraz szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu konkursowego i radcowskiego (Dz. U. nr 258, poz. 2164 ze zm.). Z przebiegu egzaminu sporządzono prawidłowy protokół podpisany przez Przewodniczącego i członków Komisji Egzaminacyjnej a uchwała Komisji podjęta została zgodnie z obowiązującymi przepisami. Z treści uchwały wynika, iż M. K. uzyskała wynik 188 (sto osiemdziesiąt osiem) punktów. Minister Sprawiedliwości odniósł się też szczegółowo do zarzutów odwołania dotyczących pytań nr 58, 76, 198, 209, 118, 56, 10, 36, 109, nie podzielając w tym zakresie stanowiska zainteresowanej. Omawiając pytanie nr 58 (Prokury może udzielić: A. spółdzielnia mieszkaniowa; B. Jan K-przedsiębiorca jednoosobowy; C. spółka kapitałowa w likwidacji); przytaczając stosowne przepisy będące podstawą odpowiedzi, wskazał, iż zgodnie z kluczem poprawną odpowiedzią jest odpowiedź A, podczas gdy skarżąca, udzieliła odpowiedzi B. Omawiając pytanie nr 76 (Przedmiotem umowy nazwanej przez stronę "umową zlecenia "było wykonanie chodnika asfaltowego. Strony zawarły umowę: A. o roboty budowlane; B. o dzieło; C. zlecenia); wskazał, iż prawidłową odpowiedzią jest odpowiedź B a nie wskazana przez odwołującą odpowiedź A. Pytanie nie zawierało żadnych elementów wskazujących na to, że może chodzić o roboty budowlane a nie umowę o dzieło, podstawą prawną prawidłowej odpowiedzi jest art. 627 kodeksu cywilnego. W pytaniu nr 198 (Osoba prawna może być: A. członkiem stowarzyszenia; B. jedynie wspierającym członkiem stowarzyszenia; C. Nie może być ani członkiem ani członkiem wspierającym stowarzyszenia). Według klucza odpowiedzią prawidłową jest odpowiedź B natomiast wskazana przez zainteresowaną odpowiedź C jest bezspornie błędna. W kwestii pytania nr 209 Minister uznał odwołanie za bezprzedmiotowe albowiem zainteresowana udzieliła prawidłowej odpowiedzi, za którą otrzymała jeden punkt. Odnośnie pytania nr 118 (Jeżeli komornik w toku egzekucji zajął na wniosek wierzyciela - bez zgody osoby trzeciej - przedmiot stanowiący jej własność, osobie tej przysługuje: A. skarga do sądu rejonowego na czynności komornika; B. powództwo o zwolnienie zajętego przedmiotu od egzekucji; C. zażalenie); jedyną poprawną odpowiedzią jest wariant B (a nie A jak wskazała zainteresowana), czyli powództwo o zwolnienie zajętego przedmiotu od egzekucji. W pytaniu zwrócono uwagę, że chodzi o przedmiot stanowiący własność osoby trzeciej. Ustawodawca w art. 841 § 1 k.p.c. przewidział środek w postaci powództwa ekscydencyjnego. Jest to jedyny skuteczny środek ochrony praw osoby trzeciej w przypadku zajęcia w drodze egzekucji przedmiotu stanowiącego jej własność. W pytaniu nr 56 (W skład przedsiębiorstwa nie wchodzą: A. własności nieruchomości; B. wierzytelności; C. firma); wykazał, iż w świetle art. 55 (1) kc w brzmieniu nadanym nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 49, poz. 408) odpowiedzią prawidłową jest odpowiedź C a nie udzielona przez zainteresowaną odpowiedź B. Odnosząc się do pytania nr 10 (Ekstradycja obywatela polskiego do innego państwa jest : A. zakazana; B. dopuszczalna na podstawie decyzji Prokuratora Krajowego; C. dopuszczalna na podstawie orzeczenia sądu); przywołując art. 55 ust. 1 Konstytucji RP wskazał, iż prawidłowa jest odpowiedź A podczas gdy zainteresowana udzieliła odpowiedzi C. W pytaniu nr 36 (Elementem definicji chuligańskiego charakteru wykroczenia nie jest działanie: A. polegające na umyślnym niszczeniu mienia; B. w miejscu publicznym; C. w rozumieniu powszechnym bez powodu, z okazaniem przez to rażącego lekceważenia podstawowych zasad porządku prawnego); skarżąca podkreśliła odpowiedzi C, podczas gdy według odpowiedzi do testów prawidłowa była odpowiedź B. Pytanie to miało sprawdzić znajomość definicji chuligaństwa zawartej w art. 47 § 5 kodeksu wykroczeń. Odnośnie pytania nr 109 (W cywilnym postępowaniu uproszczonym powództwo wzajemne: A. jest dopuszczalne; B. jest dopuszczalne pod warunkiem, że zgłoszone zostało w odpowiedzi na pozew; C. jest dopuszczalne, jeżeli roszczenia nadają się do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym); prawidłowa z klucza odpowiedź C wynika jednoznacznie z art. 505 ( 4 ) § 2 kpc. W konkluzji Minister stwierdził, iż M. K. uzyskała podczas egzaminu konkursowego łącznie 188 punktów a tym samym brak jest podstaw do podjęcia decyzji zmieniającej (negatywny) wynik egzaminu konkursowego, gdyż zainteresowana nie uzyskała określonego ustawowo progu 190 punktów niezbędnych do uznania wyniku za pozytywny. W decyzji zostało zawarte pouczenie o możliwości jej zaskarżenia na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. do sądu administracyjnego. W obszernej skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. K., zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2006 r. Podniosła zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 339 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r., o radcach prawnych poprzez błędne podanie w pytaniu 118 jako propozycji odpowiedzi, dwóch odpowiedzi prawidłowych, art. 109 (1) kc w związku z art. 14 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. nr 173, poz. 1807 ze zm.) poprzez błędną ich interpretację polegającą na przyjęciu, że osoba fizyczna nie może udzielić prokury i nieuwzględnienie przez to prawidłowości odpowiedzi skarżącej w pytaniu nr 58, naruszenie art. 627 kc poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że umowa na wykonanie chodnika asfaltowego jest umową o dzieło oraz naruszenie art. 767 kpc poprzez błędne przyjęcie, że nie ma on zastosowania w przypadku objętym nr 118. Uzasadniając przedstawione zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego przytoczyła obszerną argumentację merytoryczną dotyczącą zakwestionowanych w skardze pytań egzaminacyjnych (nr 58, 76, 118). Podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko w tej kwestii zajęte w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Powołując się na treść art. 109 (1) kc a także wykładnię historyczną oraz poglądy wyrażone w literaturze i komentarzu do kodeksu cywilnego wywodziła, iż odpowiedzi do pytania nr 58 mogły wprowadzić w błąd uczestników egzaminu, wobec szerokich wątpliwości interpretacyjnych takie odpowiedzi nie powinny były znaleźć się wśród propozycji na tak postawione pytanie. Przytaczając treść art. 647 kc, art. 3 ustawy Prawo budowlane a także wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 1998 r. sygn. akt II CKN 653/97 i z dnia 11 stycznia 2002 r. sygn. akt III CZP 63/01 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego II SA/Łd 278/97 niepubl. argumentowała, iż chodnik mieści się w pojęciu obiektu budowlanego będąc budowlą i stanowiąc całość techniczno-użytkową a więc wykonanie czy też wybudowanie chodnika będzie bezspornie mieściło się w pojęciu budowy obiektu budowlanego i polegało na wykonaniu robót budowlanych w rozumieniu prawa budowlanego. Co więcej, przedmiot umowy określony pytaniem wskazuje, iż przedmiotem umowy było wykonanie nowego obiektu budowlanego. Odnośnie pytania nr 118 skarżąca wskazując na komentarz do art. 767 kpc a także orzeczenia sądowe dowodziła, iż udzielona przez nią odpowiedź jest odpowiedzią również prawidłową. Niezależnie od powyższego podniosła, iż w pytaniach nr 58 i nr 76 przyjęto nieprawidłowo, że prawidłowymi odpowiedziami winny być odpowiednio odpowiedzi A i B. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wnosząc o jej oddalenie podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko odnosząc się ponownie do zakwestionowanych w skardze pytań nr 58, 76 i 118. Dodatkowo wyjaśnił, iż test oparty jest na obowiązujących w dniu egzaminu konkursowego przepisach prawa nie zaś na poglądach doktryny czy komentatorów, które z zasady są niejednolite i rozbieżne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach dalej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga w tej sprawie podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W uzasadnieniu decyzji organ podał przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja odnosi się do istotnych w sprawie okoliczności faktycznoprawnych. Egzamin konkursowy, w którym brała udział skarżąca, odbył się w roku 2006, co oznacza, że w stosunku do skarżącej miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - dalej urp. (Dz. U. z 2002 r. nr 123, poz. 1059 ze zm.) w jej ostatecznym kształcie nadanym ustawą z dnia 30 czerwca 2005r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i innych ustaw (Dz. U. nr 163, poz. 1361). Stosownie do przepisów art. 332 ust. 1 i 4 w/w ustawy o radcach prawnych Minister Sprawiedliwości każdego roku powołuje zespół do przygotowania pytań na egzamin konkursowy dla kandydatów na aplikantów radcowskich (zespół konkursowy), który przygotowuje jeden zestaw pytań w formie testu wyboru (test składa się z zestawu 250 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa; pozytywny wynik otrzymuje kandydat, który uzyskał z testu, co najmniej 190 punktów - por. art. 339 ust. 1 i 3 ustawy; uprawnia go to do złożenia wniosku o wpis na listę aplikantów radcowskich w ciągu 2 lat od ogłoszenia wyników egzaminu - por. art. 33 ust. 3 ustawy). Zgodnie z przepisami art. 331 ust. 1 i 2 ustawy egzamin konkursowy przeprowadzają komisje egzaminacyjne do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości, powoływane na obszarze właściwości jednej lub kilku rad okręgowych izb radców prawnych; Minister Sprawiedliwości jest organem wyższego stopnia w stosunku do komisji. Jak stanowi natomiast, art. 3310 ust. 1 i 2 ustawy, po przeprowadzeniu egzaminu konkursowego komisja ustala wynik kandydata w drodze uchwały. Od uchwały komisji służy kandydatowi odwołanie dotyczące wyniku jego egzaminu do Ministra Sprawiedliwości. W świetle powyższych uregulowań prawnych, może w pierwszej kolejności wyłonić się kwestia, czy na uchwałę komisji egzaminacyjnej dotyczącą ustalenia wyniku egzaminu osobie egzaminowanej służy odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa). Taką wątpliwość rodzi to, iż żaden z przepisów ustawy o radcach prawnych nie wskazuje terminu, w jakim odwołanie powinno być wniesione, a także brak jest przepisu kompetencyjnego odnośnie formy i treści rozstrzygnięcia, jakie władny jest wydać Minister Sprawiedliwości w następstwie wpłynięcia takiego odwołania. Niemniej, mimo wchodzących w grę wątpliwości, Sąd przychyla się do stanowiska, że odwołanie, o którym mowa w przepisie art. 3310 ust. 2 ustawy o radcach prawnych, jest odwołaniem, o którym mowa w art. 127 § 1 k.p.a. Na taką wykładnię może wskazywać treść przepisu art. 331 ust. 2 cytowanej ustawy, w myśl, którego Minister Sprawiedliwości jest organem wyższego stopnia w stosunku do komisji egzaminacyjnej. Sformułowanie "organ wyższego stopnia", zawarte w tym przepisie, po pierwsze nadaje komisji egzaminacyjnej rangę organu administracji publicznej pierwszej instancji, a po drugie wyraźnie nawiązuje do treści art. 127 § 2 k.p.a., zgodnie, z którym właściwym do rozpoznania odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia. Zdaniem Sądu uchwała komisji egzaminacyjnej w sprawie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację, jako rozstrzygnięcie o charakterze władczym i jednostronnym, pozwala postępowanie egzaminacyjne traktować jako indywidualną sprawę administracyjną, w rozumieniu art. 1 pkt 1 kpa. Toteż w sprawach nieuregulowanych w ustawie o radcach prawnych, a w szczególności w zakresie wymogów odwołania oraz rozstrzygnięć organu wyższego stopnia, mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym kierunku zmierza zresztą i orzecznictwo sądowe. I tak w świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2006 r., II SA/OI 119/06 (LEX nr 205607), w sytuacji, gdy ustawodawca nie określi wyraźnie, w jakiej formie prawnej sprawa powinna być załatwiona, rozstrzygające znaczenie ma charakter sprawy oraz treść przepisów będących podstawą działania organu administracji publicznej, do którego właściwości należy załatwienie sprawy. Jeżeli z tych przepisów wynika, że w sprawie wymagane jest jednostronne rozstrzygnięcie organu administracji publicznej o wiążących konsekwencjach obowiązującej normy prawa administracyjnego dla indywidualnie określonego podmiotu i konkretnego stosunku administracyjnoprawnego, to oznacza to, że sprawa wymaga rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej. Za takim poglądem przemawiają również względy wykładni funkcjonalnej, a w szczególności względy wskazane w art. 33 ust. 2 ustawy o radcach prawnych. Zgodnie z tym przepisem aplikantem radcowskim może być osoba, która m.in. uzyskała pozytywną ocenę z egzaminu konkursowego. Stąd, w razie wniesienia odwołania od uchwały komisji egzaminacyjnej w sprawie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację, Minister Sprawiedliwości musi tę kwestię rozstrzygnąć merytorycznie, gdyż jest to istotna przesłanka ustawowa dla ubiegania się o wpis na listę aplikantów. Niezależnie od powyższego, gdyby nawet założyć, że rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości w sprawie ustalenia wyniku konkursowego na aplikację nie zostało dokonane w ramach instytucji odwołania, o której mowa w art. 127 k.p.a., rozstrzygnięciu temu należałoby nadać charakter tzw. czynności materialnotechnicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Niewątpliwie rozstrzygnięcie w sprawie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację dotyczy uprawnień osoby egzaminowanej, które wyraźnie wynikają z powołanych wyżej przepisów ustawy o radcach prawnych. Rozstrzygnięcia o takim charakterze podlegają zaś kontroli sądu administracyjnego, co wynika z w/w przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Brak jest, więc dostatecznych podstaw dla negowania administracyjnoprawnego charakteru rozstrzygnięcia Ministra Sprawiedliwości wydanego w sprawie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską, a tym bardziej stwierdzania nieważności wydanej decyzji w takiej sprawie, zwłaszcza w sytuacji nieprecyzyjnego w tym względzie stanu prawnego. Na marginesie powyższych wywodów można też odnotować, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu Najwyższego, nie ma większych wątpliwości - przynajmniej na gruncie obsadzania stanowisk w drodze konkursu, że jego wynik jest rozstrzygnięciem o charakterze decyzji administracyjnej, podlegającym kontroli sądowej. I tak, w świetle wyroku NSA z dnia 27 lutego 2002 r., II SA 2629/01 (Pr. Pracy 2003/2/35) postępowanie konkursowe zmierzające do wyłonienia kandydata na stanowisko w służbie cywilnej jest postępowaniem w sprawie z zakresu administracji publicznej, a jego wynik podlega kontroli sądowej. Natomiast w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2006 r., III PZP 1/06 (ZNSA 2006/6/93) wskazano na niedopuszczalność drogi sądowej przed sądem powszechnym w sprawach z zakresu rozstrzygnięć konkursowych przy obsadzaniu wyższych stanowisk w służbie cywilnej. W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy wskazał jednak, iż nie ma wątpliwości, że użyte w art. 45 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999 r., Nr 49, poz. 483 ze zm.) określenie "odwołanie" oznacza odwołanie od decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów k.p.a. W konsekwencji w dalszej perspektywie otwarta jest, więc w tych sprawach droga sądowoadministracyjna. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi, na wstępie należy wskazać, iż w myśl art. 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 250 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Zatem skarżąca nie może co do zasady wywodzić, a to dla osiągnięcia korzystnych dla siebie skutków prawnych, że prawidłowe są zarówno odpowiedzi do testu przygotowane przez zespół konkursowy, o którym mowa w art. 332 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, jak i odpowiedzi wskazane przez skarżącą, gdyż takie podejście nie mieści się w ogólnym założeniu metodologicznym na jakim zbudowany jest przepis art. 332 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. Przepis ten nie przewiduje bowiem sytuacji, aby prawidłowe mogły być dwie odpowiedzi, a tym bardziej, aby mógł być jednocześnie przyznany punkt za wskazanie jednej z dwóch odpowiedzi spośród trzech wymienionych w pytaniu. Nie może ulegać wątpliwości, że pytanie egzaminacyjne powinno być zredagowane dostatecznie precyzyjnie, aby uniknąć wątpliwości ze strony osoby egzaminowanej, co do zakresu przedmiotowego danego pytania. Wychodząc z tego punktu widzenia, przynajmniej w kontekście niniejszej sprawy, pytania opracowane przez zespół konkursowy nie nasuwają większych zastrzeżeń. W sumie skarżąca zakwestionowała 3 pytania. Dla pomyślnego złożenia egzaminu - stosownie do art. 339 ust. 3 ustawy wystarczyło z zestawu 250 pytań udzielić prawidłowej odpowiedzi na 190 pytań. Istniała, więc stosunkowo duża liczba pytań (60), na które dopuszczalne było udzielenie błędnej odpowiedzi, tak z powodu niewiedzy zdającego, jak i nieprawidłowego zrozumienia pytania. Skarżąca przekroczyła ten limit. Poprawna odpowiedź na testowe pytanie, w zakresie, o którym mowa w art. 339 ust. 1 ustawy, musi pozostawać w zgodności z kontekstem pytania. Zatem należy odrzucić istnienie innej prawidłowej odpowiedzi poza wskazaną przez zespół konkursowy, jeżeli powodowałoby to potrzebę wyjścia poza granice zakreślone pytaniem. Jeżeli więc odpowiedź jest właściwa wyłącznie dla konkretnej sytuacji nieopisanej w pytaniu z testu wyboru, bądź wychodzi poza jednoznacznie zakreślony kontekst i logikę pytania, to znaczy nie jest to na użytek w/w egzaminu odpowiedź prawidłowa. Odpada też w takiej sytuacji zarzut opracowania testu wyboru z naruszeniem przepisów ustawy. Poza tym wymaga podkreślenia, że sąd administracyjny nie jest organem, który niejako w trzeciej instancji dokonuje sprawdzenia testu. Jak już wskazano uprawniony jest wyłącznie do kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym. W przypadku dokonywania kontroli decyzji Ministra Sprawiedliwości wydanych na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art. 3310 ust. 2 ustawy o radcach prawnych, Sąd ma w pierwszym rzędzie zbadać, czy organ uczynił zadość obowiązkowi ponownego rozpatrzenia sprawy, a więc czy dokonał powtórnej analizy akt sprawy pod kątem ustalonego, a kwestionowanego przez stronę postępowania (kandydata) wyniku egzaminu oraz czy to rozpatrzenie nie ma charakteru skrótowego, pobieżnego, czy nie zawiera sprzeczności albo oczywistych błędów, gdy idzie o ocenę zgromadzonych dowodów. Organowi nie można - zdaniem Sądu - postawić zarzutu, że sprawę załatwił z naruszeniem norm procesowych. Jak wynika z obszernego i szczegółowego uzasadnienia decyzji, organ przeanalizował całość dokumentacji związanej z przeprowadzonym egzaminem i ustosunkował się do wszystkich zarzutów skarżącej, które ukierunkowały jego działanie. Ostatecznie nie stwierdził, iż w sprawie miały miejsce uchybienia, które mogłyby zaważyć na indywidualnym wyniku konkursu. Odnośnie zakwestionowanego przez skarżącą pytania nr 58 Minister Sprawiedliwości w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości natury procesowej przedstawił swoje argumenty wykazując, iż w świetle obowiązujących przepisów (art. 109 (1) § 1 kc) tylko odpowiedź wynikająca z klucza jest prawidłowa. Należy przypomnieć, że na udzielenie prawidłowej odpowiedzi zasadniczy wpływ ma uważna lektura pytania. Jeżeli stawia się pytanie w sposób ogólny, nie podając sytuacji szczególnej regulowanej tym aktem, odpowiedź musi być dostosowana do pytania i odnosić się ma do takiej sytuacji ogólnej bez czynienia dodatkowych założeń. Odnośnie pytania nr 76 organ wyczerpująco uzasadnił stanowisko, że odpowiedź B, jako prawidłowa, wynika wprost z art. 627 kodeksu cywilnego. Nie nasuwa też istotnych wątpliwości stanowisko organu, co do odpowiedzi na pytanie nr 118. Wskazana przez organ, jako prawidłowa, odpowiedź B wynika z kontekstu założeń stanu faktycznego tego pytania. W szczególności zasadnie organ podkreślił zwrócenie uwagi w pytaniu, że chodzi o przedmiot stanowiący własność osoby trzeciej. Jedynym skutecznym, a zarazem optymalnym, środkiem ochrony praw osoby trzeciej w sytuacji egzekucyjnego zajęcia przedmiotu stanowiącego jej własność jest przewidziane w art. 841 § 1 k.p.c. powództwo o zwolnienie zajętego przedmiotu od egzekucji. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa zaskarżoną decyzją. Uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. i odnosi się do wszystkich zarzutów skarżącej w tej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.