VI SA/Wa 1748/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 19 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu reklamy apteki i jej działalności, nakazu zaprzestania jej prowadzenia oraz nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w L., dalej nazywana również "skarżącą", wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu reklamy apteki i jej działalności, nakazu zaprzestania jej prowadzenia oraz nałożenia kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku, wskazała, że strona poniesie znaczną szkodę poprzez czasową utratę środków, którymi mogłaby dysponować, przez czas trwania postępowania. Podniosła przy tym, że w związku z popełnionymi przez organ naruszeniami prawa zachodzi możliwość wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Uznała zatem, że konieczność zapłacenia kary doprowadziłaby do utracenia możliwości dysponowania tymi środkami, co przełożyłoby się na utratę przyszłych korzyści możliwych dzięki wykorzystaniu środków w prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Podkreśliła również, że w związku z panującym kryzysem zmuszona jest prowadzić rygorystyczną politykę finansową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenie wniosku, ani również przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (za: orzeczenie NSA z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, orzeczenie NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego. To na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona czynność w razie wykonania mogłaby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (za: orzeczenie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (za: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (za: postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu z dnia [...] kwietnia 2015 r. wskazała, w sposób lakoniczny, na konieczność udzielenia ochrony tymczasowej z uwagi na możliwość powstania po jej stronie szkody związanej z brakiem możliwości obrotu pieniędzmi, które musiałaby wpłacić na poczet nałożonej kary. Jednakże skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów uprawdopodobniających możliwość wyrządzenia wskazanej przez nią znacznej szkody, jak choćby świadczących o wprowadzeniu przez nią rygorystycznej polityki finansowej lub o aktualnej kondycji finansowej spółki. Również ewentualna utrata potencjalnych korzyści nie stanowi przesłanki uzasadniającej konieczność udzielenia ochrony tymczasowej. Należy w tym miejscu ponadto podkreślić, że dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bez znaczenia pozostaje fakt, czy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa i stopień prawdopodobieństwa wyeliminowania jej z obrotu. Okoliczności powyższe nie uzasadniają w żadnym stopniu zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Również materiały zgromadzone w przedstawionych sądowi aktach administracyjnych nie wskazują na istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wskazano wcześniej, kwestia stwierdzenia zasadności nałożenia kary pieniężnej za niezgodną z przepisami reklamę apteki będzie badana na etapie merytory cznego rozpoznawania skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.