VI SA/Wa 1675/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2008 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił J. S. (dalej: strona, skarżący) przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2008 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 30 000 zł. Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia było ustalenie, iż decyzja została doręczona stronie w dniu 2 kwietnia 2008 r., natomiast strona wniosła odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu w trybie art. 58 k.p.a. pismem z dnia 29 kwietnia 2008 r. – a zatem z uchybieniem terminu 14 dniowego do wniesienia odwołania. Organ administracyjny podał w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] czerwca 2008 r., iż w przedmiotowej sprawie wskazane w art. 58 k.p.a. przesłanki nie zostały spełnione, albowiem strona nie uprawdopodobniła braku winy, który usprawiedliwiłby niedochowanie terminu określonego w art. 93 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym (ustawa z dnia 6 września 2001 r. t.j. Dz. U. 2007 r., Nr 125, poz. 874). Strona we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2008 r. podniosła, iż brak możliwości wniesienia odwołania w terminie spowodowany był licznymi wyjazdami służbowymi związanymi z prowadzeniem inwestycji objętych dotacjami Unii Europejskiej oraz prowadzonymi w siedzibie firmy kontrolami tych dotacji, a także koniecznością składania wyjaśnień w procedurze związanej z badaniem bilansu firmy przez biegłego rewidenta. Na dowód powyższych okoliczności strona załączyła stosowną dokumentację. Jak uzasadnił Główny Inspektor Transportu Drogowego, okoliczności powyższe nie mogą stanowić podstawy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, gdyż strona nie wykazała, iż zaistniała okoliczność powodująca brak możliwości usunięcia przeszkody przy użyciu największego nawet w danych warunkach wysiłku (np. nagła choroba). Organ administracyjny przytoczył orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazując, iż tylko wykazanie tego rodzaju okoliczności mogłoby wypełniać przesłankę braku winy strony, o której mowa w art. 58 k.p.a. Strona w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuciła, iż postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2008 r. narusza art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 8 i 9 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dostateczny, czy istotnie w sprawie nie zostały spełnione przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i w konsekwencji narusza art. 58 k.p.a. "na skutek nie uwzględnienia zgłoszonego wniosku". Skarżący podniósł, iż organ rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania winien stosować się do ogólnych zasad postępowania zawartych w powołanych w petitum skargi przepisach k.p.a. Winien m.in. zwrócić się do wnioskodawcy o przedłożenie wyjaśnień uzupełniających, a ponadto - pouczyć stronę o konsekwencjach nieuzupełnienia argumentacji zawartej we wniosku. Zaniechanie tych czynności – zdaniem skarżącego – narusza m.in. zasadę zaufania obywateli do organów państwa. Jednocześnie skarżący podał, iż poza "obciążeniem zajęciami związanymi z realizacją projektów w oparciu o fundusze z unii europejskiej" - był chory, na dowód czego załączył do skargi kserokopię zwolnienia lekarskiego (na druku recepty) z dnia 4 kwietnia 2008 r., wystawionego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy. Skarżący wyjaśnił, iż nie złożył powyższego dokumentu w postępowaniu administracyjnym, gdyż uważał argumentację zawartą we wniosku o przywrócenie terminu za wystarczającą. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu podtrzymał dotychczasowe stanowisko, natomiast odnosząc się do załączonego do skargi zaświadczenia lekarskiego wskazał, iż fakt choroby strony nie został podniesiony w postępowaniu administracyjnym. Przeciwnie – skarżący wskazywał wówczas na liczne wyjazdy służbowe jako przyczynę uchybienia terminu. Z uwagi na powyższe organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny dokonuje kontroli orzeczenia administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem. W szczególności podlega ocenie, czy w konkretnym przypadku doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a). Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga jest bezpodstawna z następujących przyczyn. W myśl art. 58 § 1 k.p.a. należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z treści powołanego przepisu wynika, że to strona powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność przy dokonywaniu czynności procesowych oraz fakt, że przeszkoda w dokonaniu czynności była od niej niezależna. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy. Nie budzi żadnych wątpliwości, iż ocena, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 58 k.p.a. musi odbywać się z odwołaniem do okoliczności konkretnego przypadku. W rozpoznawanej sprawie skarżący wskazał w postępowaniu administracyjnym, iż okolicznościami usprawiedliwiającymi uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest nadmiar obciążenia obowiązkami zawodowymi w okresie obejmującym termin do złożenia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2008 r. Na dowód powyższego twierdzenia złożył stosowne dokumenty. Sąd podziela w pełni pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z dnia 30 listopada 2006 r. (sygn. akt II OSK 1397/05), odnoszący się do kwestii interpretacyjnych art. 58 k.p.a. Wynika z niego, iż we wniosku o przywrócenie terminu wnioskodawca powinien wykazać, iż mimo całej staranności nie udało mu się zachować terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu z pewnością przesłanką przywrócenia uchybionego terminu nie jest fakt okresowego nadmiaru obowiązków zawodowych, gdyż taki stan faktyczny nie wypełnia przesłanki braku winy koniecznej do zastosowania instytucji przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wyrok z dnia 28 grudnia 2000 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Katowicach (sygn. akt I SA/Ka 1781/99, LEX nr 47160) uzasadnia pogląd, iż od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu. Chybiony jest także zarzut skarżącego, iż organ winien był udzielać mu w trakcie postępowania administracyjnego wskazówek odnoszących się merytorycznie do jego argumentacji, a konkretnie – wskazywać przed rozstrzygnięciem, czy w jego ocenie jest ona wystarczająca do uwzględnienia prośby o przywrócenia terminu. "Ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu spoczywa na stronie postępowania, która występuje z prośbą o jego przywrócenie. Organ powinien jedynie przedstawione przez nią okoliczności ocenić w świetle przesłanek z art. 58 § 1 k.p.a. Trudno jest bowiem wymagać od organu, aby prowadził postępowanie wyjaśniające przyczyny uchybienia terminu przez stronę" (vide: Wyrok z dnia 8 lutego 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. akt II OSK 1806/06, LEX nr 337473). Argument skargi, stanowiący w istocie podniesiony dopiero w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowy fakt (choroba skarżącego) i związany z nim nowy dowód w postaci kserokopii zaświadczenia lekarskiego, nie mógł wpłynąć na ocenę sprawy z następujących przyczyn. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 ust. 1 lit. b) p.p.s.a. (Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z dnia 20 września 2002 r.): "Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi m.in. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego". Z kolei art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi, iż "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli (...) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W niniejszej sprawie Sąd takiego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 ust. 1 lit. b) p.p.s.a., nie stwierdził. Przeciwnie - w ocenie Sądu - Główny Inspektor Transportu Drogowego w sposób prawidłowy zastosował przepisy postępowania administracyjnego, w tym także przepisy art. 7, 8, 9 i 77 k.p.a., zaś argument dotyczący choroby nie był podnoszony, a zatem nie mógł być wzięty pod uwagę w postępowaniu administracyjnym i nie mógł być podstawą naruszenia prawa przez organ. Nadto, w ocenie Sądu, nowy fakt powołany w skardze oraz dowód na jego potwierdzenie załączony do skargi nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, gdyż nie spełniają wymogu z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – nie są "istotne" w rozumieniu tego przepisu. Należy bowiem podkreślić iż art. 58 § 3 k.p.a. wprowadza nieprzywracalny, siedmiodniowy termin do złożenia prośby o przywrócenie terminu, o której mowa w § 1 tego przepisu. W ocenie Sądu powoływanie nowej argumentacji po upływie wskazanego terminu jest niedopuszczalne i nie może skutkować zmianą poglądu na zasadność prośby, o której mowa w art. 58 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.