VI SA/Wa 1772/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. S. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisania uprawnienia instruktora w lotach postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. skarżący K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisania uprawnienia instruktora w lotach. Decyzja została doręczona skarżącemu w dniu [...] maja 2016 r. (poświadczona za zgodność z oryginałem kopia zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji w aktach administracyjnych). Skarga została nadana bezpośrednio na adres Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 17 czerwca 2016 r. (listem poleconym nr [...] – k. 4 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny przekazał tę skargę do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w dniu 28 czerwca 2016 r. (listem poleconym nr R [...] – k. 5 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności do jej wniesienia. Polega ono m.in. na sprawdzeniu czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a). Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że zaskarżona decyzja z [...] kwietnia 2016 r. została doręczona skarżącemu w dniu [...] maja 2016 r. Stosownie do pouczenia zawartego w decyzji II instancji, skarżący powinien wnieść skargę za pośrednictwem organu we wskazanym trzydziestodniowym terminie, którego bieg kończył się w dniu 16 czerwca 2016 r. Skarga nadana przez skarżącego bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogła zostać uznana za wniesioną w terminie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, iż w przypadku wniesienia przez skarżącego skargi bezpośrednio do sądu, sąd ten powinien ją przesłać właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania jej biegu. O zachowaniu ustawowego, trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej (tak m.in. postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2008 r., I FSK 1668/08, postanowienie NSA z dnia 16 września 2008 r., II OSK 1489/07, postanowienie NSA z dnia 10 października 2007 r., II OSK 1433/07, postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1674/06, wszystkie powołane orzeczenia publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Podobne stanowisko prezentowane jest także w doktrynie (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz"., Warszawa 2008, s. 284). Termin do wniesienia skargi należy więc uznać za zachowany nie tylko wtedy, gdy w ustawowym terminie strona nadała skargę w polskim urzędzie pocztowym na adres organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, lecz także wtedy, gdy uczynił to sąd, do którego strona bezpośrednio skierowała skargę. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż datą wniesienia skargi w niniejszej sprawie zaadresowanej bezpośrednio do Sądu jest dzień 28 czerwca 2016 r., tj. dzień nadania skargi przez NSA w urzędzie pocztowym celem przesłania jej do właściwego organu. Tym samym skarga ta została złożona z uchybieniem ustawowego trzydziestodniowego terminu przewidzianego do jej wniesienia. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że także wniesienie przez skarżącego skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 17 czerwca 2016 r. nastąpiło z uchybieniem 30-dniowego terminu wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a., który w przedmiotowej sprawie upłynął w dniu 16 czerwca 2016 r. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.