VI SA/Wa 1714/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2021 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2020 r.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz skarżącego J. Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent W. (dalej też jako "Prezydent" lub "organ pierwszej instancji") decyzją z dnia [...] grudnia 2020 roku nr [...] zobowiązał J. Z. (dalej także jako "skarżący" lub "strona") oraz L. S., do zapłaty solidarnie kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w kwocie 243 złotych. Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 130a ust. 2a, ust. 10h, ust. 10j, ust. 6, ust. 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. 2021 r. poz. 450 ze zm., dalej także jako "p.r.d."), a także załącznik nr 2 do uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 30 listopada 2017 r. nr LVIII/1519/2017 w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2018 (publ. Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2017 r. poz. 11799). W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, że w dniu 13 listopada 2018 roku Strażnik Miejski, na podstawie art. 130a ust. 1 p.r.d., wydał dyspozycję usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] z ulicy [...] 6/8 w W. z powodu niezastosowania się do znaku B-36 z tabliczką T-24, tj. pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. W trakcie czynności usuwania pojazdu do Strażnika Miejskiego zgłosił się kierujący pojazdem J. Z., w związku z czym odstąpiono od usunięcia pojazdu. Organ pierwszej instancji podkreślił, że w sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, przy czym spowodowała ona wyjazd holownika, a dopiero po tym fakcie wydano dyspozycję odstąpienia od usunięcia pojazdu. Zatem sytuacja ta spowodowała powstanie kosztów czego dowodem jest załącznik do faktury wystawionej przez firmę holującą O. Sp. z o.o. Wskutek rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2020 roku nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej też jako "SKO" lub "Kolegium") decyzją z [...] marca 2021 roku numer[...], na podstawie art. 127 § 2 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji podkreślił, że w sprawie najistotniejszą okolicznością było wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] w związku z niezastosowaniem się do znaku B -36 z tabliczką T-24 (godz. 9:41). Po przybyciu skarżącego odstąpiono od usunięcia pojazdu na parking strzeżony (godz. 9:49). Usunięcia pojazdu miał dokonać pojazd firmy O. Sp. z o.o. Powyższe potwierdza też notatka urzędowa Strażnika Miejskiego z dnia [...] listopada 2018 r. Nadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w aktach sprawy znajduje się tabela, gdzie w pozycji 91 widnieje kwota dotycząca przyjazdu i odstąpienia od zabrania samochodu skarżącego, zlecenie holowania, raport drogowy oraz faktura VAT obejmująca wynagrodzenie należne firmie O. Sp. z o.o. za usuwanie pojazdów. W ocenie SKO wynika z tego, że zostały podjęte czynności dotyczące usunięcia pojazdu. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego, zasadnie naliczono kwotę stanowiącą koszty powstałe w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu. Prawidłowo także w zakresie wyliczenia wysokości kosztów oparto się o uchwałę nr LVIII/1519/2017 Rady m. st. Warszawy z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2018. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] marca 2021 roku numer [...], złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił naruszenie: - art. 130a ust. 2a p.r.d. poprzez nieustalenie rzeczywistych kosztów wywołanych odstąpieniem od usunięcia pojazdu na skutek ustania przyczyny jego usunięcia, - art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia rzeczywistych kosztów poniesionych w związku z odwołaniem dyspozycji, - art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie ustalenia kosztów poniesionych przez holownik. Skarżący wnosząc o uchylenie decyzji obciążającej go kosztami wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, podkreślił, że pozostawił pojazd w miejscu niedozwolonym na krótką chwilę, w związku z koniecznością wniesienia ciężkiego bagażu do mieszkania. Po powrocie na miejsce po kilku minutach zastał na miejscu Strażnika Miejskiego i został ukarany mandatem. Skarżący wyjaśnił, że natychmiast usunął pojazd z miejsca niedozwolonego, wskutek czego strażnik odwołał dyspozycję usunięcia pojazdu przez wyspecjalizowaną firmę. Między wydaniem dyspozycji a jej odwołaniem minęło dosłownie kilka minut (według notatki urzędowej wydanie dyspozycji nastąpiło o godzinie 9:41, a odwołanie o 9:49.). W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, nie ma podstaw do obciążania go kosztami zlecenia, które nie tylko nie zostało wykonane, ale ze względu na krótki czas między wydaniem dyspozycji a jej odwołaniem, prawdopodobnie nie skutkowało podjęciem jakichkolwiek czynności ze strony firmy O. Sp. z o. o. Skarżący zaznaczył przy tym, że jeśli jednakże czynności takie zostały nawet podjęte, to w żaden sposób nie uzasadnia to wysokości nałożonych na niego kosztów. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli, Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a."). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, niż w niej podnoszone. Otóż zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h (art. 130a ust. 10i p.r.d.). Stosownie natomiast do art. 130a ust. 2a ww. ustawy od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio. Z kolei w myśl art. 130a ust. 6, rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Analiza przytoczonych przepisów, które znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie, prowadzi do wniosku, że właściciel nieprawidłowo zaparkowanego pojazdu, wobec którego wydano dyspozycję jego usunięcia z drogi (oraz osoba, o której mowa w art. 130a ust. 10i p.r.d.) ponoszą koszty nawet w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu w trakcie jego usuwania, jeżeli wydanie tej dyspozycji spowodowało powstanie kosztów. Odnosząc się natomiast do kwestii wysokości opłat powstałych w związku z dyspozycją usunięcia pojazdu wskazać należy, że rada powiatu – stosownie do art. 130a ust. 6 p.r.d. – zobowiązana została do corocznego ustalania w drodze uchwały wysokości zarówno opłat, o których mowa w art. 130a ust. 6a, jak i kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 2a p.r.d., przy czym wysokość kosztów powstałych wskutek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu mimo odstąpienia od usunięcia pojazdu nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w art. 130a ust. 6a p.r.d. Powyższe oznacza, że ustawodawca wprowadził mechanizm ustalania opłat za usunięcie pojazdów i kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdów, który nie jest uzależniony od faktycznej wysokości tych opłat i kosztów poniesionych w konkretnym przypadku. Rada powiatu związana jest natomiast stawkami maksymalnymi określonymi w ustawie, ale waloryzowanymi w drodze corocznych obwieszczeń ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Tym samym to radzie przyznana została kompetencja do corocznego określania w drodze uchwały konkretnych stawek opłat i kosztów, nieprzekraczających kwot ustalonych w wyniku waloryzacji ministra dokonywanej w obwieszczeniu, których ustalenie winno być dokonywane w uwzględnieniem konieczności sprawnej realizacji zadań związanych z usuwaniem pojazdów oraz kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 2644/14, z dnia 17 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 2897/16, z dnia 27 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 982/16 oraz z dnia 22 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 106/17; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 130a ust. 2a i ust. 6 p.r.d. jednoznacznie wskazuje więc, że ustalając wysokość kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, a następnie odstąpienia od tej czynności, powinny być brane pod uwagę koszty wynikające z uchwały rady powiatu podjętej w tym przedmiocie, a nie rzeczywiste koszty wynikające z odstąpienia od usunięcia pojazdu. Wskazana kwota jest niezależna od okoliczności faktycznych (czasu, który upłynął od wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do odstąpienia od usunięcia, czy też dystansu jaki przejechał holownik) oraz niezależna od wysokości faktycznie powstałych kosztów i ich charakteru (czy są to koszty przejazdu holownika, kontaktu telefonicznego strażnika miejskiego z firmą holującą w celu przekazania dyspozycji, czy też inne). Została ona ustalona poniżej maksymalnej dopuszczalnej stawki (zgodnie z art. 130a ust. 6 zd. 2 i ust. 6a p.r.d.), równej opłacie za usunięcie pojazdu. Powołana uchwała stanowi akt prawa miejscowego i dlatego orzekające w sprawie organy nie były władne do oceny jej przepisów i nie mogły odstąpić od ustalenia kosztów, ani ustalić ich w innej wysokości (np. faktycznie poniesionych wydatków). Sąd nie podziela tym samym zaprezentowanego w skardze poglądu, że w celu wydania decyzji w przedmiocie nałożenia na właściciela pojazdu oraz osobę, o której mowa w art. 130a ust. 10i p.r.d., obowiązku zapłaty kosztów, powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, należy ustalić, realną wysokość tych kosztów. Przepis art. 130a ust. 2a p.r.d. wskazuje na konieczność powstania kosztów w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, jako na przesłankę obowiązku właściciela pojazdu pokrycia kosztów powstałych wskutek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, w razie odstąpienia od jego usunięcia. Nie odwołuje się on jednak przy tym do rzeczywistych kosztów powstałych w wyniku wydania tej dyspozycji, jako do odpowiednika zakresu obowiązku pokrycia tych kosztów, które obciążają kierowcę pojazdu. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący pozostawił w dniu 13 listopada 2018 roku, kierowany przez niego pojazd marki [...] nr rej. [...] przy ulicy [...] 6/8 w W. w miejscu obowiązywania znaku B-36 z tabliczką T-24. Zatem nie zastosował się do znaku zakazu zatrzymywania się wskazującego ponadto, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Takie zachowanie skarżącego (w którego władaniu znajdował się pojazd), w świetle art. 130a ust. 1 pkt 1 p.r.d., obligowało funkcjonariusza straży miejskiej do wydania dyspozycji usunięciu pojazdu. Usunięcie pojazdu z drogi rozpoczyna się z chwilą wydania uprawnionej jednostce dyspozycji usunięcia pojazdu, nie zaś od momentu przyjazdu holownika na miejsce. Tym samym uznać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy rozpoczął się proces usuwania z drogi nieprawidłowo zaparkowanego pojazdu użytkowanego przez skarżącego. Wskazuje na to wydana dyspozycja usunięcia pojazdu, notatka urzędowa, raport drogowy szczegółowy firmy O. sp. z o. o. dotyczący zlecenia holowania. Jednocześnie z powyższego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że odstąpiono od czynności usunięcia pojazdu z uwagi na stawienie się skarżącego, jako użytkownika pojazdu, jeszcze przed odholowaniem pojazdu, a samo wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu wygenerowało koszty, o czym świadczy faktura wystawiona przez podmiot realizujący wydaną dyspozycję odholowania pojazdu. Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie jasno wynika przy tym, że przyjęcie zgłoszenia przez O. Sp. z o. o. miało miejsce o godzinie 9 41, o godzinie 944 miało miejsce włączenie przełącznika "realizacja zlecenia" a o godzinie 950 jego anulowanie, przy czym treść notatki urzędowej, sporządzonej przez Strażnika Miejskiego, wskazuje, że odstąpił on od usunięcia minutę wcześniej o 949. Dla ustalenia opłaty w ryczałtowej wysokości nie ma znaczenia okoliczność, w jakiej wysokości powstały koszty, skoro koszty te powstały, a sporna opłata jest opłatą za odstąpienie od usunięcia pojazdu, już po wydaniu dyspozycji usunięcia. Stąd też, ustalając wysokość kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, a następnie odstąpienia od tej czynności, winny być brane pod uwagę koszty wynikające z uchwały rady powiatu podjętej w tym przedmiocie, a nie rzeczywiste koszty wynikające z odstąpienia od usunięcia pojazdu. Także w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utarte jest stanowisko, zgodnie z którym właściciela pojazdu obciąża się kosztami, o których mowa w art. 130a ust. 2a p.r.d., niezależnie od tego, jaka była rzeczywista wysokość tych kosztów i bez względu na okoliczności, którymi kierowała się naruszająca prawo osoba pozostawiając pojazd w miejscu niedozwolonym. Ponadto jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych nie jest dopuszczalne "miarkowanie" wysokości tych kosztów. Zostały one bowiem ściśle określone w uchwale rady powiatu wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 i 6a p.r.d. Z analizy przywołanych wyżej przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym wynika, że nie pozwalają one na jakąkolwiek uznaniowość, w tym - na ustalenie wysokości kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu w zależności od stopnia zawinienia, rodzaju przewinienia, ukarania za wykroczenie bądź zależnie od tego, na jakim etapie usuwania właściciel pojazdu (czy osoba władająca pojazdem) powrócili od niego. Reasumując, stosując wskazane powyżej przepisy, organy obu instancji słusznie przyjęły, że dyspozycja usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] z ulicy [...] 6/8 w W., wydana w dniu [...] listopada 2018 roku przez Strażnika Miejskiego, od której odstąpiono w związku z pojawieniem się kierującego pojazdem J. Z., wygenerowała koszty a w konsekwencji zachodziła podstawa do zastosowania art. 130a ust. 2 p.r.d. Kontrolowana decyzja, jak też decyzja Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2020 roku, nie mogły jednak zostać utrzymane w obrocie, bowiem odpadła podstawa prawna obciążenia skarżącego kwotą 243 zł. Jak już wskazano, w myśl art. 130a ust. 6 p.r.d. wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, ustala corocznie rada powiatu w drodze uchwały. W decyzjach wydanych w sprawie, ustalając wysokość kosztów na kwotę 243 złotych, powołano się na załącznik nr 2 do uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 30 listopada 2017 r. nr LVIII/1519/2017 w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2018. Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 31 maja 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 246/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej w W. na wspomnianą uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 30 listopada 2017 r. nr LVIII/1519/2017 w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2018, stwierdził jej nieważność. Wyrok ten jest obecnie prawomocny, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 września 2021 r. sygn. akt I OSK 2384/19 oddalił skargę kasacyjną Rady Miasta W. Tym samym, mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa miejscowego zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. W związku z powyższym, uwzględniając skutek stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego (ex tunc), należało przyjąć, że w konsekwencji po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest wyraźnej podstawy prawnej do ustalenia kosztów w niniejszej sprawie w ww. wysokości, tj. wynoszącej 243 zł. Powyższe skutkowało zatem uwzględnieniem skargi, albowiem nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której utrzymany w mocy zostanie indywidualny akt administracyjny wydany na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego na danym terenie (a taki charakter mają akty prawa miejscowego), która to podstawa prawna została wyeliminowana z obrotu prawnego. Nie stoi na przeszkodzie takiemu rozstrzygnięciu sprawy art. 147 § 2 p.p.s.a. Po pierwsze, w judykaturze i doktrynie zgodnie się przyjmuje, że stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje skutki z mocą ex tunc, co oznacza przyjęcie fikcji prawnej, że uchwała taka nigdy nie obowiązywała. Po drugie, rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych wydane na podstawie uchwały lub aktu, o których mowa w art. 147 § 1 p.p.s.a. podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym (art. 147 § 2 p.p.s.a.). Wzruszenie więc decyzji wydanych w sprawach indywidualnych jest możliwe i dopuszczalne wtedy, gdy zostały one oparte na uchwale lub akcie, których nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa stwierdził sąd administracyjny. Po trzecie, wątpliwości interpretacyjne, oddziałujące istotnie na podejście sądów i organów administracji publicznej do zagadnienia unieważnienia decyzji związanych, w przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego aktów lub uchwał samorządowych stanowiących podstawę ich wydania, dotyczą przede wszystkim tego jak należy rozumieć zwrot "wzruszenie" (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wolters Kluwer przypadkach s. 364-367). Użyte przez ustawodawcę w art. 147 § 2 p.p.s.a. sformułowanie mówi tylko o wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym. Ta ogólnikowość stanowiska ustawodawcy tłumaczona jest - jak wskazuje B. Dauter – tym, że zwrot "wzruszeniu" odnosi się do różnego rodzaju rozstrzygnięć, podejmowanych na podstawie zakwestionowanej uchwały, w różnych postępowaniach i procedurach, w tym także ma zastosowanie do czynności cywilnoprawnych. Tym samym zwrot ten należy odczytywać jako swego rodzaju wskazanie interpretacyjne, że ocena skutków wyeliminowania z obrotu prawnego uchwały (tu określającej stawki pobieranych opłat) przebiegać ma stosownie do przepisów na podstawie których decyzja w indywidualnej sprawie została wydana. Podsumowując, Sąd w niniejszym składzie stoi na stanowisku, że stwierdzenie nieważności uchwały rady miasta można i powinno się oceniać, w kontekście wpływu tego zdarzenia na decyzję administracyjną wydaną na podstawie tej unieważnionej uchwały. Nie do zaakceptowania w państwie praworządnym byłaby bowiem sytuacja, w której Sąd kontrolując akt indywidualnego stosowania prawa (tu decyzja o nałożeniu opłaty za odstąpienie od dyspozycji odholowania), musiałby akt ten utrzymać w mocy, odsyłając skarżącego do innego postępowania, jedynie celem jego "wzruszenia" w innym trybie, do którego odsyła art. 147 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji, Prezydent m.st. Warszawy, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, winien będzie wziąć pod uwagę okoliczność wyeliminowania z obrotu uchwały stanowiącej podstawę uchylonej decyzji. W braku odmiennego aktu stwarzającego możliwość nałożenia opłaty, organ powinien umorzyć postępowanie na zasadzie art. 105 § 1 k.p.a. Z tych też przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł natomiast na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji).