VI SA/Wa 1714/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Protokolant Katarzyna Grzelak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji ustalającej warunki połączenia sieci telekomunikacyjnych oddala skargę T S.A. [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE) z dnia [...] lipca 2007 r. wydane na podstawie art. 113 § 3 Kpa. stanowiące wyjaśnienie treści decyzji z dnia [...] października 2002 r. wydanej przez ten organ. Wspomnianą decyzją nr [...] Prezes UKE ustalił warunki połączenia sieci telekomunikacyjnych oraz zasady rozliczeń z tytułu wzajemnego korzystania z sieci telekomunikacyjnych pomiędzy S. S.A. [...], a T. S.A. w zakresie dostępu do sieci Internet i transmisji danych. Wnioskiem z dnia 11 kwietnia 2007 r. M. S.A. zwróciła się do Prezesa UKE o dokonanie w trybie art. 113 § 2 kpa. wyjaśnienia treści decyzji jak należy stosować jej zapisy do dnia 12 marca 2007 r. co do: 1. sposobu rozliczania się przez T. S.A. z abonentami, a następnie z M. S.A. za połączenia wykonywane przez abonentów na Numery Dostępowe M., który to sposób, zdaniem wnioskodawcy, oparty jest o pakiet T. standardowy oraz 2. rozliczeń sekundowych, które T. S.A. przyjmowało za podstawę rozliczeń, a które zdaniem wnioskodawcy, odnoszą się wyłącznie do usług rozpoczynania (inicjowania) połączeń w sieci T. S.A. nie zaś do cen za usługi świadczonej przez M. S.A. abonentom T.. Dnia 25 kwietnia 2007 r. T. S.A. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie. Jej zdaniem, spór między stronami umowy dotyczy sytuacji abonentów T. korzystających z dostępu do Sieci Teleinformatycznych za pomocą numerów dostępowych M., którzy posiadają plany taryfowe inne niż pakiet standardowy, o którym była mowa w § 1 ust. 2 Załącznika Finansowego do decyzji. Zdaniem T. zgodnie z § 16 ust. 2 decyzji M. powinien wystawiać T. fakturę w oparciu o stosowaną wobec danego abonenta T. stawkę. Powyższe doprecyzowuje decyzja Prezesa UKE z [...] marca 2007 r. w nowym § 14 ust. 12 lit. b) oraz nowym § 1 ust. 2 lit.b) Załącznika Finansowego. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. Prezes UKE wyjaśnił, iż: 1) postanowienie § 1 ust. 2 zdanie 2 Załącznika nr 2 do Decyzji – Załącznika Finansowego stanowiło podstawę do naliczania opłaty za korzystanie przez abonentów T. S.A. z dostępu do Sieci Teleinformatycznych za pomocą Numerów Dostępowych NDSI SM M. S.A. odpowiadającej opłacie za połączenia wg obowiązującego cennika T. S.A. pakietu standardowego lub jego odpowiednika, dla połączeń telefonicznych do Sieci Internet, co oznaczało, że w okresie obowiązywania decyzji (do dnia doręczenia stronom nowej decyzji Prezesa UKE z dnia [...] marca 2007 r.) i obowiązywania pakietu standardowego lub obowiązywania jego odpowiednika, opłata za korzystanie wynikała ze stosowanego przez T. S.A. pakietu standardowego lub jego odpowiednika tj. "pakietu oszczędnego", "niedrogiego" lub "aktywnego" i wobec tego była bezpośrednio powiązana ze sposobem taryfikacji tzn. naliczaniem impulsowym. Prezes UKE wskazał przy tym, że odpowiednik pakietu standardowego a) stanowił cennik funkcjonujący zamiast lub obok cennika standardowego oraz b) był zbudowany na analogicznej, jak w przypadku cennika standardowego, zasadzie naliczania impulsowego i skorelowanego z tym naliczania opłat. 2) zgodnie z postanowieniem § 1 ust. 2 zdanie 1 załącznika nr 2 – Załącznika Finansowego do decyzji, w okresie obowiązywania decyzji, rozliczeniom podlegał rzeczywisty czas połączeń inicjowanych w Sieci T. i kierowanych do numerów dostępowych w danym okresie rozliczeniowym z dokładnością do jednej sekundy, co oznaczało, że w danym punkcie styku sieci każde połączenie było analizowane co do czasu trwania (pomiar w sekundach wyrażony zbiorczo w sekundach), zaś dla celów rozliczeń, zgodnie z brzmieniem powołanego § 1 ust. 2 i ust. 3 Załącznika do decyzji – Załącznika Finansowego, następowało przeliczenie zbiorczego czasu wszystkich połączeń na minuty, stanowiące należność do zapłaty. W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, T. S.A. zarzuciła całemu postanowieniu: 1. obrazę art. 113 § 2 Kpa. poprzez udzielenie sprzecznego z treścią wyjaśnianej decyzji Prezesa UKE wyjaśnienia, zgodnie z którym stosowany w rozliczeniach pomiędzy Uczestnikiem, a M. S.A. odpowiednik stawki dla połączeń telefonicznych do Internet (0-20), o którym mowa w § 1 ust. 2 Załącznika Finansowego do Decyzji, może pochodzić wyłącznie z cennika zbudowanego na analogicznej, jak w przypadku cennika standardowego, zasadzie naliczania impulsowego i skorelowanego z tym naliczania opłat 2. obrazę art. 113 § 2 Kpa. w związku z art. 110 Kpa. poprzez nieprecyzyjne wyjaśnienie w pkt 2 Decyzji sposobu ustalania należności M. S.A. w oparciu o Rzeczywisty Czas Połączeń zarejestrowany w danym Punkcie Styku Sieci. Zarzucając powyższe, T S.A. wniosła o zmianę wyjaśnień udzielonych w pkt 1 postanowienia, poprzez wskazanie, iż opłaty wnoszone przez T S.A. na rzecz M S.A. każdorazowo stanowią odpowiednik stawki stosowanej przez T. w rozliczeniach z danym abonentem, stosownie do cennika obowiązującego danego abonenta i o doprecyzowanie wyjaśnień udzielonych w pkt 2 postanowienia. W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy T. S.A. podniosła, iż organ, wyjaśniając treść decyzji, wykroczył poza jej literalne brzmienie, błędnie ograniczając możliwość posługiwania się przez T. oraz M. we wzajemnych rozliczeniach wynikających z decyzji, jedynie do stawek wynikających z pakietu standardowego, "oszczędnego", "niedrogiego", "aktywnego" i eliminując możliwość oparcia się przez strony na stawkach wynikających z pakietów funkcjonujących w oparciu o naliczanie sekundowe. Takim wyjaśnieniem Prezes UKE wprowadził negatywną przesłankę warunkującą możliwość zastosowania danego pakietu w rozliczeniach między T., a M., która pierwotnie nie funkcjonowała w treści decyzji. Decyzja nie wprowadzała wymogu, by opłata dla połączeń do sieci Internet pochodziła z odpowiednika pakietu standardowego zbudowanego na analogicznej, jak tenże pakiet, zasadzie naliczania impulsowego. Zdaniem T. S.A. pierwotny zapis §1 ust. 2 Załącznika Finansowego do decyzji oraz aktualny § 1 ust. 2 lit. b) tego Załącznika w zakresie, w jakim ustalają stawkę jaką powinien być obciążany abonent T. są identyczne. Innymi słowy, do czasu wprowadzenia indywidualnego cennika przez M. abonenci T. wykonujący połączenia na numery dostępowe M. powinni być obciążani stawką za połączenia do Internetu wynikającą z Cennika Usług Telekomunikacyjnych T. S.A. obowiązującego dla danego abonenta w związku z korzystaniem z danego planu taryfowego. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Prezes UKE na podstawie art.138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 Kpa w związku z art. 206 ust. 1ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r., Nr 171, poz. 1800 ze zm.) – dalej upt. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Nie zgodził się z zarzutami zawartymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a argumentację wniosku uznał za chybioną. Stwierdził, że wskazywanie przez T., iż § 1 ust. 2 zd, 2 Załącznika Finansowego do decyzji odnosi się do odpowiednika opłaty, nie zaś do odpowiednika pakietu standardowego jest sprzeczne z gramatycznym brzmieniem tego postanowienia. Tymczasem powołany zapis posługuje się zwrotem "jego odpowiednik", co oznacza, że może chodzić tylko o odpowiednik pakietu (cennika) wraz z właściwymi okresami taryfikacyjnymi, nie zaś odpowiednik opłaty. Organ podkreślił, że użyte w Załączniku sformułowanie wpisywało się w stan faktyczny, który miał miejsce w dacie wydawania decyzji z [...] października 2002 r. kiedy to na rynku funkcjonowały oferowane przez T. S.A. pakiety oparte wyłącznie o impulsowy sposób naliczania opłat. Organ nie mógł uwzględniać w wydawanym w 2002 r. akcie nieistniejącego w tym czasie sposobu naliczania opłat. Chybiony jest zarzut o wprowadzeniu przez organ negatywnej przesłanki warunkującej możliwość zastosowania danego pakietu w rozliczeniach pomiędzy T. S.A. a M., która pierwotnie nie funkcjonowała w decyzji z 2002 r. Istotą cennika standardowego było, iż taryfikacja i opłaty powiązane były z naliczaniem impulsowym. Stąd też rozpatrywanie znaczenia "odpowiednika" tego pakietu musi brać pod uwagę w/w cechę pakietu standardowego. Prezes UKE uznał również, iż niezasadny jest zarzut wniosku co do niewystarczająco klarownego wyjaśnienia zapisu § 1 ust. 2 zd. 1 Załącznika Finansowego do decyzji z [...] października 2002 r. T. S.A. złożyła na wydane postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w części w jakiej Prezes UKE utrzymał w mocy wyjaśnienie zawarte w pkt 1 postanowienia z dnia [...] czerwca 2007 r. oraz uchylenia pierwotnego postanowienia w tej części. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 113 § 2 Kpa poprzez udzielenie wyjaśnienia prowadzącego do merytorycznej zmiany treści decyzji Prezesa UKE z dnia [...] października 2002 r. w sprawie połączenia sieci telekomunikacyjnych T. i M., zgodnie z którym stosowany w rozliczeniach pomiędzy stronami odpowiednik stawki dla połączeń telefonicznych do sieci Internet (0-20), o którym mowa w § 1 ust. 2 Załącznika Finansowego do decyzji może pochodzić wyłącznie z takiego cennika usług telekomunikacyjnych skierowanego do abonentów, który zbudowany jest na zasadzie naliczania impulsowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Uczestnik postępowania – M. S.A., mając na uwadze treść art. 222 ust. 1 upt., wniosła o odrzucenie skargi. Argumentowała, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne, stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie tej ustawy tj. przed dniem 3 września 2004 r. Skoro decyzja będąca przedmiotem wyjaśnienia jest przedmiotem nadal toczącego się postępowania, należy do niej stosować przepisy dotychczasowe, a więc ustawę z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne. Zgodnie z tymi przepisami (art. 111 ust. 2 Pt. z 2000 r.) od decyzji, o których mowa w art. 84 ust. 1 ustawy (decyzje o połączeniu sieci) służyło odwołanie do Sądu Okręgowego, zaś dla postanowień, na które służyło zażalenie, przepisy powołanego ustępu 2 należało stosować odpowiednio, z tym że termin wynosił 7 dni, nie zaś 14 dni jak w przypadku odwołania. Wyjaśnienie decyzji należy do kategorii postanowień, o których mowa w art. 111 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. i w tym stanie rzeczy skarga jako niedopuszczalna winna zostać przez Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w sposób wskazany w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) tj. pod kątem jego zgodności z prawem, należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. 1. Wniosek uczestnika postępowania o odrzucenie skargi ze względu na niedopuszczalność drogi sądowej nie znajduje uzasadnienia w rozpatrywanej sprawie. Przedmiotem wyjaśnienia jest decyzja Prezesa URTiP z dnia [...] października 2002 r. ustalająca warunki połączenia sieci telekomunikacyjnych oraz zasady rozliczeń z tytułu wzajemnego korzystania z sieci telekomunikacyjnych pomiędzy S. Sp. z o.o. – obecnie M, a T. S.A. w zakresie dostępu do sieci Internet i transmisji danych – dalej zwana decyzją. Decyzja ta została wydana w czasie obowiązywania ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2000 r., Nr 73, poz. 852 ze zm.), a odwołanie od niej zostało złożone przez T. S.A. zgodnie z art. 111 ust. 2 tej ustawy do Sądu Okręgowego w Warszawie – sądu antymonopolowego (obecnie – Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu ochrony konkurencji i konsumenta). W wyniku odwołania Prezes URTiP wydał dnia [...] lipca 2003 r., decyzję zmieniającą w części jego decyzję z 2002 r., a kolejne odwołanie T. S.A. na tę decyzję i ponownie na decyzję z 2002 r., ze względu na traktowanie ich jako jedną całość, zakończyło się uchyleniem przez Sąd Apelacyjny decyzji z 2003 r. i pozostawieniem w obrocie prawnym decyzji z 2002 r. od której wniesione było odwołanie przez T. S.A. Skarga kasacyjna Prezesa UKE została wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2007 r. oddalona, tym samym wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 26 lipca 2006 r. stał się prawomocny. Ostatecznie odwołanie T. S.A. od decyzji Prezesa URTiP z 2002 r. zostało rozpoznane przez wydanie przez Prezesa UKE w dniu [...] marca 2007 r. decyzji w przedmiocie ustalenia warunków połączenia sieci telekomunikacyjnych pomiędzy S. S.A., a T. S.A., mocą której organ rozstrzygnął wniosek S. S.A. i rozpoznał odwołanie T. S.A. od decyzji z dnia [...] października 2002 r. T. S.A. pismem z dnia 11 kwietnia 2007 r. złożyła do organu wniosek o wyjaśnienie decyzji Prezesa URTiP z 2002 r. Uczestnik postępowania, składając wniosek o odrzucenie skargi na postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2007 r. utrzymujące w mocy poprzednie postanowienie tego organu w przedmiocie wyjaśnienia decyzji z 2002 r., argumentował że wniosek uzasadniony jest treścią art. 222 ust. 1 upt. który do spraw niezakończonych a wszczętych pod rządami dotychczas obowiązującej ustawy nakazuje stosować przepisy dotychczasowe. Przepis art. 111 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. rozstrzygał, iż odwołanie od decyzji Prezesa URTiP, o których mowa w art. 84 ustawy przysługuje do sądu antymonopolowego i taka sama droga była zastrzeżona w odniesieniu do postanowień wydanych przez ten organ. Ponieważ, jak wywodził uczestnik, decyzja Prezesa URTiP z [...] października 2002 r. została wydana pod rządami ustawy Pt z 2000 r. a wniesiono od niej odwołanie, wskutek którego wydana została decyzja Prezesa UKE z 2007 r. która może zostać uchylona, to nie można uznać, że odwołanie zostało rozpoznane, a więc sprawa nie jest jeszcze zakończona. Uczestnik powołał się na wyrok NSA z dnia 11 lipca 2006 r. w sprawie o sygn. II GSK 78/06, który to wyrok, jego zdaniem, wspiera wniosek o odrzucenie skargi. Sąd nie podzielił tego rozumowania. Jak stanowi art. 222 ust. 1 upt. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Pod pojęciem sprawy niezakończonej należy rozumieć, stosownie do art. 16 § 1 Kpa., sprawę, w której nie została wydana decyzja ostateczna tj. taka od której nie służy odwołanie. W przedmiotowej sprawie odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2002 r., wniesione zostało przez T. S.A. w przepisanym terminie i zgodnie z obowiązującymi przepisami (art. 47958 Kpc.), podlegało rozpoznaniu przez Sąd Okręgowy w Warszawie (wcześniej sąd antymonopolowy, po zmianie – sąd ochrony konkurencji i konsumenta), a toczyło się zgodnie z przepisem art. 111 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu w sprawach gospodarczych. W rozpoznawanej sprawie, prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego w sprawie ze złożonego przez T. S.A. odwołania zapadł 26 lipca 2006 r. a skutkiem tego wyroku było konieczność ponownego, prawidłowego rozpoznania przez Prezesa UKE odwołania złożonego przez T. S.A. Takie, ponowne rozpoznanie odwołania nastąpiło w wyniku wydania przez Prezesa UKE z dnia [...] marca 2007 r. decyzji, która w części zmieniła decyzję z 2002 r. a w pozostałej części, z uwagi na to, że odwołanie zaskarżyło decyzję w całości, nie w części, powtórzyła jej zapisy dotychczasowe. Decyzja z 2007 r. zakończyła więc postępowanie z odwołania T. S.A. od decyzji z [...] października 2002 r. uruchamiając możliwość nowego postępowania odwoławczego. Przechodząc na grunt art. 16 § 1 Kpa. należy powiedzieć, że od decyzji Prezesa URTiP z dnia [...] października 2002 r. kolejne odwołanie już nie przysługuje, bowiem złożone w przepisanym do tej czynności czasie zostało rozstrzygnięte poprzez wydanie nowej decyzji. "Wydanie nowej decyzji jest więc jedynym sposobem całkowitego lub częściowego pozbawienia decyzji ostatecznej jej mocy obowiązującej" (vide: Dawidowicz Ogólne postępowanie administracyjne, s.123 - za B. Adamiak, J. Borkowski Kpa komentarz 6 wyd. C.H.Beck str. 100). Z datą wydania decyzji z 2007 r. postępowanie w sprawie odwołania od decyzji Prezesa URTiP z 2002 r. zostało zakończone, a zatem przepis art. 222 ust. 1 upt. nie mógł znaleźć zastosowania. Przywoływany przez uczestnika postępowania wyrok NSA z 11 lipca 2006 r., jak trafnie zauważył pełnomocnik skarżącej T. S.A., wydany został na tle innego stanu faktycznego, gdzie bez wątpliwości sprawa rozpoczęta pod rządami dotychczasowej ustawy pt. nie została zakończona, a więc stosownie do cyt. wyżej przepisu, skarga na postanowienie w przedmiocie wyjaśnienia decyzji, nie podlegała kognicji sądu administracyjnego. 2. Odnosząc się do zarzutów natury merytorycznej tj. naruszenia zaskarżonymi postanowieniami art. 113 § 2 kpa. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Jak stanowi wskazany wyżej przepis, organ który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Stwierdzić należy, że wyznaczone przepisem art. 113 § 2 Kpa. pole działania organu jest ograniczone wyłącznie do wyjaśnienia stronie (organowi egzekucyjnemu) zgłoszonych przez nią wątpliwości co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań bądź zastosowanych skrótów, utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia (por. J. Borkowski Kodeks Postępowania administracyjnego – Komentarz 1996 r. str. 516), przy czym wyjaśnienie nie może w żaden sposób nadrabiać braków decyzji – tak osnowy, jak uzasadnienia (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz 2005 r.). W doktrynie wypracowane zostało stanowisko, że organ administracji nie jest powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem zasad wykładni prawa, ale jest "uprawniony i obowiązany wyjaśnić, jak rozumiał własną decyzję" (Iserzon, Komentarz str. 218). Wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego bądź prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, ani też nie może pozostawać w sprzeczności z treścią decyzji (B. Adamiak, Rektyfikacja decyzji w postępowaniu administracyjnym, Acta Universitatis Wratislaviensis Nr 922, Prawo CL III, Wrocław 1988, s. 13). Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 20 lutego 2002 r. II SA/Kr 2114/98 niepubl., w którym stwierdził, że celem postanowienia wydanego na mocy art. 113 § 2 jest wyjaśnienie przez organ rozstrzygnięcia sprawy, a nie jego korygowanie. Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2007 r. którym utrzymano w mocy m.in. pkt 1 postanowienia tego organu z dnia [...] czerwca 2007 r. W rozpatrywanej sprawie organ wyjaśnił wątpliwości w zakresie treści decyzji z dnia [...] października 2002 r. ustalającej warunki połączenia sieci telekomunikacyjnych oraz zasady rozliczeń z tytułu wzajemnego korzystania z sieci telekomunikacyjnych pomiędzy S. S.A. (obecnie M.l), a T. S.A. w zakresie dostępu do sieci Internet i transmisji danych, która została w całości zastąpiona decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Wątpliwości dotyczyły brzmienia § 1 ust. 2 Załącznika określającego szczegółowe zasady rozliczania pomiędzy stronami z tytułu ruchu międzysieciowego. Organ wyjaśnił, iż postanowienie § 1 ust. 2 zdanie 2 Załącznika stanowiło podstawę do naliczania opłaty za korzystanie przez abonentów T. S.A., korzystających z dostępu do sieci teleinformatycznych za pomocą numerów dostępowych M., odpowiadającej opłacie za połączenia wg obowiązującego cennika T. S.A. tj. pakietu standardowego lub jego odpowiednika dla połączeń do sieci Internet, co oznaczało, że w okresie obowiązywania decyzji (do czasu doręczenia stronom decyzji z 2007 r.) i obowiązywania pakietu standardowego lub odpowiednika tego pakietu opłata za w/w korzystanie wynikała ze stosowanego pakietu standardowego lub jego odpowiednika tzn. pakietu oszczędnego, niedrogiego lub aktywnego i wobec tego była powiązana bezpośrednio ze sposobem taryfikacji tzn. naliczaniem impulsowym. Prezes wskazał przy tym, że odpowiednik pakietu standardowego stanowił cennik funkcjonujący zamiast lub obok cennika standardowego oraz że był zbudowany na analogicznej, jak w przypadku cennika standardowego, zasadzie naliczania impulsowego i skorelowanego z tym naliczania opłat. Skarżąca T. S.A. takie wyjaśnienie uznała za zmieniające merytorycznie decyzję, z zatem za naruszające art. 113 § 2 Kpa. Decyzja nie wprowadzała bowiem wymogu, by opłata dla połączeń do sieci Internet pochodziła z odpowiednika pakietu standardowego zbudowanego na analogicznej, jak tenże pakiet, zasadzie naliczania impulsowego. Sąd nie zgodził się z zarzutem skargi. Wymagające, zdaniem M., wyjaśnienia § 1 ust. 2 zdanie drugie Załącznika Finansowego do decyzji, będącego jej integralną częścią, brzmiało: "Dla abonentów T. S.A. korzystających z dostępu do Sieci Teleinformatycznych za pomocą Numerów Dostępowych NDSI SM M. S.A. przyjmuje się na całym obszarze Polski opłatę odpowiadającą opłacie za połączenia lokalne i strefowe według obowiązującego cennika T. S.A. – pakiet standardowy wraz z właściwymi okresami taryfikacyjnymi lub jego odpowiednik dla połączeń telefonicznych do sieci Internet (0-20)". Wątpliwości koncentrowały się wokół słowa "odpowiednik", które w ocenie skarżącej, zostało przez organ zaskarżonym postanowieniem, wadliwie ograniczone do pakietów zbudowanych na zasadzie naliczania impulsowego. Należy zauważyć i jest to niesporne, że opłaty za połączenia realizowane w oparciu o pakiet standardowy rozliczane były właśnie w systemie impulsowym i ta cecha pakietu standardowego jest dla niego charakterystyczna. W § 1 ust. 2 zdanie drugie Załącznika do wyjaśnianej decyzji, dla potrzeby ustalania opłaty abonenckiej, odniesiono ją do opłaty za połączenia lokalne i strefowe według obowiązującego cennika T. S.A. – pakietu standardowego wraz z właściwymi okresami taryfikacyjnymi lub jego odpowiednika. Termin "odpowiednik" kojarzy się jednoznacznie i oznacza "pojęcie, zjawisko, przedmiot odpowiadający innemu podobnymi cechami, elementami; równoważnik" (Mały słownik języka polskiego pod red. St. Skorupki i Haliny Auderskiej, Zofii Łempickiej, PWN Warszawa 1968 r. str. 490). Jeżeli więc użyte w decyzji słowo "odpowiednik" oznacza "równoważnik, a pakiet standardowy charakteryzował się impulsowym sposobem naliczania, to wyjaśnieniu Prezesa UKE nie można zarzucić naruszenia art. 113 § 2 Kpa. poprzez zmianę decyzji. Twierdzeniu temu służy zresztą wydana w 2007 r. przez Prezesa UKE decyzja, która zmienia kwestionowaną treść Załącznika i w nowym § 1 ust. 2 lit. b) ustala zasadę naliczania opłat według Cennika Usług Telekomunikacyjnych obowiązującego dla danego abonenta w związku z korzystaniem z danego planu taryfowego. Zmiana dotycząca wątpliwej kwestii, jaka nastąpiła w 2007 r. jednoznacznie potwierdza, że dotychczas obowiązywała inna zasada. Zaakceptowanie przez Prezesa UKE stanowiska skarżącej zaprezentowanego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zgodnie z którym pierwotna treść Załącznika jest tożsama treściowo z obowiązującą obecnie, prowadziłoby do wniosku, że zmiana decyzji w tym przedmiocie była zbędna. Argumenty skarżącej, iż wyjaśnienie Prezesa UKE przeczy zasadom logiki i ekonomii (Prezes dopuszcza przypadek, w którym skarżąca dopłaca do realizowanej na rzecz M. usługi) nie mogą stanowić podstawy do uchylenia postanowienia Prezesa UKE w zaskarżonej części, bowiem Sąd takim orzeczeniem zaakceptowałby w istocie możliwość zmiany decyzji w drodze jej wyjaśnienia. Tymczasem organ w wyjaśnieniu podaje wyłącznie znaczenie słów, terminów czy wyrażeń, którymi posłużył się w decyzji, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Prezes UKE wyjaśnił jak rozumiał użyte przez siebie, a wątpliwe dla uczestnika postępowania sformułowania, decydujące o sposobie rozliczania między stronami. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości. W tym stanie rzeczy, mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.