VI SA/Wa 1757/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie prawa ochronnego na znak towarowy graficzny 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego P. S.A. z siedzibą w B. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Urząd Patentowy RP uchylił swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r., na mocy której uchylono decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2006 r. i umorzono postępowanie. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] września 2006 r. Urząd Patentowy RP udzielił prawa ochronnego na znak towarowy graficzny R-179486 na rzecz U. AG z siedzibą w S. (dalej jako uprawniony, uczestnik postępowania). Wobec powyższej decyzji P. SA z siedzibą w B. (dalej jako skarżąca) wniosło – z zachowaniem sześciomiesięcznego terminu - sprzeciw. Dnia [...] kwietnia 2008 r., wobec braku odpowiedzi uprawnionego na ww. sprzeciw, Urząd Patentowy RP, na postawie art. 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tj. Dz. U. 2003, Nr 119, poz. 1117 z póź. zm.), dalej p.w.p., uchylił decyzję z dnia [...] września 2006 r. i umorzył postępowanie. W uzasadnieniu organ podał, że uprawniony ze znaku, pismem z dnia [...] stycznia 2008 r., został wezwany do ustosunkowania się do zarzutów sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone uprawnionemu w dniu [...] stycznia 2008 r. Zatem zakreślony dwumiesięczny termin do złożenia odpowiedzi na sprzeciw upłynął z dniem [...] marca 2008 r. W ww. okresie uprawniony nie zajął stanowiska wobec sprzeciwu. Dnia [...] kwietnia 2008 r. uprawniony ze znaku złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. Uzasadniając swoje żądanie wskazał, że wnioskowana decyzja została wydana przed dniem [...] maja 2008 r., tj. przed upływem przedłużonego terminu do złożenia odpowiedzi na sprzeciw. Zwrócił bowiem uwagę, że w okresie 2 miesięcy wyznaczonych przez organ do ustosunkowania się do podniesionych zarzutów, działając na podstawie art. 242 ust. 3 w zw. z art. 25511 p.w.p., wniósł o przedłużenie o dwa miesiące tj. do dnia [...] maja 2008 r. wyznaczonego przez organ terminu. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dołączył kopię pisma, zawierającego powyższy wniosek o przedłużenie terminu. Urząd Patentowy RP uchylając decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. wskazał, że w niniejszej sprawie uprawniony prawidłowo zawiadomił go na piśmie, że nie dotrzyma zakreślonego dwumiesięcznego terminu. Jednocześnie określił, że do dnia [...] maja 2008 r. zajmie stanowisko w sprawie, bowiem jest w trakcie kompletowania materiału dowodowego. Powyższe wypełnia dyspozycję art. 242 ust. 3 p.w.p. który stanowi, że czynność (odpowiedź na sprzeciw) może być dokonana w ciągu 2 miesięcy po upływie wyznaczonego terminu, gdy przed jego upływem strona zawiadomi Urząd na piśmie o przyczynach niedotrzymania terminu. Przed wydaniem powyższej decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r., dnia [...] maja 2008 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynęła odpowiedź uprawnionego na zarzuty sprzeciwu. W dniu [...] lipca 2008 r. skarżąca złożyła, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2008 r., wnosząc o jej uchylenie. W skardze zarzuciła naruszenie przepisów: 1. art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. i art. 127 § 3 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie w podstawie faktycznej decyzji materiału dowodowego w postaci pisma wniesionego do akt sprawy w dniu [...] maja 2008 r; 2. art. 138 k.p.a. w zw. z 127 § 3 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie stanu faktycznego istniejącego w dacie wydania decyzji, polegającego na tym, że bezskutecznie upłynął zarówno zakreślony pierwotnie dwumiesięczny termin do wniesienia przez uprawnionego odpowiedzi na sprzeciw, jak i termin wydłużony zgodnie z art. 242 ust. 3 p.w.p. o kolejne dwa miesiące; 3. art. 247 ust. 2 p.w.p. w związku z art. 236 ust. 1 i 3 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że osoba prawna niemająca siedziby na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej może ustosunkować się do sprzeciwu w postępowaniu regulowanym przepisami Tytułu VI p.w.p. za pośrednictwem pełnomocnika, będącego radcą prawnym. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżąca wskazała, że organ winien był, po powtórnym rozpatrzeniu sprawy, utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. Skarżąca zarzuciła organowi, że wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie zbadał czy uprawniony ustosunkował się w ogóle do zarzutów podniesionych w sprzeciwie, czy też nie. Oprócz rozważenia wniosku uprawnionego o przedłużenie terminu do złożenia odpowiedzi na sprzeciw, organ winien także ocenić pismo uprawnionego z dnia [...] maja 2008 r. tj. charakter tego pisma oraz czy jego wniesienie wpływa na rozstrzygnięcie kwestii sprzeciwu wobec rejestracji znaku R-170486. W ocenie skarżącej pisma tego nie można było uznać za należycie wniesioną odpowiedz w trybie art. 247 ust. 2 p.w.p., gdyż odpowiedz taka może zostać wniesiona jedynie przez pełnomocnika będącego rzecznikiem patentowym. W rozpoznawanej sprawie powyższe pismo zostało podpisane przez radcę prawnego, a zatem należy uznać, że uprawniony nie złożył w zakreślonym – przedłużonym – terminie odpowiedzi na sprzeciw wniesiony przez skarżącego. Skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 138 k.p.a., organ odwoławczy jest obowiązany uwzględniać zmiany stanu prawnego i faktycznego sprawy zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. W niniejszej sprawie organ nie wywiązał się z tego obowiązku. Skarżąca bardzo szeroko omówiła charakter dwóch rodzajów postępowań przed Urzędem Patentowym RP, tj. postępowania zgłoszeniowego i rejestrowego oraz spornego. Każde z dwóch wymienionych typów postępowań cechuje odmienna specyfika. W ramach postępowania zgłoszeniowego i rejestrowego można wyróżnić postępowania szczególne. Są nimi np. postępowanie mające na celu wpisanie nowego uprawnionego do prawa ochronnego, postępowanie polegające na wpisie faktu udzielenia licencji, postępowanie sprzeciwowi. Postępowanie sprzeciwowi można określić jako postępowanie nadzwyczajne, zmierzające do weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zgłoszeniowym. Toczy się ono w końcowej fazie postępowania zgłoszeniowego i rejestrowego. Jednocześnie skarżąca zwróciła uwagę, na różnice występujące między postępowaniem zgłoszeniowym i rejestrowym a spornym. Wskazała przy tym, że sądy administracyjne dostrzegły odrębność i odmienność postępowania spornego i sprzeciwowego. Zatem nie można przyjąć, że postępowania te są tożsame lub też, że jedno jest częścią drugiego. Za tezą, że postępowanie sprzeciwowe jest przykładem postępowania zgłoszeniowego i rejestrowego przemawia systematyka p.w.p. Nadto w ocenie skarżącej zestawienie brzmienia poszczególnych przepisów p.w.p. wskazuje na odrębność postępowania sprzeciwowego od spornego. Art. 247 ust. 2 zdanie 1 p.w.p. znajdujący się w tytule VI wyraźnie stanowi, że jeżeli uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu, o którym mowa w ust. 1, podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostanie przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. Odpowiadający mu art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. z tytułu poświęconego postępowaniu spornemu brzmi następująco: Urząd Patentowy - w trybie postępowania spornego - rozstrzyga sprawy o: [...] 9) unieważnienie patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny. Tym samym nie można mówić o postępowaniu spornym, dopóki należycie umocowany uprawniony nie podniesie zarzutu, że sprzeciw jest bezzasadny. Skarżąca odnosząc się do brzmienia i wykładni art. 247 p.w.p. i art. 255 p.w.p. podniosła, że w polskim systemie prawa obowiązuje prymat wykładni językowej. Jeżeli tylko wykładnia językowa prowadzi do jednoznaczności tekstu prawnego i nie prowadzi do wniosków oczywiście niemożliwych do przyjęcia, to nie ma potrzeby odwoływania się do innych metod wykładni. Odnosząc się do zasad działania i reprezentacji podmiotów w postępowaniu zgłoszeniowym i rejestrowym skarżąca wskazała, że z przepisu art. 236 ust. 1 i 3 p.w.p. wynika jednoznacznie, że jakiekolwiek pisma w postępowaniu zgłoszeniowym i rejestrowym regulowanym przepisami tytułu VI p.w.p. mogą być wnoszone w imieniu osób mających siedzibę za granicą wyłącznie przez rzeczników patentowych. Powyższe oznacza jednocześnie wyłączenie uprawnienia w tym zakresie adwokatów i radców prawnych. Konsekwencją powyższego jest brak możliwości wniesienia odpowiedzi na sprzeciw przez radcę prawnego reprezentującego uprawnionego. Warunkiem przekazania sprzeciwu do rozpoznania w postępowaniu spornym jest prawidłowe wniesienie odpowiedzi na sprzeciw, a więc złożenie takiej odpowiedzi przez uprawnionego pełnomocnika będącego rzecznikiem patentowym. W przeciwnym razie konieczne jest wydanie decyzji uchylającej decyzję o udzieleniu prawa ochronnego oraz umarzającej postępowanie. W ocenie skarżącej takie właśnie okoliczności zaszły w niniejszej sprawie. Swoje umocowanie do wniesienia skargi skarżąca wywiodła z art. 50 § 1 p.p.s.a. i z art. 248 p.w.p. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Urząd wskazał, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie mogła być wydana w tej dacie, ponieważ uprawniony zgodnie z przepisem art. 242 ust. 3 p.w.p. przed upływem terminu do wniesienia odpowiedzi na sprzeciw zawiadomił o przyczynach jego niedotrzymania. W związku z tym uprawniony mógł dokonać tej czynności w ciągu 2 miesięcy po jego upływie. Ponieważ termin ten upływał w dniu [...] marca 2008 r., strona mogła dokonać czynności (tj. wnieść odpowiedź na sprzeciw) do dnia [...] maja 2008 r. Dlatego też decyzja uchylająca decyzję o udzieleniu prawa ochronnego nie mogła być wydana przed upływem tego terminu. Nadto organ podniósł że fakt złożenia odpowiedź na sprzeciw przez radcę prawnego nie miał wpływu na wynik sprawy. Decyzja z dnia [...] kwietnia 2008 r. została uchylona, gdyż została wydana przed upływem terminu, w którym uprawniony winien ustosunkować się co do zarzutów sprzeciwu. W piśmie z dnia [...] grudnia 2008 r. uczestnik postępowania wniósł o oddalenia skargi. Wskazał, że organ prawidłowo uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. uznając, że nie powinna ona zostać wydana przed upływem przedłużonego terminu do wniesienia odpowiedzi na sprzeciw. Nadto, w ocenie uprawnionego, Urząd Patentowy RP, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie powinien odnieść się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji do odpowiedzi na sprzeciw z dnia [...] maja 2008 r. Organ słusznie uznał, że fakt, czy odpowiedź na sprzeciw została faktycznie wniesiona, jest w niniejszej sprawie irrelewantny, bowiem podstawą jej uchylenia było wcześniejsze wniesienie wniosku o przedłużenie terminu do wniesienia odpowiedzi na sprzeciw, nie zaś fakt złożenia odpowiedzi na sprzeciw. Uczestnik odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art. 138 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. uznał, że jest on nieprawidłowy i wynika z utożsamiania przez skarżącą dwóch rodzajów postępowań - postępowania rozstrzygającego kwestię czysto proceduralną, odnoszącą się do przedwczesnego wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz kwestię rozpoznania sprawy co do istoty w trybie postępowania spornego. Urząd Patentowy RP nie mógł oczywiście rozpoznać sprzeciwu, bowiem sprzeciw oraz odpowiedź na niego, zgodnie z art. 247 p.w.p., będą rozstrzygane w postępowaniu spornym i decyzja Urzędu Patentowego RP może zapaść dopiero po zakończeniu postępowania spornego. Dodatkowo uczestnika podkreślił, że wbrew twierdzeniom skarżącej Urząd Patentowy RP w przedmiotowej sprawie nie działał jako organ odwoławczy, o którym mowa w art. 138 k.p.a., lecz na podstawie wniosku o ponowne rozpatrzenie spraw, o którym mowa w art. 244 p.w.p. Niesłuszne jest zatem powoływanie się na art. 127 § 3 k.p.a., który odnosi się jedynie do decyzji wydanych w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że pełnomocnikiem strony nie mającej siedziby w Polsce nie może być radca prawny bądź adwokat, uczestnik stwierdził, że art. 236 p.w.p. ustanawia wyłączną kompetencję rzeczników patentowych w sprawach związanych z dokonywaniem i rozpatrywaniem zgłoszeń oraz utrzymywaniem ochrony wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych. Ww. przepis nie ma natomiast zastosowania do postępowania spornego, w którym udział radców prawnych i adwokatów nie jest kwestionowany. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie ma podstaw, aby uznać postępowanie sprzeciwowe za przykład postępowania zgłoszeniowego, o którym mowa w art. 236 p.w.p. Taka interpretacja jest w ocenie uczestnika sprzeczna z literalnym brzmieniem art. 255 p.w.p., jak również z orzecznictwem sądów administracyjnych. Powyższe potwierdza, w ocenie uprawnionego ze znaku także to, że właśnie odpowiedź na sprzeciw, uznająca sprzeciw za bezzasadny, warunkuje rozpoznawanie sprawy w postępowaniu spornym. W sytuacji złożenia odpowiedzi na sprzeciw zarówno sam sprzeciw, jak i odpowiedź, rozpatrywane są już w postępowaniu spornym. Ani zatem wykładnia literalna ani celowościowa przepisów p.w.p. nie uzasadnia wniosku, że złożenie odpowiedzi na sprzeciw należy do postępowania zgłoszeniowego. Nadto uprawniony podniósł, że skarżąca nie była stroną postępowania wszczętego na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i skutkującego wydaniem zaskarżonej decyzji i w konsekwencji nie była uprawniona do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Natomiast przy założeniu, że skargę mogą złożyć podmioty inne niż zgłaszający, zdaniem uprawnionego skarżąca nie wykazała istnienia interesu prawnego w złożeniu skargi do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. W piśmie z dnia [...] grudnia 2008 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w skardze, wskazując, że obok podanego w skardze naruszenia art. 138 § 1 k.p.a. adekwatny jest również zarzut naruszenia przez organ art. 245 ust. 1 p.w.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez P. S.A. skargi na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2008 r., Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć kwestię czy skarżąca spółka była uprawniona do wystąpienia ze skargą na powyższą decyzję. W wyroku z dnia 21 listopada 2006 r. (sygn. akt II GSK 227/06, Lex nr 288137) NSA jednoznacznie stwierdził, że podmiot wnoszący sprzeciw na podstawie art. 246 ust. 1 p.w.p. ma interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) do zaskarżenia do sądu decyzji wydanej na podstawie art. 245 ust. 1 p.w.p. Zdaniem NSA art. 50 § 1 p.p.s.a. kreuje nowy rodzaj interesu prawnego w prawie administracyjnym. Jego treścią jest uprawnienie do żądania przeprowadzenia przez sąd administracyjny kontroli zgodności z prawem danego aktu lub czynności organów administracji publicznej. Zakres podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie musi się zatem pokrywać z zakresem podmiotów mających status strony w postępowaniu administracyjnym (por. też postanowienie NSA z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 389/07). Powyższe stanowisko NSA zostało zaaprobowane – co do zasady – w piśmiennictwie. Jako podstawę wniesienia skargi wskazano jednakże art. 50 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 248 p.w.p. W glosie do wyroku z dnia 21 listopada 2006 r. (OSP 2008/2/20) Hanna Knysiak-Molczyk wskazała, że art. 247 ust. 2 p.w.p. stanowi materialnoprawną podstawę wydania decyzji konkretyzującej uprawnienie wnoszącego sprzeciw, polegające na żądaniu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji. Wnoszący sprzeciw niewątpliwie ma interes prawny w zbadaniu kwestii legalności i doprowadzeniu do stanu zgodności z prawem zaskarżonej decyzji uchylającej decyzję o uchyleniu decyzji o udzieleniu patentu i umarzającej postępowanie. Wnoszącemu sprzeciw służy, jako stronie postępowania zainicjowanego wniesieniem tego sprzeciwu, prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzje oraz postanowienia Urzędu Patentowego wydawane w pierwszym etapie postępowania zainicjowanego wniesieniem sprzeciwu na zasadzie art. 50 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 248 p.w.p. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela powyższe stanowisko, uznając, że ma ono w całej rozciągłości zastosowanie w tej sprawie. W rozstrzyganym przypadku skarżąca spółka wystąpiła ze sprzeciwem wobec decyzji Urzędu Patentowego RP, udzielającej prawa ochronnego na znak towarowy graficzny R-179486. Jako podmiot inicjujący postępowanie sprzeciwowi, regulowane przepisami art. 246-247 p.w.p., stała się tym samym stroną tego postępowania. Jej sprzeciw uruchomił bowiem postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r., uchylającej decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r., która to decyzja uchyliła decyzję o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy i umorzyła postępowanie. Zarówno decyzja z [...] kwietnia 2008 r., jak i z [...] czerwca 2008 r. zostały doręczone skarżącej spółce, co dowodzi, że także organ traktował ją jako stronę postępowania. Ma ona zatem, jako strona postępowania administracyjnego, interes prawny w rozumieniu art. 50 p.p.s.a. w zaskarżeniu powyższej decyzji do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 244 ust. 1 p.w.p. od decyzji Urzędu Patentowego stronie służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w rozumieniu k.p.a. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Urząd Patentowy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla ją w całości lub w części i rozstrzyga co do istoty sprawy. Powyższy przepis zawiera zamknięty katalog decyzji, jakie może wydać Urząd Patentowy po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Niezasadne jest zatem odwoływanie się w tym zakresie do kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż zgodnie z art. 252 p.w.p. przepisy tego kodeksu stosuje się odpowiednio tylko w sprawach nieuregulowanych przez przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej. Stosownie zatem do powyższego przepisu, wyłączone jest w tym zakresie stosowanie przepisu art. 138 k.p.a. Na gruncie rozpoznawanej sprawy oznacza to, że organ uchylając zaskarżoną decyzję obowiązany był orzec co do istoty. Nie oznacza to oczywiście, że w tym trybie organ miał obowiązek rozpoznać sprzeciw. Kwestie merytoryczne podnoszone w sprzeciwie i odpowiedzi na sprzeciw rozpatrywane są bowiem dopiero w postępowaniu spornym, gdyż zgodnie z art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. Urząd Patentowy w trybie postępowania spornego rozstrzyga m.in. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na skutek sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny. Organ obowiązany był natomiast zbadać, wobec upływu przedłużonego terminu do przedłożenia przez uprawnionego stanowiska wobec sprzeciwu, czy pismo zawierające ustosunkowanie się do sprzeciwu zostało wniesione skutecznie. W zależności od wyniku dokonanej oceny organ winien wydać rozstrzygnięcie odpowiadające ustalonemu stanowi faktycznemu. Uchylając jedynie zaskarżoną decyzję i nie orzekając co do istoty sprawy, organ naruszył dyspozycję art. 245 ust. 1 p.w.p. i naruszenie to miało niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy. Treść art. 245 ust. 1 p.w.p. wskazuje, że reguluje on rozstrzygnięcia merytoryczne, jakie może wydać organ w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Oznacza to, że zgodnie z zachowaną w art. 244 ust. 1 p.w.p. zasadą dwukrotnego rozpoznania sprawy, organ rozstrzygając ponownie obowiązany jest powtórnie merytorycznie rozpoznać w jej całokształcie, czego następstwem będzie utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, bądź jej uchylenie w całości lub w części i orzeczenie co do istoty sprawy. Organ odwoławczy, a w takiej roli występuje de facto Urząd Patentowy rozpoznający sprawę w związku ze złożeniem wniosku o jej ponowne rozpatrzenie, nie może ograniczyć się do stanu sprawy z daty wydania decyzji pierwszoinstancyjnej. Musi uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania powyższego wniosku. W sprawie niniejszej organ tego obowiązku nie zrealizował, czym naruszył powyższy przepis i również to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jak można bowiem wywieść z treści zaskarżonej decyzji, podstawą do jej wydania była okoliczność, że w dacie orzekania przez organ w I instancji, nie upłynął jeszcze przedłużony termin do ustosunkowania się do sprzeciwu. Taka sytuacja rzeczywiście miała miejsce. Jednakże na datę wydania decyzji z [...] czerwca 2008 r., termin ten wyekspirował i co istotne wpłynęło pismo z [...] maja 2008 r. zatytułowane "Odpowiedz na sprzeciw wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy". Zaistniała zatem nowa okoliczność, która powinna być wzięta przez organ pod uwagę. Powinnością organu była ocena tego pisma pod względem formalnym tzn. czy zostało ono złożone w terminie i czy spełnia ono pozostałe wymagania formalne przewidziane w przepisach ustawy Prawo własności przemysłowej dla tego rodzaju pisma. Wyniki tego badania powinny przełożyć się na wydanie przez organ stosownego orzeczenia. Nie jest rolą Sądu czynienie tego za organ, albowiem Sąd nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu. W podstawie prawnej decyzji z [...] czerwca 2008 r. organ powołał m.in. przepis art. 247 ust. 3 p.w.p. W rzeczywistości wskazany przepis ma dwa ustępy. W ocenie Sądu, to uchybienie organu, które można uznać za oczywistą omyłkę, pozostaje bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę poczynione powyżej uwagi i wyda decyzję uwzględniającą stan faktyczny na dzień rozstrzygania i zawierającą rozstrzygnięcie przewidziane w art. 245 ust. 1 p.w.p. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane w oparciu o art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy w kwocie 1000 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 600 zł i koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa – 17 zł, Sąd orzekł na zasadzie art. 200 p.p.s.a.