VI SA/Wa 1694/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu J. N. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] , Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 w związku z art. 157 § 1 i 2 i art. 158 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej: "k.p.a.") po przeprowadzeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] wydanej w przedmiocie skreślenia J.N. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej - stwierdził nieważność w/w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] skreślającej skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Powyższa decyzja Komendant Główny Policji została doręczona stronie skarżącej w dniu 4 maja 2015 r. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że skarżący nie wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją Głównego Komendanta Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r., lecz - reprezentowany przez adwokata - pismem z dnia 3 lutego 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. KI Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia przez organ spornej czynności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a."). Mając na względzie powyższego, należy zauważyć, że przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. wyraźnie stanowi, iż skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Nie ulega wątpliwości, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, należy wskazać, że zarówno w doktrynie, jak i dotychczasowym orzecznictwie przyjmuje się, że decyzja wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności jest decyzją wydaną w pierwszej instancji (przedmiotem postępowania jest kwestia nieważności weryfikowanej decyzji), dlatego służy od niej odwołanie lub wniosek o powtórne rozpatrzenie sprawy (por. m.in. K. Glibowski /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wydanie 2, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015 r. i powołany tam m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 1981 r., sygn. akt SA 472/81, ONSA z 1981 r. nr 1, poz. 21, czy też postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 57/07, Legalis). W tej sytuacji, uznać należy, że decyzja organu administracji publicznej stwierdzająca nieważność spornej decyzji, jest decyzją organu pierwszej instancji, a zatem nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego bez wyczerpania toku instancji (tak m.in. /w:/ uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 1991 r., sygn. akt III AZP 2/91, OSNC z 1992 r. nr 1, poz. 3; podobnie: wyrok NSA z dnia 30 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1454/07, Legalis). Nie ulega zatem wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie uznać trzeba, iż od decyzji Głównego Komendanta Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. przysługiwał stronie skarżącej środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w przepisie art. 127 § 3 k.p.a. Wykorzystanie przez stronę skarżącą prawa odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stanowi jedną z zasadniczych przesłanek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, zaś nieskorzystanie z tego prawa jest podstawą odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika bezspornie, iż strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała trybu określonego w art. 127 § 1 i § 3 k.p.a., a zatem niniejsza skarga jest niedopuszczalna w świetle powołanych przepisów art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisów art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia. Orzekając jednocześnie w przedmiocie zwrotu stronie skarżącej uiszczonego wpisu sądowego od skargi, Sąd rozstrzygnął na podstawie przepisu art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.