VI SA/Wa 1673/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego K. Z. od decyzji Komendanta Policji z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Policji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] listopada 2007 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania strona została poinformowana przez organ o przysługujących jej na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. prawach. W toku postępowania administracyjnego organ dołączył do akt sprawy prawomocny Wyrok Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] lipca 2005 r. sygn. akt [...], z którego wynika, iż skarżący został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., a nadto akt oskarżenia sporządzony przez Prokuraturę Rejonową w K. z dnia [...] października 2003 r., którym skarżący został oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., opinię środowiskową sporządzoną przez Komendanta Komisariatu Policji w J. opinię koła łowieckiego. Komendant Policji wydał w dniu [...] marca 2008 r. decyzję nr [...], na mocy której – powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy o broni i amunicji - cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż z materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż przeciwko skarżącemu prowadzone jest postępowanie karne o czyn stanowiący występek opisany w art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., tj. o przestępstwo przeciwko mieniu. Ponadto skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. W ocenie organu sam fakt prowadzenia przeciwko stronie postępowania karnego powoduje, iż należy ona do kręgu osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co z kolei obliguje organ do cofnięcia przedmiotowego pozwolenia. Komendant Policji stwierdził ponadto, że prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, nakładającym na jej posiadaczy szczególne obowiązki, w tym przede wszystkim obowiązek przestrzegania przepisów prawa. Zdaniem organu pozwolenia na broń nie powinna posiadać osoba, która łamie ustanowiony porządek prawny, a tym samym budzi obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie organu fakt postawienia skarżącemu zarzutów w postępowaniu karnym powoduje, iż nie posiada on cechy nieskazitelności, która wymagana jest od posiadaczy broni. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji obliguje to w konsekwencji organ administracji do cofnięcia stronie pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2008 r. skarżący odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Komendanta Głównego Policji. Wnosząc o uchylenie decyzji Komendanta Policji skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. poprzez brak w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy okoliczność istnienia "uzasadnionej obawy" została udowodniona. Wskazał, że w niniejszej sprawie - mimo przedstawionych dowodów - organ ograniczył się do zarejestrowania okoliczności postawienia strony w stan oskarżenia oraz do dowolnej - tj. z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, zakreślonych w art. 80 k.p.a. - oceny fragmentu sentencji wyroku sądu karnego w aspekcie przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wszystkie inne okoliczności sprawy, takie jak cechy osobowościowe skarżącego, jego dotychczasowe zachowanie i inne - na co wskazywały wielokrotnie w swych wyrokach składy orzekające sądów administracyjnych – pozostały poza sferą zainteresowania organu. Wskazał ponadto, iż w jego ocenie organ naruszył art. 107 § 3 k.p.a. nie wskazując faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. skarżący dopatrywał się w przypisaniu mu przymiotu "zagrażającego" porządkowi publicznemu bez jakiejkolwiek oceny cech jego osobowości. Wskazał, iż takie działanie organu narusza konstytucyjną zasadę domniemania niewinności. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] czerwca 2008 r. decyzję [...], na podstawie której utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Policji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji – powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ odwoławczy podniósł, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący jest oskarżony o popełnienie przestępstwa w tym z art. 284 § 1 k.k. w zw. z 294 § 1 k.k. i w zw. z art. 12 k.k., a więc przestępstwa przeciwko mieniu. Ponadto skarżący został prawomocnym wyrokiem skazany za czyn z art. 178a § 1 k.k., tj. za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwym. Według Komendanta Głównego Policji strona, jako osoba, skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji oraz wobec której toczy się postępowanie o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu należy zaliczyć do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie organu sam fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu uzasadnia w świetle powyższych przepisów ustawy o broni i amunicji cofnięcie mu przedmiotowego pozwolenia. Pismem z dnia [...] lipca 2008 r. skarżący – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący w pełni podtrzymał argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponadto strona podkreśliła, że zarzucane jej czyny w żaden sposób nie były związane z ewentualnym użyciem broni palnej czy też innymi formami groźby lub przemocy zaś obowiązkiem organu jest wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między rodzajem przestępstwa, za które posiadacz pozwolenia został skazany, jego dotychczasowym postępowaniem i trybem życia, a obawą wskazaną w przepisie art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zwrócił uwagę, iż postępowanie karne będące podstawą cofnięcia pozwolenia zostało zakończone umorzeniem. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, wnosząc o jej oddalenie - podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto podkreślił, iż organy administracji rozstrzygają w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący na dzień wydania decyzji. Natomiast ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w tym czasie skarżący występował w charakterze oskarżonego w postępowaniu karnym, w którym zarzucano mu popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu co w ocenie organu jest wystarczającą przesłanką do cofnięcia pozwolenia. Organ, powołując się na dyspozycję przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – stwierdził, iż ustawodawca jednoznacznie wskazał, że sam fakt oskarżenia osoby o popełnienie tego rodzaju przestępstw, jak m.in. przestępstwa przeciwko mieniu, rodzi już obawę, że osoba dopuszczająca się tych czynów może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W przypadku takim – zdaniem organu – nie jest wymagane ujawnienie w toku postępowania innych okoliczności wskazujących na taką obawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga K. Z. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r. nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja Komendanta Głównego Policji, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Policji z dnia [...] marca 2008 r., nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Mając na względzie powyższe przepisy ustawy, należy uznać, iż w aktualnie obowiązującym stanie prawnym ustawodawca przesądził, jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie ulega wątpliwości, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstwa należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w dotychczasowym, ugruntowanym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (tak m.in. /w:/ wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 76/07), jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1166/06, a także wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 356/07). W ocenie Sądu z akt sprawy wynika bezspornie, że skarżący w dacie orzekania przez organy tak I jak i II instancji stał pod zarzutem popełnienia przestępstwa opisanego w art. art. 284 § 1 k.k. w zw. z 294 § 1 k.k. i w zw. z art. 12 k.k., a więc toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Skoro organy Policji prawidłowo ustaliły, że skarżący w dacie decyzji był osobą przeciwko, której prowadzone było postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, to w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji fakt ten przesądzał, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. Prowadzenie w tej sytuacji dalszego postępowania dowodowego mającego na celu wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy czynami, których popełnienie jest podstawą prowadzonego postępowania karnego a wystąpieniem obawy, że skarżący użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, o co wnioskował skarżący, uznać należy w świetle powyższych rozważań za zbędne. Pamiętać bowiem należy, że przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest samo prowadzenie postępowania o przestępstwo przeciwko mieniu, nie zaś zasadność stawianych w tym postępowaniu zarzutów. W tej sytuacji należy zgodzić się z organami obu instancji, iż w niniejszej sprawie zachodziła obligatoryjna przesłanka do cofnięcia skarżącemu posiadanego pozwolenia na broń palną myśliwską. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu z całą pewnością od posiadacza broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. W ocenie Sądu bezspornym jest, iż skarżący stojąc pod zarzutem popełnienia przestępstw karnych cechy powyższej nie posiada, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania. Według Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Policji, nie dopuścili się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparli się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Należy uznać jednocześnie, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, iż prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, a jego przyznanie jest ściśle reglamentowane i obwarowane spełnieniem szeregu warunków. Taki stan rzeczy podyktowany jest oczywistą okolicznością, iż z każdym posiadaniem broni wiążą się zagrożenia jej niewłaściwego użycia, a spełnienie warunków ustawowych ma te zagrożenia minimalizować. Z tych względów, chroniąc interes społeczny, ustawodawca zakazał wydawania pozwoleń na broń m.in. osobom, co do których prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwa przeciwko mieniu. Uznał, że takie osoby, choć niewinne, nie powinny dysponować bronią. Ustawodawca uznał, że interes publiczny ma tu bezwzględny priorytet przed interesem ubiegających się o pozwolenie na broń. Zasada ta obowiązuje także w stosunku do osób, które już pozwolenie na broń uzyskały. Jeżeli utraciły przymiot całkowitej nieskazitelności, gdyż toczy się przeciwko nim postępowanie o przestępstwa przeciwko mieniu, to choć są nadal niewinne - nie mogą dysponować bronią. Prowadzenie postępowania karnego przeciwko określonej osobie, mimo obowiązującej zasady domniemania niewinności, stwarza co do tej osoby wątpliwość, co do jej dotychczasowej nieskazitelności. Sama ta wątpliwość zdaniem ustawodawcy wystarcza, aby ze względu na ochronę szeroko rozumianego interesu społecznego tj. bezpieczeństwa innych osób, cofnąć takiej osobie wyjątkowe uprawnienie, jakim jest prawo do posiadania broni. W ocenie Sądu priorytet interesu społecznego, którym jest podyktowane pozbawienie prawa do posiadania broni osób, którym postawiono określone zarzuty karne, jest zgodny z zasadami Państwa prawa i zasadą domniemania niewinności oraz Europejską Konwencją Ochrony Praw Człowieka. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie jest potwierdzeniem winy, tylko odebraniem uprawnienia, które w szczególnych okolicznościach toczącego się postępowania karnego, może stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa społecznego. Reasumując powyższe uznać należy, że w sprawie niniejszej, skarżący należał do grupy osób, co do których sam ustawodawca rozstrzygnął, że ponieważ są podejrzane o przestępstwa przeciwko mieniu, to istnieje co do nich uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską - prawidłowo zastosował przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie naruszając przy tym rygorów procedury administracyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.