VI SA/Wa 1709/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] marca 2012 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego A. F. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "GITD") po rozpatrzeniu wniosku A. F. o ponowne rozpoznanie sprawy, na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm. dalej jako u.d.p.) oraz pkt 3 lit. b załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r. nr 80, poz. 433), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit b, art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.) - utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2012 r. nakładającą karę pieniężną w wysokości 3000 złotych. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie GITD wyjaśnił, że w dniu [...] marca 2012 r. o godzinie [...], na płatnym odcinku autostrady A4, w R., inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli mobilnej zespół pojazdów: samochód ciężarowy marki J. o nr rej. [...] wraz z przyczepą o nr rej. [...]. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu przekraczała 3,5 t. Podczas kontroli drogowej ustalono, że kierujący zespołem pojazdów dnia [...] marca 2012 r. wjechał na autostradę A4 na odcinek węzeł [...] określony w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej. Powyższy fakt został zarejestrowany przez bramownicę kontrolną nr A04_0131,5_PEF_0(32) zainstalowaną w pasie drogowym płatnego odcinka drogi krajowej. Droga krajowa po której ustalono poruszanie się kontrolowanego zespołu pojazdów samochodowego została wyszczególniona w załączniku nr 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r. nr 80, poz. 433). Organ powołał przepisy regulujące elektroniczny system opłat, który wszedł w życie w dniu 1 lipca 2011 r., jak również stanowiące podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Podkreślił, że przyczyny z powodu których opłata nie została uiszczona nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej, albowiem ustawodawca nie przewidział okoliczności pozwalający na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 u.d.p. w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Kierujący pojazdami samochodowymi, niezależnie od posiadanego obywatelstwa, mają obowiązek znać podstawowy zakres przepisów dotyczących dróg publicznych. Brak wiedzy, czy świadomości w zakresie obowiązującej w Polsce kategorii dróg publicznych i ponoszenia opłat elektronicznych, nie może być usprawiedliwieniem dla naruszenia przepisów. Zarzut, że postępowanie było prowadzone bez tłumaczenia na język, którym posługuje się strona organ uznał za bezzasadny w związku z regulacją art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 1999 r. nr 90, poz. 999 ze zm.). Organ wskazał także, iż opłata za przejazd po drogach krajowych (opłata elektroniczna) wskazana w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., może być uiszczona wyłącznie za pomocą urządzenia przeznaczonego do jej poboru tzw. viaBOX. Jednocześnie GITD wyjaśnił, że od 1 lipca 2011 r. system poboru opłat za przejazd po drogach krajowych oparty na kartach opłat drogowych (tzw. "winietach"), został zastąpiony przez system elektronicznego poboru opłat. Wskazując na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2011 r. w sprawie trybu sposobu i zakresu kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r., Nr 133, poz. 773) wyjaśnił na czym polega przeprowadzanie stacjonarnej i mobilnej kontroli sprawdzającej prawidłowość uiszczenia opłaty elektronicznej oraz w jaki sposób działa system elektronicznego poboru opłat. W konkluzji organ stwierdził, że strona wykonując przejazd zespołem pojazdów w dniu [...] marca 2012 r. o godzinie [...] po płatnym odcinku autostrady A4, tj. węzeł [...] była obowiązana do uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., a niedopełnienie tego obowiązku skutkowało nałożeniem na kierującego zespołem pojazdów kary pieniężnej w wysokości 3 000 złotych. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. F., zwany dalej skarżącym wniósł o uchylenie obu decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, a w szczególności -art. 13 k ust. 1 pkt 1 u.d.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe naliczenie tej samej opłaty trzykrotnie; - § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 roku w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej poprzez naliczenie trzykrotnej kary za brak opłaty elektronicznej wymaganej za przejazd autostradą A4 na odcinku [...]; -art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zakresie w jakim organ administracji publicznej naruszył zasadę praworządności w toku postępowania, -art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa, oraz zarzut naruszenia prawa procesowego tj. - art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej w kwestii pominięcia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli przy wydawaniu zaskarżonych decyzji; -art. 9 K.p.a. w zakresie, w jakim organ administracji publicznej nieprawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, a przede wszystkim nie udzielił wyczerpujących informacji dotyczących praw skarżącego w postępowaniu administracyjnym; -art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez nieumożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się w niniejszej sprawie oraz naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, w szczególności już po wszczęciu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżący szeroko wywodził m in., że nie sposób zgodzić się z trzykrotnym naliczeniem na podstawie także dwóch innych decyzji o nr: [...];[...] - tej samej kary pieniężnej za jedno przewinienie w zakresie poruszania się bez należnej opłaty w drodze. Podkreślał, że z samego literalnego brzmienia art. 13 k ust. 1 pkt. 1 u.d.p. wynika wyraźnie, że za brak opłaty nakłada się jedną karę pieniężną, a organ zamiast wyjaśnić na jakiej podstawie nałożono za jedno naruszenie trzy takie same kary pieniężne, w szerokim uzasadnieniu wskazał jedynie na obowiązki leżące po jego stronie, a także właściwość Wojewódzkich Inspektorów Transportu Drogowego do działania w jego imieniu. Skarżący stwierdził również, że organ winien był wykazać na jakiej podstawie prawnej dopuszczalnym było nałożenie kilku kar za brak jednej opłaty i poruszanie się bez niej na tym samym odcinku drogi. W ocenie skarżącego ustawodawca nie wprowadził kary za przejazd odcinka drogi krajowej bez opłaty. Wobec czego bezpodstawnym wydaje się w jego ocenie, nakładanie kary na kierowcę poprzez sumowane odcinków dróg płatnych, a system naliczenia kar niewątpliwie działa nieprawidłowo, wadliwie i niesłusznie nakłada kary. Również Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 roku nie przewiduje uprawnienia dla organu administracji publicznej w zakresie w jakim może on nałożyć na skarżącego trzykrotnie tę samą karę. Skarżący stwierdził, że żaden przepis u.d.p. nie daje prawa do naliczania kary za ilość mijanych bramownic, a tym bardziej za ilość przebytych odcinków dróg. Przepis dotyczący nałożenia kary wskazuje jedynie, że za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty wymierza się karę 3 000 zł. Skarżący stwierdził nadto, że wbrew twierdzeniom organu - przebywając na stałe poza granicami "nie miał wystarczająco czasu na zaznajomienie się z nowymi rozwiązaniami prawnymi". Jego zdaniem zarówno z prawa do godności, prawa do prywatności wypływa, nie wyrażony co prawda wprost w przepisach, ale jakże istotny, postulat poszanowania różnic kulturowych. Polscy urzędnicy w toku postępowania nie mogą zapominać, że petent - cudzoziemiec pochodzi z odmiennej kultury, innego kraju, w którym być może załatwianie sprawy w urzędzie wygląda zupełnie inaczej. Brak świadomości takich różnic może prowadzić do niepożądanych sytuacji, przyczyniając się do nieporozumień, konfliktów i napięć, poprzez naruszanie w pojęciu cudzoziemca jego godności i honoru, na wydawaniu rozstrzygnięć nieuwzględniających słusznego interesu strony kończąc. Na podstawie oceny niniejszego stanu faktycznego można zdaniem skarżącego stwierdzić, że organ w tym zakresie nie uwzględnił powyższych okoliczności najpierw wydając decyzję niezgodną, w uznaniu skarżącego z prawem na jego niekorzyść, a następnie taką decyzję utrzymując w mocy. GITD nie zważył także na to, że system elektronicznego poboru opłat jest pewnym novum w zakresie działania u.d.p. i brak wiedzy oraz zasad jego funkcjonowania nie jest obligatoryjnym obowiązkiem obcokrajowców. W ocenie skarżącego oczywiste jest także to, że cudzoziemiec musi mieć prawo komunikowania się z urzędnikami i załatwiania spraw w języku, który zna i rozumie. Organ administracji nie wyjaśnił skarżącemu dlaczego w tym samym dniu wszczął postępowanie administracyjne i w tym samym dniu je zakończył oraz również tego samego dnia wydał trzy takie same decyzje o nałożeniu kary pieniężnej. Tym samym skarżący nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy i wypowiedzieć się w sprawie, dla obrony swoich interesów, albowiem cała dokumentacja sprawy wraz z decyzjami została wydana i przedstawiona w jednym i tym samym dniu tj. [...] marca 2012 roku. Cała ścieżka postępowania administracyjnego w niniejszym stanie faktycznym odbywała się w niespełna godzinę podczas jednej kontroli drogowej. W takiej sytuacji, kiedy skarżący w trakcie kontroli drogowej i postępowania administracyjnego toczącego się "na drodze" nie miał możliwości: - sprawdzenia wiarygodności zarzutu, tzn. czy rzeczywiście opłata nie była uiszczona w określonych dniach i godzinach jakie wykazuje Inspekcja, - zalogowania się do systemu viaToll i sprawdzenia sald na rachunku oraz not obciążeniowych, - na infolinii nie ma możliwości uzyskania informacji za okres starszy niż ostatnie 2 miesiące - powołania pełnomocnika - skorzystania z prawa przeprowadzenia dowodu w postaci dokumentu reklamacyjnego lub przesłuchania w charakterze świadka np. osobę odpowiadającą w firmie za uiszczanie elektronicznej opłaty lub osobę przełożonego. Dodał, że nieprawdą jest, że nie skorzystał z prawa zgłaszania uwag i wniosków do protokołu kontroli, jako że taka możliwość nie została mu w ogóle zapewniona. Skarżący nadmienił również, że tak wysokie kary pieniężne nałożone łącznie w kwocie 9.000 zł. pozostają w sprzeczności z funkcjami jakie kara administracyjna ma pełnić. Ponadto kara tak nałożona w żaden sposób nie jest proporcjonalna do naruszenia. Co więcej samochód którym kierował skarżący jest samochodem osobowym a fakt, że był on z przyczepą jedynie formalnoprawnie spowodował powstanie tego obowiązku. Zdaniem skarżącego nakładanie tak wysokich kar za poruszanie się pojazdem, który w istocie nie był pojazdem ciężarowym jest nie do przyjęcia. Wysokość opłaty za przejazd drogą płatną może wynieść kilka, kilkanaście lub kilkaset złotych, a kary mnożone są w dziesiątkach tysięcy złotych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja GITD z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] marca 2012 r. została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Decyzja z dnia [...] czerwca 2012 r. wydana została na skutek ponownego rozpoznania sprawy o nałożenie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W osnowie tej decyzji organ, działając m. in. na podstawie art. 138 § 1 K.p.a., mającego odpowiednie zastosowanie do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w myśl art. 127 § 3 K.p.a. - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2012 r. Powołaną decyzją z dnia [...] marca 2012 r. GITD nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3 000,00 złotych za wykonywanie po autostradzie A4 odcinku Węzeł [...] przejazdu pojazdem marki J. wraz z przyczepą – bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej. W piśmiennictwie wskazuje się, że decyzja wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. ma charakter decyzji merytorycznej, a nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji, jako że doszedł on w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ I instancji. Zważyć jednak należy, że w rozpoznawanej sprawie organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. za podstawę swojego rozstrzygnięcia przyjął odmienne, aniżeli w decyzji z dnia [...] marca 2012 r. ustalenia stanu faktycznego sprawy i pomimo tego pozostawił w obrocie prawnym tę decyzję, utrzymując ją w mocy na podstawie art. 138 § 1 K.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – GITD stwierdził, że kierujący zespołem pojazdów w dniu [...] marca 2012 r. o godz. [...] nie uiścił opłaty za przejazd płatnym odcinkiem autostrady A4 węzeł [...], a jak już powyżej wskazano w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2012 r. organ ustalił, że opłata ta nie została uiszczona za przejazd w dniu [...] marca 2012 r. po autostradzie A4 na odcinku węzeł [...]. Jednocześnie organ w żaden sposób nie objaśnił powodów, dla których wbrew odmiennym ustaleniom przyjętym za podstawę wydanych decyzji - zastosował w sprawie przepis art. 138 § 1 K.p.a. Przypomnieć w tym miejscu wypada, że zarówno judykatura, jak i doktryna prawa przydają wysoką rangę należytemu uzasadnieniu decyzji administracyjnej. "Decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W piśmiennictwie z zakresu teorii prawa podkreśla się, że uzasadnienie decyzji spełnia następujące funkcje: a) spełnia prawny obowiązek wykazania, na jakiej podstawie decyzja została podjęta, b) daje podstawę kontroli poprawności decyzji, c) może odgrywać rolę perswazyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów, oraz wobec innych organów orzekających, przed którymi sprawa może się toczyć w trybie odwoławczym, d) inne rozmaite dalsze funkcje (element wpływający na kształtowanie praktyki precedensowej i przewidywalności decyzji oraz na kształtowanie się postaw oceniających wśród organów orzekających), mogą wreszcie stanowić materiał, który uwzględniony przez prawodawcę będzie wpływał na zmiany stanu prawnego, e) opisową, gdy ma odpowiadać procesowi podjęcia decyzji przez organ orzekający" (J. Wróblewski, Sądowe stosowanie..., s. 306-307). Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1983 r., I SA 178/83, ONSA 1983, nr 1 poz. 51). Obowiązek jego sporządzenia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 K.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone nakazy lub zakazy. Funkcją uzasadnienia jest przekonanie strony, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to, że przyczyną tego są istotne powody. Nie może spełnić wymagań wynikających z art. 8 k.p.a. organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń strony uważanych przez nią za istotne dla sposobu załatwienia sprawy (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 198/10, LEX nr 674298). Zawarta w art. 8 k.p.a. zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa określa wyraźnie to, co implicite jest zawarte w zasadzie praworządności. Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań (por. Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, Komentarz do art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego /Dz.U.00.98.1071/, [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Podnieść również należy, że uzasadnienie decyzji, które nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. nie poddaje się sądowej ocenie jej legalności, gdyż to właśnie ono ma na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Wszak pamiętać należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. A zatem ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, łącznie z uzasadnieniem. Tym samym, więc uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (por. wyrok NSA z 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99). Poza tym sytuacja, w której treść uzasadnienia pozostaje w sprzeczności z rozstrzygnięciem, narusza art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2004 r., sygn. akt IV SA 3537/02, Lex nr 156938). Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę - organ wydając sporną decyzję nie sprostał zadaniu stawianemu przez normę art. 107 § 3 K.p.a., zarówno gdy idzie o objaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji motywów, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, jak i o spójność uzasadnienia z przyjętym w osnowie rozstrzygnięciem. Nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdami o DMC powyżej 3,5 t bez uiszczenia opłaty elektronicznej uzasadnione jest w sytuacji, gdy odbywa się on na określonej kategorii dróg lub ich odcinków. Ustalenia w tym względzie mają zatem podstawowe znaczenie dla zasadności zastosowania sankcji z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. Przyjęcie przez organ w toku ponownego rozpoznawania sprawy, że skarżący odbywał przejazd na innym odcinku drogi, aniżeli określonym w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2012 r. oraz jednoczesne utrzymanie w mocy decyzji, której podstawę stanowiły odmienne ustalenia faktyczne, zdaniem Sądu wskazuje na – mogącą mieć zasadniczy wpływ na ostateczny wynik sprawy - obrazę przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 138 § 1 K.p.a., art. 107 § 3, 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. – polegającą na istotnych wątpliwościach co do zakresu przedmiotowego zaskarżonego rozstrzygnięcia, co do tego jakie rozstrzygnięcie organ utrzymał w mocy, a w konsekwencji także, co było objęte zakresem jego działania w ponownie przeprowadzonym postępowaniu w sprawie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Naruszenie wspomnianych przepisów miało - w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji z [...] czerwca 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2012 r., w której ustalony stan faktyczny różni się zasadniczo od przyjętego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. - wynika, że organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Rozbieżności w dokonanych ustaleniach stanowią również konieczną i wystarczającą przesłankę do uchylenia nie tylko zaskarżonej decyzji, lecz również decyzji z dnia [...] marca 2012 r. Stwierdzić również należy, że uchybienia formalne poczynione w toku niniejszego postępowania przez organ, uniemożliwiły Sądowi ustosunkowanie się do zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Rzeczą GITD będzie zatem ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie z uwzględnieniem powyższych wskazań i procedury administracyjnej, którą organ jest związany, w tym wynikającego z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. w formie jednoznacznego toku wypowiedzi. Przede wszystkim organ wyeliminuje wszelkie błędy i niedokładności, które powodują, iż Sąd nie może podjąć się skontrolowania poprawności jego działania, a także odniesie się do zarzutów skarżącego dotyczących wykonywania jednego przejazdu, tym samym odcinkiem drogi krajowej oraz zarzutów związanych z trzykrotnym ukaraniem jego osoby za jeden czyn określony w art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., którego dopuścił się w trakcie jednego przejazdu. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t.j.) orzekł, jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania w oparciu o art. 200 p.p.s.a.