VI SA/Wa 1776/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. z siedzibą w L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi L. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie uchylenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi L. z siedzibą w L. (dalej skarżący) złożyło bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] kwietnia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie uchylenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym. W wykonaniu zarządzenia z 15 maja 2014 r., pismo strony zostało przekazane do organu. Informacja o przekazaniu pisma został doręczona pełnomocnikowi skarżącego 22 maja 2014 r. Pismem z 29 maja 2014 r. (data nadania pisma 29 maja 2014 r.) pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż powodem uchybienia terminowi, było omyłkowe zaadresowanie przez praktykanta odbywającego staż w ramach kancelarii, koperty zawierającej skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie. Podkreślił, iż w nagłówku skargi prawidłowo wskazał, iż skargę do Sądu należy wnieść za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., dlatego też do dnia otrzymania informacji o przekazaniu skargi do organu pozostawał w przeświadczeniu, iż skarga została zaadresowana prawidłowo. W ocenie pełnomocnika uchybienie terminowi do złożenia skargi nie wynikało z błędu strony. Nieprawidłowe nadanie pisma nie wynikało także z woli pełnomocnika, a jedynie z faktu omyłkowego umieszczenia przez praktykanta skargi w kopercie zaadresowanej do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Art. 87 p.p.s.a. stanowi natomiast, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Artykuł 86 § 1 nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (v. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757; Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2005 r. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis str. 333). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 409; postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 580/08). Przystępując do rozpoznania wniosku, Sąd uznał, iż w sprawie zachowany został termin do jego złożenia. Z oświadczenia pełnomocnika skarżącego zawartego w treści wniosku wynika, iż o uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedział się z pisma informującego o jej przekazaniu do organu, doręczonego pełnomocnikowi w dniu 22 maja 2014 r. Wobec powyższego sporną okolicznością jest jedynie, czy strona skarżąca zawiniła uchybieniu terminowi. Z akt sprawy wynika, że wszystkie czynności dokonywane przez pełnomocnika zostały wykonane z zachowaniem standardów profesjonalizmu. W nagłówku skargi z dnia 29 maja 2014 r. został prawidłowo oznaczony zarówno adresat – "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie", jak i też tryb wnoszenia skargi – "za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.". Strona powierzając pełnomocnikowi prowadzenie sprawy nie dokonała błędu w wyborze, ponieważ pełnomocnik wykonał wszystkie czynności prawidłowo. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni akceptuje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z 31 marca 2008 r., sygn. akt I FZ 135/08 w którym czytamy, że: "uwzględniając rzeczywiste warunki prowadzenia działalności gospodarczej, profesjonalny pełnomocnik ma ograniczone możliwości nie tylko wykonania, ale nawet nadzorowania wszystkich czynności pośrednio związanych ze sprawą - w szczególności czynności technicznych, jak przepisanie adresu na kopertę. Skarżąca powinna ponosić konsekwencje czynności dokonywanych przez pełnomocnika, jednakże odpowiedzialność tę należy miarkować zarówno wynikami analizy stopnia zawinienia pełnomocnika w zakresie zadań, do których został powołany, jak też realizacją konstytucyjnie chronionego prawa do Sądu - wyrażonego w art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2008 r., sygn. akt II FZ 99/08)". Zdaniem Sądu, w okolicznościach braku wpływu skarżącego na kwestie dochowania terminu, jak również uprawdopodobnienia w sprawie, że pełnomocnik dochował należytej staranności, której można by od niego wymagać, a jedyną przyczyną uchybienia terminu była w istocie omyłka techniczna, w celu zachowania prawa do Sądu, zasadnym było przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.