VI SA/Wa 1706/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za ich użytkowanie oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2012 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji, na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. nr 85, poz. 728, z późn. zm.; dalej u.o.a.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej K.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o., z siedzibą w W. (dalej: skarżący) od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], nakazującej rejestrację 33 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za używanie 33 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 18 315,00 zł – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W dniu [...] lutego 2012 r. przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych w lokalu Hotel [...] przy ul. (...) [...] zajmowanym przez skarżącego. Kontrola została przeprowadzona w obecności dyrektora hotelu (...). Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół, który został podpisany przez ww. dyrektora; do protokołu kontroli załączono też oświadczenie dyrektora. W wyniku kontroli ujawniono w lokalu 63 odbiorniki telewizyjne w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór, z czego 30 zostało zarejestrowanych [...] stycznia 2007 r. (potwierdzenie rejestracji k. 33 akt administracyjnych), natomiast 33 odbiorniki telewizyjne nie zostały zarejestrowane. Stwierdzony okres używania odbiorników telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez skarżącego według oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli wyniósł 12 miesięcy; wyżej wymieniony okres używania nie został potwierdzony żadnym dokumentem. Dyrektor hotelu pismem z dnia [...] lutego 2012 r. wyjaśnił, iż nie wszystkie pokoje hotelowe były wykorzystywane we wskazanym w protokole czasie oraz poinformował o planowanych remontach instalacji telewizyjnej. Wskazał, iż wyżej wymienione okoliczności skutkowały wyłączeniem ze sprzedaży 29 pokoi na III i IV piętrze hotelu. Nadto na skutek wad instalacji telewizyjnej odbiór programu telewizyjnego w pokojach na tychże piętrach był utrudniony, wręcz niemożliwy. Wskazane pokoje były odcięte od instalacji grzewczej oraz elektrycznej. Do korespondencji zostały załączone: oferta na remont instalacji antenowej oraz opinie gości. Organ pismem z [...] lutego 2012 r. poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie przeprowadzonej kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie przedstawiła dodatkowej dokumentacji. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 6 u.o.a. w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz. U. Nr 132, poz. 1116, z późn. zm.) oraz art. 104 K.p.a. nakazał skarżącej rejestrację 33 odbiorników telewizyjnych i ustalił opłatę za używanie 33 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 18 315,00 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.o.a. oraz zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25. września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342), w celu wykonania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w placówce operatora publicznego w ciągu 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Wszystkie jednostki centralne, przedsiębiorstwa, instytucje, podmioty prowadzące działalność gospodarczą zobowiązane są do wnoszenia opłaty abonamentowej za każdy posiadany odbiornik telewizyjny i radiofoniczny, w tym również za odbiorniki w samochodach służbowych. Na podstawie art. 2 ust. 2 u.o.a. domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika, a to z kolei oznacza, że posiadacz winien wnieść opłatę abonamentową za jego używanie, Stwierdzony okres używania odbiornika radiofonicznego w lokalu zajmowanym przez skarżącą wyniósł dwanaście miesięcy. Organ wskazał, że strona od dnia kontroli do dnia wydania decyzji nie dopełniła obowiązku rejestracji trzydziestu trzech odbiorników telewizyjnych. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o uchylenie decyzji, zmianę decyzji i umorzenie postępowania z uwagi na bezprzedmiotowość sprawy ze względu na niemożność odbioru programu TV we wskazanych odbiornikach, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia w celu przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Decyzji zarzuciła: a) brak rzetelnych ustaleń w zakresie ilości, typów i marek odbiorników niezarejestrownaych i brak ustalenia możliwości używania tychże odbiorników TV z uwagi na nieprzeprowadzenie oględzin obiektu hotelowego i odbiorników TV, co do których ustalono, iż nie są one zarejestrowane, wobec czego ustalenia dowodowe poczynione w sprawie przez kontrolujących nie maja pełnego waloru rzetelności i nie mogą być podstawą do ustaleń w postępowaniu administracyjnym, b) brak prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych sprawy i zastosowanie przez organ subiektywnej i krzywdzącej interpretacji materiału sprawy i brak wzięcia pod uwagę, iż wskazane 33 niezarejestrowane odbiorniki znajdują się prawdopodobnie w 29 pokojach na III i IV piętrze, które są wyłączone z oferty hotelowej z uwagi na zły stan oraz konieczność remontu, także odnośnie instalacji TV, wobec czego niewłaściwe zastosowanie art. 2.1 i następnych Ustawy o opłatach abonamentowych, c) brak wzięcia pod uwagę specyfiki prowadzonej działalności hotelowej przez skarżącego i uwzględnienia faktów wskazanych w piśmie wyjaśniającym z [...] lutego 2012 r. zarówno co do niskiego obłożenia – na poziomie ok. 50%, jak i złego stanu technicznego instalacji antenowej, d) sprzeczność decyzji – jak i postępowania wyjaśniającego prowadzonego w sprawie z przepisami i zasadami K.p.a., tzn. art. 7, 8, 9, 10, 11, 77 K.p.a., brak w szczególności wyczerpującego wyjaśnienia i prawidłowego uzasadnienia przesłanek decyzji, którymi kierował się organ oraz odniesienia się do przeprowadzonych dowodów w sprawie. W uzasadnieniu decyzji Minister odnosząc się do zarzutu a) przytoczył treść protokołu kontroli i stwierdził, iż został on podpisanym bez zastrzeżeń przez dyrektora hotelu, załącznikiem do protokołu było oświadczenie dyrektora hotelu, w którym stwierdził, iż 63 odbiorniki telewizyjne są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. W oświadczeniu została podana przyczyna braku możliwości stwierdzenia bezpośrednio przez kontrolerów technicznej możliwości dostosowania odbiorników do odbioru: "pokoje hotelowe są zajęte przez gości". Z uwagi na powyższe okoliczności ustalenia stanu faktycznego zostały oparte na oświadczeniu osoby uczestniczącej w kontroli. Organ zaznaczył, iż w kontroli uczestniczył dyrektor hotelu, czyli osoba posiadająca wiedzę w zakresie wyposażenia pokoi oraz funkcjonowania hotelu, którym zarządza. Minister stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie z treści protokołu jasno wynika, iż kontrolerzy weszli w posiadanie informacji dotyczących ilości ujawnionych odbiorników i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu w oparciu o oświadczenie dyrektora hotelu. Odnosząc się do zrzutu b) organ wskazał, iż powołana ustawa wprowadza domniemanie, zgodnie z którym osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W sprawie nie była kwestionowana okoliczność, iż obiekt posiada instalację antenową, zaś sygnał pochodzi od TV satelitarnej. W ocenie organu, każdy z odbiorników, w każdym z pokoi jest potencjalnie zdolny do odbioru programu. Okoliczność, iż instalacja antenowa jest w złym stanie technicznym może mieć jedynie wpływ na standard i jakość oferowanych przez hotel usług lecz nie ma wpływu na obowiązek rejestracji odbiorników i ponoszenia opłat abonamentowych. Organ zaznaczył, iż w orzecznictwie ukształtował się pogląd, zgodnie z którym nie mogą być uznane za zdolne do natychmiastowego odbioru programu odbiorniki uszkodzone, nie podłączone do anten umożliwiających odbiór programu z uwagi na niezainstalowanie takich urządzeń. Zatem odbiorniki RTV, o których stanowi ustawa potencjalnie zdolne do natychmiastowego odbioru programu, a celowo czasowo odłączone przez użytkownika od źródła zasilania i przekazu, np. z powodu przeprowadzanego remontu budynku, czy lokalu, w którym się znajdują, nie mogą być uznane za odbiorniki, których posiadacze zwolnieni są z obowiązku zarejestrowania ich i odprowadzania opłat abonamentowych (wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2005 r., sygn. akt: VI SA/Wa 1123/04) Odnośnie zarzutu c) organ odwoławczy wskazał, iż okoliczność niskiego obłożenia oraz nieudostępniania wszystkich pokoi gościom połączona jest z ryzykiem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej. Potencjalnie, w przypadku pełnego obłożenia, strona oferuje gościom pokoje, z których każdy jest wyposażony w odbiornik telewizyjny. Minister uznał, jako fakt powszechnie znany oferty zamieszczane na stronach internetowych, z których wynika, iż hotel oferuje miejscami w 63 pokojach, z których każdy jest wyposażony m.in. w łazienkę z prysznicem lub wanną, telefon, telewizor, bezprzewodowy internet a także suszarkę i kosmetyki. W ocenie organu bez znaczenia pozostaje fakt, iż w okresach przejściowych nie wszystkie pokoje są zajęte, bowiem rejestracji podlega każdy z posiadanych odbiorników i we wniosku o rejestrację wskazywana jest jedynie ich ilość, nie zaś marka telewizora czy też rok produkcji. Starsze modele mogą być zastępowane nowymi, natomiast gdyby kontrolerzy weszli do każdego z pokoi nie byliby w stanie ustalić, który z nich został zarejestrowany w roku 2007. Organ podkreślił, iż zgodnie z u.o.a. i rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych dokonując rejestracji odbiorników, nie ma możliwości wskazania, których konkretnie odbiorników czynność ta dotyczy. Organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie jest możliwe ustalenie, które odbiorniki były zarejestrowane, a które nie. Jedynie właściwe i zasadne jest nakazanie rejestracji pozostałych odbiorników, które nie są zarejestrowane i ustalenie, zgodnie z ich liczbą opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Odnosząc się do zarzutu d) Minister wskazał, iż nie budzi wątpliwości, obowiązek ponoszenia opłat abonamentowy, prawo i obowiązek wydania przez kierownika jednostki operatora publicznego decyzji w zakresie nakazania rejestracji odbiornika oraz ustalenia opłaty w sytuacji używania niezarejestrowanego odbiornika, bowiem wynika to z u.o.a. Bezsporna jest okoliczność, iż skarżący posiadał wskazaną w protokole i oświadczeniu ilość odbiorników oraz iż są one podłączone do instalacji pozwalającej na odbiór programu. Okoliczności te pozwalają na zastosowanie domniemania, iż odbiorniki są używane. Bezsporna jest również okoliczność, iż skarżący używa odbiorników od 12 miesięcy. Organ zaznaczył, iż okres ten należy odnieść do ilości odbiorników nabytych po 2007 r. kiedy dokonano rejestracji 30 odbiorników. Organ przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zapewnił stronie udział w postępowaniu, wziął pod uwagę wszystkie podnoszone przez nią argumenty, jak również udzielił odpowiedzi na wszystkie pisma kierowane do organu, informując o obowiązujących przepisach prawnych. W ocenie organu jego działanie było zgodne z zasadami wyrażonymi w art. 8 i 9, 10 i 11 k.p.a. Minister wskazał, iż zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 77 K.p.a., materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Wniosek o ewentualne przesłuchanie świadka i strony organ uznał za dotyczący okoliczności, które nie budzą wątpliwości. Wyniki kontroli, jak i wyjaśnienia strony, w ocenie organu pozwoliły na bezsporne przyjęcie, iż w lokalu zajmowanym przez stronę znajdują się 63 odbiorniki telewizyjne. Organ I instancji ustalił, iż strona posiada 30 zarejestrowanych odbiorników telewizyjnych od [...] stycznia 2007 r. Wyjaśnienia dyrektora hotelu w przedmiocie planowanego remontu instalacji do odbioru TV nie pozostają w sprzeczności z niekwestionowanym oświadczeniem, iż odbiorniki są podłączone do instalacji pozwalającej na odbiór programu, co pozwala na zastosowanie domniemania prawnego. Domniemania tego nie obala okoliczność niepełnego wykorzystania pokoi. Zgodnie z zapisami § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Minister stwierdził, iż dla obowiązku ponoszenia opłaty bez znaczenia pozostaje to, czy podmiot ją uiszczający korzysta lub zamierza korzystać z odbioru nadawanych programów (wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 866/09). Reasumując, zdaniem organu II instancji decyzja Dyrektora Centrum odpowiada prawu, a żądanie pobrania opłaty abonamentowej jest uzasadnione. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 2 ust 2 oraz art. 5 ust 1 i 3 u.o.a. w związku z art. 7 oraz 77 § 1 i § 3 K.p.a. W ocenie skarżącego kontrola rejestracji odbiorników telewizyjnych nie była przeprowadzona w sposób pełny i prawidłowy, kontrolujący nie dostrzegli okoliczności przywołanych przez dyrektora hotelu w piśmie z dnia [...] lutego 2012 r. Wobec powyższego, zdaniem skarżącego, nie wszystkie okoliczności sprawy zostały przez organ dostatecznie zbadane i wyjaśnione. Skarżący zaznaczył, iż organ odwoławczy nie dopuścił dowodu z przesłuchania dyrektora hotelu oraz dowodu z oględzin niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Powołując się na przepisy art. 2 ust. 2 u. o.a. oraz art. 77 § 1 K.p.a. skarżący stoi na stanowisku, że materiał dowodowy nie jest pełny, nie zostały w sposób wyczerpujący rozpatrzone wszystkie okoliczności sprawy. Zdaniem skarżącego, niezbędne było przeprowadzenie oględzin w hotelu by rzeczywiście można było się przekonać, że natychmiastowy odbiór programu telewizyjnego w zarejestrowanych odbiornikach telewizyjnych nie jest możliwy. Nie pozwalała na to wadliwa i przestarzała instalacja telewizyjna, jak również to, iż pokoje były odcięte od instalacji elektrycznej. Skarżący podniósł, iż żaden z organów nie podjął starań celem wyjaśnienia ww. okoliczności. Wobec powyższego skarżący stwierdził, iż decyzje zostały wydane w oparciu o niepełny materiał dowodowy i stoją w sprzeczności z art. 7 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze organ wskazał, iż bezspornym jest, iż ustalenia w zakresie ilości używanych odbiorników poczyniono na podstawie oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli - dyrektora hotelu. W oświadczeniu została wskazana przyczyna z powodu której kontrolujący nie mogli bezpośrednio sprawdzić technicznej możliwości dostosowania odbiorników do odbioru programu – "pokoje hotelowe są zajęte przez gości". Nadto z oświadczenia wynikało, iż dyrektor posiada dokładną wiedzę o ilości odbiorników używanych w hotelu oraz to, iż odbiór dokonywany jest za pośrednictwem TV Satelitarnej. Organ wskazał, iż ustawodawca wskazując Pocztę Polską S.A. jako uprawnioną do przeprowadzania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo żądania dokumentów tożsamości od osób uczestniczących w kontroli ani oglądania pomieszczeń, w których są odbiorniki, wbrew woli właściciela lokalu czy osoby uczestniczącej w kontroli. W niniejszej sprawie obejrzenie pokoi było niemożliwe z powodu obecności gości hotelowych. Nadto organ wskazał, iż oferty na remont instalacji przedstawione przez skarżącego pochodzą ze stycznia i marca 2011 r., a kontrola została przeprowadzona w lutym 2012 r. Organ stwierdził, iż nawet gdyby przyjąć, że remont na dzień kontroli nie został ukończony, czy nawet rozpoczęty, to i tak nie budzi wątpliwości, że budynek posiadał instalację antenową. Strona prowadzi w ramach działalności gospodarczej hotel, wszystkie pokoje wyposaża w odbiorniki, rok przed dokonaniem kontroli podjęła decyzję o zakupie nowych odbiorników telewizyjnych. Nadto organ podkreślił, iż na stronach internetowych skarżący oferuje wynajem 63 pokoi. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. organ stwierdził, iż ocena dowodów dokonana została zgodnie z normami prawa procesowego. Opiera się na materialne dowodowym zebranym w sprawie i dotyczy całokształtu materiału dowodowego. Organ podkreślił, iż nie odmówił wiary żadnym przedłożonym w sprawie dowodom, dowodami w sprawie był protokół kontroli, oświadczenie dyrektora hotelu i późniejsze wyjaśnienie z [...] lutego 2012 r. Przedmiotem ewentualnego przesłuchania świadka i strony miały być okoliczności nie budzące wątpliwości lub nie mające znaczenia dla przyjęcia domniemania wynikającego z ustawy. Odnośnie oględzin niezarejestrowanych odbiorników organ wskazał, iż skoro skarżący posiada 63 telewizory, rejestracji podlega każdy z odbiorników, we wniosku o rejestrację wskazana jest jedynie ich ilość, nie zaś marka, czy rok produkcji, to jakie znaczenie miałoby ustalenie, które z nich i w jakiej dacie zostały zarejestrowane. Zdaniem organu, trudno sobie wyobrazić, iż nowe odbiorniki były umieszczone w pokojach wyłączonych z używania. Organ podkreślił, iż strona nie kwestionuje faktu używania niezarejestrowanych odbiorników przez okres 1 roku, wyposażenia obiektu w instalację antenową, wyposażenia pokoi w odbiorniki we wskazanej ilości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] czerwca 2012 r., utrzymującej w mocy zaskarżoną przez stronę – P. z o.o, z siedzibą w W., decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] marca 2012 r., nakazującej rejestrację trzydziestu trzech odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za użytkowanie trzydziestu trzech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 18 315,00 zł. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 2 ust 2 oraz art. 5 ust 1 i 3 u.o.a. w związku z art. 7 oraz 77 § 1 i § 3 K.p.a. W istocie zarzuty strony skarżącej mają przede wszystkim charakter procesowy, związany z niewłaściwym lub niedostatecznym ustaleniem stanu faktycznego. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie organ miał w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącego opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl ust. 2 powołanego przepisu domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.). Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w ust. 5 art. 2 u.o.a określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się on w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza. W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności, (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.). W toku przeprowadzonej przez operatora publicznego kontroli w dniu [...] lutego 2012 r. ustalono, że w Hotel [...] prowadzonym przez skarżącego znajduje się 33 niezarejestrowanych, sprawnych odbiorników telewizyjnych, posiadających podłączone złącza telewizji cyfrowej, w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ustaleń tych organ dokonał na podstawie protokołu kontroli, oświadczenia wiedzy złożonego przez dyrektora hotelu i późniejszych wyjaśnień z [...] lutego 2012 r. Sąd podziela stanowisko organów I i II instancji, że brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności złożonego przez dyrektora hotelu oświadczenia. Podkreślić należy, że dyrektor hotelu w dniu kontroli wykonywał pracę w kontrolowanym obiekcie, złożone na piśmie oświadczenie opatrzył własnoręcznym podpisem, wskazał też konkretną liczbę odbiorników (a nie np. szacunkową), a także odmówił kontrolerom dostępu do pokoi ze względu na obecność gości. To także dyrektor hotelu informował organy kontrolujące o problemach technicznych zwiąanych z uruchomieniem instalacji telewizyjnej na II i IV piętrze, a także o niskim obłożeniu miejsc hotelowych. Wszystko to wskazuje, że dyrektor hotelu stanowi wiarygodne źródło dowodowe, którego wartości dowodowej nie można zakwestionować. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. - jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem ustalenia kontroli oparte na oświadczeniach dyrektora hotelu organ prawidłowo przyjął za wiarygodne. Skoro skarżący kwestionował wiarygodność oświadczeń dyrektora, to przecież w toku postępowania, mając zapewniony czynny udział w każdym z jego stadiów, miał możliwość przedstawienia przeciwdowodów na okoliczności objęte jego oświadczeniem. Zdaniem Sądu bezsporne jest, że w dacie kontroli w kontrolowanym obiekcie znajdowały się 33 niezarejestrowane i sprawne odbiorniki telewizyjne. Skoro zatem w dacie kontroli, w pokojach znajdowały się odbiorniki, to w ocenie Sądu nie można uznać za dowolne ustalenia organów, że odbiorniki te znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Z zasad logicznego rozumowania, popartych doświadczeniem życiowym wynika przecież, że jeśli w wyposażeniu pokoju hotelowego znajduje się odbiornik telewizyjny, czy radiowy, to nie w celach dekoracyjnych, lecz po to, by mógł być używany przez jego gościa. Zważyć przy tym należy, że przepis art. 80 K.p.a. wprowadza zasadę swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą organ prowadzący postępowanie ocenia według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i nie jest skrępowany żadnymi formalnymi regułami dotyczącymi wskazania jak ma dowody oceniać. Jednocześnie zasada ta nie oznacza, iż organ jest uprawniony do oceny dowodów dowolnie, lecz musi oprzeć swoją ocenę na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydanie 7, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 410). W ocenie Sądu należy w konsekwencji uznać, że organy obu instancji w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. Podkreślić też trzeba, że skarżący nie kwestionował w skardze prawidłowości naliczenia opłat za używanie 33 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 18 315,00 zł; w istocie w ogóle nie podniósł kwestii opłat z tego tytułu. Wobec powyższego Sąd uznał zaskarżoną decyzję wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. za prawidłową, co znajduje też oparcie w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por: wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1531/10) oraz poglądach doktryny (Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, Wydanie II, Zakamycze 2005 str. 802, "Kodeks postępowania administracyjnego" - Komentarz pod red. prof. Marka Wierzbowskiego oraz prof. Aleksandry Wiktorowskiej, str. 772). Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.