VI SA/Wa 1764/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na Uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze W., z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 15 lipca 2008 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej - skarżącą), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, działając w tym zakresie za pośrednictwem organu, skargę na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze W., z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 30 listopada 2007 r. skarżąca, działając z zamiarem zaskarżenia uchwały Rady Miasta W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], skierowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W następstwie braku odpowiedzi na ww. wezwanie, w dniu 30 stycznia 2008 r. skarżąca wniosła, bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na ww. uchwałę. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 473/08 sąd odrzucił skargę jako złożoną po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Pismem z dnia 19 maja 2008 r., skarżąca ponownie wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Z uwagi na brak odpowiedzi organu, zachowując tryb określony w art. 54 § 1 p.p.s.a. strona wniosła skargę do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona przez skarżącą skarga na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność. Zgodnie z art. 101. ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - usg - (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skargę należy wnieść za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 p.p.s.a.). W tym miejscu należy zaznaczyć, iż w niniejszej sprawie nie występuje sytuacja określona w art. 101 ust. 2 usg, bowiem w sprawie VI SA/Wa 473/08 sąd administracyjny nie rozpatrywał merytorycznie skargi a odrzucił ją z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Przystępując do rozpoznania sprawy w pierwszej kolejności należy rozważyć, czy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 usg. w stosunku do określonej uchwały może być dokonywane wielokrotnie. Z akt sprawy wynika, iż w 2007 r. skarżąca chcąc zaskarżyć uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] skorzystała z wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Organ wprawdzie nie udzielił formalnie odpowiedzi na wezwanie, jednak okoliczność to pozostawała bez wpływu na skuteczność wniesienia skargi do sądu. Z uzasadnienia postanowienia z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 473/08 odrzucającego wniesioną wówczas skargę wynika, iż powodem jej odrzucenia było uchybienie ustawowemu terminowi określonemu w art. 53 § 2 p.p.s.a., wynikające z faktu nie zachowania trybu przewidzianego w art. 54 § 1 p.p.s.a. W dniu 19 maja 2008 r., skarżąca w związku z przedmiotową uchwałą ponownie wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W doktrynie i orzecznictwie jednoznacznie zarysował się pogląd, iż wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 usg., jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, zatem następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie mogą stanowić wezwania w rozumieniu tego przepisu. Nie można bowiem przedmiotowej instytucji wezwania traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić jego bezpieczeństwo. Ponadto, takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 usg. w pozycji bardziej uprzywilejowanej niż inne podmioty, wnoszące skargi na podstawie innych przepisów (v. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02 (ONSA 2003/1/2)). W świetle powyższego, skoro skarżąca skonsumowała uprawnienie określone w art. 101 ust. 1 usg. to jej ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w stosunku do uchwały wcześniej przez nią zakwestionowanej nie wywołuje skutku prawnego w postaci uprawnienia do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Należy, bowiem pamiętać, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest odpowiednikiem środka odwoławczego, o jakim mowa w art. 52 § 4 p.p.s.a. oraz, że środek odwoławczy na dane rozstrzygnięcie można wnieść tylko raz, zatem ta sama osoba nie może wielokrotnie składać wezwania do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały. Zdaniem Sądu inne rozumienie procedury przewidzianej w art. 101 ust. 1 usg. tj. dopuszczające możliwość ponownego uruchomienia postępowania przewidzianego w tym przepisie podważałoby sens rygorów procesowych i skutek ich stosowania. Ponadto, byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji, bowiem stawiałoby strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia), w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 usg. W związku z powyższym, Sąd uznał wniesienie skargi za niedopuszczalne i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak z sentencji.